III OSK 16/24

III OSK 16/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek
Przemysław Szustakiewicz
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
659
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III SAB/Gl 125/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-09-12
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 185 PAR 1, 203 PKT 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 września 2023 r. sygn. akt III SAB/Gl 125/23 w sprawie ze skargi M.P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. zasądza od M.P. na rzecz Wójta [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 września
2023 r., sygn. akt III SAB/Gl 125/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", w pkt. 1. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. 2. zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, a w pkt. 3., na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądził od Wójta [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok został wydany w poniższym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z 27 lipca 2022r. skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej tj.: skanu prowadzonego przez urząd Rejestru umów, tj. o dane z okresu 1-31 lipca 2021 r.; skanów zawartych w miesiącu lipcu 2021 r. umów gdzie stroną jest gmina [...].
Pismem z 8 sierpnia 2022 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w pozyskaniu informacji, wskazując, że przedmiotem wniosku jest informacja przetworzona. Równocześnie wydłużył termin rozpatrywania sprawy do 26 września 2022 r. Natomiast 9 sierpnia 2022 r. skarżący odpowiedział, że żądane dane są informacją prostą.
W konsekwencji decyzją z 23 września 2022 r. (znak: ZPIZ.1431.12.2022) organ odmówił udostępnienia informacji, z uwagi na okoliczność, że wnioskowana informacja ma, w ocenie organu, charakter informacji publicznej przetworzonej, a strona nie wykazała szczególnej istotności dla interesu publicznego w przetworzeniu informacji.
W wyniku odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z 21 października 2022 r. (Nr SKO.IP/41.11/157/2022/15781) uchyliło decyzję organu I instancji.
Ponownie rozpatrując sprawę pismem z 4 listopada 2022 r. organ ponownie wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w sprawie. Pismem z 15 listopada 2022 r. wnioskodawca podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Organ w konsekwencji ponownie odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji decyzją z 22 grudnia 2022 r. (znak: ZPIZ.1431.12.2022), powołując się na okoliczność, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej i niewykazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego w przetworzeniu informacji.
W skutek odwołania SKO decyzją z 1 lutego 2023 r. (Nr SKO.IP/41.11/ 12/2023/1754) ponownie uchyliło decyzję organu.
Następnie pismem z 17 lutego 2023 r. Wójt Gminy wskazał, że wniosek w warunkach tej konkretnej sprawy i okolicznościom jej towarzyszącym nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), a stanowi w ręku wnioskodawcy narzędzie do nadużywania prawa do pozyskania takiej informacji. Organ wskazał, iż "dostrzegło to również Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], które w decyzji Nr SKO.iP/41.11/12/2023/1754 z 1 lutego ,2023 r. zawarło pogląd, popierający linię orzeczniczą sądów administracyjnych, które wskazują, że w takich przypadkach jak opisane powyżej można nie kwalifikować wniosku jako dostępu do informacji publicznej".
Sąd I instancji uwzględniając skargę wyjaśnił, że w sprawach ze skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej, sąd w pierwszej kolejności ocenia czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy z 6 września 1997 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.). Sąd uznał, że w niniejsze sprawie organ posiadał taki status i jest podmiotem zobowiązanym na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Załatwienie zaś wniosku w trybie u.d.i.p. może przybrać postać: 1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p; 6. decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki szczególnej istotności jej udostępnienia dla interesu publicznego.
W konsekwencji wskazane sposoby rozpatrzenia wniosku oznaczają, że w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji prowadzi przewlekle postępowanie, gdy nie podejmuje terminowo konkretnych działań zmierzających do załatwia wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmawia udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umarza postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też terminowo i jednoznacznie nie odmawia udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.
