II SA/Wa 976/24

II SA/Wa 976/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Ewa Radziszewska-Krupa /sprawozdawca/
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2305
art. 431 ust. 1, art. 432 ust. pkt 11, art. 454 ust. 10, art. 441, art. 444, art. 458. art. 459 pkt 1-3, art. 460-462, art. 138 ust. 1 i 2, art. 815, art. 137 ust. 2
Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2025 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odprawy oddala skargę
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. T. S. (zwany dalej "Skarżącym") pismem z 24 października 2023r. wypowiedział stosunku służbowy zawodowej służby wojskowej po upływie okresu wypowiedzenia, kierując pismo do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej (zwany dalej "Dyrektor MON"). W uzasadnieniu oświadczył, że znane mu są obecnie obowiązujące przepisy ustawy z 11 marca 2022r. o Obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2022r., poz. 665, zwana dalej "u.O.o.") - art. 230 ust. 1 oraz poprosił o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu złożenia wypowiedzenia.
2. Dyrektor MON rozkazem personalnym z [...] grudnia 2023r. nr [...] zwolnił Skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego – termin wypowiedzenia upływa 31 stycznia 2024r. Jako podstawę prawną podano art. 229 ust. 1 i 4, art. 231 ust. 2, art. 226 pkt 9, art. 199 ust. 5 i art. 238 ust. 1 u.o.O.
3. Skarżący w piśmie z 15 grudnia 2023r. oświadczył, że w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji nie otrzymał odprawy określonej w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji.
4. Dowódca Brygady [...] Brygady Obrony Terytorialnej (zwany dalej "Dowódcą BOT") w punkcie 1 decyzji z [...] lutego 2024r. nr [...] określił Skarżącemu odprawę w wysokości 250% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby - 21.562,50 zł.
W podstawie prawnej powołał art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r., poz. 775 ze zm., zwany dalej "k.p.a."), art. 432 ust. 1 pkt 11, art. 470 ust. 1 u.o.O. oraz art. 138, art. 458 ust.1 pkt 3, ust. 2 i 5 w zw. z art. 431 ust.1 i art. 454 ust. 10 u.o.O.
Dowódca BOT w uzasadnieniu decyzji wskazał, że Skarżącego zwolniono z zawodowej służby wojskowej [...] stycznia 2024r., na podstawie ww. rozkazu personalnego z [...] grudnia 2023r. Skarżący pełnił nieprzerwaną czynną służbę wojskową od [...] listopada 2003r. do [...] stycznia 2024r. - przez 20 lat, 2 miesiące i 7 dni - w tym służbę w Policji od [...] listopada 2003r. do [...] września 2018r. oraz zawodową służbę wojskową od [...] września 2018r. do [...] stycznia 2024r.
Skarżącemu w ostatnim dniu pełnienia służby przysługuje uposażenie składające się z uposażenia zasadniczego według grupy uposażenia U:13A - 7.150 zł, dodatku za długoletnią służbę wojskową (20%) - 1.430 zł i dodatku służbowego – 45 zł -zatem uposażenie zasadnicze z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia przez Skarżącego służby wynosiło 8.625 zł.
W związku z tym Skarżącemu, na mocy art. 138, art. 458 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i ust. 5 u.o.O. w zw. z art. 431 ust. 1 i art. 454 ust. 10 u.o.O. przysługuje odprawa w wysokości 250% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby - 21.562,50zł (50% kwoty odprawy w wysokości 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym). W przypadku dokonania przez Skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego i pełnienia służby przez okres krótszy niż 10 lat – przysługuje, stosownie do art. 458 ust. 5 u.o.O., 50%, kwoty odprawy, o której mowa w art. 458 ust. 1 i 2 u.o.O. Skarżący, który wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej i legitymuje się okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, wynoszącym 5 lat, 4 miesiące i 4 dni (od [...] września 2018r. do [..] stycznia 2024r.), nie spełnia przesłanki z art. 458 ust. 5 u.o.O. (pełnienie zawodowej służby wojskowej przez okres wynoszący co najmniej 10 lat), warunkującej uzyskanie odprawy, o której mowa w art. 458 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.o.O. w pełnej wysokości - 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym.
5. Skarżący w odwołaniu z 1 marca 2024r. do pkt 1 ww. decyzji Dowódcy BOT wniósł o zmianę tej decyzji w części dotyczącej wyliczenia odprawy i zastosowanie art. 458 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.o.O. w pełnej kwocie 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym. Zarzucił, błędne powołanie się na art. 458 ust. 5 u.o.O. przy wyliczeniu odprawy w wysokości 250% kwoty uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Wskazał, że do okresu zawodowej służby wojskowej zalicza się także okres pełnienia służby w innych formacjach mundurowych. Skoro Skarżący pełnił służbę w Policji, należało wliczyć ten okres do okresu odprawy dla żołnierza zawodowego.
6. Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej (zwany dalej "Dowódcą WOT") decyzją z [...] marca 2024r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Dowódcy BOT z w części dotyczącej odprawy, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. Dodatkowo powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Dowódca WOT w uzasadnieniu decyzji po przytoczeniu stanu sprawy wskazał, że zgodnie z art. 458 ust. 1 i 2 u.o.O. żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości: po 1 roku służby - 100%, po 5 latach służby - 200%, po 10 latach służby - 300% kwoty uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Wysokość odprawy po 10 latach służby ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad 10 lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%.
W art. 458 ust. 5 u.o.O. wskazano, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, na podstawie art. 226 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat – przysługuje 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2. Ze względu na art. 458 ust. 5 u.o.O. i ziszczenie się przesłanki wypowiedzenia stosunku służbowego przez Skarżącego wysokość odprawy ustalono w wysokości 50%.
Dowódca WOT, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2023r. sygn. II SA/Wa 2066/22, wskazał na znaczenie art. 458 ust. 5 u.o.O w związku z wypowiedzeniem przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Świadczenie w pełnej wysokości nie przysługuje, gdy żołnierz wypowie stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że Skarżącego zwolniono z zawodowej służby wojskowej [...] stycznia 2024r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zawodową służbę wojskową pełnił przez okres 5 lat, 4 miesięcy i 3 dni.
7. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 5 maja 2024r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Dowódcy WOT z [...] marca 2024r. i przyznanie odprawy w wysokości 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym w ostatnim dniu pełnienia służby; rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie na rzecz Skarżącego od Dowódcy WOT kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwagi na naruszenie:
a) art. 458 ust. 5 u.o.O - przez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że służba Skarżącego w Policji nie zalicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej, uprawniającego do nabycia odprawy w pełnej wysokości, w efekcie czego w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej uzyskał jedynie 50% należnej tytułem odprawy;
b) art. 138 ust. 1 i 2 u.o.O - przez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że służba w Policji nie zalicza się do okresu zawodowej służby wojskowej, od której uzależniona jest wysokość odprawy, pomimo, że w świetle powołanego przepisu wyłączenie to dotyczy należności, o których mowa w art. 458 i art. 459, ale tylko pod warunkiem, gdy funkcjonariusz otrzymał te należności w poprzednio pełnionej służby, która to sytuacja nie miała miejsca w przypadku Skarżącego.
Skarżący w uzasadnieniu skargi, wskazuje, że nie zgadza się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W świetle art. 138 ust. 1 i 2 u.o.O. okres pełnienia służby w Policji zalicza się do okresów służby wojskowej, od których jest uzależnione nabycie prawa lub wysokość należności pieniężnych określonych w niniejszej ustawie, z wyłączeniem należności, o których mowa w art. 458 i art. 459 pkt 1, w przypadku gdy funkcjonariusz otrzymał te należności w poprzednio pełnionej służbie. Wykładnia literalna powołanego przepisu przekonuje, że warunkiem koniecznym utraty możliwości zaliczenia służby w Policji do okresu zawodowej służby wojskowej i to w stosunku do należności określonych w art. 458 u.o.O jest okoliczność, gdy funkcjonariusz otrzymał te należności w poprzednio pełnionej służbie. W przypadku Skarżącego taka przesłanka nie wystąpiła. Poprzedni pracodawca wskazał, że odprawa policjantowi nie przysługuje, jeśli ten bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Wykładnia art. 458 ust. 5 u.o.O. dokonana przez Dowódcę WOT jest więc całkowicie błędna, bo opiera się na bezpodstawnym założeniu, że prawo żołnierza do odprawy w pełnej wysokości uzależnione jest wyłącznie od okresu jego zawodowej służby wojskowej. Bez znaczenia pozostaje okres służby w Policji, choć przechodząc z tej formacji do zawodowej służby wojskowej nie dostał żadnej odprawy. Taka wykładania przepisów u.o.O. jest sprzeczna z wolą ustawodawcy i intencją zmian, jakie legły u podstaw tworzenia przepisów regulujących sposób ustalenia wysokości odprawy. W Jego przypadku powinien mieć zastosowanie art. 815 u.o.O., który stanowi, że przepis art. 137 ust. 2 u.o.O., w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiedni do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w tym przepisie, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej. Przepisy dotyczące wliczania do okresu uprawniającego do świadczeń dla żołnierza zawodowego służby w innych formacjach mundurowych uległy zmianie. W obecnym stanie prawnym kwestię świadczeń pieniężnych i odprawy dla żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej reguluje art. 458 u.o.O. Zgodnie z art. 458 ust. 3 u.o.O. do okresu zawodowej służby wojskowej zalicza, się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, do którego dolicza się okres służby w innych formacjach mundurowych, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone albo żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Wobec czego, zdaniem Skarżącego, w myśl art. 458 ust. 3 u.o.O okres służby w innych służbach mundurowych, w tym m.in. służby w Policji podlega wliczeniu do okresu, który uprawnia do uzyskania świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Przepisy prawne wyraźnie więc wskazują, że służbę w innych formacjach mundurowych, w tym w Policji należy traktować jak zawodową służbę wojskową i w obecnym stanie prawnym należy ją bezwzględnie doliczać do lat od których uzależnione jest wypłacenie tzw. "odprawy". Wobec czego zdaniem Skarżącego wysokość przyznanej mu odprawy winna wynosić 500%, a nie 250% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
8. Dowódca WOT w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267, zwana dalej "P.u.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.).
Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż organ administracyjny wydał w sprawie decyzję administracyjną, którą zaskarżył Skarżący, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a.
Zgodnie z art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
3. Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję Dowódcy WOT oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dowódcy BOT uznał, że odpowiadają one prawu.
Zdaniem Sądu należało uwzględnić treść przepisów u.o.O. w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, czyli [...] stycznia 2024r.
W art. 431 ust. 1 u.o.O. w ww. brzmieniu wskazano, że uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.
Zgodnie z art. 432 ust. 1 pkt 11 u.o.O. żołnierz zawodowy otrzymuje należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.
Przepis art. 454 ust. 10 u.o.O. stanowi, że należności pieniężne określone w art. 441, art. 444, art. 458, art. 459 pkt 1-3 i art. 460-462, przysługujące żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1-6 oraz ust. 8 i 9, art. 200 ust. 3 pkt 2, art. 286 oraz art. 451, albo członkom jego rodziny, wypłaca się w ustalonej wysokości, z uwzględnieniem pełnej kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym oraz zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość.
Na mocy art. 138 ust. 1 u.o.O. osoba posiadająca stopień policyjny, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego, powołana na jej wniosek albo za jej zgodą do zawodowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej, otrzymuje, z dniem jej stawienia się do pełnienia czynnej służby wojskowej, stopień wojskowy równorzędny z posiadanym stopniem w danej służbie zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 139. W przypadku oficerów stopień wojskowy nadaje tej osobie Minister Obrony Narodowej, a w pozostałych przypadkach - organ właściwy do powołania do zawodowej służby wojskowej.
Zgodnie z art. 138 ust. 2 u.o.O okres pełnienia służby w służbach, o których mowa w ust. 1, zalicza się do okresów służby wojskowej, od których jest uzależnione nabycie prawa lub wysokość należności pieniężnych określonych w niniejszej ustawie, z wyłączeniem należności, o których mowa w art. 458 i art. 459 pkt 1, w przypadku gdy funkcjonariusz otrzymał te należności w poprzednio pełnionej służbie.
W tym miejscu warto wskazać, że ww. art. 138 ust. 2 u.o.O. – odnoszącym się do zaliczenia do okresów służby wojskowej, od których jest uzależnione nabycie prawa lub wysokość należności pieniężnych określonych – wskazano w sposób wyraźny wyjątki. Jednym z tych wyjątków jest art. 458 u.o.O.
Przepis art. 458 ust. 1 pkt 3 u.o.O. stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości po 10 latach służby - 300% kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
Przepis art. 458 ust. 2 u.o.O. stanowi, że wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad 10 lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%.
Przepis art. 458 ust. 5 u.o.O. stanowi, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 226 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat - przysługuje 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2.
Tym samym w ostatnim z ww. przepisów - art. 458 ust. 5 u.o.O. - unormowano kwestię wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z tym przepisem – na co prawidłowo zwróciły uwagę organy administracyjne obu instancji - przysługuje jedynie 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2, jeżeli Skarżący pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.
W toku postępowania administracyjnego ustalono w sposób bezsporny, że Skarżącego zwolniono z zawodowej służby wojskowej ww. rozkazem personalnym z [...] grudnia 2023r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza zawodowego - 31 stycznia 2024r.
Z ustaleń organów administracyjnych w sposób bezsporny wynika ponadto, że choć Skarżący pełnił nieprzerwaną czynną służbę wojskową od [...] listopada 2003r. do [...] stycznia 2024r. - przez 20 lat, 2 miesiące i 7 dni to:
- służbę w Policji pełnił w okresie od [...] listopada 2003r. do [...] września 2018r.;
- a zawodową służbę wojskową pełnił od [...] września 2018r. do [...] stycznia 2024r. – czyli przez 5 lat, 4 miesiące i 4 dni (krócej niż 10 lat, o czym mowa w art. 458 ust. 5 u.o.O.).
Prawidłowe było zatem przyjęcie przez organy administracyjne obu instancji, że w przypadku dokonania przez Skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego i pełnienia służby przez okres krótszy niż 10 lat – przysługuje, stosownie do art. 458 ust. 5 u.o.O., 50%, kwoty odprawy, o której mowa w art. 458 ust. 1 i 2 u.o.O. Skarżący, który wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej i legitymuje się okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, wynoszącym (od [...] września 2018r. do [...] stycznia 2024r.), nie spełnia przesłanki z art. 458 ust. 5 u.o.O. (pełnienie zawodowej służby wojskowej przez okres wynoszący co najmniej 10 lat), warunkującej uzyskanie odprawy, o której mowa w art. 458 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.o.O. w pełnej wysokości - 500% uposażenia zasadniczego z dodatkami o charakterze stałym.
Stosownie do przywołanego wyżej przepisu w przypadku, gdy żołnierz dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do otrzymania świadczenia pieniężnego, stosownie do art. 458 ust. 5 u.o.O., wymagane jest również posiadanie 10 lat zawodowej służby wojskowej.
Warto też wskazać, że wbrew stanowisku prezentowanemu przez Skarżącego w skardze za uwzględnieniem skargi nie przemawiał art. 815 u.o.O., który stanowi, że przepis art. 137 ust. 2, w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiednio do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w tym przepisie, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej. Organy administracyjne nie kwestionowały bowiem ciągłości służby Skarżącego, uznając, że trwała ona nieprzerwanie 20 lat, 2 miesiące i 7 dni. Warto natomiast wskazać, że ustawodawca w art. 458 ust. 5 u.o.O. nie zawarł analogicznego do art. 460 ust. 1 odesłania do art. 137 ust. 1, zgodnie z którym do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w formacjach, o których mowa w tym przepisie, przesądzając tym samym o tym, że okresu służby w innych formacjach mundurowych nie wlicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej. Stanowisko to jest ugruntowane w judykaturze w analogicznych sprawach (por. wyroki WSA w Warszawie z: 13 lutego 2023r. sygn. akt II SA/Wa 2066/22; 5 czerwca 2023r. sygn. akt II SA/Wa 2038/22; 25 lipca 2023r. sygn. akt II SA/Wa 2112/22; 7 września 2023r. sygn. akt II SA/Wa 1110/22; 10 listopada 2023r. sygn. akt II SA/Wa 290/23; 31 stycznia 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1336/23; 27 lutego 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1360/23; 7 marca 2024r. sygn. akt II SA/Wa 1331/23 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
4. Sąd, biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.