III OSK 143/23

III OSK 143/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Piotr Korzeniowski
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II SA/Sz 428/22 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2022-10-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 888
art. 9g, art. 9n ust. 4, art. 9a0, art. 9x ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 428/22 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 11 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 października 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 428/22 oddalił skargę R. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej jako skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 marca 2022 r. nr SKO.4177.3063.2021 uchylającą decyzję Burmistrza D. z dnia 22 listopada 2021 r. nr ROŚ.0640.5.2.2021.AG i orzekającą o nałożeniu na podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości kary pieniężnej w wysokości 17 717 zł za nieosiągnięcie w 2019 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości odpadów komunalnych wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami: papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r. poz. 888 z późn. zm.) zwanej dalej u.c.p.g. polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, przewidziana w art. 9x ust. 3 tej ustawy, należy do kategorii bezwzględnie określonych, a jej wysokość zależy m. in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami.
Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji i zweryfikowanego bez uwag przez organ II instancji wynika, iż strona w 2019 r. odebrała od właścicieli nieruchomości - 1101,1600 Mg - odpadów komunalnych, z czego przekazane do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zostało - 49,3716 Mg - odpadów, natomiast do osiągnięcia wymaganego poziomu 40% wymagane byłoby przekazanie - 153,5896 Mg - odpadów. W efekcie brakująca masa przekazanych odpadów wyniosła 104,2180 Mg. Pomimo że Spółka podważa poziom osiągniętego recyklingu, wynika on wprost ze sprawozdania spółki (skorygowanego, nr. 2019/OOKW/ 000012573/27/2 z dnia 15 lutego 2021 r., złożonego w BDO), jak i wyliczonego wymaganego poziomu recyklingu przez organ I instancji.
W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwolnienie jej od odpowiedzialności pieniężnej z tytułu kary za nieuzyskanie właściwego poziomu recyklingu. Natomiast organy orzekające, poza obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co uczyniły w rozpoznawanej sprawie zgodnie z art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a., nie miały obowiązku poszukiwania powodów niewykonania ustawowego obowiązku przez skarżącą i ustalania okoliczności przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia przedmiotowej kary. W konkluzji powyższego nie mogły zostać uwzględnione wszystkie zarzuty skargi formułowane w omawianym zakresie, w szczególności opierające się na niczym niepopartych stwierdzeniach i oświadczeniach wiedzy skarżącej w odniesieniu do wartości wskazywanych przez RIPOK dla każdego podmiotu dostarczającego odpady komunalne, jak i odnoszących się do poziomu osiągniętego recyklingu, wypowiadane w kontrze do ustaleń i ocen prawnych orzekających organów, opartych na zgromadzonym materiale dowodowym sprawy i zastosowanych niewadliwie przepisach. Obowiązek sprawozdawczy spółki, o którym mowa w art. 9n u.c.p.g. dotyczy jej danych, które zobligowana była gromadzić. Przyjęcie niczym nieuwiarygodnionych twierdzeń Spółki, że opierała się w swoich sprawozdaniach na danych z RIPOK nie odpowiada systemowej konstrukcji sprawozdań składanych przez poszczególnych uczestników "obrotu" odpadami komunalnymi zawartej w Rozdziale 4b u.c.p.g.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ II instancji poddał ocenie możliwość zastosowania przepisów art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 189d K.p.a., dając temu wyraz w logicznej i przekonującej argumentacji odnoszącej się do możliwości zastosowania odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Przy czym w argumentacji co do drugiego z omawianych przepisów organ powinien był zauważyć, że w art. 9z ust. 1 u.c.p.g. ustawodawca przewidział co prawda miarkowanie kar pieniężnych, jednakże nie dotyczy ono kar wymierzanych na podstawie art. 9g ustawy. Pominięcie w tym artykule stanu faktycznego odpowiadającego normie wyrażonej w art. 9g koresponduje z nią w sposób oczywisty i potwierdza, że niewykonanie przez przedsiębiorcę poziomu recyklingu w danym roku kalendarzowym zawsze prowadzi do konsekwencji w postaci nałożenia na ten podmiot kary pieniężnej.
Sąd stanął nadto na stanowisku, że przepisy K.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych należy stosować w przypadku, gdy przepisy u.c.p.g. oraz przepisy działu III Ordynacji podatkowej nie zawierają regulacji znajdujących się w dziale IVa K.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
I. prawa materialnego poprzez:
1) błędną wykładnię art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1439) zwanej dalej u.c.p.g. poprzez wymierzenie kary administracyjnej na podstawie poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych z frakcji papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła (dalej jako "poziomy recyklingu") innych niż wskazanych w art. 9g u.c.p.g.;
2) błędne zastosowanie art. 9n ust. 4 i 9oa w zw. z art. 9g u.c.p.g. poprzez przyjęcie, iż poziomy recyklingu przekazywane przez instalacje na podstawie art. 9oa u.c.p.g. i poziomy recyklingu zamieszczane przez skarżącego w sprawozdaniu rocznym na podstawie art. 9n ust. 4 u.c.p.g. są tożsame z poziomami recyklingu, o których mowa w art. 9g i można na ich podstawie wymierzyć karę, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g.;
II. przepisów postępowania polegające na:
1) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję SKO w sytuacji, w której decyzja SKO wydana została z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy polegających na ustaleniu, jakie poziomy recyklingu skarżący faktycznie uzyskał;
2) niewłaściwym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję SKO w sytuacji, w której decyzja SKO wydana została z naruszeniem art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. (z powodów wskazanych w punkcie 2 powyżej); wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w decyzji SKO skutkowałoby uwzględnieniem skargi;
3) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję SKO w sytuacji, w której decyzja SKO wydana została z naruszeniem art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy polegających na ustaleniu, czy skarżący uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia art. 9g w zw. z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. nie doszło;
4) niewłaściwym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję SKO w sytuacji, w której decyzja SKO wydana została z naruszeniem art. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. (z powodów wskazanych w punkcie 3 powyżej); wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w decyzji SKO skutkowałoby uwzględnieniem skargi.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie przedmiotowej sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.
Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany; 4) powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 9g u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonego we właściwym przepisach.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że brak osiągnięcia wymaganego z 2019 r. 40 % poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła uzasadniał wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Ww. poziomu recyklingu nie kwestionuje strona skarżącą kasacyjnie. Także nie budzi wątpliwości, że w złożonym sprawozdaniu za 2019 r. strona skarżącą kasacyjnie podała, że odebrała od właścicieli nieruchomości 1101,1600 ton (Mg) odpadów komunalnych, z czego przekazano do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu 49,3716 ton odpadów, a tym samym do osiągnięcia wymaganego poziomu 40 % brakowało ponad 104 tony odpadów.
Nie można uznać za zasadny zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. w związku z art. 9g tej ustawy poprzez wymierzenie kary administracyjnej na podstawie wykazanych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych z frakcji papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła innych niż wskazanych w art. 9g u.c.p.g.
Zgodnie z art. 9x ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Skoro jak wynika z niezakwestionowanych ilości odebranych przez stronę skarżącą kasacyjnie odpadów komunalnych i poddanych recyklingowi lub innej formie przygotowania do ponownego ich użycia i odzysku, że wymagane poziomy nie zostały osiągnięte, to wymierzając na podstawie ww. przepisów karę trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził brak naruszenia tych przepisów.
Nie jest także uzasadniony zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnego zastosowania art. 9n ust. 4 i art. 9oa w związku z art. 9g u.c.p.g. poprzez błędne przyjęcie, że poziomy recyklingu przekazywane przez instalacje na podstawie art. 9oa u.c.p.g. i poziomy recyklingu zamieszczane przez skarżącego w sprawozdaniu rocznym na podstawie art. 9n ust. 4 u.c.p.g. są tożsame z poziomami recyklingu, o których mowa w art. 9g i można na ich podstawie wymierzyć karę, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g.
W istocie tak sformułowany zarzut dotyczy ustalania w rocznym sprawozdaniu samego poziomu recyklingu przez stronę skarżącą kasacyjnie. Podnosi ona bowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że o ile z treści art. 9oa ust. 1 u.c.p.g. wynika obowiązek prowadzącego regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych do przekazywania przedsiębiorcy odbierającemu odpady komunalne od właścicieli nieruchomości informacji o odpadach, przekazanych mu przez tego przedsiębiorcę, które poddał je procesowi przygotowania do ponownego użycia, recyklingu lub przekazał w tym celu innemu posiadaczowi odpadów, to z kolei art. 9oa ust. 3 tej ustawy dopuszcza jako możliwość przekazywania jedynie iloczynu średniego procentowego wskaźnika osiągniętego w danej instalacji w odniesieniu do masy odpadów komunalnych odpowiednio dla: 1) recyklingu, lub 2) przygotowania do ponownego użycia, lub 3) odzysku oraz w każdym z tym przypadków łącznej masy odpadów komunalnych przekazanych przez gminę.
Zakresy obu przepisów, tj. art. 9oa ust. 1 i art. 9oa ust. 3 u.c.p.g. nie są identyczne. W art. 9oa ust. 1 ww. ustawy ustawodawca nałożył obowiązek na każdy podmiot prowadzący regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych do przekazywania przedsiębiorcy odbierającemu odpady komunalne od właścicieli nieruchomości odrębnej i zindywidualizowanej informacji o odpadach przekazanych mu tylko przez tego przedsiębiorcę.
Natomiast art. 9oa ust. 3 u.c.p.g. nie stanowi alternatywy dla obowiązku wynikającego z ust. 1 tego przepisu. Zgodnie z art. 9a ust. 3 ww. ustawy prowadzący regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych jedynie fakultatywnie może przekazywać informacje o masie odpadów komunalnych poddanych recyklingowi lub innym formom przekształcenia, przy czym w każdym przypadku dotyczy to odpadów komunalnych przekazanych przez gminę, a nie przedsiębiorcę. Tak bowiem należy interpretować art. 9oa ust. 3 u.c.p.g., ponieważ w każdym z opisanych w nim przypadków mowa jest o recyklingu (i innych formach przetwarzania) odpadów komunalnych wraz z łączną masą odpadów komunalnych przekazanych przez gminę. Z treści zaś powołanego art. 9oa ust. 1 u.c.p.g. wprost wynika, że podmiot prowadzący instalację komunalną zawiera odrębne umowy z przedsiębiorcami odbierającymi odpady komunalne od właścicieli nieruchomości oraz odrębne z gminami.
Tym samym nie można uznać, że Sąd pierwszej instancji w tej sprawie dokonał błędnej wykładni ww. przepisów, skoro wyraźnie stwierdził, że to na stronie skarżącej kasacyjnie jako przedsiębiorcy odbierającemu odpady komunalne od właścicieli nieruchomości ciążył obowiązek podania w sprawozdaniu danych, które odzwierciedlałyby rzeczywiste ilości odpadów dostarczanych do instalacji przetwarzającej takie odpady i poddanych przetworzeniu.
Nie można też zarzucić Sądowi pierwszej instancji błędnej wykładni art. 9n ust. 4 u.c.p.g., skoro trafnie ten Sąd stwierdził, że zgodnie z tym przepisem to na podmiocie odbierającym odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości ciąży obowiązek zamieszczenia w sprawozdaniu informacji o osiągniętych poziomach recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania w ostatnim sprawozdaniu składanym za dany rok.
Kwestia wywiązywania się przez podmiot prowadzący taką instalację ze swoich obowiązków wobec przedsiębiorców odbierających odpady komunalne jest poza przedmiotem tej sprawy.
Nie znajdują uzasadnienia także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., mimo że decyzja SKO wydana została - w ocenie strony skarżącej - z naruszeniem art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy polegających na ustaleniu, jakie poziomy recyklingu skarżący faktycznie uzyskał.
Naruszenie art. 7 K.p.a. w postaci mogącej mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy mogłoby mieć miejsce wtedy, gdyby organy administracyjne nie ustalały stanu faktycznego sprawy. W tej zaś sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stan faktyczny został w sprawie ustalony.
Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracyjny zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, jakich to dowodów lub innych czynności dowodowym nie przeprowadziły organy w tej sprawie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera jedynie polemikę wskazującą, że skoro Spółka otrzymała od podmiotu prowadzącego instalację jedynie iloczyn średniego procentowego wskaźnika osiągniętego w tej instalacji, to wątpliwe jest, aby był to wskaźnik rzeczywiście osiągnięty przez tę Spółkę. Tym niemniej to nie organy, ale właśnie strona skarżącą kasacyjnie jako przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości miała obowiązek podania rzetelnych danych w sprawozdaniu, a w tym informacji o osiągniętych poziomach recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania.
Jak przy tym wynika z postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji (a w szczególności przez Burmistrza D.), w toku postępowania strona skarżącą korygowała składane sprawozdanie, była wzywana do wyjaśnienia braku osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych, szkła i w odpowiedzi na to wskazywała na zawieranie nowych umów w ramach których zwiększy odbiór odpadów. Tym samym to nie tyle błędne dane przekazywane przez podmiot prowadzący instalację były podstawą do ustalenia braku osiągnięcia odpowiednich wskaźników, co zbyt mała ilość odbieranych odpadów od właścicieli nieruchomości.
Także zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. nie jest zasadny, ponieważ przepis ten określa co ma zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji administracyjnej, a strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, jakich elementów objętych tym przepisem nie zawiera zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja.
Nie jest uzasadniony kolejny zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.) w zakresie, w którym strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji błędne przyjęcie prawidłowo ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego poprzez brak uwzględnienia, że skarżąca Spółka uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądnie wymagać, aby do naruszenia art. 9g w związku z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. nie doszło.
Uzasadniając ten zarzut w skardze kasacyjnej strona skarżąca podnosi, że zawarła nowe umowy odbioru odpadów komunalnych, a w tym z podmiotami, które powinny generować znaczne ich ilości jak np. szpital, czy też jednostka wojskowa. Ponadto w ramach tak zawartych umów zobowiązano wytwórców odpadów do ich segregowania, co także ma zwiększyć wielkość ich pozyskiwania.
Niewątpliwie tak podjęte starania powinny w przyszłości doprowadzić stronę skarżącą kasacyjnie do zwiększenia ilości odbieranych odpadów. Jednakże te działania skierowane na przyszłość nie mogą być podstawą do podważenia ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego sprawy.
Ponadto nie powinno budzić wątpliwości i to, że strona skarżącą kasacyjnie jako profesjonalny przedsiębiorca winien zdawać sobie sprawę z obowiązującego prawa, które w zakresie objętym nałożoną w tej sprawie karą wymagało osiągnięcia w 2019 r. określonego poziomu recyklingu. Strona skarżącą kasacyjnie powinna także mieć świadomość skutków braku osiągnięcia wymaganych wskaźników i tak określić zakres swojej działalności, aby nie dążyć do naruszania prawa.
Mając powyższe należy stwierdzić, że także zarzut błędnego zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie art. 151 P.p.s.a. i na tej podstawie oddalenia skargi jest niezasadny. Prawidłowo w tej sprawie Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżoną decyzję nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. jak również nie dokonał błędnej wykładni zarzucanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.