WSA w Gliwicach zwrócił uwagę, że ostatnia decyzja odmowna organu została wydana 22 grudnia 2022 r. i została uchylona przez SKO decyzją z 1 lutego 2023 r. Natomiast pismem z 17 lutego 2023 r. organ poinformował skarżącego o nadużywaniu prawa do informacji publicznej. Sąd I instancji poczynił przy tym uwagę, że dołączone do akt sprawy dokumenty, ani w wersji papierowej ani elektronicznej, nie zawierają żadnej z dwóch decyzji SKO. Tym samym w żaden sposób nie potwierdzają prawidłowości procedowania przez organ w załatwianiu wniosku skarżącego. Sąd wyjaśnił, że nie miał możliwości oceny zasadności działań podejmowanych przez organ skoro nie wiadomo jakie wskazania i ocenę zawierały kolejne decyzje organu wyższej instancji. Natomiast z prostego zestawienia dat poszczególnych zdarzeń jednoznacznie wynika przewlekłość w prowadzonym przez organ postępowaniu w rozpatrywaniu wniosku skarżącego z 27 lipca 2022 r.
Według Sądu I instancji, stwierdzona przewlekłość wynikała wyłącznie z postawy (zaniechań) organu, a do zaistniałej sytuacji nie przyczynił się skarżący. Miał on bowiem prawo twierdzić, że żądana informacja ma charakter prostej, a to obowiązkiem organu było odpowiednie zakwalifikowanie wniosku i zgodne z prawem rozstrzygnięcie zasadności jego twierdzeń. W tym zakresie organ pozostawał niekonsekwentny. Pierwotnie twierdził, że żądanie stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki szczególnej istotności jej udostępnienia dla interesu publicznego i w tym zakresie procedował wydając dwukrotnie decyzję, ale później w sposób niezrozumiały zmienił swoje stanowisko (zawarte w piśmie z 17 lutego 2023r.) i uznał, że żądanie wniosku nie stanowi informacji publicznej, tylko nadużycie prawa. Skoro skala żądań skarżącego, tak jak przedstawiał to organ w odpowiedzi na skargę, była tak duża, to od początku, zamiast kierowania wezwań do skarżącego w trybie art. 13 u.d.i.p., winien był procedować w oparciu o argumenty zawarte w w/w piśmie z 17 lutego 2023 r. Jednocześnie Sąd I instancji zakwalifikował stan naruszenia prawa jako rażący, ponieważ było ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Stwierdził też, że skoro organ nadal nie zakończył postępowania w sprawie wniosku skarżącego z 27 lipca 2022 r., to konieczne stało zobowiązanie go do realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wójt [...], reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżył wyrok w całości i – na podstawie art. 188 p.p.s.a., wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a., wystąpił o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Sądowi I instancji zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2
p.p.s.a. naruszenie: prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 113 § 1 w związku z art 106 § 3 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie przy rozstrzygnięciu dowodów mających kluczowe znaczenie dla sprawy tj. decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego z 1 lutego 2023 roku Nr SKO.IP/41 .11/12/2023/1754, a w efekcie nierozpoznanie istoty sprawy, co spowodowało uznanie przez Sąd, że Wójt [...] dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania,
Zarzucił również naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a to: art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 u.d.i.p. przez niedostateczne rozważenie czy informacja, której udostępnienia żądał wnioskodawca jest informacją publiczną, a jeśli tak, to czy jest informacją publiczną przetworzoną, co doprowadziło do oceny przez Sąd, że podejmowane przez skarżącego działania nosiły znamiona przewlekłości.
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa procesowego podniósł, że skarżący przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu komplet dokumentów, w tym obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z korespondencji, którą skarżący dołączył do pisma wynika jasno, że niemożność zapoznania się z ich treścią wynikła nie z winy skarżącego, a z prawdopodobnie wadliwości systemu informatycznego Sądu. Tym samym, Sąd I instancji w sposób nieuprawniony pominął istotny dla ustalenia okoliczności sprawy dowód w postaci decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego z 1 lutego 2023 roku, Treść tej decyzji oraz wcześniejszej decyzji Samorządowego Kolegium odwoławczego z 21 października 2022 r. wpłynęła bowiem na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącego przez Wójta [...] i doprowadziła do uznania, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z informacją publiczną.
Z powyższym naruszeniem powiązał naruszenie prawa materialnego. Stwierdził bowiem, że, w ocenie skarżącego, ustalenie z jakim typem informacji jest ta żądana przez we wniosku z 27 lipca 2022 r. ma podstawowe znaczenie przy ocenie, czy można mówić o przewlekłym prowadzeniu postępowania administracyjnego.
W piśmie procesowym z 13 grudnia 2023 r. uczestnik postępowania – Stowarzyszenie [...] – wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Stowarzyszenie stwierdziło, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń.
W uzupełnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik organu wniósł o uwzględnienie przez NSA ustaleń poczynionych w ostatnio wydanych wyrokach przez WSA w Gliwicach ze skarg M. Pu. w zakresie liczby składanych wniosków o dostęp do informacji publicznej, skarg i innych wniosków, na okoliczność nękającego charakteru czynności skarżącego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, skarżący tworzy za pomocą legalnego instrumentu prawnego narzędzie do prób dezorganizacji prac organów gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. jak to bowiem słusznie podnosi skarżący kasacyjnie organ, Sąd I instancji pominął przy rozstrzygnięciu dowody mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie wnioskodawca domagał się wnioskiem z 27 lipca 2022 r. udostępnienia informacji publicznej tj.: skanu prowadzonego przez urząd Rejestru umów, tj. o danych z okresu 1-31 lipca 2021 r.; skanów zawartych w miesiącu lipcu 2021 r. umów gdzie stroną jest gmina [...]. Organ 23 września 2022 r. wydał decyzję odmowną, którą SKO [...] uchyliło decyzją z 21 października 2022 r. Kolejna decyzja odmowna została wydana przez organ 22 grudnia 2022 r., którą decyzją z 1 lutego 2023 r. SKO [...] ponownie uchyliło. Organ ponownie rozpoznając sprawę pismem z 17 lutego 2023 r. skierowanym do wnioskodawcy wskazał, że wniosek w warunkach tej konkretnej sprawy i okolicznościach jej towarzyszącym nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a stanowi w ręku wnioskodawcy narzędzie do nadużywania prawa do pozyskania takiej informacji. Organ wyjaśnił też, iż dostrzegło to również Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], które w decyzji z 1 lutego 2023 r. zawarło pogląd, popierając linię orzeczniczą sądów administracyjnych, które wskazują, że w takich przypadkach jak w niniejszej sprawie można nie kwalifikować wniosku jako dostępu do informacji publicznej. To ostatnie stanowisko organ prezentował również w odpowiedzi na skargę na przewlekłość twierdząc, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, ponieważ stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej.
Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, "że dołączone do akt sprawy dokumenty, ani w wersji papierowej ani elektronicznej, nie zawierają żadnej z dwóch decyzji SKO. Tym samym w żaden sposób nie potwierdzają prawidłowości procedowania przez Organ w załatwianiu wniosku Skarżącego. Sąd nie ma możliwości oceny zasadności działań podejmowanych przez Organ skoro nie wiadomo jakie wskazania i ocenę zawierały kolejne decyzje organu wyższej instancji." Natomiast w podsumowaniu swojego stanowiska Sąd I instancji stwierdził, że "zaistniały dualizm trybu procedowania, brak możliwości oceny przez Sąd stanowiska Organu wobec zaniechania przedstawienia decyzji SKO, potwierdza zasadność skargi o stwierdzenie przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez Organ." Już tylko z przedstawionego stanowiska Sądu I instancji wynika, że istotnymi dowodami w sprawie mogącymi mieć wpływ na rozstrzygnięcie Sądu są decyzje SKO [...] wydane już w niniejszej sprawie, szczególnie ich uzasadnienie, z którymi Sąd I instancji nie zapoznał się.
Tymczasem z przesłanego drogą elektroniczną wykazu akt postępowania przeprowadzonego przez Wójta [...], sprawa ZPIZ.1431.12.2022 wynika, że akta zawierają między innymi decyzje wydane przez organ w niniejszej spawie pozycja 6 i 19 oraz decyzje wydane przez SKO [...] pozycje 13 i 26. Organ dwukrotnie zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału WSA w Gliwicach z 21 kwietnia 2023 r. i 5 maja 2023 r. został wezwany do nadesłania całości akt postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi organ wyjaśniał (w pismach z 28 kwietnia 2023 r., 12 maja 2023 r. i 16 maja 2023 r. przesłanych drogą elektroniczną), że przesłał dwukrotnie w formie dokumentu elektronicznego odpowiedź na skargę wraz z wykazem akt oraz wszystkimi wymienionymi w nim załącznikami jako plik TAR, ponieważ są dokumentami elektronicznymi, oraz pliki PDF tych dokumentów, które są tylko w wersji papierowej. Organ wskazał również, że dochował należytej staranności w przekazie informatycznym przedmiotowych dowodów. Potwierdziła to dwukrotnie firma obsługująca system informatyczny urzędu Gminy [...], że przedmiotowa przesyłka (z wszystkimi żądanymi przez Sąd dokumentami), kierowana do WSA w Gliwicach za pośrednictwem skrzynki E-puap została prawidłowo przygotowana i przesłana i posiada na to stosowne potwierdzenia przesłania tych dokumentów.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaistniała sytuacja, tj. niemożność zapoznania się z treścią dokumentów przesłanych drogą elektroniczną mogła być wynikiem problemów technicznych systemu informatycznego zarówno organu jak i Sądu. Pomimo wyjaśnień organu i wynikających z nich wątpliwości, dlaczego do akt sądowych nie udało się dołączyć całych akt postępowania prowadzonego przez organ, w szczególności wydanych już w sprawie decyzji, Sąd I instancji nie wezwał Wójta [...] w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. do ich złożenia w formie papierowej i wydał bez analizy tych dokumentów wyrok niekorzystny dla organu, obciążając go winą za brak tych dokumentów. Zatem Sąd I instancji w sposób nieuprawniony pominął istotne dla ustalenia okoliczności sprawy dowody.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niemożliwość analizy wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach organu, w szczególności wydanych już decyzji SKO i ich uzasadnień, mogła istotnie wpłynąć na ocenę działań organu pod kątem zarzucanej mu przewlekłości postępowania i ewentualnie jej charakteru jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa a w konsekwencji na rozstrzygnięcie sprawy. Bowiem z wywodów organu wynika, że to stanowisko SKO [...] wyrażone w jego decyzjach wpłynęło na zmianę poglądu organu co do kwalifikacji żądanych informacji i uznanie ich za niepubliczne. W rezultacie należy uznać, że to uchybienie Sądu I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Na uwzględnienie zasługuje też zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak to trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji niedostatecznie rozważył czy informacja, której żądał skarżący jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak to już prawidłowo wskazał Sąd I instancji przyjmuje się, że w sprawach ze skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej, sąd w pierwszej kolejności ocenia czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy z 6 września 1997 r. o dostępie do informacji publicznej. Przesądzenie powyższego i tym samym uznanie, że skarga jest dopuszczalna, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli - to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność lub przewlekłość. Sąd I instancji dokonał wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. a następnie arbitralnie stwierdził jedynie, że "[w]obec przyjęcia przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że wniosek podlegał rozpoznaniu na podstawie przepisów u.d.i.p., a organ podejmował działania po upływie znacznego terminu, wydając kolejne decyzje uchylane następnie przez organ odwoławczy - to stwierdzić należało o przewlekłym procedowaniu w rozpoznaniu wniosku Skarżącego." Sąd I instancji nie dokonał jednak subsumpcji dokonanych przez siebie ustaleń do przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. rozumianego w przedstawiony przez siebie sposób. Ponadto Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do podnoszonej przez organ kwestii nadużycia prawa do informacji publicznej. Jest to o tyle istotne, że organ na tą okoliczność powoływał się w ostatecznie prezentowanym stanowisku, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Ponadto organ tę kwestię szeroko akcentował w odpowiedzi na skargę.
Za niezasadny należy natomiast uznać zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Autor skargi kasacyjnej upatruje go w nierozważeniu przez Sąd czy żądana informacja jest informacją przetworzoną. Jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji na poparcie tego zarzutu, co czyni niemożliwym odniesienie się do niego. Należy tylko zauważyć, że w sprawie w przedmiocie przewlekłości postępowania, Sąd nie dokonuje oceny informacji publicznej pod kątem tego czy jest ona informacją prostą czy przetworzoną.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji zgromadzi materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i dokona kwalifikacji żądanych informacji, szczegółowo przedstawiając swoje stanowisko, w tym odniesie się do zarzucanego przez organ nadużycia prawa do informacji publicznej jako mającego (według organu) wpływ na kwalifikację żądanych informacji.
O kosztach postępowania kasacyjnego od M. P. na rzecz Wójta [...] orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.