III OSK 1596/22

III OSK 1596/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Przemysław Szustakiewicz /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 646/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-03-10
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art.1 ust. 2
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1843
art. 139 ust. 3
Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych t.j.
Tezy
Dla wydania postanowienia o umorzeniu postępowania warunkiem nie jest samo tylko złożenie przez skarżącego oświadczenia
woli o cofnięciu skargi, ale dokonanie tej czynności w sposób „skuteczny”, a więc taki, który umożliwi Sądowi faktyczne
zapoznanie się i ewentualne uwzględnienie wniosku o cofnięcie skargi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 646/21 w sprawie ze skargi A.K. na bezczynność [...] S.A. [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 646/21, zobowiązał [...] S.A. [...], do rozpatrzenia wniosku A. K. z dnia 6 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 2 i 3, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3) oraz zasądził zwrot kosztów sądowych (pkt 4).
Do wydania wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
A. K. wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2021 r. przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, wystąpił do Zarządu [...] S.A. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176, dalej "u.d.i.p.") w zakresie:
1. umowy zawartej z [...] Sp. z o.o. (dalej "Wykonawca") w sprawie zamówienia zrealizowanego przez Wykonawcę dotyczącego "Projektu budowlanego Bloku gazowo-parowego o mocy 450 MW w Elektrociepłowni [...]";
2. informacji, czy w toku realizacji ww. zamówienia naliczono na rzecz Spółki kary umowne, płatne przez Wykonawcę i/lub czy Spółka dochodziła od Wykonawcy naprawy szkody powstałej w związku z realizacją ww. zamówienia, jeżeli tak, to wniósł o niezwłoczne udostępnienie wystawionych przez Spółkę not księgowych w tym zakresie;
3. informacji, czy w związku z realizacją ww. zamówienia prowadzone są lub były z Wykonawcą jakiekolwiek spory sądowe, jeżeli tak, to wniósł o udostępnienie informacji, czy zapadły wyroki sądowe i o udostępnienie ich treści.
Wnioskodawca wystąpił o przesłanie skanów informacji i dokumentów drogą elektroniczną na podany adres e-mail.
Spółka w dniu 24 sierpnia 2021 r. przesłała skan umowy z dnia 5 marca 2014 r., nr [...], a w pozostałym zakresie, poinformowała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. i jako takie nie podlegają udostępnieniu.
Wnioskodawca nie zgodził się z argumentacją Spółki i w dniu 10 września 2021 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na bezczynność [...] S.A. [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej w pkt 2 i 3 wniosku.
Spółka w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek skarżącego. Spółka wyjaśniła, że zgodnie z art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (dalej: "p.z.p."), umowy są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego wyłącznie umowy na realizację zamówienia publicznego są jawne i podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p. A contrario - informacje związane z realizacją umowy, nie są jawne i nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Zagadnienia poruszane przez skarżącego w pkt 2 i 3 wniosku nie stanowią informacji publicznej, więc nie było możliwości wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p., lecz możliwe było udzielenie pisemnej informacji.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka była zobowiązana do udzielenia żądanej przez skarżącego informacji publicznej, z uwagi na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Sąd zauważa również, że Spółka nie powoływała się, że nie posiada żądanych przez skarżącego dokumentów, więc możliwe było przyjęcie, że zaszła przesłanka z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.
WSA w Warszawie podniósł, że nie należy w sposób automatyczny przyjmować jawności wszystkich dokumentów dotyczących umowy zawartej w zamówieniu publicznym, jako konsekwencji jawności samej umowy, gdyż przepisów o jawności postępowania zamówień publicznych nie należy interpretować rozszerzająco. Tym niemniej uznał, że funkcjonowanie podmiotów wykonujących władzę publiczną oraz gospodarujących mieniem publicznym, a do takich należy Spółka, generuje także inną kategorię informacji, które są informacjami publicznymi, gdyż wiążą się z dysponowaniem majątkiem publicznym. Skarżący, formułując punkt 2 i 3 wniosku o udzielenie informacji publicznej wskazał, że chodzi mu o uzyskanie informacji w zakresie: - dochodzenia przez Spółkę od Wykonawcy zamówienia publicznego kary umownej wiążącej się z naprawą szkody i wnosił o udostępnienie not księgowych w tym zakresie, jeśli były wystawiane (pkt 2 wniosku), jak również o udostępnienie informacji czy z Wykonawcą zamówienia publicznego były prowadzone jakiekolwiek spory sądowe wiążące się z realizacją zamówienia publicznego, a jeśli tak czy zapadły wyroki sądowe i o udostępnienie ich treści (pkt 3). Tak więc informacje o udostępnienie, których wnosił skarżący, wiązały się z gospodarowaniem majątkiem, którym dysponuje podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jak również z pożytkami z tego majątku i jego obciążeniami (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i pkt 5 lit. d) u.d.i.p.). Nie można też tracić z pola widzenia struktury właścicielskiej w Grupie kapitałowej [...], jak również w samej Spółce oraz udziału Skarbu Państwa w akcjach tych Spółek, do czego nawiązuje art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e) u.d.i.p. Ponadto należy też wziąć pod uwagę przedmiot u.d.i.p. i to, że przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. jedynie w sposób przykładowy ustala zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej, posługując się pojęciem "w szczególności", które przesądza o niepełnym charakterze zawartego w tym przepisie wyszczególnienia. W razie zatem wątpliwości czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym w u.d.i.p., należy – respektując zasadę powszechnego dostępu do informacji publicznej – interpretować przepisy na korzyść wykonującego prawo do takiej informacji.
Skoro wnioskowane przez skarżącego w pkt 2 i 3 wniosku informacje wiążą się z gospodarowaniem przez Spółkę majątkiem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i pkt 5 lit. d) u.d.i.p., nieprawidłowe i niewystarczające było udzielenie skarżącemu informacji jedynie w piśmie z 24 sierpnia 2021 r. oraz przyjęcie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. i jako takie nie podlegają udostępnieniu.
Z uwagi na powyższe, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Spółka pozostawała w bezczynności na dzień wniesienia skargi oraz brak było podstaw do stwierdzenia, że bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a.), ponieważ Spółka z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzieliła informacji, choć uczyniła to w niewłaściwej formie i nie podała właściwych przepisów, które należało wziąć pod rozwagę w sprawie. WSA w Warszawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zasądzenie sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł, oddalając, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę w tym zakresie, bowiem zagadnienia związane z udzieleniem informacji publicznej, z uwagi na otwarty katalog przedmiotu u.d.i.p., jak również jedynie przykładowy zakres pojęcia informacji publicznej budzą szereg wątpliwości także w samym orzecznictwie i piśmiennictwie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił ponadto, że w sprawie nie było możliwe umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż informację o cofnięciu skargi otrzymał już po wydaniu wyroku.
W dniu 25 maja 2022 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiodła [...] S.A. [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi lub też uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 83 § 3 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie i uznanie, że skuteczność oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi zależy od daty wpływu pisma do właściwego wydziału orzeczniczego Sądu, a nie od daty jego nadania w placówce publicznego operatora pocztowego;
2. art. 60 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi złożonego jeszcze przed wydaniem wyroku, co skutkowało wydaniem wyroku mimo cofnięcia przez skarżącego skargi i w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przez nieumorzenie postępowania w wyniku cofnięcia skargi;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przez uznanie, że informacje, których udostępnienia żąda skarżący w pkt 2 i 3 wniosku stanowią informację publiczną;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. art. 139 ust. 3 p.z.p. przez uznanie, że dokumenty inne niż sama umowa zawarta w zamówieniu publicznym podlegają udostępnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej;
5. art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przez zobowiązanie Spółki do udostępnienia informacji, które w istocie nie stanowią informacji publicznej;
6. art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przez stwierdzenie, że działanie Spółki dotknięte było bezczynnością, podczas gdy z racji na charakter informacji (tj. informacje nie będące informacją publiczną) Spółka udzieliła skarżącemu odpowiedzi w przepisanym prawem terminie;
7. art. 151 P.p.s.a. przez uwzględnienie skargi, podczas gdy z uwagi na charakter informacji (tj. informacje nie będące informacją publiczną) brak było podstaw do jej uwzględnienia.
Skarżący kasacyjnie zawrócił uwagę, że w aktach postępowania znajduje się oświadczenie skarżącego z dnia 7 marca 2022 r., które - jak wynika z pieczątki operatora pocztowego na kopercie, w której zostało nadesłane - tego samego dnia zostało nadane do właściwego Sądu listem poleconym priorytetowym, przy czym w myśl art. 83 § 3 P.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Zatem uznać należy, że to w tej dacie skarżący skutecznie cofnął skargę, co z kolei determinowało konieczność umorzenia postępowania przez Sąd pierwszej instancji. Niezależnie od tego podnieść trzeba, że nawet gdyby uznać, że decydujące znaczenie ma data wpływu, a nie data nadania oświadczenia do Sądu, to i tak oświadczenie nie wpłynęło do Sądu pierwszej instancji po wyrokowaniu. Na wskazanym piśmie widnieją dwie pieczątki wpływu - pierwsza z biura podawczego Sądu z datą 10 marca 2022 r. i druga - wpływu do właściwego wydziału orzeczniczego Sądu z datą 11 marca 2022 r. Zdarzenie to (tj. sam fakt wpływu pisma do Sądu) zostało dostrzeżone przez skład orzekający, jednakże w uzasadnieniu wyroku stwierdzono, iż wpływ rzeczonego oświadczenia nastąpił już po wyrokowaniu. Podkreślić należy, że oświadczenie skarżącego z dnia 7 marca 2022 r. o cofnięciu skargi wpłynęło do Sądu w dniu wyrokowania, a nie - wbrew twierdzeniu Sądu - po jego wydaniu. Bez znaczenia przy tym jest fakt, że do wydziału orzeczniczego pismo dotarło już po wydaniu wyroku, bowiem jego wpływ do Sądu nastąpił w dniu 10 marca 2022 r. Tym samym brak jest uzasadnienia dla twierdzenia Sądu pierwszej instancji, iż oświadczenie wpłynęło już po wyrokowaniu. Powyżej opisane okoliczności w ocenie organu doprowadziły do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 60 P.p.s.a., a w konsekwencji również art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., bowiem w tak opisanej chronologii zdarzeń doszło do wycofania przez skarżącego żądania udzielenia mu ochrony prawnej w postaci skargi na bezczynność organu, a tym samym postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym winno podlegać umorzeniu.
Nadto, skoro skarżący domagał się uzyskania dokumentów i informacji związanych z zamówieniem publicznym, to realizacja jego wniosku musiała przebiegać przy uwzględnieniu przepisów u.d.i.p., jak i przepisów p.z.p. Zgodnie z art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo zamówień publicznych, do umów w sprawie zamówienia publicznego, o których mowa w ustawie uchylanej w art. 89 tejże ustawy, zawartych przed dniem 1 stycznia 2021 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy uchylonej ustawy p.z.p. Zgodnie zaś z art. 139 ust. 3 p.z.p. umowy są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach u.d.i.p. W przywołanym przepisie ustawodawca wprost określił, że wyłącznie umowy na realizację zamówienia publicznego są jawne i podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym w u.d.i.p. Tym samym a contrario - informacje związane z realizacją umowy nie są jawne i nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie określają formy naruszeń.
W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym przebiegło w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie WSA w Warszawie naruszył przepisy postępowania, ponieważ nie uwzględnił oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, czy naruszył art. 83 § 3 i art. 60 P.p.s.a.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd administracyjny umarza postępowanie jeżeli skarżący "skutecznie cofnął skargę". Z treści tego przepisu wynika, że dla wydania postanowienia o umorzeniu postępowania warunkiem nie jest samo tylko złożenie przez skarżącego oświadczenia woli o cofnięciu skargi, ale dokonanie tej czynności w sposób "skuteczny", a więc taki, który umożliwi Sądowi faktyczne zapoznanie się i ewentualne uwzględnienie wniosku o cofnięcie skargi. Błędnie zatem skarżący kasacyjnie uznaje, że już sam fakt nadania pisma zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi stanowi podstawę do umorzenia postępowania. Oczywistym jest bowiem, że w sytuacji gdy, sąd administracyjny, przed wydaniem orzeczenia, nie mógł się z takim oświadczeniem zapoznać – to nie mógł uwzględnić tego pisma, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Takie niejako "spóźnione" oświadczenie nie może być efektywne, a więc jest nieskuteczne (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 3011/12). W niniejszej sprawie skarżący nadał pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi w dniu 7 marca 2022 r. (k - 51 akt sądowoadministracyjnych). Pismo to wpłynęło do WSA w Warszawie w dniu 10 marca 2022 r., a więc w dniu, w którym, co prawda, było wydane zaskarżone orzeczenie, ale skład orzekający nie zapoznał się z nim w tym dniu, ponieważ, jak wynika z adnotacji znajdującej się na oświadczeniu skarżącego, zostało ono poddane ozonowaniu i dopiero w dniu 11 marca 2022 r., a więc następnego dnia po wydaniu wyroku, zostało dołączone do akt sprawy (k- 51 akt sądowoadministracyjnych). Dodać należy, że zabiegi sanitarne związane z pismami procesowymi kierowanymi do sądu administracyjnego w 2022 r., były uzasadnione z uwagi na istniejący stan zagrożenia epidemiologicznego związany z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Z tych względów, uznać należy, że z pismem skarżącego z dnia 7 marca 2022 r. zawierającym oświadczenie o cofnięciu skargi skład orzekający zapoznał się dopiero w dniu 11 marca 2022 r. - już po wydaniu zaskarżonego wyroku. Tym samym cofnięcia skargi nie można było uznać za skuteczne. Dlatego też zarzut obrazy art. 83 § 3 i art. 60 P.p.s.a. należy uznać za nieuzasadniony.
Za bezpodstawne należy również uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego polegające na uznaniu, że dokumenty inne niż umowa zawarta w trybie przepisów p.z.p. nie podlegają ujawnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. Wskazać bowiem należy, że art. 139 § 3 nieobowiązującej już ustawy Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1843 ze zm.) nie stanowi lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i.p. Przypomnieć należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie uznaje, że: "przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (...). Trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, że norma kolizyjna zawarta w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza stosowanie jej przepisów zawsze w przypadku istnienia regulacji szczególnych o dostępie do informacji publicznych. Wskazany przepis należy rozumieć w ten sposób, że wyłącza on ustawę o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim inna szczególna ustawa reguluje ten dostęp, a pozwala na jej stosowanie tam, gdzie ustawa szczególna nie reguluje kwestii dostępności do informacji publicznych" (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 865/21), a zatem tylko w przypadku jasno skonkretyzowanej normy prawnej, która jednoznacznie wyłącza możliwość stosowania przepisów u.d.i.p. - uznać należy, że stosuje się odrębne przepisy w zakresie udzielenia informacji publicznej. Art. 139 § 3 p.z.p. taką regulacją nie jest. Przepis ten związany jest z procedurą udzielenia zamówień publicznych i jest skierowany do zamawiającego, zobowiązując go do ujawniania treści umów. Natomiast w żaden sposób nie reguluje on ani trybu udostępniania takich umów, ani tym bardziej sposobu postępowania z innymi dokumentami wytworzonymi w procesie udzielenia zamówienia publicznego. Nie wprowadza też bezpośrednio przepisu o wyłączeniu stosowania u.d.i.p. Tak więc, do dokumentów wytworzonych w trakcie procedury określonej w przepisach Prawa zamówień publicznych, w pełni stosuje się przepisy u.d.i.p.– na co słusznie zwrócił uwagę WSA w Warszawie.
Skoro w sprawie miały zastosowanie przepisy u.d.i.p., a także zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że informacje o udostępnienie, których wnosił skarżący, wiązały się z gospodarowaniem majątkiem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jak również z pożytkami z tego majątku i jego obciążeniami (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) i pkt 5 lit. d) u.d.i.p.), to poinformowanie skarżącego pismem, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej należało potraktować jako bezczynność. Tym samym, prawidłowo Sąd pierwszej instancji zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku z dnia 6 sierpnia 2021 r. w trybie przepisów u.d.i.p., jak również zasadnie stwierdził, że działanie Spółki w tym zakresie było dotknięte bezczynnością. Z tych też względów jako nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 P.p.s.a.
Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.