III OSK 1640/24

III OSK 1640/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1406/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-02-19
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 636
art. 134 pkt 1, art. 135 ja ust. 1 pkt3, art. 135 f ust. 1 pkt 2, art. 135 e ust. 1, art. 135 e ust. 1 i 2, art. 135 p ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 156 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2024 r, sygn. akt II SA/Wa 1406/23 w sprawie ze skargi P. B. na orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z dnia 17 maja 2023 r., nr 27/23 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1406/23 oddalił skargę P. B. (dalej także jako: skarżący) na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Stołecznego Policji (dalej także jako: organ) z dnia 17 maja 2023 r., nr 27/2023 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 5 września 2022 r. podinsp. M. K. - Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...] sporządził notatkę służbową, w której wskazał, że w ramach sprawowanego nadzoru służbowego, w dniu datowania dokonał kontroli dzielnicowych Rewirów I - III Wydziału Prewencji KRP [...], którzy realizując zadania na podstawie planu "Bezpieczna droga do szkoły" pełnili służbę w rejonie przejść dla pieszych. Działania te realizowane były w dniach 1, 2 i 5 - 9 września 2022 r. w godz. 7:30 - 9:30. Podinspektor M. K. o godz. 7:45 ujawnił, iż skarżący zamiast nadzorować ruch przy wyznaczonym podczas odprawy przejściu dla pieszych przebywał w radiowozie zaparkowanym w odległości około 30 - 40 metrów od wyznaczonego miejsca pełnienia służby.
W związku z powyższym Komendant Rejonowy Policji [...] (dalej także jako: organ I instancji) orzeczeniem z dnia 13 marca 2023 r. nr 1/RPD-1/22, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji uznał skarżącego winnym popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 5 września 2022 r. na ul. [...] w Warszawie, pełniąc służbę patrolową, nie dopełnił obowiązku służbowego w ten sposób, że biorąc udział w działaniach "Bezpieczna droga do szkoły 2022", realizowanych w godzinach: 7:30 - 9:30 w dniach 1 - 2 i 5 - 9 września 2022 r., o godz. 07:45 przebywał w radiowozie marki Hyundai o nr rej. [...], zaparkowanym około 30 metrów od wyznaczonego podczas odprawy do służby rejonu przy przejściu dla pieszych na skrzyżowaniu Al. [...] z ul. [...], a tym samym nie był widoczny w rejonie pełnionej służby - czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w treści art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w związku z § 30 pkt 1 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym i wymierzył skarżącemu karę dyscyplinarną w postaci upomnienia.
W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał, że z analizy uzyskanego Aneksu z dnia 30 sierpnia 2022 do planu działań pn. "Bezpieczna droga do szkoły 2022" realizowanych od 1 do 9 września 2022 r. na terenie podległym Komendzie Rejonowej Policji [...] wynika, że na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa dzieciom i młodzieży w drodze do szkoły, polecono w dniach: 1,2, 5 - 9 września 2022 r. w godz. 7:30 - 9:30 prowadzić działania prewencyjne w celu m.in. niedopuszczenia do wystąpienia zdarzeń z udziałem dzieci i młodzieży w rejonie placówek oświatowych poprzez wystawienie służby i posterunków we wskazanych wyżej dniach w rejonach szkół, w których występuje duże zagrożenie wypadkami komunikacyjnymi. Jedną ze szkół objętych działaniami była Szkoła Podstawowa nr [...] przy ul. [...] - skrzyżowanie Al. [...] z ul. [...]. W działaniach tych, jak wskazał organ I instancji, zgodnie z przedmiotowym aneksem brali udział funkcjonariusze Wydziału Prewencji, Wydziału ds. Profilaktyki Społecznej, Nieletnich i Patologii KRP [...] oraz funkcjonariusze Komendy Policji Warszawa [...] i [...] Straży Miejskiej m. st. Warszawy. Z uzyskanego raportu odprawy lub czynności zbliżonych do odprawy z dnia 5 września 2022 r. wynika, iż skarżącemu w ramach działań "Bezpieczna droga do szkoły", jako rejon pełnienia służby wyznaczono przejście dla pieszych przy skrzyżowaniu Al. [...] z ul. [...] w Warszawie. Z raportu wynikało również, iż omówiono taktykę pełnienia służby i sposobu postępowania przy realizacji zleconych zadań. Organ I instancji dodał, że z uzyskanej kopii zapisów w notatniku służbowym skarżącego wynikało, iż ten w dniu 2 września 2022 r. został zapoznany ze wskazanym wyżej aneksem do Planu działań "Bezpieczna droga do szkoły 2022", a z kolejnych zapisów raportu z dnia 5 września 2022 r. wynika, że jako miejsce pełnienia służby w ramach przedmiotowych działań zanotował Al. [...]/ul. [...].
Organ I instancji wskazał, że w toku postępowania dyscyplinarnego, przeprowadzono dowód z zeznań świadków: M. K2., D. F., M. K., oraz przeprowadzono dowód w postaci oględzin zdjęć, co pozwoliło na ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i bezsprzecznie ustalić sprawstwo skarżącego.
Organ I instancji podał jednocześnie, że skarżący złożył w sprawie pisemne wyjaśnienia, w których nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego w zakresie trudności wyjazdu spod siedziby Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...], tłumacząc to koniecznością przestawienia innych radiowozów, organ I instancji wskazał, iż zgodnie z § 28 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, tj. z dnia 16 października 2018 r. policjant kierujący pojazdem służbowym przed odprawą do służby patrolowej ma obowiązek sprawdzić wyposażenie pojazdu, jego stan techniczny. Z przedmiotowym Zarządzeniem skarżący zapoznał się, czego potwierdzeniem jest znajdująca się w aktach karta zapoznania z przepisami regulującymi służbę. Natomiast zgodnie z protokołem odprawy oraz zapisami w notatniku skarżącego odprawa w dniu 5 września 2022 r. trwała do godz. 6:30. Następny wpis w notatniku obwinionego to: "6:30 praca WP", dalej "7:30 patrol rejon skrzyżowania Al. [...] [...]". W związku z powyższym, abstrahując od tego, iż pojazd służbowy winien był być sprawdzony przez obwinionego przed odprawą do służby, to organ I instancji podkreślił, że skarżący miał godzinę po jej zakończeniu na przygotowanie pojazdu do służby oraz na ewentualne przeparkowanie innych samochodów, blokujących mu wyjazd, a także na punktualne objęcie wyznaczonego mu rejonu służbowego.
Organ I instancji dodał, że w notatniku obwinionego, w zapisach z dnia 5 września 2022 r. nie ujawniono adnotacji, co do problemów z wyjazdem, ani godziny wyjazdu, czy też wskazań co do trasy, którą się przemieszczał.
Odnośnie do zarzutu skarżącego wskazującego, że nie można uznać, iż nie był widoczny w rejonie, bowiem patrolował rejon Alei [...] i ul. [...], szukając miejsca parkingowego, organ I instancji zwrócił uwagę, że nie sposób się zgodzić z taką argumentacją, bowiem w dniu wskazanym w zarzucie, w godz. 7:30 - 9:30 rejonem pełnienia służby przez skarżącego było skrzyżowanie Alei [...] z ul. [...], a nie jego teren przyległy, czy bliżej nieokreślona okolica. Zgodnie zaś z ustawą Prawo o ruchu drogowym, skrzyżowanie to cześć drogi będącą połączeniem dróg albo jezdni w jednym poziomie. Wobec powyższego skarżący, przebywając o godz. 7:45 w radiowozie, zaparkowanym w odległości kilkudziesięciu metrów od wyznaczonego miejsca pełnienia służby, nie był widoczny w miejscu, gdzie być powinien. Organ I instancji w tych okolicznościach dostrzegł, iż skarżący miał wystarczająco dużo czasu po zakończonej odprawie, by w miejsce pełnienia służby wyjechać odpowiednio wcześniej, tak by rejon służbowy objąć o wyznaczonej godzinie. Tym bardziej, że jak sam skarżący wykazał w zażaleniu z dnia 16 lutego 2023 r., rejon ten był mu znany, gdyż jako dzielnicowy realizował tam obowiązki w zastępstwie asp. R. W. Zdaniem organu I instancji, skarżący musiał zdawać sobie sprawę z trudności panujących w tejże okolicy w zakresie znalezienia wolnego miejsca parkingowego oraz natężenia ruchu w godzinach przed rozpoczęciem w szkole zajęć lekcyjnych. Organ I instancji dodał jednocześnie, że zgodnie z § 32 Zarządzenia nr 768 KGP, pojazd wykorzystuje się wyłącznie do przemieszczania się pomiędzy rejonami zagrożenia oraz miejscami zagrożonymi - zgodnie z tym pojazd nie służy do patrolowania.
Odnośnie do zarzutu skarżącego wskazującego, że nie zauważył, aby M. K. wykonywał jakiekolwiek zdjęcia, a tym bardziej z miejsc, którym odpowiadają załączone do sprawy oraz że gdyby zdjęcia wykonane były w trakcie kontroli w dniu 5 września 2022 r. na pewno byłby widoczny w ich kadrze, organ I instancji wskazał, że relacja obwinionego, w której wskazał, iż przebywał na skrzyżowaniu kilkanaście minut od momentu, gdy naczelnik polecił mu udanie się w to miejsce oraz dowód w postaci oględzin zdjęć, dały podstawę do stwierdzenia, że zdjęcia zostały wykonane w czasie prowadzonej przez naczelnika kontroli.
Z kolei w odniesieniu do zarzutu skarżącego, że nie popełnił żadnego przewinienia dyscyplinarnego, albowiem w trakcie kontroli znajdował się w wyznaczonym rejonie służbowym i realizował zlecone mu zadania, organ I instancji podkreślił, że wyznaczonym do pełnienia służby w dniu 5 września2022 r. w godz. 7:30 - 9:30 było skrzyżowanie Al. [...] z ul. [...], i nie było to miejsce, w którym skarżący został ujawniony przez M.K. Skarżący siedząc w radiowozie oddalonym o kilkadziesiąt metrów od wyznaczonego mu rejonu nie był widoczny w miejscu, w którym być powinien - nie mówiąc już o niemożności realizowania w ten sposób zadań płynących z planu "Bezpieczna droga do szkoły", chociażby w postaci egzekwowania od uczestników ruchu drogowego zgodnego z przepisami korzystania z przejść przez jezdnię, a zwłaszcza umożliwienia dzieciom bezpiecznego przejścia przez jezdnię na wyznaczonych przejściach dla pieszych.
W nawiązaniu do argumentacji skarżącego co do tego, że nikt nie wydawał mu tego dnia szczegółowych poleceń dotyczących pełnienia służby w ramach działań, a mimo rażących różnic w sztampowych zapisach w systemie i obrazujących faktyczny przebieg odprawy w jego notatniku służbowym, kierownik dzielnicowych zatwierdził mu w notatniku treść odpraw oraz że skarżący miał pełnić służbę jak co roku w rejonie szkoły od strony wskazanego skrzyżowania ulic, organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z własnoręcznie sporządzonym przez skarżącego zapisem w notatniku z dnia 5 września 2022 r. wyznaczonym dla niego rejonem pełnienia służby było skrzyżowanie Al. [...] z ul. [...]. Bezsprzecznie zatem w ocenie organu I instancji nie było to miejsce, w którym skarżący został ujawniony przez podinsp. M. K. Ponadto organ I instancji dodał, że protokół odprawy ze wskazanego wyżej dnia również wskazuje, że wyznaczonym mu miejscem pełnienia służby było skrzyżowanie, na którym znajdują się przejścia dla pieszych.
Odnośnie do twierdzenia skarżącego, że nikt nie pokusił się o ustalenie, ile czasu siedział w radiowozie, co miałoby być istotne do ustalenia jego stopnia zawinienia, organ I instancji ocenił, że słowa te stanowią polemikę z ustalonym stanem faktycznym. Nie ma bowiem znaczenia w tej sytuacji, ile czasu skarżący spędził w radiowozie. Organ I instancji podkreślił, że skarżący o godz. 7:30 winien był być widoczny w wyznaczonym rejonie służby, tj. na skrzyżowaniu Al. [...] z ul. [...], a zatem ewentualny czas spędzony w pojeździe nie ma żadnego odniesienia w ustaleniu stopnia zawinienia obwinionego. Ponadto organ I instancji zauważył, że skarżący w toku prowadzonego postępowania był dwukrotnie wzywany do złożenia wyjaśnień, których składania odmówił.
Organ I instancji odniósł się również do podnoszonych przez skarżącego kwestii zabezpieczenia nagrań z monitoringu, które w jego ocenie udowodniłyby jego niewinność i wskazał, że w toku postępowania, po uwzględnieniu przez skarżącego jego wniosku dowodowego w zakresie zabezpieczenia nagrań z kamery nasobnej, jak również z rejonu, w którym owego dnia pełnił służbę ustalono, iż w obrębie skrzyżowania Al. [...] z ul. [...] w Warszawie nie ma kamer monitoringu. Kamery przynależne do Domu Dziecka przy Al. [...] oraz SP nr [...] obejmują jedynie teren wskazanych placówek. Natomiast nagrania z kamery nasobnej były niedostępne. Ponadto organ I instancji podkreślił, że materiałem dowodowym podlegającym ocenie jest ten zgromadzony w sprawie, nie zaś hipotezy, co do istnienia takowego. Tylko i wyłącznie taki podlega badaniu.
Organ I instancji podkreślił, że podstawę niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia faktyczne, zaś przy wydaniu niniejszego orzeczenia uwzględniono stan rzeczy przemawiający zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego. Przeprowadzono szereg czynności i wyjaśniono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności w sprawie, na podstawie których ustalono stan faktyczny popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, a zebrane dowody zostały zbadane wnikliwie z uwzględnieniem okoliczności, które mogłyby świadczyć na korzyść obwinionego.
Organ I instancji wyjaśnił, że mając na względzie obowiązek badania i uwzględniania okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, wynikający z treści art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, walor wiarygodności, ze względu na ich logiczną, spójną całość, nadano dowodom z: przesłuchania M.K2, D. F. oraz M. K. Dokumentacja fotograficzna dołączona do materiałów sprawy przez świadka M. K. w sposób jednoznaczny pozwoliła ustalić miejsce zaparkowania radiowozu, a tym samym potwierdziła, iż z chwilą dokonanej przez naczelnika kontroli, skarżący znajdował się poza wyznaczonym rejonem pełnienia służby, w którym winien był być widoczny. Tym bardziej, iż jak wynika z oględzin tychże, czas ich wykonania odpowiada czasowi przeprowadzonej przez wymienionego kontroli. Pozostała dokumentacja w postaci protokołu z odprawy z dnia 5 września 2022 r., jak również zapisy z notatnika służbowego skarżącego ze wskazanego dnia w sposób zdaniem organu I instancji jednoznaczny potwierdziły, iż wyznaczonym rejonem pełnienia służby przez skarżącego w dniu 5 września 2022 r. w godz. 7:30 - 9:30 było skrzyżowanie Al. [...] z ul. [...] w Warszawie.
Organ I instancji wyjaśnił, że na niekorzyść skarżącego wpływa bezsprzecznie ustalony przebieg wydarzeń w dniu 5 września 2022 r., wskazujący bez żadnych wątpliwości, iż wyznaczonym w dniu 5 września 2022 r. w godz. 7:30 - 9:30 rejonem pełnienia przez skarżącego służby było skrzyżowanie Al. [...] z ul. [...] w Warszawie, a zatem skarżący przebywając o godz. 7:45, w zaparkowanym pojeździe kilkadziesiąt metrów od wyznaczonego miejsca pełnienia służby nie był widoczny w miejscu, w którym powinien był być. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z § 30 pkt 1 z Zarządzenia nr 768 komendanta Głównego Policji, podczas patrolowania policjanci powinni być widoczni w rejonie pełnienia służby, o ile nie określono innej taktyki.
Organ I instancji wskazał, że istotą prowadzonego postępowania dyscyplinarnego było ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, związanego z wystąpieniem winy przy jego popełnieniu, jej formy oraz zamiaru (dolus directus, dolus eventualis). Organ I instancji podkreślił, że formułując niniejsze wnioski wziął pod uwagę nie budzący wątpliwości, zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy, świadczący jednoznacznie o tym, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne. Działanie skarżącego opisane w zarzucie było zachowaniem odbiegającym od zakreślonych przepisami prawa i stanowi o naruszeniu przez niego dyscypliny służbowej. W tym zakresie organ I instancji stwierdził, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne z winy nieumyślnej w postaci niedbalstwa. W wyniku nieodpowiedniego przygotowania i zbyt późnego wyjazdu z siedziby Wydziału Prewencji Komendy Rejonowej Policji [...], tym samym na skutek niezachowania ostrożności wymaganej dla danej okoliczności powinien był przewidzieć, że wyznaczonego mu rejonu służbowego nie zdoła objąć od godz. 7:30. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że przewinienie dyscyplinarne miało miejsce, a stopień jego szkodliwości, zważywszy na cały szereg dodatkowych ustaleń w sprawie, był znaczny.
Organ I instancji wskazał także, że przy wymiarze kary wziął pod uwagę kryteria jakie wymienia art. 134 ustawy o Policji i uwzględnił rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, okoliczności jego popełnienia (początek roku szkolnego i związane z tym działania mające na celu umożliwienie dzieciom bezpieczne dotarcie na zajęcia lekcyjne), skutki czynu (niewidoczność skarżącego w wyznaczonym rejonie służbowym), stopień naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków, pobudki działania (zła organizacja czasu pracy oraz niedbały stosunek do obowiązków służbowych), ale również zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (nieprzyznanie się do winy), a także przebieg jego służby (staż służby, niekaralność dyscyplinarna). Organ I instancji wskazał jednocześnie, że ujawnił okoliczność, o której mowa w treści art. 134h ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji, tj. nieumyślność popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, która wpływa na złagodzenie wymiaru kary. Uznał jednocześnie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na winę skarżącego, a zatem nie można odstąpić od jego ukarania, a mając na uwadze stopień zawinienia i okoliczności popełniania czynu, współmierną do tego jest kara upomnienia. Kara upomnienia, będącą dolną granicą kar dyscyplinarnych, wymienioną na początku katalogu kar - jest karą najmniej dolegliwą.
Od powyższego orzeczenia zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik wywiedli odwołanie.
W odwołaniu wniesionym przez skarżącego zarzucono naruszenie:
- art. 134ha ustawy o Policji, poprzez przeprowadzenie jedynie tych dowodów, które miały potwierdzić fakt popełnienia przez obwinionego przewinienia dyscyplinarnego, celowe doprowadzenie na etapie czynności wyjaśniających do zatarcia materiału dowodowego, który wniósłby do sprawy istotne informacje, mające wpływ na treść orzeczenia oraz dowolną, a nie swobodną, pozbawioną zasad prawidłowego rozumowania ocenę zgromadzonych dowodów;
- art. 135g ustawy o Policji poprzez pogwałcenie zasad domniemania niewinności, polegającej na obowiązku udowodnienia obwinionemu winy poprzez zgromadzony materiał dowodowy i zastosowanie w zamian nieistniejącej oficjalnie zasady domniemania winy, polegającej na realizowaniu jedynie tych dowodów, które bezpośrednio lub pośrednio mogą świadczyć o zaistnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Ponadto poprzez rozstrzyganie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego, stronniczo, pod wpływem uprzedzeń oraz ukierunkowanego nastawienia;
- naruszenie prawa do obrony poprzez prowadzenie postępowania dyscyplinarnego pomimo faktu, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza psychiatrę;
- niemożność odniesienia się do notatki służbowej sporządzonej w dniu 5 września 2022 roku przez podinsp. M. K. - naczelnika Wydziału Prewencji KRP [...];
- celowe zatarcie materiału dowodowego w postaci zapisów monitoringów z dnia 5 września 2022 roku zainstalowanych w: Wydziale Prewencji KRP [...], budynku Urzędu m.st. Warszawa dla Dzielnicy [...], budynku Szkoły Podstawowej nr [...] w Warszawie oraz kamery nasobnej;
- odstąpienie przez rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie dyscyplinarne od zebrania całego materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy poprzez:
a) niewyjaśnienie różnic pomiędzy treścią zabezpieczonego z systemu raportu przebiegu odprawy, a treścią zapisów w notatniku służbowym z przebiegu odprawy, a co miałoby potwierdzić, że podczas odprawy zostało przekazane, że skarżący miał pełnić służbę w okolicy skrzyżowania, a nie bezpośrednio przy przejściu dla pieszych;
b) odstąpienie od weryfikacji notatki służbowej sporządzonej w dniu 5 września 2022 roku przez podinsp. M. K. oraz autentyczności i terminu zdjęć dołączonych do wskazanej notatki (z których ma wynikać, że skarżący nie jest widoczny przy przejściu dla pieszych);
c) odstąpienie od weryfikacji wyjaśnień złożonych przez obwinionego, co stanowi naruszenie zasad prowadzenia postępowania dyscyplinarnego;
d) błędne ustalenia faktyczne, przyjęte za podstawę orzeczenia mające wpływ na wynik sprawy polegające na uznaniu, że obwiniony nie był widoczny w miejscu pełnionej służby oraz niewyjaśnienie, gdzie skarżący przebywał o 7.30 i co faktycznie "robił" w tym czasie;
e) uwzględnienie przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej okoliczności "zagrożenia dla dzieci" w związku z początkiem roku szkolnego, której nie wykazano w materiałach postępowania dyscyplinarnego;
f) naruszenie praw obwinionego, poprzez stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu orzeczenia, że skarżący "nie przyznał się do winy", gdyż "trudno jest się przyznać do zachowania niezgodnego z obowiązującymi przepisami, jeśli zachowywało się w sposób zgodny z prawem".
Z kolei w odwołaniu wniesionym przez pełnomocnika skarżącego zarzucono naruszenie:
- art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie, w tym umożliwienia złożenia i przeprowadzenia dowodów wskazanych w piśmie obrońcy z dnia 16 stycznia 2023 r., w postaci ponownego przesłuchania świadków podinsp. M. K. oraz mł. asp. M. K2, z udziałem obrońcy oraz skarżącego, w sytuacji, gdy żaden przepis ustawy o Policji nie czynił tego bezwzględnie niemożliwym;
- art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego dążącego do dokładnego ustalenia stanu faktycznego wskazanego pismem obwinionego, a tym samym ustalenia prawdy obiektywnej, w postaci: ponownego zabezpieczenia i przedłożenia do akt sprawy monitoringu z dnia 5 września 2022 roku pomiędzy godziną 7:30, a godziną 9.30 (na okoliczność prawidłowego wykonania czynności służbowych patrolowania przez skarżącego i realizowania planu działań "Bezpieczna Droga do Szkoły"), ustalenia dokładnego miejsca zaparkowania radiowozu, ustalenia dokładnego czasu przebywania przez ww. w radiowozie na skrzyżowaniu Al. [...] oraz ul. [...], ustalenia, jakie czynności wykonywał obwiniony po zakończeniu odprawy, a przed pobraniem radiowozu w dniu 5 września 2022 r.;
- art. 7 oraz art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nierzetelne wyjaśnienie sprawy i nieustalenie prawdy obiektywnej poprzez przyjęcie, że skarżący miał godzinę po zakończeniu odprawy na przygotowanie pojazdu do służby oraz przeparkowanie innych samochodów blokujących mu wyjazd, a także punktualne objęcie wyznaczonego rejonu służbowego, oraz przyjęcie, że skarżący nie był widoczny w rejonie służbowym;
- art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia z pominięciem faktów, które przełożony dyscyplinarny uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił prymatu wiarygodności i mocy dowodowej, co wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do skarżonego orzeczenia podczas kontroli instancyjnej, a co w konsekwencji prowadzi w opinii obrońcy do możliwości wystąpienia przesłanek nieważności wydanego orzeczenia wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego;
- § 32 w związku z § 1 pkt. 2 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, poprzez jego błędną wykładnię w trakcie postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji uznanie, iż obwiniony nie wykonywał patrolowania w rejonie służbowym, podczas gdy przepisy prawa definiują patrolowanie również jako wykonywanie zadań służbowych z wykorzystaniem środka transportu;
- § 30 pkt 1 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszym postępowaniu i uznaniu, że skarżący nie był widoczny w rejonie pełnienia służby, podczas gdy materiał dowodowy w postaci zdjęć załączonych przez świadka podinsp. M. K. przedstawia wyraźnie radiowóz pobrany przez w/w, znajdujący się przy skrzyżowaniu Al. [...] i ul. [...], co świadczy o tym, że policjant, był widoczny w rejonie pełnienia służby.
Orzeczeniem z dnia 17 maja 2023 r. nr 27/23 KSP, działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, organ utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w orzeczeniu organu I instancji oraz dodał, że w toku postępowania dyscyplinarnego przesłuchano świadków: podinsp. M. K., asp. szt. D. F. oraz mł. asp. M.K.2. W sprawie zabezpieczono także zdjęcia utrwalone na płycie DVD, które wykonał podinsp. M.K. Inicjatywa dowodowa rzecznika dyscyplinarnego nie była w żaden sposób ograniczona i mógł on gromadzić materiał dowodowy, który pozwolił na wydanie obiektywnego rozstrzygnięcia. Rzecznik umożliwił korzystanie skarżącemu oraz jego obrońcy ze wszystkich uprawnień przysługujących w trakcie postępowania dyscyplinarnego. Organ zauważył, że skarżący oraz jego obrońca złożyli wnioski dowodowe, w zakresie zabezpieczenia monitoringu z dnia 5 września 2022 r. obszarów patrolowanych przez ww. oraz z kamery nasobnej. Rzecznik dyscyplinarny je uwzględnił, jednak ustalono, że zabezpieczenie monitoringów okazało się niemożliwe, o czym wymienieni zostali poinformowani. Zgodnie z obowiązującymi przepisami zarówno skarżący, jak i jego obrońca byli prawidłowo powiadamiani w celu stawiennictwa na przesłuchanie w charakterze obwinionego oraz zapoznania z materiałami postępowania dyscyplinarnego oraz z uzupełnionymi materiałami sprawy. Niemniej jednak, jak zauważył organ, nie skorzystali oni z prawa do zapoznania z uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego. W kwestii niemożności odniesienia się do notatki służbowej sporządzonej w dniu 5 września 2022 roku przez podinsp. M. K., organ zaznaczył, że skarżący mógł to zrobić w trakcie trwania postępowania dyscyplinarnego, co zresztą uczynił w pisemnie złożonych wyjaśnieniach. Zdaniem organu trudno zatem uznać, aby działanie rzecznika dyscyplinarnego, jak również przełożonego dyscyplinarnego naruszało przysługujące skarżącemu prawo do obrony.
Odnośnie do zarzutu dotyczącego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego pomimo faktu, iż skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza psychiatrę, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 135f ust. 10 ustawy o Policji choroba obwinionego, świadka i innego uczestnika postępowania dyscyplinarnego stwierdzona zwolnieniem lekarskim, usprawiedliwia nieobecność tych osób podczas czynności, objętych danych postępowaniem przez okresy nie dłuższe niż łącznie 14 dni w ciągu całego postępowania dyscyplinarnego. Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby za każdy następny jej okres wymaga przedstawienia zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawnionego do wystawiania zaświadczeń, potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne. W związku z powyższym organ podkreślił, że skarżący w trakcie prowadzenia przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego nie przedstawił zaświadczenia wystawionego przez lekarza uprawnionego do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie karne. W ocenie organu zwolnienie lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę, usprawiedliwiało jego nieobecność podczas czynności objętych danym postępowaniem, ale tylko przez okres nie dłuższy niż łącznie 14 dni w ciągu całego postępowania dyscyplinarnego.
W ocenie organu, nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut obrońcy skarżącego naruszenia prawa do obrony poprzez uniemożliwienie mu czynnego udziału w sprawie, w tym złożenia i przeprowadzenia dowodów wskazanych w piśmie obrońcy z dnia 16 stycznia 2023 roku, w postaci ponownego przesłuchania świadków podinsp. M.K. oraz mł. asp. M.K2, z udziałem obrońcy oraz obwinionego, w sytuacji, gdy żaden przepis ustawy o Policji nie czynił tego bezwzględnie niemożliwym. Organ odnośnie do tej kwestii wyjaśnił, że w treści art. 135f ust. 1 ustawy o Policji szczegółowo określono uprawnienia obwinionego, a powyższy katalog jest zamknięty. Przywołany przepis nie przewiduje konieczności zawiadamiania obwinionego lub jego obrońcy o każdej czynności procesowej oraz możliwości udziału w nich. Organ zaznaczył, że na gruncie postępowania karnego, zgodnie z art. 315 § 2 oraz art. 317 § 1 Kodeksu postępowania karnego, stronom zagwarantowano prawo - jeżeli tego żądają - udziału w czynnościach śledztwa lub dochodzenia. Zgodnie z art. 135p ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Nadto w stosunku do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Z powyższego wynika, że przepisy Kodeksu postępowania karnego mają zastosowanie tylko w ograniczonym i ściśle określonym zakresie. Organ podkreślił przy tym, że przepisy art. 315 § 2 i art. 317 § 1 Kodeksu postępowania karnego znajdują się w rozdziale: przebieg śledztwa, do którego przepisy ustawy o Policji nie odsyłają. Z uwagi na kompleksowe uregulowanie uprawnień obwinionego w ustawie o Policji brak jest podstaw do stosowania art. 315 § 2 i art. 317 § 1 Kodeksu postępowania karnego w ramach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego.
Odnosząc się do kwestii wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego, organ zauważył, że zgodnie z art. 135c ust. 1 i 2 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli: sprawa dotyczy go bezpośrednio; jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego, był świadkiem czynu; między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Ponadto przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw o charakterze obligatoryjnym do wyłączenia Komendanta Rejonowego Policji [...] od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym. W ocenie organu podnoszone przez skarżącego okoliczności w zakresie istnienia przesłanek o charakterze fakultatywnym w postaci złożonego przez ww. ponaglenia na bezczynność Komendanta Rejonowego Policji [...], w sprawie ustalenia prawa do 100% uposażenia w czasie przebywania obwinionego na zwolnieniu lekarskim oraz negatywnego nastawienia przełożonych wobec jego osoby, nie stanowią uzasadnionej przyczyny do wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego. Ponadto, organ zauważył, że w trakcie postępowania dyscyplinarnego skarżący oraz jego obrońca nie składali wniosków o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego.
W piśmie z dnia 16 czerwca 2023 skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie organu i wnosząc o jego uchylenie w całości, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania naruszenie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 134ha ustawy o Policji, poprzez przeprowadzenie jedynie tych dowodów, które miały potwierdzić fakt popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego, celowe doprowadzenie na etapie czynności wyjaśniających do zatarcia materiału dowodowego, który wniósłby do sprawy istotne informacje mające wpływ na treść orzeczenia oraz dowolną, a nie swobodną, pozbawioną zasad prawidłowego rozumowania ocenę zgromadzonych dowodów;
2. art. 135g ustawy o Policji, poprzez pogwałcenie zasady domniemania niewinności polegającej na obowiązku udowodnienia skarżącemu winy poprzez zgromadzony materiał dowodowy i zastosowanie w zamian nieistniejącej oficjalnie zasady domniemania winy polegającej na realizowaniu jedynie tych dowodów, które bezpośrednio lub pośrednio mogą świadczyć o zaistnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Ponadto poprzez rozstrzyganie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść skarżącego, stronniczo, pod wpływem uprzedzeń oraz ukierunkowanego nastawienia.
Z kolei piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2023 r., również zatytułowanym jako skarga, pełnomocnik skarżącego rozszerzył zarzuty o zarzuty naruszenia:
I. przepisów postępowania:
1. art. 135f ust. 1 pkt 2 w związku z art. 135e ust. 1 i art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie, w tym umożliwienia złożenia i przeprowadzenia dowodów wskazanych w piśmie obrońcy z dnia 16 stycznia 2023 r., w postaci ponownego przesłuchania świadków podinsp. M.K. oraz mł. asp. M.K2. (KRP [...]), z udziałem obrońcy oraz obwinionego, w sytuacji, gdy żaden przepis ustawy o Policji nie czynił tego bezwzględnie niemożliwym,
2. art. 135f ust. 1 pkt 2 w związku z art. 135f ust. 3, art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 171 § 2 Kodeksu postępowania karnego, poprzez odmowę ponownego przesłuchania świadków podinsp. M.K. oraz mł. asp. M.K2. (KRP [...]), z udziałem obrońcy, w sytuacji gdy ponowne przeprowadzenie rzeczonego dowodu przy udziale obrońcy było konieczne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, a odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego pozwala na przeprowadzenie rzeczonego dowodu z udziałem obrońcy, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie za pomocą swojego obrońcy;
3. art. 135f ust. 1 pkt 2 w związku z art. 135e ust. 1, art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego dążącego do dokładnego ustalenia stanu faktycznego wskazanego pismem skarżącego, a tym samym ustalenia prawdy obiektywnej, w postaci:
a) ponownego zabezpieczenia i przedłożenia do akt sprawy monitoringu z dnia 5 września 2022 r. godzin 7:30-9:30, obszarów patrolowanych przez obwinionego, ze szczególnym uwzględnieniem Al. [...] oraz ul. [...], następnie dokonanie oględzin z płyty stanowiącej materiał dowodowy, na okoliczność prawidłowego wykonania czynności służbowych patrolowania przez skarżącego i realizowania planu działań "Bezpieczna Droga do Szkoły";
b) ustalenia dokładnego miejsca zaparkowania przez skarżącego podjętego przez niego radiowozu i tym samym miejsca przebywania skarżącego na skrzyżowaniu al. [...] oraz ul. [...], a ograniczenia się do wskazania, że był on zaparkowany w odległości ok. 30-40 metrów od ww. skrzyżowania;
c) ustalenia dokładnego czasu przebywania przez skarżącego w podjętym przez niego radiowozie na skrzyżowaniu al. [...] oraz ul. [...];
d) ustalenia, jakie czynności wykonywał skarżący po zakończeniu odprawy, a przed pobraniem radiowozu w dniu 5 września 2022 r., a w konsekwencji do zakończenia czynności dowodowych i wydania orzeczenia bez zebrania pełnego materiału dowodowego pozwalającego na dokładne ustalenie stanu faktycznego;
4) art. 135e ust. 1 w związku art. z art. 134 ha ust 2 i art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez nierzetelne wyjaśnienie sprawy i nieustalenie prawdy obiektywnej poprzez:
a) przyjęcie, na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, że skarżący miał godzinę po zakończeniu odprawy na przygotowanie pojazdu do służby oraz przeparkowanie innych samochodów blokujących mu wyjazd, a także punktualne objęcie wyznaczonego rejonu służbowego, podczas gdy w notatniku służbowym skarżącego widnieje wpis, iż o godzinie 6:30 wykonywał on czynności w zakresie pracy w wydziale prewencji, musiał również po jej zakończeniu podjąć samochód, przygotować go do służby, przeparkować pojazdy blokujące mu wyjazd, a także dotrzeć na miejsce służby, a w konsekwencji nie mógł mieć on godziny na przedstawione w orzeczeniu czynności,
