III OSK 1452/24

III OSK 1452/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Mariusz Kotulski
Przemysław Szustakiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 522/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-11-23
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 133 par 1, art. 141 par 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 522/23 w sprawie ze skargi A.C. na bezczynność Dyrektora Teatru [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 522/23, oddalił skargę A.C. na bezczynność Dyrektora Teatru [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
W dniu 21 czerwca 2023 r. A.C. złożyła do Dyrektora Teatru [...], za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosek o udostępnienie informacji w zakresie:
1. Kopii pism kierowanych od związków zawodowych do dyrekcji od 2018 roku;
2. Kopii odpowiedzi dyrekcji na ww. pisma.
Dyrektor, pismem z dnia 4 lipca 2023 r., wezwał wnioskodawczynię o uszczegółowienie wniosku, z uwagi na szeroki zakres przedmiotowy i czasowy zadanych pytań oraz w związku z tym, że znaczna część korespondencji między związkami zawodowymi a dyrekcją Teatru ma charakter korespondencji wewnętrznej.
Pismem z dnia 6 lipca 2023 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, wnioskodawczyni precyzując swój wniosek wskazała: "Proszę o tę korespondencję, która dotyczy pracy z p. K. L.".
Dyrektor pismem z dnia 18 lipca 2023 r. poinformował wnioskodawczynię, że korespondencja dotycząca pracy z K. L. nie miała charakteru informacji publicznej, ponieważ dotyczyła indywidualnych spraw pracowniczych, a zatem była to wewnętrzna korespondencja między pracownikami Teatru a dyrekcją, dotycząca wyjaśnienia kwestii organizacyjnych oraz wynagrodzeń.
Następnie wnioskodawczyni wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Dyrektora w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "P.p.s.a."), uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem WSA w Warszawie, nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Teatru [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, bowiem jest samorządową instytucją artystyczną posiadającą osobowość prawną, wpisaną do Rejestru instytucji kultury Miasta Stołecznego Warszawy. Tym samym jest podmiotem, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p.").
Jednak, w ocenie WSA w Warszawie, informacje, których udostępnienia żądała skarżąca nie stanowią informacji publicznej. Sąd I instancji w toku postępowania wystąpił do organu o nadesłanie wnioskowanych przez skarżącą informacji i zapoznał się z ich treścią. Zebrany materiał dowodowy prowadzi jednak do konkluzji, że pisma, które miałyby być udostępnione skarżącej, dotyczą indywidualnych spraw pracowniczych pracowników Teatru. Korespondencja ta miała na celu wyjaśnienie konkretnej sytuacji zaistniałej w Teatrze związanej z pracą nad spektaklem "Capri - wyspa uciekinierów" w reżyserii K. L. Korespondencja ta dotyczyła indywidualnych spraw pracowniczych odnoszących się do kwestii organizacyjnych oraz wynagrodzeń osób pracujących przy spektaklu. Nie dotyczy ona realizowanych przez organ zadań publicznych, ani też nie jest związana z dysponowaniem majątkiem publicznym. Informacje te dotyczą spraw pracowniczych i nie mają charakteru publicznego.
Tymczasem pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. W sprawie treść i charakter żądanych przez skarżącą informacji wskazuje, że nie dotyczą one spraw publicznych.
