III OSK 1530/25

III OSK 1530/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Ol 18/25 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2025-05-13
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 maja 2025 r. sygn. akt II SAB/Ol 18/25 w sprawie ze skargi P.K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.K. na rzecz Burmistrza [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 13 maja 2025 r. sygn. akt II SAB/Ol 18/25 oddalił skargę P.K. na bezczynność Burmistrza [...] w udostępnieniu informacji publicznej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W piśmie z 26 października 2024 r. P.K. (dalej: "skarżący") na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.; dalej "u.d.i.p.") wystąpił do Burmistrza [...] (dalej: "organ" lub "Burmistrz") o udzielenie następujących informacji:
1. Kiedy i z jakiego powodu Burmistrz odwołał ze składu rady nadzorczej Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. [...] (dalej: "Spółka") A.W.?
2. Ile w 2021, 2022, 2023 i 2024 r. odbyło się posiedzeń rady nadzorczej Spółki?
3. W ilu zebraniach nadzorczych Spółki w 2021, 2022, 2023 i 2024 r. uczestniczył A.W.?
Dodatkowo skarżący wniósł o przesłanie skanów wszelkich usprawiedliwień nieobecności na zebraniach rady nadzorczej Spółki złożonych przez A.W., a także o informację dotyczącą wysokości wynagrodzenia pobranego przez A.W. z tytułu zasiadania w Spółce w 2021, 2022, 2023 oraz 2024 r.
W odpowiedzi na złożony wniosek Burmistrz pismem z 30 października 2024 r. poinformował skarżącego, że nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji. Dodał, że Gmina [...] (dalej: "Gmina") jest jedynym wspólnikiem Spółki.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. polegające jedynie na przekazaniu, że organ nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji, co w ocenie skarżącego jest oczywistą nieprawdą.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Organ podkreślił, że wnioskowane przez skarżącego dane powinny znajdować się w PGK Sp. z o.o., o czym został on w ustawowym terminie poinformowany w piśmie z 30 października 2024 r.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu w piśmie z 24 marca 2025 r. organ wyjaśnił, że w sprawie zostały złożone wszystkie dokumenty będące w jego posiadaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przywołanym wyrokiem z 13 maja 2025 r. oddalił skargę na podstawie art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Uwzględniając powyższe Sąd pierwszej instancji wskazał, że to Spółka jako spółka komunalna, a nie Burmistrz (jak chciałaby tego strona) jest podmiotem (poprzez swoje organy) zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Każda bowiem z żądanych informacji dotyczy wyłącznie działalności spółki i jej dysponentem jest właśnie ta spółka, a nie organ, chociaż jest 100% jej udziałowcem. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 (w tym przypadku organ reprezentujący spółkę), będące w posiadaniu takich informacji czy też dokumentacji, z której ta wynika.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zarówno wybór członka rady nadzorczej, jak i jego odwołanie odbywa się w drodze uchwały właściwego organu. Uchwały o odwołaniu członka rady nadzorczej, jak i wszelkie inne ważne uchwały rady nadzorczej są przechowywane w aktach spółki. W przypadku spółki z o.o. (a z taką mamy do czynienia w tej sprawie) to właśnie księga protokołów (art. 248 k.s.h.) stanowi zbiór wszystkich uchwał, które w przeszłości podejmowali jej wspólnicy. To z tych dokumentów wynikają powody i podstawa prawna odwołania danego członka rady nadzorczej, a skoro dokument taki znajduje się w księdze protokołów, to jego posiadaczem i dysponentem jest właśnie spółka, a nie Burmistrz (jak twierdzi strona).
Konkludując Sąd pierwszej instancji uznał, że organ udzielił stronie odpowiedzi na wniosek dostępowy, wskazując zarówno przyczynę (dlaczego nie może go zrealizować), ale wskazał także (choć nie wprost) podmiot, który taką informację posiada. Postawiony zatem zarzut przez skarżącego naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w żaden sposób nie potwierdza bezczynności organu.
Skarżący od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucił orzeczeniu:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obrazę prawa procesowego, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na:
1) art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegającym na nierzetelnym rozpatrzeniu materiału dowodowego i naruszenie przy tym zasad logiki i doświadczenia życiowego, z uwagi na zaakceptowanie nieuwiarygodnionej w jakikolwiek sposób tezy, iż organ nie dysponuje informacjami pozwalającymi na odpowiedź na pytanie nr 1 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 26 października 2024 r.;
2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., polegające na sporządzeniu treści uzasadnienia, które jest nielogiczne, zawiera tezy wzajemnie wykluczające się, co uniemożliwia stwierdzenia jakimi kierował się kierował się Sąd pierwszej instancji oddalając skargę, co w konsekwencji skutkowało brakiem wskazania prawidłowego kierunku dalszego postępowania organu administracyjnego w związku ze złożonym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 października 2024 r.;
3) naruszenie art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez dokonanie błędnej oceny pisma organu i uznanie, że powiadomienie wnioskodawcy, iż organ nie dysponuje informacją w zakresie pytania nr 1 zawierało wskazanie, dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, a także inne dane, które mogą mieć w tym zakresie wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Naruszenie również polegało na przyjęciu, ze oświadczenie organu zawierało dane pozwalające na ocenę rzetelności zawartego w mm twierdzenia;
4) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie przez Sąd orzeczenia nieuwzględniającego wszystkich faktów wynikających z akt sprawy, w szczególności pominięcie faktu, iż burmistrz jednoosobowo powołuje i odwołuje członków rady nadzorczej Spółki, która jest w 100% własnością Gminy, a zatem w sposób oczywisty dysponował wiedzą dotyczącą daty i powodów odwołania ze składu rady nadzorczej spółki A.W.;
II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. obrazę prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, z uwagi na:
1) naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezkrytyczne uznanie, iż organ nie dysponował informacją publiczną pozwalającą na odpowiedź na pytanie nr 1, podczas gdy nie ulega żadnej wątpliwości, że taką informacją dysponował i w związku z powyższym pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania pytania nr 1 z wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 października 2024 r.,
2) naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że Burmistrz, który jednoosobowo powołuje i odwołuje członków rady nadzorczej Spółki, której Gmina jest 100% właścicielem może nie mieć wiedzy dotyczącej okoliczności odwołania członka rady nadzorczej w zakresie daty i przyczyn odwołania.
Wobec powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, gdyż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie do rozpoznania wniosku dostępowego, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zawnioskował o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się rozprawy.
Dodatkowo skarżący kasacyjnie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dołączonych do skargi kasacyjnej dokumentów, w tym;
1. uchwały nr 13/2024 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółki z o. o. [...] z dnia 28 czerwca 2024 r. w sprawie odwołania A.W. ze składu Rady Nadzorczej,
2. wniosku złożonego przez skarżącego do Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółki z o. o. [...] z dnia 21 maja 2025 r. wraz z udzieloną odpowiedzią z dnia 29 maja 2025 r.
- na okoliczność wyjaśnienia wątpliwości, czy Burmistrz posiadał wiedzę w zakresie pytania nr 1 zawartego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 października 2024 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
W odpowiedź na skargę kasacyjną Burmistrz wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy podnieść, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. W związku z tym przy jej sporządzaniu wprowadzono tzw. przymus adwokacko-radcowski, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2010 r., I FSK 1353/09, 30 marca 2010 r., II FSK 1961/08 i z 29 stycznia 2010 r., I FSK 2048/08). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest bowiem oparte na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej oparto na obu podstawach kasacyjnych, zatem w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postepowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Przede wszystkim trzeba zaznaczyć, że art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, a zatem orzekał na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Omawiany zarzut został skonstruowany nie w pełni poprawnie pod względem formalnym, gdyż art. 77 k.p.a. składa się z czterech paragrafów o różnej treści normatywnej, a skarżący kasacyjnie nie doprecyzował, naruszenie której jednostki redakcyjnej przepisu zarzuca. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 9 października 2025 r., II FSK 150/23).
Nadto – co najistotniejsze – zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się do decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., to jest decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.d.i.p., w szczególności nie mają zastosowania w sytuacjach, w których podmiot zobowiązany podejmuje czynności materialno-techniczne, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Podmiot zobowiązany udzielił bowiem odpowiedzi na wniosek dostępowy pismem, w którym poinformował wnioskodawcę, że nie posiada informacji objętych wnioskiem dostępowym. W sprawie nie została natomiast wydana decyzja administracyjna (żadna z wymienionych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Analizowany zarzut jest zatem bezzasadny przede wszystkim z tej przyczyny, że wymienione w nim przepisy nie znajdowały w sprawie zastosowania.
Powyższe dotyczy również zarzutu naruszenia art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Nadto należy podnieść, że art. 8 k.p.a. składa się z dwóch paragrafów o odmiennej treści normatywnej, a skarżący kasacyjnie nie sprecyzował, naruszenie którego paragrafu zarzuca. Nadto trzeba podnieść, że w odpowiedzi na wniosek dostępowy podmiot zobowiązany wskazał podmiot, w którego posiadaniu znajdują się żądane informacje (Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Spółka z o.o. [...]), podając jego adres. Wynika stąd, że podmiot zobowiązany poinformował wnioskodawcę nie tylko o fakcie nieposiadania żądanej informacji, lecz również o przyczynie powyższego – informację posiada wskazany podmiot.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. należy podnieść, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Dodać przy tym należy, że wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem kwestii zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, aby poddawało się ono kontroli. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. możemy mieć do czynienia w sytuacji, w której uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego sporządzone zostało w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (zob. np.: wyrok NSA z 22 października 2025 r., I GSK 132/23; wyrok NSA z 12 listopada 2025 r., III OSK 741/23, CBOSA) W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., a jego treść pozwala na pełną kontrolę instancyjną stanowiska przyjętego przez ten Sąd.
Z kolei art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wyrażoną w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji oceną prawną, nie powoduje samo przez się zasadności podniesionego zarzutu.
Z kolei art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli polega ona na oddaleniu skargi, pomimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 28 maja 2025 r., I OSK 1412/24, LEX nr 3880193). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w tej sprawie. Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy. Skarżący kasacyjnie podnosi w ramach zarzutu "pominięcie faktu", a nie pominięcie części materiału dowodowego.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) w pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.:
"1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.".
Powyższy przepis ma charakter procesowy, a nie materialny, zatem jego naruszenie można rozpatrywać w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Normy prawa materialnego są to bowiem normy określające treść uprawnień lub obowiązków, tj. sposób zachowania się ich adresatów w sferze prawa administracyjnego, przy czym adresatami tymi są podmioty znajdujące się poza administracją publiczną (tak J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018, s. 89). Normy procesowe natomiast wprowadzają sformalizowane reguły działania organów, stanowiąc jednocześnie gwarancje procesowe dla adresatów działań organów administracji. Regulacja art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. ma charakter procesowy, określa bowiem sposób działania podmiotu zobowiązanego oraz terminy załatwiania sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący kasacyjnie miał zatem obowiązek wykazania, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego powiązania skarżący kasacyjnie nie wykazał, ani nawet nie podjął próby wykazania tej okoliczności. Faktem, który nie został skutecznie zakwestionowany w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania jest natomiast to, że organ nie dysponował informacją objętą żądaniem wniosku dostępowego, nie był zatem zobowiązany do jej udostępnienia.
Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., gdyż w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego nie można skutecznie zakwestionować ustaleń stanu faktycznego sprawy, co stara się czynić skarżący kasacyjnie, kwestionując w ramach tego zarzutu brak posiadania informacji przez podmiot zobowiązany.
W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania.