III SA/Kr 1243/21

III SA/Kr 1243/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
III OSK 1472/22 - Wyrok NSA z 2024-03-26
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1  par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 § 1, art. 11, art. 134 § 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
Art. 87 ust. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2020 poz 611
Art. 1, art. 4, art. 21
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - t. j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. K. na akt Prezydenta Miasta z dnia 23 lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odstąpienia od realizacji wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej skargę oddala.
Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym dnia 23 kwietnia 2021 r., uzupełnionym w dniu 1 czerwca i 5 lipca 2021 r., P. K. (dalej: skarżący) zwrócił się do Prezydenta Miasta K o przyznanie mu lokalu mieszkalnego z Zasobów Gminy Miejskiej K.
Podał, że obecnie zamieszkuje w lokalu przy ul. W w K, jednakże nie jest nigdzie zameldowany. Wskazał, że w ww. lokalu zajmuje jeden pokój o pow. 12,3 m2 wraz z pełnoletnim synem. Ponadto w lokalu tym mieszka jego matka, która jest właścicielką ww. mieszkania oraz ojciec, który ze względu na stan zdrowia zajmuje osobny pokój. Wskazał, że jego centrum życiowym jest K. W związku z tym skarżący podał, że nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, a jest w trakcie zakładania rodziny. Podał też, że utrzymuje się z pracy na 1/4 etatu oraz z pomocy rodziny, i w związku tym nie dokłada się do opłat za użytkowanie lokalu. Zaznaczył, że ustabilizowanie sytuacji mieszkaniowej i rodzinnej, pozwoli na jego rozwój zawodowy.
Prezydent Miasta K pismem z dnia 23 lipca 2021 r. poinformował skarżącego o odstąpieniu od realizacji wniosku skarżącego o przyznanie lokalu mieszkalnego z powodu złożenia oświadczenia zawierającego nieprawdziwe dane.
Organ podał, że w złożonym wraz z wnioskiem, oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia 17 kwietnia 2021 r., skarżący nie ujawnił posiadania 100 % udziałów w spółce prawa handlowego działającej pod nawą A Sp. z o.o. z siedzibą w P. Organ wskazał też, że wizja lokalowa przeprowadzona w dniu 22 czerwca 2021 r., nie potwierdziła faktu zamieszkiwania skarżącego w ww. lokalu. Matka skarżącego podczas wizji oświadczyła bowiem, że skarżący nie mieszka w ww. lokalu oraz, że aktualnie pod ww. adresem zamieszkuje ona, jej mąż oraz wnuk. Organ podał też, że z zawiadomienia sporządzonego w dniu 24 maja 2021 r. przez Spółdzielnię Mieszkaniowej [...] - administratora budynku przy ul. W, wynika że gospodarowanie odpadami naliczane jest za 2 osoby, co oznacza, że lokal faktycznie zamieszkują tylko 2 osoby. Organ podał, że zgodnie z Regulaminem rozliczania kosztów gospodarki zasobami mieszkaniowymi oraz ustalania wysokości opłat za lokale mieszkalne w Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K, właściciele/użytkownicy lokali zobowiązani są do niezwłocznego informowania Spółdzielni o liczbie osób zamieszkujących w danym lokalu. Zdaniem organu za dowód zamieszkiwania skarżącego w ww. lokalu, nie można uznać złożonych w dniu 5 lipca 2021 r. do akt sprawy, poświadczonych za zgodność z oryginałem pism z różnych instytucji, z dnia: 23 kwietnia 2015 r., 12 listopada 2015 r. oraz 9 maja 2016 r. Nie potwierdzają one bowiem, że na dzień złożenia wniosku, skarżący nadal zamieszkuje w lokalu przy ul. W. Organ wskazał, że złożenie przez skarżącego oświadczeń zawierających nieprawdziwe dane lub zatajenie danych dotyczących własnej sytuacji mieszkaniowej i materialnej, w zakresie wymaganym uchwałą, skutkuje odstąpieniem od realizacji jego wniosku.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu, podnosząc zarzut naruszenia:
1. przepisów postępowania mające wpływ na wynik spraw, tj. § 6 pkt 1 załącznika nr 1 do uchwały nr XXX/794/19 Rady Miasta z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz.U. woj. małopolskiego, poz. 9006) oraz art. 79 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021r., poz. 2052 z późn. zm., dalej: k.p.a.) przez niepowiadomienie pełnomocnika skarżącego o wizji lokalowej, która miała miejsce w dniu 22 czerwca 2021 r. w mieszkaniu przy ul. W;
2. art. 32 k.p.a. przez naruszenie prawa skarżącego do działania przez pełnomocnika, a to niepowiadomienie pełnomocnika skarżącego o ww. wizji lokalowej,
3. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
W uzasadnieniu skarżący podał, że zgodnie z § 6 pkt 1 załącznika nr 1 do uchwały nr XXX/794/19, wezwania służące do weryfikacji wniosków, powinny być doręczane stronie postępowania. W niniejszej sprawie skarżący działał przez pełnomocnika, więc wezwanie powinno być doręczone pełnomocnikowi skarżącego. Dalej skarżący podniósł, że stosownie do art. 79 § 1 k.p.a. organ powinien zawiadomić stronę lub jej pełnomocnika o oględzinach przynajmniej na 7 dni przed terminem oględzin. W niniejszej sprawie pełnomocnik nie został w ogóle powiadomiony o oględzinach, co spowodowało naruszenie przepisów załącznika nr 1 do ww. uchwały oraz prawo strony do działania przez pełnomocnika oraz art. 32 i 79 k.p.a. Skarżący podniósł też, że zebrane w trakcie wizji ustalenia, są sprzeczne ze stanem faktycznym, zwłaszcza co do okoliczności, że nie zamieszkuje w lokalu przy ul. W. Wskazał, że brak zawiadomienia jego pełnomocnika uniemożliwił mu udział w wizji lokalowej, w szczególności nie mógł składać wyjaśnień i zastrzeżeń. Ponadto podniósł, że wizję lokalową przeprowadzono przy obecności tylko matki skarżącego, która jest osobą starszą i chorą. Podał też, że jego matka złożyła zastrzeżenia do protokołu z wizji lokalowej, w których wskazała, że z protokołem zapoznała się dopiero w dniu 11 sierpnia 2021 r. w kancelarii pełnomocnika skarżącego, a odpis protokołu nie został jej przedłożony, a tylko odczytany, przy czym jest ona osobą niedosłysząca i słabo widzącą. Skarżący wskazał też, że w ww. zastrzeżeniach, jego matka oświadczyła, że skarżący zamieszkuje przy ul. W w K z zamiarem stałego pobytu i nie posiada innego centrum mieszkaniowego, natomiast w czasie wizji wskazała, że skarżący - w związku z charakterem swojej pracy (kierowca zawodowy), 1- 2 razy w miesiącu przyjeżdżał do lokalu przy ul. W i w nim nocował. Tym samym, w ocenie skarżącego, organ dokonał ustaleń w sposób sprzeczny z protokołem. Wobec powyższych naruszeń, zdaniem skarżącego, wizję lokalową należałoby uznać za niebyłą, a dokonane na jej podstawie ustalenia faktyczne, za nieważne. Ponadto skarżący podniósł, że A sp. z o.o. w P, na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy mieszkaniowej, od co najmniej kilku miesięcy nie przynosiła dochodów, zatem nie uwzględnił posiadania udziałów w niej w swoim oświadczeniu. Podał, że dopiero obecnie, ze względu na charakter wykonywanej pracy i obostrzenia związane z pandemią, dopełnia formalności związanych ze sprzedażą posiadanych przez niego 100 % udziałów w ww. spółce. Wobec powyższego, oświadczenie o stanie majątkowym złożone wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy mieszkaniowej, należy uznać za prawdziwe.
W odpowiedzi Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 611, dalej: u.o.p.l.) ustawa reguluje zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. Tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, należy do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1 u.o.p.l.). Gmina, na zasadach i w przypadkach określonych ww. ustawie, zapewnia lokale w ramach najmu socjalnego i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (art. 4 ust. 2 u.o.p.l.).
Rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel (art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l.). Zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać w szczególności tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i najem socjalny lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej (art. 21 ust. 3 pkt 5 u.o.p.l.). W związku z treścią art. 21 u.o.p.l. Rada Miasta podjęła uchwałę nr XXX/794/19 z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K oraz tymczasowych pomieszczeń.
W załączniku nr 1 do tej uchwały określono tryb rozpatrywania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu. Zgodnie z § 1 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 załącznika: podstawą rozpatrzenia sprawy jest złożony przez osobę zainteresowaną wniosek wraz z pełną dokumentacją, niezbędną do stwierdzenia spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów określonych tą uchwałą; wniosek powinien być złożony na stosownym druku; wnioski o wynajem lokalu z zasobu przyjmuje i weryfikuje Wydział (właściwy do spraw mieszkaniowych wydział Urzędu Miasta K- § 2 pkt 3 uchwały). W § 7 załącznika nr 1 przyjęto następujące zasady merytorycznej weryfikacji wniosku: 1. weryfikacja wniosku oparta jest o całokształt informacji pozostających w dyspozycji Wydziału oraz o dane uzyskane z systemów informatycznych Urzędu Miasta K lub starostw powiatowych graniczących z Gminą, w szczególności dane dotyczące ewidencji ludności i dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz płatników podatku od nieruchomości; 2. weryfikacja polega na stwierdzeniu czy wnioskodawca spełnia kryteria określone tą uchwałą; 3. złożenie przez wnioskodawcę oświadczeń zawierających nieprawdziwe dane lub zatajanie danych dotyczących własnej sytuacji mieszkaniowej i materialnej, w zakresie wymaganym uchwałą, skutkuje odstąpieniem od realizacji jego wniosku; 4. w przypadku stwierdzenia przez Wydział braku spełnienia kryteriów udzielenia pomocy mieszkaniowej, wnioskodawca jest o tym pisemnie zawiadamiany.
Uchwała RMK stanowi akt prawa miejscowego. W oparciu o treść art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły.
Pismo z dnia 23 lipca 2021 roku, w którym skarżący został poinformowany o odstąpieniu od realizacji wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej K z powodu złożenia oświadczenia zawierającego nieprawdziwe dane należy uznać za akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego skarżący był uprawniony do wniesienia skargi do Sądu administracyjnego na ten akt z zakresu administracji publicznej, jednakże wbrew twierdzeniu skarżącego podstawy do jego wniesienia nie stanowił art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. lecz art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. I OSK 1873/15, LEX nr 2190256).
Skarżący w złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia 17 kwietnia 2021 r., wypełniając rubrykę formularza IV Inne dodatkowe informacje o stanie majątkowym wskazał: "nie mam żadnych oszczędności ani majątku poza rzeczami osobistego użytku". Należy przyjąć, że posiadanie udziałów w spółce z o.o. jest tożsame z posiadaniem majątku, który winien zostać ujawniony przez skarżącego w oświadczeniu o stanie majątkowym, celem ukazania sytuacji materialnej osoby wnioskującej o przyznanie lokalu socjalnego. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej był jedynym udziałowcem w spółce prawa handlowego. Zasadne jest zatem stwierdzenie, że skarżący zataił przed organem informacje o swej sytuacji materialnej, co uzasadniało zastosowanie przez organ § 7 ust. 3 załącznika nr 1 poprzez odstąpienie od realizacji wniosku. Oceny tej nie mogły zmienić twierdzenia skarżącego zawarte w skardze, z których wynika że skarżący nie uzyskiwał od co najmniej kilku miesięcy dochodów z udziału w tej spółce, czy też że skarżący podjął starania w zakresie sprzedaży udziałów. Skarżący był zobowiązany do przedstawienia informacji dotyczących tej spółki w złożonym oświadczeniu majątkowym, czego nie uczynił. Kwestia czy skarżący uzyskiwał dochody z udziałów w spółce prawa handlowego jest zagadnieniem odrębnym od tego, że na dzień złożenia wniosku był jedynym udziałowcem w spółce, a zatem przysługiwało mu określone prawo majątkowe. Nadto wskazać należy, że przekazanie informacji dotyczących tej spółki miało znaczenie dla oceny, czy centrum życiowe skarżącego rzeczywiście znajduje się w K, skoro spółka od 2016 r. posiada siedzibę w P. Skarżący przedłożył do akt sprawy dokumenty, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że jego centrum życiowym jest K. Dokumenty te zostały wystawione w dniach 23 kwietnia 2015 r., 12 listopada 2015 r. i 9 maja 2016 r. Tymczasem z informacji uzyskanej przez organ w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżący założył spółkę z o.o. przed notariuszem w Ś w dniu 11 maja 2016 roku. Z informacji przedstawionych przez skarżącego wynika, że spółka prowadziła działalność, co wynika już tylko z tego, że skarżący był w niej zatrudniony i uzyskiwał z tego tytułu dochody. W tej sytuacji organ powinien dysponować informacjami o tej spółce, tym bardziej, że już tylko przedstawione okoliczności mogą sugerować, że skarżący posiada centrum życiowe w P, skoro w tej miejscowości, nie tylko był zatrudniony, ale także prowadził spółkę. Co ważne, organ aby dokonać oceny w omawianym zakresie, winien uzyskać dane od skarżącego a nie poprzez własne starania zmierzające do weryfikacji poprawności oświadczeń złożonych przez skarżącego.
Organ w piśmie z dnia 23 lipca 2021 r. wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący na dzień złożenia wniosku nadal zamieszkiwał w K w lokalu przy ul. W. W ocenie Sądu, ustalenie organu należy uznać za prawidłowe i znajdujące potwierdzenie w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Słusznie organ powołał się na wnioski płynące z ustaleń poczynionych w trakcie wizji lokalowej w dniu 22 czerwca 2021 r., informację ze spółdzielni mieszkaniowej [...], a także na fakt, że dokumenty przedłożone przez skarżącego zostały wystawione najpóźniej w 2016 r. Skarżący w skardze zgłosił zarzut, że czynność wizji lokalowej została wadliwie przeprowadzona co wynika z tego, że skarżącemu nie zagwarantowano udziału w tej czynności, w szczególności, że nie zawiadomiono pełnomocnika o dacie tej czynności. Zdaniem skarżącego naruszono tym samym zasady wynikające z treści art. 79 § 1 k.p.a. i art. 32 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest ocena, czy wnioskodawca spełnia przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy, brak jest po stronie organu obowiązku stosowania procedury administracyjnej uregulowanej w k.p.a. NSA wskazał, że "o nałożeniu na organ obowiązku stosowania procedury określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego nie przesądza w żadnym razie powołanie się przez Sąd I instancji na art. 7 k.p.a. Chodzi tu bowiem nie tyle o samo powołanie się na przepis art. 7 k.p.a., ile o wskazanie na zasadę wyjaśniania prawdy obiektywnej oraz obowiązek właściwego wyważenia interesu społecznego i indywidualnego interesu jednostki - jako jedną z podstawowych zasad działania organów państwa w sferze stosunków publicznoprawnych. Z zasady legalizmu wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP wynika obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie prawa oraz w jego granicach. Rolą zaś sądów administracyjnych powołanych do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej jest ocena, czy akty wydawane przez organy administracyjne nie naruszają prawa" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. I OSK 997/09, LEX 595671). W tej sprawie organ nie był obowiązany załatwić sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej, nie prowadził zatem sformalizowanego postępowania jurysdykcyjnego, do którego stosuje się przepisy k.p.a., w szczególności wskazanych przez skarżącego art. 79 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że organ nie uwzględnił faktu, że skarżący działał w sprawie przy pomocy fachowego pełnomocnika. Organ przeprowadzając wizję lokalową, poddał weryfikacji twierdzenia skarżącego o zamieszkiwaniu w lokalu położonym w K. Słusznie organ uznał, że wnioski płynące z tej czynności są dla skarżącego negatywne, skoro właściciel mieszkania – matka skarżącego, zaprzeczyła zamieszkiwaniu skarżącego w tym lokalu, jednocześnie potwierdzając fakt zamieszkiwania w nim dorosłego syna skarżącego. W ocenie Sądu przeprowadzenie wizji lokalowej, bez wcześniejszego zawiadomienia wnioskodawcy, wprowadzając pewien element zaskoczenia, nie stanowi naruszenia zasady wyjaśnienia prawdy obiektywnej, co więcej może się właśnie przyczynić do jej ustalenia. Należy wskazać, że wizja lokalowa jest tylko jednym ze sposobów weryfikacji danych zawartych we wniosku. Skarżący miał możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swego twierdzenia, że jego centrum życiowe znajduje się w K. Pomimo tego nie przedstawił żadnego dowodu z którego wynikałoby, że po dacie 9 maja 2016 r., zamieszkiwał pod wskazanym przez siebie adresem, natomiast informacje które zataił przed organem tj. fakt bycia udziałowcem w spółce z siedzibą w P od dnia 11 maja 2016 r. zdają się wskazywać, że jego centrum życiowe zostało przeniesione do innej miejscowości niż K. Słusznie organ wskazał, że faktu zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu nie potwierdza informacja uzyskana w spółdzielni mieszkaniowej. W tym zakresie na uwagę zasługuje dokument przedstawiony przez skarżącego obejmujący opis warunków mieszkaniowych – technicznych (ciąg dalszy), podpisany w dniu 16 kwietnia 2021 r. przez właścicielkę mieszkania – matkę skarżącego, w którym w rubryce ilość osób zgłoszonych do zamieszkania (ilość osób za które płacone są media) wskazano, że opłaty są uiszczane za cztery osoby, czemu przeczy treść dokumentu spółdzielni mieszkaniowej z dnia 24 maja 2021 r.
Skarżący zarzucił w skardze do Sądu administracyjnego naruszenie przez organ § 6 załącznika nr 1 do uchwały XXX/794/19 Rady Miasta K z dnia 5 grudnia 2019 r. W § 5 i § 6 przyjęto następujące zasady:
§ 5. Środki służące weryfikacji wniosku
1. W przypadku złożenia wniosku, który nie spełnia wymogów formalnych wskazanych w § 4, Wydział wzywa wnioskodawcę do ich uzupełnienia.
2. W celu stwierdzenia spełnienia kryteriów określonych niniejszą uchwałą, w toku postępowania Wydział może wezwać wnioskodawcę lub każdą pełnoletnią osobę do:
1) przedłożenia wszelkich niezbędnych dowodów, a w szczególności dokumentów umożliwiających uzyskanie informacji o dochodach osiągniętych przez wnioskodawcę oraz wszystkie osoby pełnoletnie objęte wnioskiem;
2) stawienia się w siedzibie Wydziału w celu złożenia wyjaśnień.
§ 6. Wezwania
1. Wezwanie powinno określać przedmiot i termin, liczony od dnia jego doręczenia, wraz z pouczeniem, że nieusunięcie braków formalnych lub niestawiennictwo w zakreślonym terminie bez uzasadnionej przyczyny, spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wezwanie może zostać dodatkowo przekazane za pośrednictwem innych kanałów komunikacji, a w tym sms lub poczty elektronicznej.
4. Osoba wezwana może w uzasadnionych przypadkach, zwrócić się o wskazanie
innego terminu, niż zakreślony w wezwaniu.
Brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ naruszył zasady określone w § 6 załącznika nr 1 do uchwały RMK, skoro czynności organu nie zmierzały do uzupełnienia braków formalnych wniosku skarżącego, a ich celem była weryfikacja twierdzeń skarżącego zawartych we wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej.
Z treści pisma organu z dnia 23 lipca 2021 r. wynika, że organ nie pouczył skarżącego o możliwości złożenia przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, co z pewnością należy uznać za uchybienie organu. Jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ właściwie ustalił stan faktyczny w sprawie, słusznie uznał, że skarżący zataił istotne dla rozpatrzenia wniosku informacje o swej sytuacji majątkowej a centrum życiowe skarżącego znajduje się poza K, a tym samym, że organ nie naruszył obowiązku właściwego wyważenia interesu społecznego i indywidualnego interesu jednostki.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.