III OSK 1580/24

III OSK 1580/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6262 Radni
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
II SA/Rz 1461/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2024-02-21
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 141 par 4, 147 par 1, 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Podkarpackiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1461/23 w sprawie ze skargi Wojewody Podkarpackiego na uchwałę Rady Powiatu O. z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odwołania Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 1461/23 oddalił skargę Wojewody Podkarpackiego na uchwałę Rady Powiatu O. z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odwołania Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że Rada Powiatu O. (dalej: Rada lub organ) uchwałą z dnia [...] czerwca 2023r. nr [...] stwierdziła radnego A. B. odwołanie ze stanowiska Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O. (§ 1 uchwały). Jednocześnie organ uchwalił, że traci moc uchwała Rady z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w sprawie wyboru Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O. (§ 2 uchwały). W podstawie prawnej organ wskazał art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107) zwanej dalej u.s.p. oraz podał, że uchwałę podjęto w oparciu o wyniki przeprowadzonego tajnego głosowania.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie warunkiem niezbędnym dla powzięcia uchwały w przedmiocie odwołania przewodniczącego rady powiatu jest złożenie wniosku o odwołanie przez co najmniej 1/4 ustawowego składu rady. Jak podaje się w doktrynie, przepisy nie wymagają, by wniosek ten zawierał uzasadnienie, zatem będzie on skuteczny i w przypadku braku uzasadnienia (vide Cz. Martysz, komentarz do art. 14 u.s.p., Lex). Rada powiatu O. liczy 19 członków,
a wniosek z dnia [...] maja 2023 r. o odwołanie wiceprzewodniczącego rady podpisało 7 radnych, zatem więcej niż ¼ ustawowego składu rady powiatu.
Oceniając zaskarżoną uchwałę Sąd uznał, że przy jej uchwalaniu nie został naruszony art. 21 ust. 7 u.s.p. Zaznaczyć trzeba, że sytuacje, w których znajduje zastosowanie wyłączenie radnego wynikające z cytowanego przepisu, muszą być oceniane indywidualne w kontekście konkretnej uchwały, jej rozwiązań i sytuacji prawnej radnego powstałej w następstwie uchwalenia danego aktu. Nie budzi jednak wątpliwości, że uchwała w sprawie odwołania ze stanowiska wiceprzewodniczącego rady powiatu, wprost dotyczy jego interesu prawnego. Pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć osobisty, konkretny i aktualny prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Interes prawny jest chroniony przepisami prawa ustrojowego, materialnego i procesowego, gdyż każdy z tych przepisów może kształtować uprawnienia i obowiązki jednostki. Interes prawny radnego, o którym mowa w art. 21 ust. 7 u.s.p. obejmuje więc również sferę, w której radny wykonuje swoje funkcje publicznoprawne (wyrok WSA w Opolu z 10 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Op 451/19).
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dla osób wykonujących funkcje publiczne nie tylko znaczenie prawne ma interes majątkowy, ale również wynikający z regulacji prawnej interes prawny rzetelnego sprawowania urzędu publicznego. Nie ma zatem podstaw do ograniczenia zakresu pojęcia interesu prawnego wyłącznie do spraw związanych z uprawnieniami lub obowiązkami materialnoprawnymi. Interes prawny to interes w regulacji ustrojowej sprawowania rzetelnego urzędu. Negatywna ocena sprawnego i rzetelnego sprawowania urzędu podważa wiarygodność, a tym samym wpływa na uprawnienia ustrojowe jednostki np. w wyborach w następnej kadencji (wyrok NSA z 1 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1446/12).
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że skoro przedmiotem głosowania było odwołanie osoby, która pełniła funkcję wiceprzewodniczącego rady powiatu, to brak wręczenia karty do głosowania (co eliminowało możliwość głosowania) nie stanowi naruszenia art. 21 ust. 7 u.s.p., z tego względu, że akt stosowania normy wyrażonej w drodze głosowanej uchwały będzie miał wpływ na sytuację zawodową tego podmiotu. W rozpoznawanej sprawie zaktualizował się ustawowy zakaz udziału w głosowaniu we własnej sprawie wynikający z art. 21 ust. 7 u.s.p.
Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że przeprowadzone czynności z przebiegu sesji i głosowania dokumentują stosowne protokoły, prawidłowo sporządzone i podpisane. Wykładnia przepisu art. 21 ust. 7 u.s.p. została przeprowadzona na tle stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy i w granicach sprawy. Powyższe pozwoliło stwierdzić legalność zaskarżonej uchwały.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Podkarpacki, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a, poprzez niewypełnienie wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku, tzn. nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę, w rezultacie utrudniając sformułowanie zarzutów i poprawne skorzystanie z prawa sporządzenia i wniesienia niewadliwej formalnie skargi kasacyjnej oraz kontrolę instancyjną wyroku;
- art. 147 § 1 P.p.s.a., w związku z art. 21 ust. 7 u.s.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a tym samym nieuwzględnienie przez Sąd skargi, poprzez uznanie, że radny powinien być wyłączona z głosowania nad uchwałą w sprawie jego odwołania z funkcji Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O. i prawidłowo nie wydano radnemu karty do głosowania;
- art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 7 u.s.p., poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi podczas, gdy Sąd powinien był uwzględnić skargę jako uzasadnioną;
2) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. art. 21 ust. 7 u.s.p., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że radny powinien być wyłączony z głosowania nad uchwałą w sprawie jego odwołania z funkcji Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O. i prawidłowo nie wydano radnemu karty do głosowania.
W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały nr [...] Rady Powiatu O. z dnia [...] czerwca 2023 r. w sprawie odwołania Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O., zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozpoznania sprawy na rozprawie i wniesiono o jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.
Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 27 września 2024 r. sygn. akt III OSK 2890/22; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1868/12; wyrok NSA z 29 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 931/22).
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie jest zasadny. Przepis ten ma charakter proceduralny, regulujący wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09; wyrok NSA z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Z wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast z treści zarzutu wynika tylko tyle, że w ocenie strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. Takiego poglądu w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji ustosunkował się do wszystkich istotnych kwestii (zarzutów) podniesionych w skardze. Ponadto nawet w przypadku, gdyby wojewódzki sąd administracyjny nie odniósłby się szczegółowo do niektórych zarzutów, a jedynie przeprowadził kontrolę danego aktu w zakresie niezbędnym, to sam fakt braku wyraźnego odniesienia się do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r. sygn. akt I GSK 1329/15). W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sposób umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku wyjaśnił, z jakich przyczyn uznał zaskarżoną uchwałę za zgodną z prawem.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 21 ust. 7 u.s.p. polegającej na nieuprawnionym przyjęciu, że radny pełniący funkcję Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O. powinien być wyłączony z głosowania nad uchwałą w sprawie jego odwołania z tej funkcji, a tym samym prawidłowo nie wydano jemu karty do głosowania. Zarzut ten dotyczy istoty sporu w tej sprawie.
Zgodnie z powołanym art. 21 ust. 7 u.s.p. radny nie może brać udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy to jego interesu prawnego. Jest to wyłączenie ustawowe, a tym samym istotne znaczenie ma definicja pojęcia "interes prawny radnego". Kwestia ta była już przedmiotem rozstrzygnięć sądowych wydawanych na podstawie ww. przepisu oraz analogicznej treści art. 25a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Zgodnie podnosi się, że przypadki wyłączenia radnego z głosowania muszą być oceniane indywidualne w kontekście konkretnej uchwały, jej rozwiązań i sytuacji prawnej radnego powstałej w następstwie uchwalenia danego aktu. Pod pojęciem interesu prawnego radnego należy rozumieć osobisty, konkretny i aktualny prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Interes prawny – co ma istotne znaczenie w tej sprawie - jest chroniony przepisami prawa ustrojowego, materialnego i procesowego, gdyż każdy z tych przepisów może kształtować uprawnienia i obowiązki jednostki. Tym samym interes prawny radnego, do którego odwołuje się art. 21 ust. 7 u.s.p. obejmuje także sferę, w której radny wykonuje swoje funkcje publicznoprawne (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5206/21; wyrok NSA z 11 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1446/12). Podnosi się nadto, że wobec osób wykonujących funkcje publiczne ma znaczenie nie tylko interes majątkowy, ale również wynikający z regulacji prawnej interes prawny dotyczący sprawowania urzędu publicznego. Tym samym nie ma podstaw do ograniczenia zakresu pojęcia interesu prawnego wyłącznie do spraw związanych z uprawnieniami lub obowiązkami materialnoprawnymi. Interes prawny to interes w regulacji ustrojowej sprawowania urzędu (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5206/21; wyrok NSA z 11 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1446/12; wyrok NSA z 11 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1446/12; prawomocny wyrok WSA w Opolu z 10 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Op 451/19).
W związku z powyższym skoro źródłem interesu prawnego mogą być także normy prawa ustrojowego, to uchwała dotycząca odwołania radnego z funkcji Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu dotyczy wprost tak rozumianego interesu prawnego, ponieważ także przepisy ustrojowe mogą bezpośrednio kształtować uprawnienia i obowiązki danej osoby. Należy też zgodzić się z poglądem, że interes prawny nie musi dotyczyć tylko stosunków prawnych w sferze majątkowej, ale także bezpośrednio powiązanej z daną osoba jej sfery prawnej (identyczna ocena interesu prawnego na podstawie art. 25a ustawy o samorządzie gminnym - por. wyrok NSA z 10 września 2002 r. sygn. akt II SA/Wr 1498/02; prawomocny wyrok WSA w Lublinie z 20 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 414/07; wyrok NSA z 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2006/11).
Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa sądowego udział w głosowaniu radnego podlegającego wyłączeniu na mocy art. 21 ust. 7 u.s.p. jest istotnym naruszeniem prawa, skutkującym nieważnością tak podjętej uchwały lub stwierdzeniem jej wydania z naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2821/13).
W związku z powyższym należy stwierdzić, że w tej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził istotnego naruszenia prawa w podjętej przez Radę Powiatu O. uchwały z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odwołania Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O. Odwołany na podstawie tej uchwały radny A. B. nie brał udziału w głosowaniu, ponieważ przedmiotem tej uchwały było odwołanie tej osoby z funkcji Wiceprzewodniczącego organu stanowiącego. Głosowanie to dotyczyło jego interesu prawnego wywodzonego z przepisów ustrojowych, a w szczególności z art. 14 ust. 4 u.s.p. zgodnie z którym rada powiatu może w glosowaniu tajnym odwołać na wniosek co najmniej 1/4 ustawowego składu rady powiatu jej przewodniczącego i wiceprzewodniczącego uchwałą podjętą bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady.
Pozbawienie radnego będącego jednocześnie wiceprzewodniczącym rady powiatu wprost dotyczy jego interesu prawnego związanego z pełnieniem takiej funkcji.
Nie jest zasadna argumentacja podnoszona w skardze kasacyjnej, dotycząca w istocie polemiki z rozwiązaniem ustawowym wynikającym z art. 21 ust. 7 u.s.p. Nawet przyjmując bardzo restrykcyjne rozumienie pojęcia "interes prawny" i sprowadzając go do spraw majątkowych radnego należy stwierdzić, że pełnienie funkcji jako wiceprzewodniczący rady powiatu łączy się także z pobieraniem diety w wyższej wysokości niż inni radni, co wprost wynika z § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały Rady Powiatu O. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie ustalania zasad wypłaty diet dla radnych.
Ma więc miejsce wprost nawiązanie do interesu majątkowego takiego radnego i to nawet przy przyjęciu zawartej w samej skardze kasacyjnej restrykcyjnej jego wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny opowiada się za szerszym rozumieniem interesu prawnego wywodzonym z art. 21 ust. 7 u.s.p. i nie ogranicza go jedynie do norm prawa materialnego.
Ponadto podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej różnice w poglądach doktrynalnych i stanowiskach sądów administracyjnych dodatkowo potwierdzają, że nie można uznać wyłączenia z głosowania w tej sprawie radnego A. B. jako Wiceprzewodniczącego Rady Powiatu O. za istotne naruszenie prawa. Istotne naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy w sposób nie budzący wątpliwości interpretacja lub zastosowanie normy prawnej jest w sposób oczywisty wadliwe. Taka sytuacja w tej sprawie nie zaistniała, a tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie miał podstaw do zastosowania art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 79 ust. 1 u.s.p.
Tym samym nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania poprzez zastosowanie art. 151 P.p.s.a. i oddalenie skargi w tej sprawie w sytuacji, gdy trafnie ten Sąd nie stwierdził naruszenia art. 21 ust. 7 u.s.p.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną.