III OSK 145/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi kasacyjnej funkcjonariusza Policji, P.N., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który oddalił jego skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu. Funkcjonariusz został ukarany karą nagany za naruszenie dyscypliny służbowej polegające na podjęciu zatrudnienia jako ratownik medyczny w okresie od stycznia do października 2022 r. bez wymaganej pisemnej zgody przełożonego. Sąd pierwszej instancji uznał, że funkcjonariusz miał świadomość konieczności uzyskania zgody, a wcześniejsza zgoda została skutecznie cofnięta w marcu 2020 r. w związku z wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego. Sąd odrzucił argumenty skarżącego dotyczące rzekomego przeświadczenia o posiadaniu zgody oraz wiedzy bezpośredniego przełożonego o dodatkowym zatrudnieniu, wskazując, że zgoda przełożonego musi być pisemna i wydana przez właściwy organ. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, skupił się na zarzutach naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. Sąd odrzucił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazując, że w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Analizując zarzuty naruszenia prawa materialnego, NSA uznał za niezasadne twierdzenie skarżącego, że wiedza bezpośredniego przełożonego była wystarczająca, podkreślając wymóg pisemnej zgody właściwego przełożonego. Sąd odrzucił również argumentację dotyczącą ustawy covidowej jako podstawy do domniemania posiadania zgody. NSA potwierdził, że funkcjonariusz podjął zatrudnienie bez wymaganej zgody, a jego wcześniejsze wnioski i otrzymane rozkazy personalne potwierdzały tę okoliczność. Sąd uznał, że kara nagany, choć nie jest karą finansową, stanowi wyraz dezaprobaty i przestrogę, a zarzuty dotyczące wymiaru kary nie mogły być skutecznie podniesione w ramach zarzutu naruszenia przepisów materialnych. Ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając wyrok sądu pierwszej instancji za zgodny z prawem.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących obowiązku uzyskania zgody na dodatkowe zatrudnienie przez funkcjonariuszy Policji oraz stosowania przepisów proceduralnych w postępowaniu dyscyplinarnym.
Dotyczy specyficznej sytuacji funkcjonariusza Policji i jego obowiązku uzyskania zgody przełożonego.
Zagadnienia prawne (4)
Czy podjęcie przez funkcjonariusza Policji dodatkowego zatrudnienia bez pisemnej zgody przełożonego, mimo wiedzy bezpośredniego przełożonego o tym fakcie, stanowi przewinienie dyscyplinarne?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, podjęcie dodatkowego zatrudnienia bez pisemnej zgody właściwego przełożonego stanowi przewinienie dyscyplinarne, niezależnie od wiedzy bezpośredniego przełożonego.
Uzasadnienie
Przepis art. 62 ust. 1 ustawy o Policji wymaga pisemnej zgody przełożonego na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą. Wiedza bezpośredniego przełożonego nie zastępuje wymaganej pisemnej zgody właściwego organu.
Czy przepisy tzw. ustawy covidowej mogły stanowić podstawę do domniemania posiadania przez funkcjonariusza Policji zgody na dodatkowe zatrudnienie po cofnięciu tej zgody?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, ustawa covidowa nie zawierała przepisów przedłużających zgodę na dodatkowe zatrudnienie, a cofnięcie zgody było skuteczne.
Uzasadnienie
Ustawa covidowa nie zawierała przepisów, które automatycznie przedłużałyby zgodę na dodatkowe zatrudnienie. Cofnięcie zgody nastąpiło w związku z wprowadzeniem stanu zagrożenia epidemicznego, co było uzasadnione.
Czy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mogą stanowić podstawę skargi kasacyjnej w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy Policji?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów, które jest regulowane przepisami ustawy o Policji i w zakresie nieuregulowanym odpowiednio przepisami Kodeksu postępowania karnego.
Uzasadnienie
Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest uregulowane specyficznymi przepisami ustawy o Policji, a przepisy k.p.a. nie są do niego stosowane.
Czy kara nagany nałożona na funkcjonariusza Policji ma charakter finansowy lub ogranicza jego dalszą karierę?
Odpowiedź sądu
Kara nagany sama w sobie nie ma charakteru finansowego ani nie ogranicza bezpośrednio sposobu zachowania, ale może mieć pośrednie konsekwencje finansowe i wpływać na możliwości awansu.
Uzasadnienie
Kara nagany jest wytknięciem niewłaściwego zachowania i stanowi przestrogę. Jednakże, jak wykazały dalsze rozkazy personalne, kara ta może prowadzić do utraty świadczeń motywacyjnych i obniżenia dodatku służbowego, co ma wymiar finansowy.
Przepisy (11)
Główne
u.o. Policji art. 62 § 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego.
u.o. Policji art. 132 § 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
Czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 132c ustawy o Policji - naruszenie dyscypliny służbowej poprzez podejmowanie zajęcia zarobkowego bez zgody przełożonego.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Oddalenie skargi przez WSA.
p.p.s.a. art. 183 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zakres rozpoznania sprawy przez NSA.
p.p.s.a. art. 174
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawy skargi kasacyjnej.
u.o. Policji art. 135 § 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
Termin do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
u.o. Policji art. 132a
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
Zawiniony charakter czynu.
u.o. Policji art. 134i § 5a
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
Cele postępowania dyscyplinarnego.
u.o. Policji art. 134ha § 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
Zasada swobodnej oceny dowodów w postępowaniu dyscyplinarnym.
u.o. Policji art. 6f
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
Przełożeni policjantów.
ustawa covidowa art. 12d
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. – o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Nie miał zastosowania w sprawie.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Podjęcie dodatkowego zatrudnienia bez pisemnej zgody właściwego przełożonego stanowi naruszenie dyscypliny służbowej. • Wiedza bezpośredniego przełożonego nie zastępuje wymaganej pisemnej zgody. • Ustawa covidowa nie stanowiła podstawy do domniemania posiadania zgody na dodatkowe zatrudnienie po jej cofnięciu. • Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów.
Odrzucone argumenty
Bezpośredni przełożony miał wiedzę o dodatkowym zatrudnieniu. • Funkcjonariusz miał przeświadczenie o posiadaniu zgody na dodatkowe zatrudnienie z uwagi na przepisy ustawy covidowej. • Naruszenie przepisów postępowania (k.p.a.) przez Sąd I instancji. • Dowolna ocena materiału dowodowego przez organy i Sąd I instancji. • Kara nagany miała charakter finansowy i negatywnie wpływała na karierę funkcjonariusza. • Niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego (art. 62 ust. 1, art. 132 ust. 3 pkt 4, art. 132c, art. 132a, art. 134i ust. 5a, art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji).
Godne uwagi sformułowania
Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego. • Wiedza zatem bezpośredniego przełożonego o fakcie podejmowania czynności w ramach umowy zlecenia z punktu widzenia treści tych przepisów była prawnie irrelewantna. • Kara nagany nie ma charakteru ani finansowego ani ograniczającego sposób zachowania się funkcjonariusza. Oznacza wytknięcie funkcjonariuszowi niewłaściwego zachowania się, jest wyrazem dezaprobaty dla konkretnego zachowania się i ma stanowić przestrogę na przyszłość.
Skład orzekający
Ewa Kwiecińska
przewodniczący sprawozdawca
Mariusz Kotulski
członek
Rafał Stasikowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących obowiązku uzyskania zgody na dodatkowe zatrudnienie przez funkcjonariuszy Policji oraz stosowania przepisów proceduralnych w postępowaniu dyscyplinarnym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji funkcjonariusza Policji i jego obowiązku uzyskania zgody przełożonego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu dyscypliny służbowej funkcjonariuszy, jakim jest podejmowanie dodatkowej pracy. Choć nie zawiera nietypowych faktów, stanowi przykład stosowania przepisów prawa w praktyce.
“Policjant pracował dodatkowo bez zgody szefa. Czy wiedza przełożonego wystarczy?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.