III OSK 1543/21

III OSK 1543/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Po 955/18 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2019-03-27
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2067
art. 132 ust. 2 i 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 marca 2019 r. roku sygn. akt II SA/Po 955/18 w sprawie ze skargi Ł. J. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 10 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary nagany oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 marca 2019
r., sygn. akt II SA/Po 955/18 oddalił skargę Ł. J. (dalej: skarżący kasacyjnie) na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 10 sierpnia 2018 r., Nr [...] w przedmiocie kary nagany.
Skarżący nie zgadzając się z powyższym wyrokiem Sądu I instancji wywiódł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, w której zaskarżył powyższy wyrok co do całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) art. 132 ust, 2 i 3 pkt 3 w zw. z art. 132a w związku z art. 62 ust 2 i 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 6 ust. 1 decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 28 lutego 2018 r., poprzez błędne zastosowanie, tj. przyjęcie, że skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, podczas gdy skarżącemu nie można w jego ocenie przypisać winy;
2) art. 132 ust. 2 i 3 pkt 3 w zw. z art. 132a w związku z art. 62 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez błędne uznanie, iż funkcjonariusz ma obowiązek złożyć oświadczenie o stanie majątku bez polecenia
bezpośredniego przełożonego, a niezłożenie oświadczenia o stanie majątku w terminie, gdy brak było polecenia bezpośredniego przełożonego skutkuje zawinionym naruszeniem dyscypliny;
3) art. 135g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego błędne zastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego;
4) art. 135l ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez błędne jego zastosowanie i rozpoznanie sprawy na podstawie faktów, które nie były ustalone w postępowaniu dyscyplinarnym.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz opłaty skarbowej, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny, w związku ze zmianą art. 15zzs4 ust. 1 ustawy
z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z poz. 1090), poinformował strony postępowania, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie zrzekły się przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Sądu z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, co zdecydowanie może przyspieszyć rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej. W razie wyrażenia zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Jednocześnie w przypadku, gdy strony postępowania nie wyrażają zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji.
Ponadto strony postępowania zostały zawiadomione, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Po uzyskaniu odpowiedzi od uczestników postępowania, Przewodnicząca III Wydziału Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego,
powołując się na art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842) zarządzeniem z dnia 6 lipca 2022 r. skierował sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe (brak zgody wszystkich stron na przeprowadzenie w trybie zdalnym).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi
kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują
zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Rozpoznając we wskazanych granicach skargę kasacyjną złożoną w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Skarżący kasacyjnie oparł swoją skargę jedynie na podstawach materialnych odnoszących się do niewłaściwego zastosowania wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji dalej "ustawa o Policji".
Przewinieniem za które skarżący kasacyjnie został dyscyplinarnie ukarany karą nagany było naruszenie w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 marca 2018 r. dyscypliny służbowej w ten sposób, że będąc zgodnie z dyspozycją art. 62 ust. 3 ustawy o Policji zobowiązanym do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym na dzień 31 grudnia 2017 r., obowiązku tego nie dopełnił.
Zgodnie z art. 132 ust.1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Ustęp drugi powołanego przepisu podkreśla, że stwierdzenie naruszenia dyscypliny przez policjanta możliwe jest jedynie w przypadku, gdy przekroczenie uprawnień lub niewykonanie obowiązków lub rozkazów i poleceń wydanych na podstawie przepisów jest zawinionym działaniem funkcjonariusza.
Skarżący kasacyjnie podniósł, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, podczas gdy nie można przypisać mu winy. Nie można zgodzić się z takim stwierdzeniem, co zauważył już Sąd I instancji, stwierdzając winę nieumyślną. Zgodnie z orzecznictwem "Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant, nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć." (Wyrok NSA z 19.01.2007 r., I OSK 637/06, LEX nr 320611). Zarzut skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno organ I i II instancji jak i Sąd I instancji słusznie przyjęły, że skarżący był winny naruszenia dyscypliny, a stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny podziela. Pewne różnice w opiniach poszczególnych organów lub Sądu I instancji dotyczyły jedynie określenia rodzaju winy – bowiem organ I i II instancji przyjął, że wina była umyślna, natomiast WSA w Poznaniu uznał, że zaniechanie skarżącego było nieumyślne. Odwołując się do treści art. 132a stwierdzenie winy i odpowiednie zakwalifikowanie jej rodzaju do kategorii winy umyślnej lub nieumyślnej ma znaczenie przy wymierzaniu kary za naruszenie dyscypliny, nie ma znaczenia jednak przy stwierdzeniu czy do naruszenia w ogóle doszło.
Zgodnie z aktami sprawy skarżący rozpoczął pracę w Policji w lutym 1998 r., zatem w momencie złożenia skargi kasacyjnej od ponad 20 lat był funkcjonariuszem Policji. Natomiast obowiązek z art. 62 ustawy o Policji w obecnym brzmieniu został ustalony nowelizacją ustawy o Policji z 2006 r. Nie można zatem stwierdzić, że skarżący nie wiedział o nim, skoro w poprzednich latach służby wypełniał ten obowiązek terminowo. Warto również podkreślić, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie zwalnia funkcjonariusza ze wszystkich obowiązków, do czego odniósł
się Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 27 marca 2019 r. Sąd I instancji stwierdził, że utożsamianie zwolnienia lekarskiego, rozumianego jako zwolnienie od zajęć służbowych, ze zwolnieniem od wszelkich obowiązków wynikających z ustawy o
Policji jest nadinterpretacją, bowiem funkcjonariusz Policji nawet w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim nadal pozostaje funkcjonariuszem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo korzystania ze zwolnienia lekarskiego, przy zachowaniu należytej staranności, skarżący miał możliwość wywiązania się z ustawowego obowiązku i tym samym uwolnienia się od stawianego mu zarzutu.
NSA podziela również w przedmiotowej sprawie pogląd organów Policji, że wina skarżącego kasacyjnie ma charakter umyślny. Za taką koncepcją przemawia przede wszystkim fakt, że skarżący w marcu 2018 r., czyli w okresie kiedy mógł jeszcze złożyć oświadczenie o stanie majątku, pojawił się osobiście w Wydziale Finansów KWP w
celu odebrania PIT-11, niezrozumiałe zatem jest dlaczego jednocześnie nie zdecydował się na dopełnienie tego obowiązku. Niewątpliwie skarżący wiedział, że jak co roku do końca marca niezbędne będzie złożenie oświadczenia majątkowego, a próba zwolnienia się z tego obowiązku powołując się na zwolnienie lekarskie nie daje podstaw do odstąpienia przez organ z nałożenia kary za przewinienie dyscyplinarne. Przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarżący mógł pozostawać w uzasadnionym przeświadczeniu, że będąc na zwolnieniu lekarskim nie musi wykonywać obowiązków ustawowych, jest nazbyt łagodnym stwierdzeniem. Powtórzyć należy, że skarżący składał już uprzednio oświadczenia o stanie majątku, znał procedurę i ją zlekceważył. Skarżący miał także możliwość skontaktowania się z przełożonym w celu ustalenia czy omawiany obowiązek musi wykonać będąc na zwolnieniu lekarskim, nie podjął jednak żadnych kroków, aby uzyskać taką informację. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zatem uznać winę umyślną skarżącego w przedmiotowym naruszeniu dyscypliny. Natomiast zgodnie ze stwierdzeniem Sądu I instancji rodzaj winy w przedmiotowej sprawie nie jest aż tak istotny, bowiem skarżącemu wymierzono najłagodniejszą z możliwych kar dyscyplinarnych (art. 134 ustawy o Policji), odpowiadającą wadze popełnionego czynu, a sam funkcjonariusz nie zakwestionował jej wymiaru, lecz fakt jej nałożenia.
Skarżący kasacyjnie zarzuca rozstrzygnięciu Sądu I instancji również błędne stwierdzenie obowiązku przedłożenia oświadczenia o stanie majątku funkcjonariusza, w sytuacji, gdy nie nastąpiło polecenie przełożonego, aby takie działanie zostało podjęte. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że obowiązek złożenia przedmiotowego oświadczenia wynika wprost z przepisów prawa, a dokładnie art. 62 ust. 2 i 3 ustawy
o Policji. Ustawa o Policji jest aktem normatywnym o mocy powszechnie obowiązującej, co oznacza, że może wpływać na obywateli np. poprzez nakładanie obowiązku lub ustanawianie zakazów określonego działania. Obowiązek złożenia oświadczenia o stanie majątku funkcjonariusza Policji zawarty w ustawie istnieje w oderwaniu od wszelkich aktów wewnętrznych lub organizacyjnych wprowadzonych w Policji, które mogą jedynie go uszczegóławiać, ale nie modyfikować. Treść art. 62 ust.
2 i 3 ustawy i o Policji nie budzi również wątpliwości, wynika z niej bowiem jaki podmiot jest zobowiązany, jakie działanie jest obowiązkiem oraz w jakim terminie ten
obowiązek powinien być spełniony.
Decyzja nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 29 stycznia 2018 r. oraz Decyzja nr [..] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 28 lutego 2018 r. zawierają tożsamą regulację zgodnie z którą "W przypadku niezłożenia oświadczenia w terminie przewidzianym przez odrębne przepisy przez osobę do tego zobowiązaną, kierownik komórki KMP lub jednostki organizacyjnej, w której pełni ona służbę lub wykonuje pracę, wzywa tę osobę do natychmiastowego złożenia oświadczenia, a w przypadku istnienia obiektywnych przyczyn uniemożliwiających złożenie takiego oświadczenia - sporządza notatkę służbową opisującą te przyczyny. Dodatkowo ust. 2 tego przepisu stanowi, iż "Jeżeli we wskazanym w ust. 1 terminie, osoba zobowiązana do złożenia oświadczenia, pomimo wezwania nie złoży wymaganego oświadczenia, właściwy kierownik komórki KMP lub jednostki organizacyjnej niezwłocznie inicjuje przeprowadzenie wobec czynności służbowych". Jak już wskazano powyższe regulacje stanowią jedynie uszczegółowienie wobec obowiązku z art. 62 ust. 2 i 3 ustawy o Policji.
Stwierdzenie jakim posługuje się skarżący, zgodnie z którym brak wezwania funkcjonariusza przez przełożonego do złożenia oświadczenia, w sytuacji gdy nie zostało ono złożone w terminie automatycznie sprawia, że brak jest winy tego funkcjonariusza w niedochowaniu obowiązku złożenia oświadczenia majątkowego nie znajduje aprobaty NSA. Regulacja wynikająca z powołanych powyżej decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 29 stycznia 2018 r. oraz decyzja nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 28 lutego 2018 r. nie prowadzi do stwierdzenia, że brak wezwania skutkuje uchyleniem obowiązku, jak twierdzi skarżący. Obowiązek wynikający z powołanych aktów wewnętrznych dla przełożonego funkcjonariusza, ma jedynie charakter porządkujący, wewnętrzny, organizacyjny i ma służyć najszybszemu uzupełnieniu braków w dokumentacji, natomiast nie wpływa na ocenę, czy oświadczenie zostało złożone terminowo, na winę funkcjonariusza lub jej rodzaj. Sam skarżący w skardze kasacyjnej słusznie powołuje cel regulacji wewnętrznych w postaci decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz Komendanta Miejskiego Policji w [...] stwierdzając, że "Akty wewnętrzne są konieczne z uwagi na ogólne i mało precyzyjne przepisy ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym policjantów oraz trybu publikowania oświadczeń o stanie majątkowym osób pełniących funkcję organów Policji.", zatem treść norm z aktów wewnętrznych odnosi się do kwestii technicznych, a nie do samego obowiązku złożenia oświadczenia. Jak wynika z orzecznictwa NSA "Nie można karać policjanta za niewykonywanie poleceń, jeśli te nie zostały w jednoznaczny sposób określone i potwierdzone pisemnie." (Wyrok NSA z 12.03.2015 r., I OSK 2083/13, LEX nr 1652668), jednakże obowiązek złożenia oświadczenia o stanie majątku funkcjonariusza wynika wprost z art. 62 ustawy o Policji, zatem warunek do stwierdzenia jego wiążącego charakteru należy uznać za spełniony.
Co więcej z literalnego brzmienia przepisu wynika, że instytucja wezwania funkcjonariusza Policji do złożenia oświadczenia majątkowego przez przełożonego z przepisów wewnętrznie obowiązujących ma dopiero miejsce w następstwie niedopełnienia obowiązku złożenia oświadczenia o stanie majątku, niezrozumiałe jest zatem w jaki sposób w opinii skarżącego kasacyjnie może to wpływać na jakiekolwiek ustalenia w przedmiocie winy i jej rodzaju w niewykonaniu omawianego obowiązku. Podkreślić również należy, że przepis nie jest skierowany do funkcjonariusza Policji, który nie wypełnił obowiązku złożenia oświadczenia o stanie majątku, ale do jego przełożonego i to właśnie dla niego wprowadza obowiązek podjęcia określonego działania. W związku z powyższym argumentacja skarżącego kasacyjnie w tej kwestii nie została uznana za zasadną.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzuca również błędne zastosowanie art. 135 g ustawy o Policji i nieuwzględnienie okoliczności świadczących na korzyść skarżącego. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie spełnił ciążącego na
nim obowiązku ze względu okoliczność przebywania na zwolnieniu lekarskim od czerwca 2017 r. do maja 2018 r. Wszelkie istotne fakty związane z przedmiotowym zwolnieniem lekarskim zostały przez Sąd I instancji dokładnie zbadane, bowiem wzięto pod uwagę fakt, że zwolnienie było długotrwałe i pozwalało ono skarżącemu na swobodne poruszanie się i wykonywanie jakichkolwiek czynności. Istotnymi faktami jakie Sąd I instancji wziął również pod uwagę były długi okres pełnienia służby przez funkcjonariusza Ł. J. oraz charakter obowiązków służbowych policjanta wynikających z ustawy o Policji. Ważną okolicznością świadcząca na niekorzyść skarżącego był również fakt, że w marcu 2018 r. osobiście odebrał z Wydziału Finansów KWP druk PIT-11, przez co pokazał, że fizycznie miał możliwości do
złożenia oświadczenia o stanie majątku nawet osobiście. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzając, że okoliczności powołane przez skarżącego nie dowodzą, że zaniechanie obowiązku miało uzasadnione przyczyny pozwalające na uznanie, że działanie to było całkowicie niezawinione przez skarżącego.
W skardze kasacyjnej powołano również zarzut niewłaściwego zastosowania
art. 135l ustawy o Policji poprzez rozpoznanie sprawy na podstawie faktów, które nie zostały ustalone w postępowaniu dyscyplinarnym, natomiast zarzut ten nie został w skardze rozwinięty przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny poprzestanie na stwierdzeniu, iż w jego opinii ten zarzut nie zasługuje na uznanie, bowiem skarżący bezzasadnie twierdzi, że organ II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie o fakty ustalone nie tylko w postępowaniu dyscyplinarnym myląc ustalanie faktów z ich oceną w procesie stosowania prawa.
Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs4 ust. 3 u COVID-19. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.