III OSK 1581/22

III OSK 1581/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
II SA/Wr 240/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2021-12-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 113 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia WSA (del.) Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 240/21 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2021 r., nr SKO 4133/7/21 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Wr 240/21 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (SKO we Wrocławiu, SKO)
z 26 lutego 2021 r., nr SKO 4133/7/21 w przedmiocie sprostowania oczywistych
omyłek pisarskich, oddalił skargę w całości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 26 lutego 2021 r., nr SKO 4133/7/21 SKO we Wrocławiu, po rozpatrzeniu wniosku P. sp. z o.o. w T. (dalej: skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własne postanowienie z 13 stycznia 2021 r., nr SKO 4133/45/20 prostujące z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w decyzji SKO z 2 grudnia 2020 r., nr SKO 4133/31/20 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów.
W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 k.p.a., podkreślając, że dopuszcza on wyłącznie sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez ten organ decyzjach, natomiast dokonanego przez SKO sprostowania nie można zakwalifikować jako sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Skarżąca podniosła, że wyznaczony
na skutek sprostowania termin do dnia 28 lutego 2021 r. nie wynika z uzasadnienia decyzji nakazującej usunięcie odpadów, ani z akt postępowania, ani też z żadnego przepisu prawa. W ocenie skarżącej, SKO w istocie w trybie sprostowania dokonało zmiany treści decyzji, która pierwotnie była wadliwa w stopniu kwalifikującym ją do uchylenia. Jakkolwiek wyznaczony pierwotnie termin wykonania obowiązku był niemożliwy do spełnienia, ale to nie wystarczy do uznania, że omyłka ma charakter oczywisty i może być sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Skoro bowiem nie wiadomo, jaki był rzeczywisty zamiar SKO w kwestii długości terminu, to nie sposób sanować decyzji w tym trybie.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało w całości swoje stanowisko
wnosząc o oddalenie skargi w całości.
Pismem procesowym z 24 czerwca 2021 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu wniósł o oddalenie skargi argumentując, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa.
Sąd I instancji, oddalając skargę, w uzasadnieniu wyroku wskazał, że przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą a SKO jest kwestia dopuszczalności sprostowania decyzji w zakresie terminu wyznaczonego skarżącej do wykonania nakazu usunięcia odpadów z 2 grudnia 2020 r., nr SKO 4133/31/20. Przed Sądem I instancji prowadzona jest równolegle sprawa o sygn. akt II SA/Wr 85/21, ze skargi na decyzję z 2 grudnia 2020 r., SKO 4133/31/20 nakazującą usunięcie odpadów, która jest przedmiotem sprostowania. Sądowi z urzędu więc wiadomo, że mocą powołanej decyzji, SKO - po rozpatrzeniu odwołań, od decyzji Wójta Gminy M. z 31 lipca 2020 r., nr KRO.6236.11.2017.67 nakazującej solidarnie A.B. i W.S. usunięcie odpadów o kodach 17 01 01, 17 01 02, 17 01 03, 17 01 06, 17 01 08, 17 02 03, 17 03 02, 17 04 05, 17 04 11, 17 05 04, 17 08 02,
17 09 04, 20 03 01, z terenu działek nr [...] i nr [...], obręb K., gmina M., w terminie do dnia 30 IX 2020 r., na warunkach opisanych w decyzji – orzekło, że: 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części osnowy obejmującej fragment w brzmieniu: "nakazuję solidarnie A.B. i W.S. usunięcie odpadów o kodach:" i orzekając, co do istoty sprawy nadaje mu nowe, następujące brzmienie; "nakazuję solidarnie: A.B., W.S., oraz P. Sp. z o. o. z siedzibą w T. usunięcie odpadów o kodach:"; 2) uchyla zaskarżoną decyzję w części osnowy obejmującej fragment w brzmieniu; "do dnia 30 września 2020 r." i orzekając, co do istoty sprawy nadaje mu nowe, następujące brzmienie: "do dnia 28 lutego 2020 r."; 3) utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję. Kwestionowanym sprostowaniem objęty został zatem pkt 2 decyzji SKO w zakresie wskazującym datę wykonania obowiązku jak i fragment uzasadnienia.
Według Sądu I instancji, wystąpił tu przypadek błędu pisarskiego o charakterze oczywistym i omyłkowym. Skoro bowiem decyzja SKO została wydana w dniu 2 grudnia 2020 r., to logicznie wykluczyć należało możliwość wyznaczenia stronom daty jej wykonania do 28 lutego 2020 r. Na marginesie wypada zauważyć że już wójt gminy M. wyznaczył w swojej decyzji pierwszoinstancyjnej termin wykonania do 30 IX 2020 r. W żadnym więc przypadku wyznaczony przez SKO na etapie odwoławczym termin wykonania decyzji nie mógł zostać uznany za element zamierzonego i racjonalnego rozstrzygnięcia. Stanowi on wynik błędu pisarskiego i to o charakterze oczywistym.
W skardze kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: skarżąca kasacyjnie), reprezentowana przez r.pr., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji.
1. Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisu art. 113 § 1 k.p.a., przez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten dopuszcza sprostowanie terminu wykonania obowiązku wynikającego
z decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nr SKO 4133/31/20 podczas, gdy przepis ten nie może mieć zastosowania w sytuacji, gdy pomyłka nie miała charakteru oczywistej pomyłki pisarskiej.
2. Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, p.p.s.a. zarzucono:
a. naruszenie przepisu art. 113 § 1 k.p.a., przez przyjęcie, że przepis ten dopuszcza sprostowanie terminu wykonania decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nr SKO 4133/31/20 podczas, gdy przepis ten nie może mieć zastosowania w sytuacji, gdy z uzasadnienia decyzji, ani z akt sprawy nie wynika termin wykonania obowiązku;
b. naruszenie przepisu art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, p.p.s.a. i utrzymał w mocy postanowienie wydane z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa;
c. dokonanie przez Sąd I instancji wewnętrznie sprzecznej interpretacji
materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że zamiarem SKO w decyzji SKO 4133/31/20 było ustalenie takiego samego terminu wykonania obowiązku, jak wynikający z decyzji wójta KRO.6236.11.2017.67, pomimo faktu, że w postanowieniu
o sprostowaniu wskazano inny (o miesiąc dłuższy) termin wykonania obowiązku;
d. przypisywania przez Sąd I instancji znaczenia argumentom, które nie zostały wyrażone w uzasadnieniu decyzji, a jedynie wyinterpretowane przez Sąd I instancji z milczenia organu.
Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a., wniesiono o: 1. uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych, 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że argumentacja zastosowana przez Sąd I instancji jest wewnętrznie sprzeczna. Po pierwsze, gdyby zamiarem SKO było utrzymanie terminu wyznaczonego przez wójta, to wyznaczyłoby termin tej samej długości, jednakże termin wyznaczony w postanowieniu wydanym przez
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu z 13 stycznia 2021 r. (SKO 4133/45/20) był dłuższy blisko o miesiąc (licząc od daty decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 1 grudnia 2020 r. SKO 4133/31/20) od terminu wyznaczonego w decyzji wójta gminy M. z 31 lipca 2020 r. KRO.6236.11.2017.67. Według skarżącej kasacyjnie, Sąd argumentuje to uwzględnieniem wydania i doręczenia decyzji odwoławczej niemniej jednakże w takiej samej sytuacji wójt w decyzji nie uwzględniał tychże terminów, co oznacza, że termin wyznaczony stronie (liczony w miesiącach od dnia wydania decyzji uległ zmianie). Zdaniem skarżącej kasacyjnie, uznać należy, że termin wskazany w sprostowaniu SKO był dłuższy niż termin wskazany w decyzji wójta. Skoro zatem decyzja SKO z 2 grudnia 2020 r. nie określała terminu realizacji, to z braku uzasadnienia zawartego w tej decyzji nie można wnioskować, że zamiarem SKO było utrzymanie dwumiesięcznego terminu wskazanego przez wójta, skoro na skutek sprostowania wyznaczony został termin trzymiesięczny. Nadinterpretacją Sądu jest przypisywanie określonego znaczenia brakom określonych treści w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 1 grudnia 2020 r., SKO 4133/31/20, jeżeli jednocześnie treść sprostowania tej decyzji nie odpowiada (w zakresie terminu) pierwotnej decyzji organu I instancji tj. decyzji wójta gminy M.
z 31 lipca 2020 r., nr KRO.6236.11.2017.67. Skoro z treści uzasadnienia decyzji nie wynika termin jej wykonania a sprostowanie zmienia termin na inny niż wskazany w pierwotnej decyzji wójta, to uznać należy, że omyłka nie ma charakteru oczywistego. Jeżeli zdaniem Sądu oczywistym jest, że obowiązek nałożony decyzją powinien zostać wykonany w terminie dwóch miesięcy, to nielogiczne jest akceptowanie przez Sąd, iż postanowienie SKO prostujące decyzję ustala ten termin na 3 miesiące (licząc od daty wydania decyzji). Nie jest dopuszczalne sprostowanie, które prowadziłoby do ponownego odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodzić należy się z Sądem, że termin wykonania obowiązku określony na 28 lutego 2020 r. jest niemożliwy do realizacji, jednakże ta okoliczność nie przesądza, że omyłka ma charakter oczywisty i może zostać sprostowana.
W ocenie skarżącej kasacyjnie, Sąd w żaden sposób nie uargumentował stwierdzenia, że jedynym dopuszczalnym rokiem wykonania decyzji jest rok 2021, pomimo faktu, że w skardze wskazano, że biorąc pod uwagę konieczność przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia zgodnie z przepisami ustawy prawo zamówień publicznych w celu wyboru wykonawcy oraz czas potrzebny na przeprowadzenie prac polegających na usunięciu znacznej ilości odpadów termin 28 lutego 2022 r. wydaje się terminem jak najbardziej uzasadnionym i prawidłowym. W sytuacji, gdy w sprawie zaszła pomyłka, czego Skarżący nie kwestionuje nie można wywodzić, że pomyłka ma charakter oczywisty, jeżeli nie jest oczywiste jaki był zamiar organu wynikający z treści decyzji lub uzasadnienia. Zamiaru tego nie można domniemywać (w przypadku, gdy uzasadnienie pomija daną kwestię), w przeciwnym razie możliwe byłoby przypisywanie organom dowolnych intencji, ponieważ skoro nie były one wyrażone w uzasadnieniu decyzji, ani nie wynikały ze zgromadzonego materiału dowodowego, to na późniejszym etapie organ może wielokrotnie zmieniać swoją motywację.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną prokurator Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu (dalej: Prokurator) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjnej Prokurator wskazał, że wywiedziona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Wbrew wywodom skarżącego, Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 113 § 1 k.p.a., a w szczególności słusznie przyjął, że wyznaczony przez SKO na etapie odwoławczym termin wykonania decyzji (28 lutego 2020 r.), wcześniejszy niż pierwotny termin wyznaczony przez Wójta Gminy M. (30 września 2020 r.) i wcześniejszy niż data wydania decyzji SKO na etapie
odwoławczym (2 grudnia 2020 r.), stanowi wynik błędu pisarskiego i to o charakterze oczywistym. Sąd uzasadnił przy tym przekonująco swoje stanowisko, iż sprostowanie nie wprowadziło żadnych nowych rozstrzygnięć do decyzji i nie nastąpiła zmiana treści decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Dalej Sąd I instancji wskazał okoliczności, z których wynika oczywistość omyłki oraz przeanalizował całokształt rozstrzygnięcia odwoławczego zawartego w drugoinstancyjnej decyzji SKO, które nie kwestionowało samej długości terminu wyznaczonego przez Wójta Gminy M. do usunięcia odpadów, a jedynie wskazywało na to, że skoro termin ten już upłynął, to zachodzi potrzeba jego aktualizacji. Biorąc powyższe pod uwagę należy wykluczyć stawianą przez skarżącego hipotezę, że zmieniony w postępowaniu odwoławczym termin wykonania decyzji mógł być oznaczony jako rok 2022 lub nawet lata następne.
Niezasadny jest przy tym zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydając zaskarżony wyrok dopuścił się wewnętrznie sprzecznej interpretacji materiału zgromadzonego w sprawie, na co ma wskazywać fakt, że powołał się na utrzymanie przez SKO terminu wyznaczonego
przez organ I instancji, tj. dwumiesięcznego, podczas gdy wbrew tej tezie organ wyznaczył termin blisko trzymiesięczny. Intencja Sądu I instancji jest jednak oczywista
i potwierdzona zasadami logiki, w przeciwieństwie do tezy o równie prawdopodobnej możliwości wyznaczenia terminu 28 lutego 2022 r., co oznaczałoby wydłużenie go przez SKO o ponad rok i dwa miesiące, bez wskazania w uzasadnieniu decyzji odwoławczej przyczyn takiej zmiany.
Pismem z 15 marca 2023 r. uczestniczka postępowania K.B. wniosła o nieuwzględnianie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej,
a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W petitum skargi kasacyjnej art. 113 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) jest wskazany jako przepis prawa materialnego i procesowego. Wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych oznacza konieczność precyzyjnego określenia kwestionowanych przepisów prawa administracyjnego wraz z ich przyporządkowaniem do odpowiedniego typu, tj. przepisów materialnych, czy też przepisów postępowania.
Treść i forma skargi kasacyjnej w istocie utrudniają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie.
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, których podstawą jest art. 174 pkt p.p.s.a. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie mieści się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., albowiem są to przepisy ustrojowe wyjaśniające funkcje pełnione przez sądy administracyjne. Przepisy te nie regulują bezpośrednio postępowania przed sądami administracyjnymi. Wskazują one odpowiednio na cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść, gdyby Sąd I instancji nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inny rodzaj oceny niż zgodność z prawem bądź wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji lub zastosował środki ustawie nieznane (por. wyrok NSA z 5.02.2020 r., I OSK 2014/19, LEX nr 2848053).
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. przedstawiony w pkt 2.a. petitum skargi kasacyjnej. W orzecznictwie za utrwalony należy uznać pogląd, że "W powołanym przepisie ustawodawca uregulował tryb usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej. Nieprawidłowości te przybierają postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu słowa, wbrew zamierzeniom organu administracji publicznej. Wymóg ten jest spełniony, gdy treść decyzji wskazuje na wyrażenie poglądu jednoznacznie odmiennego od zamysłu organu administracji publicznej. Takim uchybieniem jest w szczególności błąd pisarski, czyli nieprawidłowy dobór słów lub mylna pisownia określonego wyrażenia, jak i błąd rachunkowy, czyli nietrafny
dobór cyfr lub wynik obliczeń, mimo wskazania co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wymienione wady powinny mieć
charakter techniczny, a przy tym nie oddziaływać istotnie na wydane rozstrzygnięcie. Zatem sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia". (zob. wyrok NSA z 2.02.2022 r., II OSK 1657/20, LEX nr 3335649). Wprawdzie art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd, lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że wystąpił tu przypadek błędu pisarskiego o charakterze oczywistym i omyłkowym. Skoro bowiem decyzja SKO została wydana w dniu 2 grudnia 2020 r., to logicznie wykluczyć należało możliwość wyznaczenia stronom daty jej wykonania do 28 lutego 2020 r. Na marginesie wypada zauważyć że już Wójt Gminy M. wyznaczył w swojej decyzji pierwszoinstancyjnej termin wykonania do 30 września 2020 r. W żadnym więc przypadku wyznaczony przez SKO na etapie odwoławczym termin wykonania decyzji nie mógł zostać uznany za element zamierzonego i racjonalnego rozstrzygnięcia. Stanowi on wynik błędu pisarskiego i to o charakterze oczywistym.
Ma rację Sąd I instancji, że nie można uznać, że na skutek dokonanego przez SKO sprostowania nastąpiła zmiana treści decyzji nakazującej usunięcie odpadów. Decyzja ta bowiem od samego początku posiadała element treściowy w postaci wyznaczenia terminu jej wykonania, z tym tylko, że omyłkowo oznaczony. SKO dokonując sprostowania nie wprowadziło zatem żadnych nowych elementów do decyzji, a jedynie usunęło omyłkę w zakresie dotyczącym oznaczenia roku (2021 r. zamiast 2020 r.). Nie wystąpił tu również przypadek ponownego stosowania przez
SKO przepisów prawa materialnego.
Zasadnie zwraca uwagę Sąd I instancji, że skarżąca pomija całokształt rozstrzygnięcia odwoławczego zawartego w decyzji SKO z 2 grudnia 2020 r., nr SKO 4133/31/20 i jego uzasadnienie.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1
i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, p.p.s.a. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, w sprawach kontroli
działalności administracji publicznej. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżąca kasacyjnie w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez Sąd I instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej dotyczący niewłaściwej interpretacji i zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. polegającego "na przyjęciu, że przepis ten dopuszcza sprostowanie terminu
wykonania obowiązku wynikającego z decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze SKO 4133/31/20 podczas, gdy przepis ten nie może mieć zastosowania w sytuacji, gdy pomyłka nie miała charakteru oczywistej pomyłki pisarskiej". W tym miejscu przypomnieć więc należy, że prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej po pierwsze, na czym polega błędna wykładnia, którą zarzuca się Sądowi I instancji naruszenie konkretnych przepisów prawa materialnego, oraz po drugie, jak powinna wyglądać w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia danego przepisu (zob. wyrok NSA z dnia 28.03. 2012 r., sygn. akt II FSK 1836/10).
Tymczasem kasator formułując zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. nie przedstawił, jak w jego ocenie powinna przedstawiać się prawidłowa wykładnia tego przepisu prawa. Tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. nie mógł być także skuteczny, ponieważ skarżąca kasacyjnie wywody dotyczące niewłaściwego zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. opiera na stanie faktycznym odmiennym od stanowiącego podstawę faktyczną wyroku, a przyjętym przez nią na potrzeby skargi kasacyjnej. W ocenie NSA orzekającego w tym składzie Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 113 § 1 k.p.a. Jej wyrazem jest treść uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. W piśmiennictwie sformułowano pogląd, według którego "Sanowanie decyzji w drodze sprostowania może zatem dotyczyć w istocie jedynie jej strony formalnej, a nie błędów co do meritum rozstrzygnięcia, "których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej". (zob. M. Wojtuń [w:] Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023,
art. 113). Nie można zarzucić Sądowi I instancji dokonania wewnętrznie sprzecznej interpretacji materiału dowodowego przez przyjęcie, że zamiarem SKO w decyzji SKO 4133/31/20 było ustalenie takiego samego terminu wykonania obowiązku, jak wynikający z decyzji Wójta KRO.6236.11.2017.67, pomimo faktu, że w postanowieniu
o sprostowaniu wskazano inny (o miesiąc dłuższy) termin wykonania obowiązku. Sąd
I instancji prawidłowo wyjaśnił treść art. 113 § 1 k.p.a. w odniesieniu do okoliczności niniejszej sprawy. Sprostowanie decyzji w trybie powołanego przepisu może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich
i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, orzeczono jak w sentencji wyroku.