b) przyjęcie, na podstawie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, że skarżący nie był widoczny w rejonie służbowym, podczas gdy, z wyjaśnień skarżącego wynika, że po dotarciu do rejonu służbowego nie mógł on znaleźć miejsca, do parkowania i w trakcie tego patrolował rejon służbowy, bowiem szukając miejsca do parkowania w pobliżu skrzyżowania był on zmuszony do jego przejechania kilkukrotnie, dodatkowo również, z załączonych przez świadka K. zdjęć wynika również, że, po zaparkowaniu, radiowóz był widoczny ze skrzyżowania, a w konsekwencji skarżący był widoczny w rejonie służbowym, a ustalenia w tym zakresie zawarte w orzeczeniu są błędne;
5) art. 135j ust. 2 pkt 5 i 6 i art. 1351 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia z pominięciem jego ustawowych elementów, gdyż organy należycie nie wyjaśniły wszelkich okoliczności sprawy i nie wskazały, ani nie uzasadniły, jakie fakty uznały za udowodnione, nie wskazały dowodów, na których się oparły oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły prymatu wiarygodności i mocy dowodowej, co wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do skarżonych orzeczeń podczas kontroli instancyjnej, a co w konsekwencji prowadzi w opinii obrońcy do wydania orzeczenia wadliwego prawnie;
6. art. 135l ust. 1 ustawy o Policji poprzez wydanie orzeczenia bez uzupełnienia materiału dowodowego, podczas gdy uzupełnienie materiału dowodowego było konieczne dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego oraz do prawidłowego wydania orzeczenia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a co za tym idzie na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego;
7. art. 135j ust. 3 ustawy o Policji poprzez zaniechanie przez przełożonego dyscyplinarnego wydania postanowienia o uchyleniu postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych i zwrócenia sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu w celu usunięcia braków w materiale dowodowym, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie może zostać uznany za wyczerpujący w związku z wskazywanymi przez obrońcę obwinionego brakami, a także z uwagi na nieuwzględnienie wniosków dowodowych obrońcy złożonych w toku postępowania, które dotyczyły dowodów koniecznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego z poszanowaniem prawa do obrony obwinionego, a także zasad postępowania;
II. przepisów prawa materialnego:
1. § 32 w zw. z § 1 pkt 2. Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, poprzez jego błędną wykładnię w trakcie postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji uznanie, iż skarżący nie wykonywał patrolowania w rejonie służbowym, podczas gdy przepisy prawa definiują patrolowanie również jako wykonywanie zadań służbowych z wykorzystaniem środka transportu;
2. § 30 pkt 1 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszym postępowaniu i uznaniu, że skarżący nie był widoczny w rejonie pełnienia służby, podczas gdy materiał dowodowy w postaci zdjęć załączonych przez świadka podinspektora M. K. przedstawia wyraźnie radiowóz pobrany przez Skarżącego znajdujący się przy skrzyżowaniu al. [...] i ul. [...], co świadczy o tym, że policjant był widoczny w rejonie pełnienia służby.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości jako niezasadnej podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1406/23 oddalił skargę P. B. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Stołecznego Policji z dnia 17 maja 2023 r., nr 27/2023 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej upomnienia.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przypomniał na wstępie, że Skarżący został w niniejszej sprawie obwiniony o to, że w dniu 5 września 2022 r. na ul. [...] w Warszawie, pełniąc służbę patrolową, nie dopełnił obowiązku służbowego w ten sposób, iż biorąc udział w działaniach "Bezpieczna droga do szkoły 2022", realizowanych w godzinach: 7:30 - 9:30 w dniach 1 - 2 i 5 - 9 września 2022 r., o godz. 07:45 przebywał w radiowozie marki Hyundai o nr rej. [...], zaparkowanym około 30 metrów od wyznaczonego podczas odprawy do służby rejonu przy przejściu dla pieszych na skrzyżowaniu Al. [...] z ul. [...], a tym samym nie był widoczny w rejonie pełnionej służby - czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w treści art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w związku z § 30 pkt. 1 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Zarzucane skarżącemu niedopełnienie obowiązków służbowych powiązane zostało z naruszeniem obowiązków wynikających z § 30 pkt. 1 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym podczas patrolowania policjanci powinni być widoczni w rejonie pełnienia służby, o ile nie określono innej taktyki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że skarżący w istocie nie przeczy, że w dniu 5 września 2022 r. o godz. 07:45 przebywał w radiowozie marki Hyundai, zaparkowanym w pobliżu wyznaczonego podczas odprawy do służby rejonu przy przejściu dla pieszych na skrzyżowaniu Al. [...] z ul. [...]. Skarżący w tym dniu miał realizować zadania w ramach akcji "Bezpieczna droga do szkoły". Sąd I instancji podkreślił, że ze znajdującego się aktach postępowania dyscyplinarnego protokołu odprawy (k. 16-17) wynika, że skarżącemu wyznaczono w dniu 5 września 2022 r. w ramach działań "Bezpieczna droga do szkoły" jako rejon pełnienia służby "przejście ul. [...]/[...]". Z akt wynika również, że skarżący został zapoznany z "Aneksem do planu działań pn. "Bezpieczna droga do szkoły 2022" realizowanych w dniach 1-9 września 2022 r. na terenie podległym Komendantowi Rejonowemu Policji [...]" (k. 20 – wpis w notatniku służbowym skarżącego).
Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z postanowieniami tego Aneksu "Policjanci biorący udział w działaniach są zobowiązani do (...) egzekwowania prawidłowego zachowania się kierujących pojazdami w rejonach przyszkolnych, a zwłaszcza wyznaczonych przejściach dla pieszych i umożliwienia dzieciom bezpiecznego przejścia przez jezdnię" (pkt VI ppkt 2 Aneksu – k. 14). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że skarżący winien być świadomy, jakie miejsce było rejonem jego służby w dniu 5 września w godz. 7:30-9:30 i jakie obowiązki winien on realizować.
Sąd I instancji zaznaczył, że fakt przebywania skarżącego w radiowozie w dniu 5 września 2022 r, o godz. 7:45, choć, jak wspomniano wyżej, nie jest kwestionowany przez skarżącego, to potwierdzony jest też dowodami w postaci zeznań świadków, tj. M. K. (k. 55) i M.K.2 (k. 46). Ponadto M. K. wykonał zdjęcia (k. 2-5 oraz k. 59-63), na których widać położenie przedmiotowego radiowozu względem skrzyżowania z przejściem dla pieszych. Ponadto w aktach znajduje się protokół oględzin płyty DVD, z którego wynika, że pliki zawierające te zdjęcia zostały utworzone i zmodyfikowane w dniu 5 września 2022 r. w godzinach 7:54-7:55.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ustalenia organu dotyczące kluczowej w sprawie okoliczności, tj. przebywania skarżącego w radiowozie, a nie przy przejściu dla pieszych zostały przez organ udowodnione. W związku z tym w ocenie Sądu I instancji organ prawidłowo uznał, że skarżący nie był widoczny w miejscu pełnienia służby. W tym kontekście Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę na to, że nie ulega wątpliwości, że miejscem pełnienia służby skarżącego było przejście dla pieszych przy skrzyżowaniu Al. [...]/[...], a nie miejsce oddalone od niego o kilkadziesiąt metrów. W ocenie Sądu I instancji, bez znaczenia przy tym pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność w postaci trudności ze znalezieniem miejsca do parkowania. Skarżący prawidłowo realizując swoje obowiązki winien zadbać o to, aby o wyznaczonej godzinie przebywał w miejscu pełnienia służby. Odnosząc się zaś do wskazań skarżącego co do tego, że szukając miejsca do parkowania przejechał kilkukrotnie przez miejsce pełnienia służby i w związku z tym był widoczny w miejscu pełnienia służby, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że kilkukrotne przejechanie przez skrzyżowanie nie jest tożsame z przebywaniem w miejscu pełnienia służby, którym było przejście dla pieszych. Ponadto, na mocy postanowień powołanego wyżej Aneksu skarżący miał "egzekwować prawidłowego zachowania się kierujących pojazdami w rejonach przyszkolnych, a zwłaszcza wyznaczonych przejściach dla pieszych". Zdaniem Sądu I instancji skoro skarżący wedle postanowień zarządzenia nr 768 miał być widoczny w rejonie pełnienia służby, to obowiązkowi temu nie czyniło też zadość przebywanie w radiowozie, oddalonym o kilkadziesiąt metrów od miejsca służby.
Sąd I instancji uznał także, że bez wpływu na fakt popełnienia zarzucanego skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego było to, jak długo skarżący przebywał w radiowozie. Niezaprzeczalnym faktem jest bowiem, że skarżący miał pełnić służbę przy przedmiotowym przejściu dla pieszych w godzinach 7:30-9:30. Faktem jest również, to, że o godzinie 7:45 skarżący przebywał w radiowozie, a nie przy przejściu dla pieszych i za ten czyn skarżący został ukarany dyscyplinarnie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że powołane wyżej regulacje oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzają, iż skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w opisany w postawionym mu zarzucie sposób. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że zachowanie skarżącego w zakresie zarzucanego mu czynu było zawinione i w tym przypadku była to wina nieumyślna. Zebrane w sprawie dowody były przy tym wystarczające do ustalenia istotnych w sprawie okoliczności.
W ocenie Sądu I instancji, ustalenia faktyczne zostały poczynione w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy, w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Trudno też zarzucić, że rzecznik dyscyplinarny nie podjął niezbędnych czynności do wyjaśnienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że rzecznik dyscyplinarny uwzględnił wniosek dowodowy skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zapisu kamer nasobnej oraz zapisu z monitoringu zainstalowanego w rejonie pełnienia służby. Nagranie z kamery nasobnej było jednak już niedostępne, a z ustaleń organu wynika, że w obrębie skrzyżowania Al. [...] z ul [...] nie ma kamer monitoringu. Kamery należące do Domu Dziecka przy Al. [...] oraz Szkoły Podstawowej nr [...] obejmują natomiast tylko teren tych placówek. Brak jest więc zdaniem Sądu I instancji podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, który to przepis stanowi, że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do zgłaszania wniosków dowodowych.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że zgodnie natomiast z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji orzeczenie dyscyplinarne zawiera m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia. Pomimo, że art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji nie określa konkretnych elementów uzasadnienia faktycznego i prawnego orzeczenia, przyjąć należy, że powinno ono zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powinny być w nim również podane motywy działania organu co do oceny całokształtu sprawy, jak również motywy jego działań procesowych, podjętych w trakcie zbierania materiału dowodowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd I instancji stwierdził, że wydane w sprawie skarżącego orzeczenia wymogi powyższe spełniają. Zawierają one wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienia tych orzeczeń odzwierciedlają logiczny proces rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie skarżącego.
Za niezasadne Sąd I instancji uznał zarzuty skargi, w których skarżący zarzuca, iż pozbawiono go czynnego udziału w sprawie poprzez odmowę ponowne przesłuchanie świadków z udziałem skarżącego i jego obrońcy i wyjaśnił, że zgodnie z art. 135f ust. 3 ustawy o Policji ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń. O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego. Z kolei art. 135p ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego. W związku z powyższym Sąd I instancji wyjaśnił, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem szczególnym. Oznacza to, że przepisy regulujące to postępowanie nie podlegają rozszerzającej wykładni. Przepisy ustawy o Policji zawierają materialnoprawną regulację odpowiedzialności policjantów, jak też regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. W orzecznictwie powszechnie zwraca się uwagę na to, że w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia przedmiotowego postępowania regulacja zawarta w ustawie o Policji jest unormowaniem pełnym, a ponadto że przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się w tym postępowaniu tylko "odpowiednio" oraz jedynie w zakresie wskazanym w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie obejmuje zatem wszystkich spraw nieuregulowanych w ustawie, lecz dotyczy tylko tych kwestii, które zostały wyszczególnione przez ustawodawcę. Gdyby ustawodawca zamierzał, by w postępowaniu dyscyplinarnym odpowiednie zastosowanie miały również inne unormowania Kodeksu postępowania karnego, to posłużyłby się generalnym odesłaniem do przepisów tego Kodeksu w sprawach nieuregulowanych w ustawie o Policji. Tego zaś nie uczynił.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów zastosowanie mają między innymi zawarte w Kodeksie postępowania karnego przepisy dotyczące świadków. I tak zgodnie z art. 171 § 2 Kodeksu postępowania karnego "Prawo zadawania pytań mają, oprócz organu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnicy oraz biegli. Pytania zadaje się osobie przesłuchiwanej bezpośrednio, chyba że organ przesłuchujący zarządzi inaczej". Sąd I instancji podkreślił, ze treść tego przepisu jest dość jasna i nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych, a wynika z niego jednoznacznie, że określa on ogólnie podmioty uprawnione do zadawania pytań osobom przesłuchiwanym i sposób kierowania do nich pytań. Istotą tej regulacji nie jest zatem to, kto jest przesłuchiwanym, ale to, że osobie przesłuchiwanej pytania mogą zadawać tylko te podmioty, którym takie uprawnienia przyznano karną ustawą procesową. Sad I instancji zaznaczył, że w postępowaniu karnym przepisem art. 171 § 2 Kodeksu postępowania karnego ustawodawca przyznał przedmiotowe uprawnienia stronom, czyli między innymi oskarżonemu a także jego obrońcy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie regulacji tej nie można przenosić na grunt postępowania dyscyplinarnego policjantów, bowiem zawarte w Kodeksie postępowania karnego przepisy odnoszące się do oskarżonego i obrońcy oskarżonego nie mają odpowiedniego zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym w stosunku do obwinionego i jego obrońcy, co wprost potwierdza treść powołanego wcześniej art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Tym samym Sąd I instancji stwierdził, że art. 171 § 2 Kodeksu postępowania karnego dotyczący oskarżonego i obrońcy oskarżonego, z mocy art. 135p ust. 1 ustawy o Policji, nie ma zastosowania do policjanta obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym oraz obrońcy tego obwinionego.
Z kolei art. 317 § 1 Kodeksu postępowania karnego, jak wskazał Sąd I instancji, znajduje się w Rozdziale 35, Działu VII Kodeksu postępowania karnego dotyczącego przebiegu śledztwa, do którego przepisy ustawy o Policji nie odsyłają. Z uwagi na kompleksowe uregulowanie uprawnień obwinionego w ustawie o Policji zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak jest podstaw do stosowania art. 317 § 1 Kodeksu postępowania karnego w ramach prowadzonego postępowania dyscyplinarnego.
Konkludując Sąd I instancji stwierdził, że w świetle zebranego materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny miał podstawy do uznania skarżącego winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia mu kary dyscyplinarnej upomnienia. Jednocześnie podkreślił, że kara upomnienia (art. 134 pkt 1 ustawy o Policji) jest najłagodniejszą formą kary dyscyplinarnej i jej wymierzenie nie może być uznane za rażąco niewspółmierne do popełnionego czynu, albo niesprawiedliwe, czy sprzeczne z prawem, gdy zważy się, iż kara ta oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ww. ustawy). Ponadto kara ta podlega zatarciu już po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Co istotne, kara upomnienia nie obejmuje sfery wolnościowej i majątkowej obwinionego, stanowi zaś sformalizowaną dezaprobatę wobec popełnionego przewinienia.
W ocenie Sądu I instancji, przełożony dyscyplinarny uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, a w sprawie zostało w wystarczający sposób wykazane, że skarżący naruszył obowiązujące go normy prawne, a wymierzona mu kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, a także o przeprowadzenie dowodu z załączonego orzeczenia Mazowieckiej Rejonowej Komisji Lekarskiej i zaświadczeń lekarskich oraz zaświadczeń z Wydziału Psychologów KSP na fakt stanu psychicznego skarżącego w dniu, w którym miał dopuścić się przewinienia dyscyplinarnego, bowiem nowe fakty, które istniały w dacie wydania decyzji, a nie były uwzględnione przez organ sprawiają, że zaskarżona decyzji została wydana z naruszeniem prawa, a także wnosząc o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych i oświadczając, że zrzeka się rozprawy, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu:
I. naruszenie przepisów postępowania:
1. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 135ja ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie umorzenia postępowania dyscyplinarnego mimo tego, że w grudniu 2023 roku Mazowiecka Rejonowa Komisja Lekarska stwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji w związku z długotrwałym leczeniem psychiatrycznym, która to informacja była dostępna dla przełożonych skarżącego z uwagi na korzystanie przez niego z pomocy Wydziału Psychologów Komendy Stołecznej Policji, w której skarżący zwracał się również o wydawanie zaświadczeń koniecznych do przedłożenia komisji lekarskiej;
2. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135f ust. 1 pkt 2, art. 135e ust. 1, art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie, w tym umożliwienie złożenia i przeprowadzenia dowodów wskazanych w piśmie obrońcy z dnia 16 stycznia 2023 r. w postaci ponownego przesłuchania świadków podinsp. M. K. oraz mł. asp. M. K.2 (KRP [...]), z udziałem obrońcy oraz obwinionego, w sytuacji gdy żaden przepis ustawy o Policji nie czynił tego bezwzględnie niemożliwym;
3. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135f ust. 1 pkt 2, art. 135f ust. 3 w związku z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 171 § 2 Kodeksu postępowania karnego, poprzez odmowę ponownego przesłuchania świadków podinsp. M. K. oraz mł. asp. M.K.2 (KRP [...]), z udziałem obrońcy, w sytuacji gdy ponowne przeprowadzenie rzeczonego dowodu przy udziale obrońcy było konieczne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, a odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego pozwala na przeprowadzenie rzeczonego dowodu z udziałem obrońcy, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie za pomocą swojego obrońcy;
4. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135f ust. 1 pkt 2 w związku z art. 135e ust. 1, art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego dążącego do dokładnego ustalenia stanu faktycznego wskazanego pismem skarżącego, a tym samym ustalenia prawdy obiektywnej, w postaci:
a) ponownego zabezpieczenia i przedłożenia do akt sprawy monitoringu, z dnia 5 września 2022 r. godzin 7:30-9:30, obszarów patrolowanych przez obwinionego, ze szczególnym uwzględnieniem Al. [...] oraz ul. [...] następnie dokonanie oględzin z płyty stanowiącej materiał dowodowy, na okoliczność prawidłowego wykonania czynności służbowych patrolowania przez asp. P. B. plany działań "Bezpieczna Droga do Szkoły";
b) ustalenia dokładnego miejsca zaparkowania przez skarżącego podjętego przez niego radiowozu i tym samym miejsca przebywania skarżącego na skrzyżowaniu al. [...] oraz ul. [...], a ograniczenia się do wskazania, że był on zaparkowany w odległości około 30-40 metrów od ww. skrzyżowania;
c) ustalenia dokładnego czasu przebywania przez skarżącego w podjętym przez niego radiowozie na skrzyżowaniu Al. [...] oraz ul. [...];
d) ustalenia jakie czynności wykonywał skarżący po zakończeniu odprawy, a przez pobraniem radiowozu w dniu 5 września 2022 r.
a w konsekwencji do zakończenia czynności dowodowych i wydania orzeczenia bez zebrania materiału dowodowego pozwalającego na dokładne ustalenie stanu faktycznego;
5. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135e ust. 1, art. 134ha ust. 2, art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez nierzetelne wyjaśnienie sprawy i nieustalenie prawdy obiektywnej, poprzez:
a) przyjęcie, na podstawie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, że skarżący: miał godzinę po zakończeniu odprawy na przygotowanie pojazdu do służby oraz przeparkowanie innych samochodów blokujących mu wyjazd, a także punktualne objęcie wyznaczonego rejonu służbowego, podczas gdy w notatniku służbowym skarżącego widnieje wpis, iż o godzinie 6:30 wykonywał on czynności w zakresie pracy w wydziale prewencji, musiał również po jej zakończeniu podjąć samochód, przygotować go do służby, przeparkować pojazdy blokujące mu wyjazd, a także dotrzeć na miejsce służby, a w konsekwencji nie mógł mieć on godziny na przedstawione w orzeczeniu czynności;
b) przyjęcie, na podstawie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, że skarżący nie był widoczny w rejonie służbowym, podczas gdy, z wyjaśnień skarżącego wynika, że po dotarciu do rejonu służbowego nie mógł on znaleźć miejsca do parkowania i w trakcie tego patrolował rejon służbowy, bowiem szukając miejsca do parkowania w pobliżu skrzyżowania był on zmuszony do jego przejechania kilkukrotnie oraz dokonał prowadzenia działań prewencyjnych w stosunku do kierowców wysadzających dzieci na terenie drugiego newralgicznego skrzyżowania, dodatkowo również, z załączonych przez świadka K. zdjęć wynika również, że po zaparkowaniu, radiowóz był widoczny ze skrzyżowania, a w konsekwencji skarżący był widoczny w rejonie służbowym, a ustalenia w tym zakresie zawarte w orzeczeniu są błędne;
6. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135j ust. 2 pkt 5 i 6 oraz art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia z pominięciem jego ustawowych elementów, gdyż organy należycie nie wyjaśniły wszelkich okoliczności sprawy i nie wskazały, ani nie uzasadniły, jakie fakty uznały za udowodnione, nie wskazały dowodów, na których się oparły oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły prymatu wiarygodności i mocy dowodowej, co wyklucza możliwość merytorycznego odniesienia się do skarżonych orzeczeń podczas kontroli instancyjnej, a co w konsekwencji prowadzi do wydania orzeczenia wadliwego prawnie;
7. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji poprzez wydanie orzeczenia bez uzupełnienia materiału dowodowego, podczas gdy uzupełnienie materiału dowodowego było konieczne dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego oraz prawidłowego wydania orzeczenia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a co za tym idzie na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego;
8. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135l ust. 1 i art. 135 i ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wydanie orzeczenia z pominięciem faktu, że w grudniu 2023 roku Mazowiecka Rejonowa Komisja Lekarska stwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji w związku z długotrwałym leczeniem psychiatrycznym, która to informacja była dostępna dla przełożonych skarżącego z uwagi na korzystanie przez niego z pomocy Wydziału Psychologów Komendy Stołecznej Policji, w której skarżący zwracał się również o wydanie zaświadczeń koniecznych do przedłożenia komisji lekarskiej, co nie zostało uwzględnione przez organy w żadnym stopniu, pomimo posiadania takiej wiedzy z urzędu, a co miało bezpośredni wpływ na przypisanie skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego;
II. naruszenie prawa materialnego:
1. § 32 w związku z § 1 pkt 2 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, poprzez jego błędną wykładnię w trakcie postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji uznanie, iż skarżący nie wykonywał patrolowania w rejonie służbowym, podczas gdy przepisy prawa definiują patrolowanie również jako wykonywanie zadań służbowych z wykorzystaniem środka transportu;
2. § 30 pkt 1 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszym postępowaniu i uznaniu, że skarżący nie był widoczny w rejonie pełnienia służby, podczas gdy materiał dowodowy w postaci zdjęć załączonych przez świadka podinspektora M. K. przedstawia wyraźnie radiowóz pobrany przez skarżącego znajdujący się przy skrzyżowaniu al. [...] i ul. [...], co świadczy o tym, że policjant był widoczny w rejonie pełnienia służby;
3. art. 134 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że kara upomnienia nie obejmuje sfery majątkowej obwinionego, stanowi zaś sformalizowaną dezaprobatę popełnionego przewinienia, podczas, gdy bezpośrednio z przepisów wynika, że kary upomnienia i nagany są takie same w skutkach, tj. oznaczają 6 miesięcy pozbawienia premii oraz obniżenie dodatku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie rozwinęła treść powyższych zarzutów i powtórzyła zarzuty przedstawiane w dotychczasowym toku postępowania podkreślając, że wskazany wyrok, a także poprzedzające go orzeczenia organów nie są oparte na jakichkolwiek podstawach faktycznych mogących wskazywać na ich zasadność, a zweryfikowanych pozytywnie materiałem dowodowym w sprawie zgromadzonym. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie, w niniejszym postępowaniu dopuszczono się poważnych zaniedbań w zakresie przeprowadzonych czynności dowodowym. Co więcej, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie nie sposób nie odnieść wrażenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podjął się pełnej kontroli działań przeprowadzonych przez organy dyscyplinarne, a jedynie powielił ich stanowisko w uzasadnieniu wyroku, bez odniesienia się w pełni do przeprowadzonych czynności.
Przede wszystkim jednak skarżący kasacyjnie podniósł, że postępowanie w niniejszej sprawie w ogóle nie powinno się było toczyć, bowiem w grudniu 2023 roku Mazowiecka Rejonowa Komisja Lekarska stwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji w związku z długotrwałym leczeniem psychiatrycznym. Zdiagnozowano bowiem u niego zaburzenia osobowości o charakterze upośledzającym zdolności adaptacyjne, co ma wpływ na ocenę rzeczywistości i zachowań. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że w dniu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego nie był on w stanie w pełni postrzegać zarówno swoich zachowań, jak i rzeczywistości. Co więcej, nie powinien on był brać w tamtym okresie udziału w czynnościach procesowych, albowiem nie miał możliwości przedstawienia swojego stanowiska tak, jak zrobiłaby to całkowicie zdrowa osoba. Udział obrońcy nie ma tu żadnego znaczenia, ponieważ skarżący nie był w stanie również jemu dobrze opisać swojej sytuacji, a co za tym idzie podkreślić kluczowych dla podjęcia w pełni skutecznej obrony działań. W związku z tym strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że wyjaśnienia spisane w tamtym okresie mogą znacznie różnić się od tych, które skarżący mógłby złożyć obecnie. W trakcie trwania postępowania dyscyplinarnego skarżący kasacyjnie był bowiem w stanie ostrej reakcji na przewlekły stres związany z zachowaniem przełożonego w stosunku do niego (wycofanie, nerwowość, problemy z koncentracją, zaburzenia snu, zmęczenie, obniżenie samooceny).
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).
W ramach pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie wytyka Sądowi I instancji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a. w związku z art. 135ja ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r., 636), którego upatruje w zaniechaniu umorzenia postępowania dyscyplinarnego, mimo tego że w grudniu 2023 roku Mazowiecka Rejonowa Komisja Lekarska stwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji w związku z długotrwałym leczeniem psychiatrycznym, która to informacja była dostępna dla przełożonych skarżącego z uwagi na korzystanie przez niego z pomocy Wydziału Psychologów Komendy Stołecznej Policji, w której skarżący zwracał się również o wydawanie zaświadczeń koniecznych do przedłożenia komisji lekarskiej. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 135ja ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne umarza się, jeżeli ustalono, że czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne przypisany obwinionemu nie wypełnia znamion czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne. Zaznaczyć przy tym należy, abstrahując od bezzasadności argumentacji skarżącego kasacyjnie mającej w jego ocenie przemawiać za umorzeniem postępowania w niniejszej sprawie, że przepisy, których naruszenie zarzuca Sądowi I instancji, nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania dyscyplinarnego przez Sąd. Sąd administracyjny może jedynie kontrolować czy postępowanie organów Policji odpowiadało tym przepisom, a uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez Sąd pierwszej instancji przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których nie przywołano w omawianym zarzucie, co czyni go pozbawionym podstaw.
W ramach kolejnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie wytyka Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z szeregiem przepisów ustawy o Policji, tj. art. 135f ust. 1 pkt 2 w związku z art. 135e ust. 1, art. 135g ust. 1 i 2, art. 135f ust. 1 pkt 2 w związku z art. 135f ust. 3 i art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 171 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 46) – dalej także jako: k.p.k., art. 135f ust. 1 pkt 2 w związku z art. 135e ust. 1 i art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, art. 135e ust. 1 w związku z art. 134ha ust. 2, art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, art. 135j ust. 2 pkt 5 i 6 w związku z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, art. 135l ust. 1 ustawy o Policji oraz art. 135l ust. 1 w związku z art. 135i ust. 1 ustawy o Policji usiłując w ten sposób wytknąć nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, polegające m.in. na uniemożliwieniu skarżącemu kasacyjnie czynnego udziału w sprawie, poprzez odmowę ponownego przesłuchania wskazywanych przez niego świadków z udziałem pełnomocnika skarżącego, zaniechaniu zebrania materiału dowodowego dążącego do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, poprzez ponowne zabezpieczenie i przedłożenie do akt sprawy monitoringu, nieustaleniu dokładnego miejsca zaparkowania przez skarżącego podjętego przez niego radiowozu, nieustaleniu dokładnego czasu przebywania przez skarżącego w podjętym przez niego radiowozie, czy nieustaleniu jakie czynności dokonywał skarżący po zakończeniu odprawy, w przed pobraniem radiowozu w dniu 5 września 2022 r., czy też nierzetelnym wyjaśnieniu sprawy i nieustaleniu prawdy obiektywnej, wydaniu orzeczenia z pominięciem jego ustawowych elementów, a także bez uzupełnienia materiału dowodowego oraz wydaniu orzeczenia z pominięciem faktu, że w grudniu 2023 roku Mazowiecka Rejonowa Komisja Lekarska stwierdziła, że skarżący jest trwale niezdolny do pełnienia służby w Policji. Wszystkie te zarzuty nie mogły jednak odnieść skutku.
Przede wszystkim w związku z tym, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 151 p.p.s.a. podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 151 p.p.s.a., podobnie zresztą jak art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1, czy też art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).
W związku z tym, że strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a z zarzutem naruszenia szeregu przywołanych przez nią przepisów ustawy o Policji, a także art. art. 171 § 2 k.p.k. usiłując w ten sposób wytknąć nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jak już wskazywano, skargę kasacyjną można skuteczne oprzeć na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, ale wyłącznie jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała natomiast, w jaki sposób rzekome przywoływane przez nią uchybienia organu miały wpływ na wynik niniejszej sprawy.
W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające – w ocenie organu procesowego a nie strony postępowania – znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, koniecznym jest dowiedzenie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych. Samo uchybienie organu w tym zakresie nie jest samodzielną przesłanką do uchylenia takiej decyzji, czy też wznowienia postępowania w sprawie. Konieczne jest jeszcze wykazanie, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała natomiast na czym miał polegać istotny wpływ na wynik sprawy wszystkich przywoływanych przez nią – rzekomych – uchybień organu, w tym uniemożliwienia przeprowadzenia dodatkowych czynności związanych z ponownym przesłuchaniem – już przesłuchiwanych – świadków, czy też zabezpieczenia i przedłożenia do akt sprawy monitoringu, w przedmiocie którego już wypowiedziano się w sprawie, jak i nieuwzględnienia orzeczenia lekarskiego wydanego w grudniu 2023 roku, tj. już po wydaniu zaskarżonych w sprawie orzeczeń dyscyplinarnych. Wobec niewykazania istotnego wpływu na wynik sprawy podnoszonych – rzekomych – uchybień, zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść skutku.
Przechodząc do oceny zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).
W ramach pierwszego zarzutu naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni § 32 w związku z § 1 pkt 2 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. z 2018 r., poz. 108) – dalej jako Zarządzenie nr 768, poprzez dokonanie jego błędnej wykładni w trakcie postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie wykonywał patrolowania w rejonie służbowym, podczas gdy przepisy prawa definiują patrolowanie również jako wykonywanie zadań służbowych z wykorzystaniem środka transportu. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku.
Abstrahując od tego, że nie jest zrozumiałe zarzucanie Sądowi I instancji dokonanie błędnej wykładni § 32 w związku z § 1 pkt 2 Zarządzenia nr 768 "w trakcie postępowania dyscyplinarnego" w sytuacji w której – co oczywiste – Sąd I instancji postępowania dyscyplinarnego nie prowadził, a jedynie oceniał prawidłowość jego prowadzenia przez organy Policji, wskazać należy przede wszystkim, że podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie tylko nie wykazała na czym jej zdaniem polega błędne rozumienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. przepisu, ani też jaka powinna być prawidłowa wykładnia § 32 w związku z § 1 pkt 2 Zarządzenia nr 768, lecz w ogóle nie odnosiła się do kwestii ich rozumienia przyjętego przez Sąd I instancji, ograniczając się do próby kwestionowania ustaleń faktycznych dotyczących czynności wykonywanych przez skarżącego w ramach patrolu. W związku z powyższym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych, czy też ocen w zakresie prawidłowości uzasadnienia zaskarżonej w sprawie decyzji. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego z tego powodu omawiany zarzut okazał się niezasadny.
Nie mógł także odnieść skutku zarzut naruszenia § 30 pkt 1 Zarządzenia nr 768, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji i "uznanie, że skarżący nie był widoczny w rejonie pełnienia służby, podczas gdy materiał dowodowy w postaci zdjęć załączonych przez świadka podinspektora M. K. przedstawia wyraźnie radiowóz pobrany przez skarżącego znajdujący się przy skrzyżowaniu al. [...] i ul. [...], co świadczy o tym, że policjant był widoczny w rejonie pełnienia służby".
Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że skoro niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej, to może być ono konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Nie podważono również prawidłowości wykładni prawa materialnego w zakresie objętym omawianym zarzutem i stosowanego w realiach niniejszej sprawy. Oznacza to, że w realiach rozpatrywanej sprawy istotne jest zweryfikowanie, czy w podniesionych zarzutach niewłaściwego zastosowania prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie wykazała, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść omawianego zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie daje podstaw do przyjęcia wypełnienia tego obowiązku przez stronę skarżącą kasacyjnie, a zatem zarzut ten nie mógł odnieść skutku.
Jednak o nieskuteczności omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 30 pkt 1 Zarządzenia nr 768 świadczy ponownie przede wszystkim jego treść, która ewidentnie wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie na jego podstawie również usiłuje zakwestionować ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca bowiem w ramach zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego błędne uznanie, że "skarżący nie był widoczny w rejonie pełnienia służby, podczas gdy materiał dowodowy w postaci zdjęć załączonych przez świadka podinspektora M. K. przedstawia wyraźnie radiowóz pobrany przez skarżącego znajdujący się przy skrzyżowaniu al. [...] i ul. [...], co świadczy o tym, że policjant był widoczny w rejonie pełnienia służby", co jednoznacznie świadczy o próbie zakwestionowania ustaleń faktycznych sprawy, a jak już wskazywano zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych jest niedopuszczalne.
Nie mógł także odnieść skutku zarzut dokonania błędnej wykładni art. 134 pkt 1 ustawy o Policji w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236) – dalej także jako: rozporządzenie, poprzez ich błędną wykładnię, której strona skarżąca kasacyjnie upatruje w uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że kara upomnienia nie obejmuje sfery majątkowej obwinionego, stanowi zaś sformalizowaną dezaprobatę popełnionego przewinienia, podczas gdy zdaniem strony skarżącej kasacyjnie bezpośrednio z ww. przepisów wynika, że kary upomnienia i nagany są takie same w skutkach, tj. oznaczają 6 miesięcy pozbawienia premii oraz obniżenie dodatku.
Zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o Policji, karą dyscyplinarną jest m.in. upomnienie. Z kolei w § 8 rozporządzenia zawarto regulacje dotyczące dodatku funkcyjnego, który przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. Zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1, którego błędne rozumienie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Niezrozumiałe jest zatem wywiedzenie przez stronę skarżącą kasacyjnie z treści ww. przepisów generalnej zasady, zgodnie z którą kara upomnienia w każdym przypadku oznacza 6 miesięcy pozbawienia premii oraz obniżenie dodatku funkcyjnego, co ma świadczyć o tym, że obejmuje sferę majątkową obwinionego. Powyższe nie wynika bowiem z przywołanych przez skarżącego kasacyjnie przepisów.
Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił także wniosku dowodowego sformułowanego w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że ze względu na konstrukcję skargi kasacyjnej w sprawie nie występują wątpliwości wymagające wyjaśnienia, oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze kasacyjnej.