Organ załatwił zatem wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 czerwca 2023 r., doprecyzowany pismem z dnia 6 lipca 2023 r., w sposób prawidłowy. Pismem z dnia 18 lipca 2023 r. (wiadomość e-mail), Dyrektor poinformował skarżącą, że żądane przez nią informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Organ nie pozostaje zatem w bezczynności.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiodła skarżąca, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze, nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącej i orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., art. 54 § 2 P.p.s.a., art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. - przez dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych w wyniku oparcia się o materiał dowodowy, który - czego skarżąca nie ma możliwości zweryfikować - został przez organ przekazany do WSA w Warszawie zdekompletowany, lub też w wyniku niestarannej jego analizy i oceny, co w rezultacie skutkowało wadliwą kontrolą administracji publicznej i oddaleniem skargi skarżącej;
2. art. 106 § 4 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. - przez zaniechanie wzięcia pod uwagę, a w rezultacie pominięcie w uzasadnieniu wyroku faktów powszechnie znanych, to jest faktu skandalu związanego z wystąpieniem J.S. podczas premiery spektaklu w reżyserii K.L. w Teatrze [...] 13 lutego 2010 r., faktu skandalu związanego z odwołaniem spektaklu K.L. mającego się odbyć w Genewie w czerwcu 2023 r. i toczącej się wokół tego wydarzenia debaty publicznej, faktu aktywizmu skarżącej na polu zwalczania nadużyć i przemocy w instytucjach kultury, ze szczególnym uwzględnieniem teatrów;
3. art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 304 § 2 K.p.k. - przez ich błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż nie stanowi zadania publicznego składanie zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez instytucję samorządową, która powzięła takie podejrzenia w związku ze swoją działalnością, a w rezultacie uznanie, iż wnioskowana przez skarżącą korespondencja nie stanowi informacji publicznej, chociaż obowiązek wynikający z art. 304 § 2 K.p.k. ciąży na instytucjach samorządowych, w tym na organie, ze względu na ich publiczny charakter i publiczność zadań, które wykonują, a więc wnioskowana korespondencja stanowi informację publiczną;
4. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 10 ust. 1 i 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej: "EKPC") - przez jego błędną wykładnię, wynikającą z pominięcia w wykładni pojęcia "informacja publiczna" wytycznych i kryteriów wynikających z ukształtowanego na gruncie art. 10 EKPC orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a polegającą na niezasadnym przyjęciu, że nie stanowi informacji publicznej korespondencja pomiędzy związkiem zawodowym działającym w instytucji kultury a kierownictwem tej instytucji kultury, a która to korespondencja ma związek z naruszeniami prawa mającymi mieć miejsce w tej instytucji kultury, chociaż w świetle wytycznych i kryteriów wynikających z orzecznictwa korespondencja ta stanowi informację publiczną, do której dostęp pozwala na realizację prawa do swobody wypowiedzi.
Nadto skarżąca kasacyjnie wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie w charakterze dowodów następujących dokumentów na poniższe okoliczności:
• wydruk pisma Komisji Zakładowej OZZ "Inicjatywa Pracownicza" i Komisji Zakładowej NSZZ "Solidarność" z dnia 18 października 2019 r. - na okoliczność treści korespondencji, której dotyczył wniosek skarżącej
• wydruk artykułu prasowego "Komu ja ją pokazałam" - na okoliczność faktu skandalu związanego z wystąpieniem J.S. podczas premiery spektaklu w reżyserii K.L. w Teatrze [...] 13 lutego 2010 r.;
• wydruk artykułu prasowego "K.L. na cenzurowanym w Genewie. Premiera odwołana w ostatniej chwili" - na okoliczność faktu skandalu związanego z odwołaniem spektaklu K.L. mającego się odbyć w Genewie w czerwcu 2023 r. i toczącej się wokół tego wydarzenia debaty publicznej;
• wydruk artykułu prasowego "Człowiek monologu w kulturze dialogu, czyli awantura o K.L." - na okoliczność faktu skandalu związanego z odwołaniem spektaklu K.L. mającego się odbyć w Genewie w czerwcu 2023 r. i toczącej się wokół tego wydarzenia debaty publicznej;
• wydruk artykułu prasowego "Zmiana teraz, czy kiedy" w: "Dialog" 2/2020 - na okoliczność faktu aktywizmu skarżącej na polu zwalczania nadużyć i przemocy w instytucjach kultury, ze szczególnym uwzględnieniem teatrów;
• wydruk artykułu prasowego "Poza Przemoc" w: "Czas kultury" 2/2021 - na okoliczność faktu aktywizmu skarżącej na polu zwalczania nadużyć i przemocy w instytucjach kultury, ze szczególnym uwzględnieniem teatrów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej podkreślając, że wykonał wszystkie obowiązki wynikające z przepisów u.d.i.p.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej powołano podstawy kasacyjne unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.
Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd ten nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie, przez wnoszącego ten środek prawny, rażącego naruszenia prawa materialnego. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak też (jednocześnie) wpływu na wynik sprawy oraz "istotności" wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).
Należy podkreślić, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie spełniają w pełni wskazanych wyżej wymogów.
Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęto zarzuty, w których zarzucono Sądowi I instancji obrazę przepisów prawa procesowego - ich zasadność, bowiem, wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Nie można uznać, że WSA w Warszawie naruszył art. 3 § 2 pkt 8, art. 54 § 2, art. 133 § 1, art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...)" - oznacza to, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 P.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2374/11). Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1749/11). Przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dokonanych przez Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1350/11). Do naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy; gdy pominie istotną część tych akt; gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 P.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09). W rozpoznawanej sprawie, podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony przez organy w ramach prowadzonego postępowania. Organ, na żądanie Sądu, uzupełnił nadesłany materiał dowodowy zebrany w ramach prowadzanego postępowania, a mający charakter uszczegóławiający. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że orzekał w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w sprawie. Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Sąd I instancji nie odpowiada oczekiwaniom skarżącej kasacyjnie, nie daje podstawy do uznania, że został naruszony art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd I instancji, analizując i oceniając znajdujące się w aktach dokumenty nie naruszył tym samym art. 133 § 1 P.p.s.a., a prawidłowość tej oceny dokonana przez WSA w Warszawie, również w zakresie oceny charakteru dokumentów, których udostępnienia jako informacji publicznej żądała skarżąca kasacyjnie nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Dlatego omawiany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Podobnie nie można przyjąć, że w sprawie doszło do obrazy art. 141 § 4 P.p.s.a. wedle tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku jest aktem o doniosłym znaczeniu społecznym, a przede wszystkim procesowym, pełniącym dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Strona, chcąc skutecznie zaskarżyć wyrok Sądu I instancji musi poznać przyjęty przez sąd stan faktyczny sprawy oraz argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku pozwalające na należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Zatem do sytuacji, kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja ta nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, wyczerpująco wyjaśniające podstawy rozstrzygnięcia. Natomiast niezadowolenie strony z przyjętych przez WSA w Warszawie ustaleń nie oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.
Równie niezasadny jest zarzut obrazy art. 106 § 4 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a., który skarżąca kasacyjnie upatruje w niewzięciu przez Sąd I instancji faktów dotyczących konfliktu wokół reżysera spektaklu "Capri-wyspa uciekinierów" oraz aktywizmu skarżącej w zwalczaniu nadużyć i przemocy w instytucjach kultury. Wskazać bowiem należy, że:
• po pierwsze, w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że fakty powszechnie znane, to okoliczności, zdarzenia, czynności lub stany, które powinny być znane każdemu rozsądnemu i mającemu doświadczenie życiowe człowiekowi. Chodzi więc o wydarzenia historyczne, polityczne, zjawiska przyrodnicze, procesy ekonomiczne lub zdarzenia normalnie i zwyczajnie zachodzące w określonym miejscu i czasie. Za fakty powszechnie znane mogą być uznane tylko te, które odpowiadają rzeczywistości, przy czym kryterium oceny, czy dany fakt ma charakter faktu notorycznego musi być obiektywne, a nie subiektywne (por. Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska tom I, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa, 1997 r., s. 373, zawierającego art. 228 mający podobną regulację do art. 106 § 4 P.p.s.a., wyroki NSA z 13 października 2006 r. sygn. akt II FSK 1311/05, z 11 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1297/06, z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2141/12). Inaczej mówiąc za fakty powszechnie znane uznaje się okoliczności lub zdarzenia, które powinny być wiadome każdej przeciętnej osobie. Nie można, zatem za fakty powszechnie znane w rozumieniu art. 106 § 4 P.p.s.a. uznać, tak jak sugeruje to skarżąca kasacyjnie, okoliczności, które dotyczą tylko określonego podmiotu, osoby lub środowiska (por. wyroki NSA z NSA z 9 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 2359/23 i z dnia 9 lutego 2021 r., III OSK 2947/21). Oczywistym jest bowiem, że nawet w społeczeństwie informacyjnym, przy tak dużym upowszechnieniu bardzo różnych danych w środkach komunikacji elektronicznej nie jest możliwe zapoznanie się ze wszystkimi danymi - nawet jeśli w jakikolwiek sposób były przedmiotem zainteresowania mediów lub publikacji w Internecie;
• po drugie, zarzut skarżącej kasacyjnie jest tak sformułowany, że wpływ na udostępnienie informacji publicznej powinno mieć zainteresowanie daną sprawą opinii publicznej lub osoba, która złożyła wniosek. Tymczasem ani w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ani z brzmienia art. 2 ust. 2 u.d.i.p. określającego osobę uprawnioną do udostępnienia informacji publicznej nie wynika, aby dostęp do informacji publicznej był uzależniony od zainteresowania opinii publicznej daną sprawą lub charakter podmiotu, który złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ustawodawca przewidział dla określenia informacji publicznej i podmiotu uprawnionego obiektywne kryteria, które nie są uzależnione od subiektywnej oceny charakteru wniosku o udostępnienie informacji czy podmiotu, który taki wniosek złożył.
Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 304 § 2 K.p.k. Jak wynika z akt sprawy skarżąca kasacyjnie żądała udostępnienia korespondencji ze związkami zawodowymi dotyczącej pracy z reżyserem K.L. (wniosek z dnia 21 czerwca 2023 r. doprecyzowany pismem z dnia 6 lipca 2023 r.). Jej wniosek w żaden sposób nie dotyczył żądania udostępnienia informacji czy Dyrektor zawiadomił odpowiednie organy ścigania o przestępstwie. Nadto należy dodać, że wydarzenia opisane w piśmie związków zawodowych dołączonym do skargi kasacyjnej, a z którego miałoby wynikać, że jeden z aktorów dopuścił się czynów karalnych (k-69 akt sądowoadministracyjnych sprawy) nie dotyczyły K.L. i miały miejsce po otrzymaniu odpowiedzi na wniosek z dnia 21 czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Zaskarżony wyrok nie narusza również art. 1 ust. 1 u.d.i.p oraz standardów wyznaczonych przez art. 10 EKPC poprzez uznanie, że korespondencja w indywidulanej sprawie związków zawodowych z kierownikiem zakładu pracy nie stanowi informacji publicznej. W tym bowiem zakresie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że dostęp do informacji publicznej powinien dotyczyć danych, które mają charakter "publiczny", a więc dotyczą szeroko pojętej działalności instytucji publicznych, w tym wydatkowania przez nie środków publicznych. Natomiast takiego charakteru nie mają dokumenty dotyczące wewnętrznych spraw indywidulanych, pracowniczych związanych z bieżącym funkcjonowaniem danego podmiotu, w tym pojedynczych spraw pracowniczych. Dodać w tym miejscu należy, że na podstawie art. 10 ust. 1 EKPC Europejski Trybunał Praw Człowieka w dniu 21 marca 2024 r. wydał wyrok w sprawie Sieć Obywatelska Watchdog Polska przeciw Polsce skarga nr 10103/20, w którym podniesiono, że nie wszystkie dokumenty znajduje się w posiadaniu podmiotu publicznego muszą być udostępniane, z tym, że odmowa udostępnienia dokumentu powinna być uzasadniona brakiem danych publicznych znajdujących się w żądanym dokumencie (por. A. Chmielarz-Grochal, Wyrok ETPC z dnia 21 marca 2024 r. w sprawie Sieć Obywatelska Watchdog Polska przeciwko Polsce - skarga nr 10103/20, ZNSA rok 2024, nr 5, s. 73). W sprawie słusznie WSA w Warszawie, po zapoznaniu się z korespondencją pomiędzy związkiem zawodowym a dyrekcją Teatru uznał, że żądane dokumenty nie zawierają informacji publicznej, ponieważ dotyczą indywidulanych spraw pracownianych związanych z pracą m.in. wymienionych z imienia i nazwiska pracowników Teatru w ponadnormatywnym czasie pracy nad przygotowaniem spektaklu i rozliczeniem za czas tej pracy. Sąd I instancji zatem wykazał i uzasadnił przyczyny, dla których uznał, że określone dokumenty nie zawierają informacji publicznej.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ze względu na konstrukcję skargi kasacyjnej w sprawie nie występują wątpliwości wymagające wyjaśnienia, jak również złożone dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy.