III OSK 1419/25

III OSK 1419/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Mariusz Kotulski
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
I SAB/Sz 189/24 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2025-04-02
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SAB/Sz 189/24 w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Prezesa E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SAB/Sz 189/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezesa E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a oraz art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., zobowiązał Prezesa E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 19 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I), stwierdził, że Prezes E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w pkt I wyroku (pkt II), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III) oraz zasądził od Prezesa E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na rzecz skarżącego kwotę 497 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV).
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że skarżący pismem z 19 września 2024 r. zwrócił się do E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako "Spółka") o udzielenie informacji publicznej "przez podanie na piśmie:
1. Wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto poszczególnych członków Rady Nadzorczej spółki E. Sp. z o.o., jakie otrzymali poszczególnie członkowie za miesiąc maj 2023 r., z wyszczególnieniem tych wynagrodzeń na poszczególnych członków Rady Nadzorczej spółki z imienia i nazwiska oraz z pełnionej funkcji.
2. Wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto poszczególnych członków Rady Nadzorczej spółki E. Sp. z o.o., jakie otrzymali poszczególnie członkowie za miesiąc maj 2024 r., z wyszczególnieniem tych wynagrodzeń na poszczególnych członków Rady Nadzorczej spółki z imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
3. Wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto poszczególnych członków Zarządu spółki E. Sp. z o.o., jakie otrzymali poszczególnie członkowie za miesiąc maj 2023 roku, z wyszczególnieniem na poszczególnych członków Zarządu spółki z imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.
4. Wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto poszczególnych członków Zarządu spółki E. Sp. z o.o., jakie otrzymali poszczególnie członkowie za miesiąc maj 2024 r., z wyszczególnieniem na poszczególnych członków Zarządu spółki z imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji,
W odpowiedzi na wniosek, Prezes E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., dalej zwany "Prezesem", wskazał, że Spółka nie jest organem władzy publicznej, podmiotem reprezentującym Skarb Państwa, państwową osobą prawną, ani podmiotem reprezentującym inne państwowe jednostki organizacyjne. Informacje stanowiące treść żądania udzielenia informacji publicznej, dotyczą funkcjonowania Spółki, a nie odnoszą się bezpośrednio do wykonywania przez Spółkę zadań publicznych. W związku z powyższym, wyżej wymienione informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji uwzględnił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że Spółka prowadzi działalność w zakresie m.in. dystrybucji energii elektrycznej, naprawy i konserwacji urządzeń elektrycznych, wykonywania instalacji elektrycznych. Ponadto jedynym wspólnikiem spółki E. jest E. Spółka Akcyjna, w której Skarb Państwa posiada 52.29% udziałów. Tym samym, Spółka posiadając taką strukturę własnościową oraz prowadząc ww. działalność realizuje cele sektora energetycznego, o którym mowa w art. 3 pkt 25 ustawy – Prawo energetyczne, a zatem działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy zadań publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., zw. dalej: "u.d.i.p."), co przesądza o kwalifikacji Spółki jako podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.
Dalej Sąd wskazał, że informacje o wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto poszczególnych członków Zarządu i Rady Nadzorczej Spółki stanowią informację publiczną, a udostępnienie tych informacji nie podlegało ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Spółka mieści się w katalogu podmiotów wykonujących zadania publiczne, działając w formie spółki prawa handlowego. Informacje o wynagrodzeniu członków Zarządu i Rady Nadzorczej podlegają udostępnieniu jako odnoszące się do osób pełniących funkcję publiczną. Przyjmując szerokie rozumienie tego terminu Sąd uznał, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu I instancji żądana informacja miała charakter informacji publicznej, a Prezes Spółki był zobowiązany do udostępnienia tejże informacji. Tym samym Prezes Spółki znajdował się w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wskazanego na wstępie wniosku, która to bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę kasacyjną wniósł Prezes, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego przez:
1. Niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 i art. 3 pkt 24-26, art. 4, art. 18 ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024, poz. 266), polegające na uznaniu, że:
1) E. sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości wynagrodzenia członków Zarządu i Rady Nadzorczej, pomimo iż:
- nie jest organem władzy publicznej,
- nie wykonuje zadań publicznych w oparciu o wymóg ustawowy ani upoważnienie organów administracji,
- nie dysponuje majątkiem publicznym,
2) E. sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem energetycznym, o którym mowa w art. 3 pkt 25 ustawy - Prawo energetyczne, podczas gdy E. sp. z o.o. nie prowadzi działalności przypisanej dla przedsiębiorstw energetycznych, o których mowa w art. 3 pkt 24-26 ustawy – Prawo energetyczne,
3) działalność E. sp. z o.o. jest tożsama z działalnością przedsiębiorstwa energetycznego tj. operatora systemu dystrybucyjnego (OSD), o którym mowa w art. 1 i art. 3 pkt 24-26, art. 4 ustawy – Prawo, mimo iż E. sp. z o.o. nie posiada koncesji na OSD, nie uczestniczy w przesyle ani dystrybucji energii elektrycznej, lecz świadczy komercyjne usługi oświetleniowe,
4) wynagrodzenie członków organu zarządzającego E. sp. z o.o. jest ustalane na podstawie ustawy z 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1907), mimo, iż przywołana ustawa ma zastosowanie do podmiotów wskazanych w art. 1 ust. 1-2 tj. Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków, państwowych osób prawnych, komunalnych osób prawnych.
2. Naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przez rozszerzającą interpretację prawa do informacji publicznej, z pominięciem konstytucyjnych ograniczeń oraz bez uwzględnienia charakteru podmiotu, jego formy organizacyjnej i zakresu działalności i uznanie, że informacja o wynagrodzeniu członków organów spółki nie jest ograniczona na mocy art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
Ponadto Prezes zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wydanie wyroku bez pełnego i prawidłowego rozpoznania stanu faktycznego sprawy, w szczególności bez właściwej analizy zakresu działalności E. sp. z o.o. oraz jej statusu prawnego, skutkującej błędnym zakwalifikowaniem jej jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej,
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niepełny i nieprzekonujący, bez odniesienia się do rzeczywistego charakteru działalności skarżącego, a jedynie przez powielenie orzeczeń dotyczących innych - nieporównywalnych - podmiotów, tj. rzeczywistych przedsiębiorstw energetycznych, takich jak operatorzy sieci dystrybucyjnych,
3. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez przekroczenie granic sprawy administracyjnej wskutek przyjęcia, że działalność E. sp. z o.o. ma charakter publicznoprawny, mimo iż, nie wynika z przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Prezes wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Spółka nie prowadzi działalności przypisanej dla przedsiębiorstw energetycznych. Nie posiada koncesji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki dla operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego na obszarze określonym w koncesji na dystrybucję energii elektrycznej, nie uczestniczy w przesyle ani dystrybucji energii elektrycznej. Sąd błędnie odwołał się do orzecznictwa TK w sprawie i dostępu społeczeństwa do zasobów energetycznych, obowiązku władz publicznych zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, które jest realizowane przez organy administracji publicznej oraz przedsiębiorstwa energetyczne, mimo iż Spółka nie jest organem administracji publicznej ani nie jest przedsiębiorstwem energetycznym. Dodano, że wynagrodzenia członków Zarządu i członków Rady Nadzorczej nie są finansowane z środków publicznych, lecz z zysku wypracowanego przez Spółkę, czyli z wyżej opisanej działalności komercyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Z uwagi na to, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie nawiązano do tych zarzutów, odniesienie się do nich w szerszym zakresie nie jest możliwe.
Sąd I instancji nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji wydał wyrok po prawidłowym zgromadzeniu materiału dowodowego i po przeprowadzeniu właściwej analizy zakresu działalności Spółki oraz jej statusu prawnego, skutkiem czego było prawidłowe zakwalifikowanie Prezesa Spółki jako organu zobowiązanego do udostępniania posiadanej informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Sąd I instancji dokonując kwalifikacji Spółki jako podmiotu wykonującego zadania publiczne oparł się na złożonej do akt sprawy informacji z Krajowego Rejestru Sądowego z 28 listopada 2024 r., z którego wynika, że aktualnie przedmiotem działalności Spółki jest między innymi dystrybucja energii elektrycznej, naprawa i konserwacja urządzeń elektrycznych oraz wykonywanie instalacji elektrycznych. Ponadto Sąd ustalił, że jedynym wspólnikiem Spółki z o.o. E. jest E. Spółka Akcyjna, w której Skarb Państwa posiada 52.29% udziałów. W skardze kasacyjnej nie podważano tego ustalenia. W toku postępowania sądowego, w tym w skardze kasacyjnej nie przedstawiono dowodów, które podważyłyby ustalenia Sądu I instancji. Zauważyć też należy, że prowadzenie jeszcze innej działalności niż wskazana przez Sąd I instancji, pozostaje irrelewantna prawnie dla kwalifikacji Spółki jako podmiotu wykonującego zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. a tym samym jako podmiotu zobowiązanego do udostępniania posiadanej informacji publicznej.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Naruszenia tego skarżący kasacyjnie upatruje w przekroczeniu granic sprawy administracyjnej wskutek przyjęcia, że działalność Spółki ma charakter publicznoprawny. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być uzasadniony, jeżeli sąd nie zauważy lub nie weźmie pod uwagę niewskazanego w skardze naruszenia lub niezastosowania istotnego dla sprawy przepisu prawnego albo pominie ważną okoliczność faktyczną. Chodzi zatem o takie sytuacje, które wskazują na to, że w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku, względnie gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy zarzuty bądź powołała dowody, które zostały przez sąd wojewódzki pominięte (por. np. wyrok NSA z 12 czerwca 2018 r., II GSK 96/17), nie zaś o przypadki, w których sąd ocenił wszystkie doniosłe prawnie okoliczności w ramach prawidłowo przyjętego stanu sprawy, nawet gdyby ocena ta była błędna (popełniony został błąd wykładni lub subsumcji). Taka sytuacja w sposób oczywisty nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Kwestia zakwalifikowania przez Sąd działalności Spółki jako mającej charakter publicznoprawny pozostaje w granicach niniejszej sprawy, w której Sąd I instancji zobowiązany był przede wszystkim do ustalenia tego czy adresat wniosku jest podmiotowo zobowiązany do udostępniania posiadanej informacji i czy żądanie dotyczy informacji publicznej. Podważanie prawidłowości tej kwalifikacji, nie może stanowić podstawy skutecznego zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.
Na usprawiedliwionej podstawie nie został oparty również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną i twierdzi, że uzasadnienie jest nieprzekonywujące, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11, 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sposób umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, odniósł się do zarzutów skargi i wyjaśnił, z jakich przyczyn nie podzielił stanowiska organu a uwzględnił stanowisko skarżącego co do spełnienia zakresu podmiotowego i przedmiotowego sprawy.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut nr 1 naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1, art. 3 pkt 24-26, art. 4, art. 18 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd I instancji nie stosował przepisów art. 1, art. 3 pkt 24 i 26, art. 4, art. 18 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne. Zatem nie mógł ich naruszyć przez ich zastosowanie. Wskazać też trzeba, o czym zdaje się zapominać autor skargi kasacyjnej, że z treści art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. zwłaszcza z zawartego tam sformułowania "w szczególności" wynika, że dokonane przez ustawodawcę wyliczenie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie ma charakteru wyczerpującego. W powyższej regulacji elementem decydującym o tym, że określony podmiot ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej jest to, czy wykonuje on zadania publiczne. Uszczegółowienie zawarte w art. 4 ust. 1 pkt 1-5 u.d.i.p. ma charakter porządkujący i pozwala na rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości w odniesieniu do określonych podmiotów. Regulacja ta, nie wyklucza istnienia innych podmiotów nienależących do żadnej z kategorii tam wymienionych, które z uwagi na to, że wykonują określone zadania publiczne, pozostają zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, o ile ją posiadają. Struktura organizacyjna i własnościowa takich podmiotów, wbrew stanowisku organu, nie ma zatem decydującego znaczenia. Ponadto, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na twierdzeniu o niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego do stanu faktycznego ale takiego jaki uważa za prawidłowy skarżący kasacyjnie, a którego to nie ustalił Sąd I instancji. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można podważać ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji. Jest to możliwe podniesieniem zarzutów naruszenia przepisów postępowania regulujących ustalanie przez Sąd stanu faktycznego, będącego podstawą rozstrzygnięcia w zaskarżonym wyroku. Tymczasem, w skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń Sądu I instancji. Zatem, punktem odniesienia NSA przy ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego były ustalenia Sądu I instancji. Z niepodważonych ustaleń tego Sądu wynika przede wszystkim, że Spółka prowadzi działalność w zakresie m.in. dystrybucji energii elektrycznej, naprawy i konserwacji urządzeń elektrycznych oraz wykonywania instalacji elektrycznych. Ponadto, jedynym wspólnikiem Spółki jest E. Spółka Akcyjna, w której Skarb Państwa posiada 52.29% udziałów.
Biorąc od uwagę powyższe ustalenie Sądu, w kontekście niepodważanej w skardze kasacyjnej wykładni art. 4 ust. 1 u.d.i.p. dokonanej przez Sąd I instancji, za prawidłową należy uznać jego konstatację, że Spółka posiadając taką strukturę własnościową oraz prowadząc ww. działalność, realizuje cele sektora energetycznego, o którym mowa w art. 3 pkt 25 ustawy – Prawo energetyczne, a zatem działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy zadań publicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Z niepodważanej w zarzutach skargi kasacyjnej i prawidłowej wykładni art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (w tym rozumienia pojęcia "zadania publiczne") dokonanej przez Sąd I instancji wynika, że adresatem wniosku dostępowego nie musi być organ władzy publicznej, może być nim inny podmiot, który wykonuje zadania publiczne. Jak to trafnie przyjął Sąd I instancji wykonywaniem zadań publicznych jest działalność Spółki wynikająca z KRS. Natomiast bez znaczenia jest to, że Spółka prowadzi usługi komercyjne. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd nie przyjął, że działalność Spółki jest tożsama z działalnością operatora systemu dystrybucyjnego posiadającego koncesję na OSD.
Odnosząc się do argumentu nr 4) przytoczonego w skardze kasacyjnej na poparcie omawianego zarzutu, należy stwierdzić, że po pierwsze, powołanie się przez Sąd I instancji na regulację zawartą w art. 11 ustawy z 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami, było tylko na marginesie. Tę uwagę Sądu I instancji należy odczytywać jako potwierdzenie zasadności ujawniania wynagrodzeń organów zarządczych, co prawda nie w BIP ale w drodze dostępu do informacji publicznej na podstawie uregulowań zawartych w u.d.i.p. a więc także biorąc pod uwagę wynikające z niej ograniczenia dostępu do tych informacji. Po drugie, to stanowisko Sądu I instancji jest związane z kwalifikacją żądanej informacji jako publicznej i nie dotyczy kwalifikacji organu Spółki jako podmiotu zobowiązanego do udostępniania posiadanej informacji publicznej. Tym samym kwestia ta ujęta w zarzucie naruszenia art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest dla jego zasadności irrelewantna.
Niezasadny okazał się także zarzut nr 2 naruszenia prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Autor skargi kasacyjnej upatruje go w rozszerzającej interpretacji prawa do informacji publicznej, z pominięciem konstytucyjnych ograniczeń oraz bez uwzględnienia charakteru podmiotu, jego formy organizacyjnej i zakresu działalności i uznanie, że wynagrodzenie członków organów Spółki nie jest ograniczone na mocy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w szczególności w kontekście art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Kwestia ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej nie jest przedmiotem postępowania ze skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o dostęp do informacji publicznej. Ograniczenie dostępu do informacji publicznej ze względu na wskazywaną przez autora skargi kasacyjnej prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy może nastąpić w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Taka decyzja nie była przedmiotem niniejszej sprawy (organ jej nie wydał). Należy zwrócić uwagę na to, że autor skargi kasacyjnej wychodzi z błędnego założenia, że na prawo podmiotowe dostępu do informacji publicznej i kwalifikację żądanej informacji jako dotyczącej sprawy publicznej, może wpływać charakter podmiotu (adresata wniosku dostępowego), jego forma organizacyjna i zakres działalności. Tymczasem, są to okoliczności wpływające na kwalifikację adresata wniosku jako podmiotu zobowiązanego w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto, nie można ograniczyć prawa dostępu do informacji publicznej bez uprzedniego uznania, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Należy też zauważyć, że w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zatem nie zachodzi potrzeba odniesienia się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zmierzającej do podważenia przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji żądanej informacji jako publicznej.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.