III OSK 1573/25

III OSK 1573/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6145 Sprawy dyrektorów szkół
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
III SA/Gl 6/25 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2025-04-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art.7, art.171 ust.1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2022 poz 2000
art.6, art.238 §1, art.229 pkt 3, art.232.art.232.art.233.art.234,art.235,art.239 §1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2002 nr 5 poz 46
§8 i §9 §10 i §12
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków.
Dz.U. 2024 poz 935
art.151, art.148
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 6/25 w sprawie ze skargi Gminy R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchwały Rady Miasta w sprawie skargi na działanie dyrektora szkoły podstawowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 6/25 oddalił skargę Gminy R. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchwały Rady Miasta w sprawie skargi na działanie dyrektora szkoły podstawowej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu [...] września 2024 r. Rada Miasta R. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie skargi na działanie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R. Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.g.") w związku z art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwana dalej: "k.p.a.") na wniosek Komisji Skarg, Wniosków i Petycji. Treść tej uchwały sprowadzała się do następujących regulacji:
"§ 1. Po rozpoznaniu skargi Pani [...] na działanie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R. i po zapoznaniu się ze stanowiskiem Komisji, Skarg, Wniosków i Petycji w sprawie zarzutów przedstawionych w skardze Rada Miasta R. nie zajmuje stanowiska.
§ 2. Zobowiązać Przewodniczącego Rady Miasta R. do poinformowania osoby skarżącej o sposobie załatwienia skargi.
§ 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia."
Wojewoda Śląski (dalej: "Wojewoda") rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] października 2024 r., nr [...] stwierdził nieważność uchwały nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] września 2024 r. w sprawie skargi na działanie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R. w całości jako sprzecznej z art. 238 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., zwanej dalej: "Konstytucja RP"). Uchwała została doręczona Wojewodzie w dniu 2 października 2024 r.
Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę Gminy R. uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane zgodnie z prawem.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że spór w sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy organ nadzoru zasadnie stwierdził nieważność uchwały w całości, jako sprzecznej z art. 238 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP.
Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że rada gminy nie może podjąć uchwały "o niezajęciu stanowiska" w sprawie skargi nauczyciela na dyrektora szkoły podstawowej, złożonej w trybie działu VIII k.p.a., bowiem takie "rozstrzygnięcie" w żaden sposób nie załatwia skargi. Zgodnie z przepisami – art. 229 pkt 3 k.p.a. rada gminy jako organ właściwy do rozpatrzenia skargi ma obowiązek odpowiedniego rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza, że musi podjąć uchwałę o merytorycznym załatwieniu sprawy lub odrzuceniu bądź przekazaniu skargi. Skoro bowiem taka skarga jest środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego to zainicjowana nią sprawa winna być stosownie rozpatrzona i odpowiednio załatwiona. Tak aby obywatel nie stracił zaufania do władzy publicznej i nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa. Są to naczelne zasady działania organów administracji publicznej i nie podlegają wyłączeniu w żadnej kategorii spraw objętych procedurą administracyjną. Tym samym brak zajęcia konkretnego stanowiska lub odmowa rozpatrzenia skargi, za jakie należy ocenić "niezajęcie stanowiska w sprawie" nie mieszczą się w katalogu dopuszczalnych działań przewidzianych w k.p.a. W konsekwencji stoją w istotnej sprzeczności z art. 238 § 1 k.p.a. i konstytucyjną (art. 7 Konstytucji RP) oraz kodeksową (art. 6 k.p.a.) zasadą praworządności.
W niniejszej sprawie Sąd rozpoznając skargę Gminy na zaskarżane rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdził, że organ nadzoru swój obowiązek wypełnił prawidłowo, bowiem zasadnym było stwierdzenie nieważności spornej uchwały jako naruszającej przepisy prawa tj. art. 238 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Gmina R., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego a to:
1) art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że Rada Miasta R. podejmując uchwałę naruszyła zasadę praworządności, gdyż zdaniem Sądu rozstrzygnięcie zawarte w treści uchwały o nie zajmowaniu przez Radę Miasta R. stanowiska w sprawie zarzutów skargi na działanie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R. (zwanej dalej: "skargą") nie jest formą załatwienia sprawy, a zatem Rada Miasta R. de facto skargi nie załatwiła i co za tym idzie uchwała istotnie narusza prawo, pomimo braku podstaw do takiego orzeczenia;
2) naruszenie art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. w związku z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, iż uchwała w zakresie objętym rozstrzygnięciem w sposób istotny narusza prawo i tym samym akceptacją naruszenia uprawnień nadzorczych przez organ w przedmiotowym zakresie, polegającego na merytorycznej ocenie sposobu załatwienia przez Radę Miasta R. skargi przez organ, a co jest niedopuszczalne z uwagi na to, że skargi złożone zgodnie z działem VIII k.p.a. inicjują jednoinstancyjne uproszczone postępowanie skargowe, w którym organ sposób ich rozpatrzenia badać może jedynie pod względem formalnym, a nie merytorycznym;
a) art. 238 § 1 k.p.a. poprzez :
- błędną jego wykładnię i przyjęcie, że Rada Miasta R. podejmując uchwałę o nie zajmowaniu stanowiska w sprawie zarzutów przedstawionych w skardze, nie załatwiła skargi, pomimo tego, że ani z brzmienia art. 238 § 1 k.p.a., ani z żadnego innego przepisu k.p.a. takiego wniosku wyprowadzić nie można, i w których ustawodawca nie określił katalogu zamkniętego sposobów w jakich organy właściwe mają załatwić skargę;
- błędne zastosowanie wskazanego w tiret pierwszym powyżej przepisu w zw. z art. 229 pkt 3 k.p.a., poprzez uznanie, że Rada Miasta R. de facto nie załatwiła skargi podejmując uchwałę, naruszając powyższe przepisy prawa, co czyni rozstrzygnięcie Wojewody Śląskiego prawidłowym, a skargę bezzasadną, mimo braku podstaw do takiego zastosowania, w szczególności, że przepis ten traktuje o zawiadomieniu skarżącego - przekazaniu informacji o załatwieniu skargi, nie regulując jednocześnie jak skarga powinna być załatwiona;
b) art. 231 k.p.a., art. 232 k.p.a., art. 233 k.p.a., art. 234 k.p.a., art. 235 k.p.a., art. 240 k.p.a., § 8, § 9, § 10, § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46, zwane dalej: "rozporządzeniem w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków") w zw. z art. 238 k.p.a. i art. 239 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że skarga, której mowa w art. 227 i nast. k.p.a. może być rozpatrzona pozytywnie i uznana za zasadną, a odmowne załatwienie skargi oznacza: jej zwrot skarżącemu, przekazanie skargi zgodnie z właściwością, odrzucenie, oddalenie, pozostawienie bez rozpoznania, w którym to katalogu nie mieści się nie zajmowanie stanowiska w sprawie zarzutów skargi, pomimo tego, że również rozstrzyga ono o odmownym załatwieniu skargi (acz nie stwierdzającym, że jest ona bezzasadna) oraz podobnie jak orzeczenie o odrzuceniu i oddaleniu skargi nie jest wprost wyartykułowane w cytowanych przez Sąd I instancji przepisach prawa;
c) art. 237 § 4 k.p.a. poprzez błędne jego nie zastosowanie i przyjęcie, że organ, a w ślad za nim Sąd I instancji są umocowane do badania i stwierdzania bezczynności Rady Miasta R. w załatwieniu skargi, gdzie nie leży to w ich kompetencjach, a skargi na bezczynność w tym przedmiocie do sądów administracyjnych nie przysługują;
II. na podstawie art. 174 pkt 2 naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 148 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g., z art. 238 § 1 k.p.a. i art. 239 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi jako bezzasadnej, w sytuacji gdy to zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo w sposób istotny, naruszając wyżej przywołane w skardze kasacyjnej przepisy, a to: art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a.; art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. w zw. z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP; art. 238 § 1 k.p.a., 238 § 1 k.p.a. w zw. z art. 229 pkt. 3 k.p.a.; art. 231 k.p.a., art. 232 k.p.a., art. 233 k.p.a., art. 234 k.p.a., art. 235 k.p.a., art. 240 k.p.a., § 8, § 9, § 10, § 12 rozporządzenia w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków w zw. z art. 238 k.p.a. i art. 239 k.p.a.; art. 237 § 4 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie Gmina wniosła o zmianę wyroku i uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2024 r. nr [...], alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotem kontroli jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2024 r. nr [...], a zatem dopuszczalność i zasadność wydania tego aktu nadzoru. Nie jest to więc skarga na bezczynność w rozpatrywaniu przez Radę Miasta R. zarzutów skargi na działanie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R., lecz na prawidłowość wydania aktu nadzoru przez Wojewodę Śląskiego.
Istota sporu sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy organ nadzoru, który sprawuje nadzór względem wszystkich aktów wydawanych przez organy gminy prawidłowo ocenił akt jakim była uchwała Rady Miasta R. z [...] września 2024 r., nr [...] w sprawie skargi na działanie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R..
Zgodnie z brzmieniem art. 229 pkt 3 k.p.a. w przypadku, gdy przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, rada gminy jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej. Sprawa objęta skargą na działalność Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] w R. nie stanowi sprawy z zakresu administracji rządowej przekazanej samorządowi do wykonywania. Tym samym Rada Miasta R. była właściwym rzeczowo i miejscowo organem do załatwienia skargi na działalność kierownika gminnej jednostki organizacyjnej wykonującej zadania własne samorządu. Właściwości w tej sprawie Rady Miasta R. nie kwestionuje też sama Rada.
Istota sporu między Radą Miasta R. a Wojewodą Śląskim sprowadza się do oceny sposobu rozpoznania skargi wniesionej w trybie działu VIII rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 238 § 1 k.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu od którego pochodzi, wskazanie w jaki sposób skarga została załatwiona oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 tej ustawy. Jak wynika z przytoczonej treści ww. przepisu, jednym z obligatoryjnych elementów zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi jest wskazanie sposobu jej załatwienia. Analiza przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego pozwala stwierdzić, że skargi wniesione w tym trybie podlegają załatwieniu w jeden z następujących sposobów:
1) przekazanie skargi organowi właściwemu zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego albo wskazanie mu właściwego organu (art. 231 k.p.a.),
2) przekazanie skargi organowi wyższego stopnia (art. 232 k.p.a.),
3) wszczęcie na podstawie skargi postępowania skargowego lub administracyjnego z urzędu w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 233 k.p.a.),
4) przekazanie skargi organowi prowadzącemu postępowanie, jeżeli skarga złożona jest w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne (art. 234 pkt 1 k.p.a.),
5) inicjowanie wszczęcia na podstawie skargi postępowania administracyjnego, jeżeli skarga pochodzi od innych osób niż strony i na jej podstawie organ powinien wszcząć z urzędu postępowanie (art. 234 pkt 2 k.p.a.),
6) w zależności od treści skargi wszczęcie na jej podstawie postępowania wznowieniowego, nieważnościowego lub postępowania mającego na celu uchylenie bądź zmianę ostatecznej decyzji, jeżeli skarga dotyczy sprawy zakończonej ostateczną decyzją (art. 235 § 1 k.p.a.),
7) załatwienie skargi lub odmowa jej załatwienia (art. 238 § 1 i § 2 k.p.a.),
8) podtrzymanie przez organ swojego stanowiska bez zawiadamiania o tym skarżącego w przypadku, gdy w poprzednim stanowisku uznano skargę za bezzasadną i bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a ten sam skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności (art. 239 k.p.a.).
Wskazane sposoby zakończenia postępowania skargowego nie znają przypadku nierozpoznania skargi, jeżeli dany organ jest właściwy do rozpoznania skargi i zarazem dana skarga nie dotyczy już toczącego się postępowania administracyjnego bądź też nie jest skierowana wobec decyzji ostatecznej kończącej dane postępowanie. Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie. Rada Miasta R. rozpoznając skargę ani nie wskazała na odmowę załatwienia skargi, ani też na jej załatwienie. Rozstrzygniecie w przedmiocie skargi to "niezajęcie stanowiska". Takiego sposobu załatwienia skargi nie znają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym rada gminy nie może podjąć uchwały "o niezajęciu stanowiska" w sprawie skargi na kierownika gminnej jednostki organizacyjnej realizującej zadawania własne gminy, złożonej w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak zajęcia stanowiska nie stanowił załatwienia skargi. Jeżeli Rada Miasta R. uznała, że nie jest właściwa do rozpoznania skargi, to wówczas powinna stosownie do treści art. 231 § 1 k.p.a. przekazać niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, taką skargę właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącą albo wskazać jej właściwy organ. Skoro takiej czynności nie podjęła, to miała obowiązek ją rozpatrzyć i odpowiednio załatwić sprawę nią objętą (zob. także wyrok NSA z 8 października 2025r., sygn. III OSK 929/25).
Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 231 k.p.a., art. 232 k.p.a., art. 233 k.p.a., art. 234 k.p.a., art. 235 k.p.a., art. 240 k.p.a., § 8, § 9, § 10, § 12 rozporządzenia w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków w zw. z art. 238 k.p.a. i art. 239 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię.
W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. w związku z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie iż uchwała w zakresie objętym rozstrzygnięciem w sposób istotny narusza prawo. Skoro bowiem weryfikowana przez organ nadzoru uchwała rady gminy (w tym przypadku Rady Miasta R.) w zakresie objętym rozstrzygnięciem w sposób istotny narusza prawo (przez zastosowanie rozstrzygnięcia nie przewidzianego przepisami k.p.a.), to taka uchwała naruszała prawo w sposób istotny. Zgodnie z powołanym art. 91 ust. 1 u.s.g. każda uchwała, która w istotny sposób narusza prawo powinna być unieważniona przez organ nadzoru. Uchwała Rady Miejskiej w R. z dnia [...] września 2024 r. nr [...] zawierała wadę istotną polegającą na rozpoznaniu skargi wniesionej w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób nieznany tym przepisom. Tym samym Rada Miasta R. naruszyła art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy organ władzy publicznej działa na podstawie i w granicach prawa. Takim organem jest także Rada Miasta R..
Zatem bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a., gdyż Rada Miasta R. podejmując uchwałę z dnia [...] września 2024 r. nr [...] naruszyła zasadę praworządności, a rozstrzygnięcie zawarte w treści uchwały o nie zajmowaniu przez Radę Miasta R. stanowiska w sprawie zarzutów skargi na działanie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R. nie jest formą załatwienia skargi. Dodać należy, że art. 63 Konstytucji RP przyznaje każdemu prawo do składania m.in. skarg w interesie własnym do organów władzy publicznej w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami publicznymi i tryb rozpatrywania skarg określa m.in. Kodeks postępowania administracyjnego. Z przepisu tego wynika obowiązek przyjęcia skargi, jej rozpatrzenia oraz udzielenia na nią odpowiedzi. Z tego przepisu konstytucyjnego wynika, że treść przepisów ustawowych należy interpretować w takim kierunku, aby gwarantować rzeczywistą możliwość wystąpienia do organów władzy publicznej. Rzeczywista możliwość występowania ze skargą powinna być powiązana z obowiązkiem właściwego organu do jej rozpatrzenia. Nie jest takim rozpatrzeniem "niezajmowanie stanowiska" na wniesioną skutecznie i do właściwego organu skargę. Zaznaczyć przy tym należy, że organ nadzoru oraz Sąd I instancji analizowali sposób rozpatrzenia skargi na działanie Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w R. jedynie pod względem formalnym, a nie merytorycznym. Zatem ani organ nadzoru, ani Sąd I instancji nie badali i nie stwierdzali bezczynności Rady Miasta R. w rozpatrzeniu skargi, lecz badana była (bezpośrednio przez organ nadzoru, pośrednio przez Sąd) legalność podjętej uchwały. Stąd też oczywiście niezasadny jest zarzut naruszenia art. 237 § 4 k.p.a. poprzez błędne jego nie zastosowanie.
W całości nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, "a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 148 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g., z art. 238 § 1 k.p.a. i art. 239 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi jako bezzasadnej, w sytuacji gdy to zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo w sposób istotny, naruszając wyżej przywołane w skardze kasacyjnej przepisy, a to: art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a.; art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. w zw. z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP; art. 238 § 1 k.p.a., 238 § 1 k.p.a. w zw. z art. 229 pkt. 3 k.p.a.; art. 231 k.p.a., art. 232 k.p.a., art. 233 k.p.a., art. 234 k.p.a., art. 235 k.p.a., art. 240 k.p.a., § 8, § 9, § 10, § 12 rozporządzenia w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków w zw. z art. 238 k.p.a. i art. 239 k.p.a.; art. 237 § 4 k.p.a."
Po pierwsze zarzut powiązanie zarzutu naruszenia wskazanych przepisów prawnych zarówno z naruszeniem art. 151 p.p.s.a. jak i z art. 148 p.p.s.a. jest sformułowane o tyle niepoprawnie, że te dwa przepisy zawierają normy przeciwstawne i art. 148 p.p.s.a. nie może zostać naruszony równocześnie z art. 151 p.p.s.a., są to bowiem przepisy wzajemnie się wykluczające, stosowane przez sąd w różnych stanach prawnych.
Po drugie, jak to wskazano wyżej, zasadnie WSA w Gliwicach instancji podzielił stanowisko organu nadzoru, że w sprawie wystąpiły przesłanki do uznania zaskarżonej uchwały za nieważną z uwagi na istotne naruszenie prawa, a więc do zastosowania z art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 7 Konstytucji RP i z art. 6 k.p.a. oraz z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP i z art. 238 § 1 k.p.a. "Niezajęcie stanowiska" przez radę gminy zawiera niewłaściwy (nieznany k.p.a.) rodzaj rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionej skargi.
Mając powyższe na względzie, na zasadzie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono.