III OSK 1394/25

Naczelny Sąd Administracyjny2025-11-21

NSAAdministracyjnensa

Służba Ochrony Państwazwolnienie ze służbylikwidacja stanowiskaprzeniesienie do dyspozycjiprawo administracyjnepostępowanie administracyjnesłużba mundurowa

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

NSA uchylił wyrok WSA, uznając, że zwolnienie funkcjonariusza SOP ze służby powinno być oparte na przepisach dotyczących likwidacji stanowiska i braku propozycji równorzędnego stanowiska, a nie na przepisach o obligatoryjnym zwolnieniu po upływie okresu dyspozycji.

Sprawa dotyczyła zwolnienia funkcjonariuszki Służby Ochrony Państwa (SOP) po likwidacji jej stanowiska i braku propozycji stanowiska równorzędnego. WSA uchylił decyzję o zwolnieniu, wskazując na nieprawidłowe zastosowanie przepisów. NSA uchylił wyrok WSA, uznając, że przepisy dotyczące likwidacji stanowiska i braku propozycji równorzędnego stanowiska (art. 102 ust. 2 pkt 4 i ust. 4 ustawy o SOP) mogły być podstawą zwolnienia, w przeciwieństwie do przepisów o obligatoryjnym zwolnieniu po upływie okresu dyspozycji (art. 107 ustawy o SOP). Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) rozpoznał skargę kasacyjną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie, który uchylił decyzję o zwolnieniu K. B. ze służby w Służbie Ochrony Państwa (SOP). Sprawa dotyczyła sytuacji funkcjonariuszki, której stanowisko Naczelnika Wydziału zostało zlikwidowane w wyniku reorganizacji. Po przeniesieniu do dyspozycji Komendanta SOP, dwukrotnie zaproponowano jej inne stanowiska, które nie zostały przyjęte. Organ administracji zwolnił ją ze służby, powołując się na art. 102 ust. 2 pkt 4 i art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, wskazując na likwidację stanowiska i brak możliwości wyznaczenia na stanowisko równorzędne. WSA uchylił tę decyzję, uznając, że podstawą zwolnienia powinny być przepisy dotyczące obligatoryjnego zwolnienia po upływie 6-miesięcznego okresu dyspozycji (art. 107 ustawy o SOP), a nie art. 102. NSA uchylił wyrok WSA, stwierdzając, że WSA błędnie zinterpretował przepisy. NSA uznał, że art. 102 ust. 2 pkt 4 i ust. 4 ustawy o SOP mógł stanowić podstawę zwolnienia, ponieważ likwidacja stanowiska i brak propozycji równorzędnego stanowiska były podstawą do zwolnienia, a następnie przeniesienia do dyspozycji, a dopiero potem ewentualnego zwolnienia ze służby. NSA podkreślił, że art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP nie miał zastosowania, ponieważ funkcjonariuszce dwukrotnie zaproponowano inne stanowiska. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania WSA.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Tak, przepisy te mogą stanowić podstawę zwolnienia, ponieważ likwidacja stanowiska i brak propozycji równorzędnego stanowiska uzasadniają zwolnienie ze służby, a następnie przeniesienie do dyspozycji, a dopiero potem ewentualne zwolnienie ze służby.

Uzasadnienie

NSA uznał, że WSA błędnie zinterpretował przepisy, wykluczając możliwość zastosowania art. 102 ust. 2 pkt 4 i art. 102 ust. 4 ustawy o SOP w sytuacji funkcjonariusza pozostającego w dyspozycji. Zdaniem NSA, przepisy te pozwalają na zwolnienie funkcjonariusza, którego stanowisko zostało zlikwidowane, a który nie przyjął propozycji niższego stanowiska.

Przepisy (519)

Główne

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne.

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne.

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

u.SOP art. 102 § ust. 2 pkt 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

Pomocnicze

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusz zwolniony albo odwołany z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji Komendanta SOP, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby.

u.SOP art. 80 § ust. 4

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy.

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji.

k.p.a. art. 127 § § 2

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 7

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 77 § § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 16

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 110

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 138 § § 2

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 136 § § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 15

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 138 § § 2a

Kodeks postępowania administracyjnego

p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. a

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 133 § § 1

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 134 § § 1

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 183 § § 1

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 174

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 207 § § 2

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

u.SOP art. 76 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 78

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 14 § pkt 2

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 192

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 166 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 162 § ust. 12

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 133

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 3

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 76 § ust. 2-3

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 19

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 20

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 80 § ust. 3

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 102 § ust. 2

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

u.SOP art. 107 § ust. 1 pkt 9

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1.

u.SOP art. 80 § ust. 1

Ustawa o Służbie Ochrony Państwa

Skład orzekający

Wojciech Jakimowicz

przewodniczący sprawozdawca

Olga Żurawska-Matusiak

sędzia

Hanna Knysiak-Sudyka

sędzia del. WSA

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów

Drafting pism i dokumentów

Odpowiedzi na pytania prawne

Pogłębiona analiza z doktryny

Wypróbuj Asystenta AI za darmo

Powiązane tematy

Służba Ochrony Państwa zwolnienie ze służby likwidacja stanowiska przeniesienie do dyspozycji prawo administracyjne postępowanie administracyjne służba mundurowa

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony

III OSK 1394/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Olga Żurawska - Matusiak
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Służba Bezpieczeństwa
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1730/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-04-16
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 575
art. 102 ust. 2 pkt 4, art. 102 ust.4 i art.107
Ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r.o Służbie Ochrony Państwa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1730/24 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr 1148/kadr/24 w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. B. (dalej także jako: skarżąca) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także jako organ) z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr 1148/kadr/24 w przedmiocie zwolnienia ze służby, wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1730/24 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Służby Ochrony Państwa (dalej także jako: organ I instancji) z dnia 21 maja 2024 r., nr 633/2024.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr 1148/kadr/24 Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od rozkazu personalnego Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 21 maja 2024 r., nr 633/2024 o zwolnieniu K. B. ze służby w Służbie Ochrony Państwa (dalej także jako: SOP) z dniem 8 czerwca 2024 r. oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W uzasadnieniu decyzji organ przywołał okoliczności faktyczne niniejszej sprawy i wskazał, że rozkazem personalnym z dnia 1 września 2023 r., nr 1352/2023 organ I instancji, na podstawie art. 80 ust. 1, ust. 4, ust. 6 oraz ust. 7 pkt 2 oraz art. 78 i art. 14 pkt 2 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, zwolnił skarżącą – z dniem 31 sierpnia 2023 r. – z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I i z dniem 1 września 2023 r. przeniósł ww. do dyspozycji Komendanta Służby Ochrony Państwa w związku z przewidywanym wyznaczeniem jej na inne stanowisko służbowe. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Jednak decyzją z dnia 10 października 2023 r., nr 885/kadr/23 organ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
W związku z powyższym organ I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, rozkazem personalnym z dnia 7 grudnia 2023 r., nr 1977/2023, na podstawie art. 80 ust. 1-6, ust. 7 pkt 2, art. 78, art. 14 pkt 2 oraz art. 192 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, ponownie orzekł o zwolnieniu skarżącej z dniem 7 grudnia 2023 r. z zajmowanego stanowiska służbowego Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I i przeniesieniu z dniem 8 grudnia 2023 r. do dyspozycji organu I instancji oraz o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Następnie organ I instancji rozkazem personalnym z dnia 21 maja 2024 r., nr 633/2024, na podstawie art. 102 ust. 4 w związku z ust. 2 pkt 4, art. 80 ust. 3, art. 133, art. 76 ust. 2-3 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, zwolnił skarżącą z dniem 8 czerwca 2024 r. ze służby w SOP. Rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Organ wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby w SOP stanowi art. 102 ust. 2 pkt 4 związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne. Tym samym przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są dwie przesłanki: likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko. Organ zaznaczył, że nie bez znaczenia pozostaje przy tym, że nie ma obowiązku proponowania funkcjonariuszowi bezpośrednio niższego stanowiska. Rozstrzygnięcie wydać jednak należy w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie – zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym, co podkreślił organ – równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego.
Natomiast zgodnie z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Organ odwołał się więc do relacji, jaka zachodzi pomiędzy art. 102 ust. 2 pkt 4 i art. 102 ust. 4 ustawy o SOP i wyjaśnił, że możliwość fakultatywnego przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, w przypadkach o których mowa w art. 102 ust. 2 ustawy o SOP nie wymaga zgody funkcjonariusza, jeżeli spełniona zostanie jedna z przesłanek wymienionych w ust. 2 pkt 1 do pkt 4. Zgodnie zaś z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP brak zgody funkcjonariusza na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn wskazanych w art. 102 ust. 2 ustawy o SOP może spowodować zwolnienie funkcjonariusza ze służby.
Następnie organ wskazał, że użycie zwrotu "można zwolnić" jego zdaniem oznacza, że rozwiązanie z funkcjonariuszem stosunku służbowego na powołanej podstawie ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby badaniu podlega, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów.
Organ zaznaczył przy tym, że mianowanie funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że funkcjonariusz będzie je zajmował do końca swojej służby. Przepisy ustawy o SOP pozwalają bowiem organowi z urzędu na kształtowanie warunków służby w zależności od potrzeb SOP, czy oceny sposobu wywiązywania się przez funkcjonariusza z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego, w jakim pozostaje funkcjonariusz (m.in. jednostronność w jego ukształtowaniu) pozostawia właściwym organom pewną swobodę związaną z kreowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie oznacza dowolności, organ odwoławczy nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ wskazał, że z dniem 1 września 2023 r. weszła w życie decyzja Komendanta SOP z dnia 31 sierpnia 2023 r. w sprawie wprowadzenia etatu czasu "P" Służby Ochrony Państwa, stanowiąca załącznik do zarządzenia Komendanta SOP z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr Z-4/2023 w sprawie określenia regulaminu organizacyjnego SOP. Decyzją tą wprowadzono istotne zmiany w strukturze organizacyjnej pionu administracyjnego, w tym w obszarze byłego Zarządu I Wydziału 2. Zmiany dotyczyły zakresu zadań, ilości i liczebności wchodzących w jego skład komórek organizacyjnych. W wyniku powyższych zmian Wydział 2 Zarządu I, w którym skarżąca pełniła służbę, został przekształcony w Sekcję, a zajmowane dotychczas przez skarżącą stanowisko Naczelnika Wydziału o stopniu etatowym: pułkownik i 06 grupie uposażenia – zostało zlikwidowane i zastąpione stanowiskiem Kierownik Sekcji o niższym stopniu etatowym (podpułkownik) i niższej grupie uposażenia: 09.
W kontekście powyższej reorganizacji, organ I instancji, po uchyleniu rozkazu personalnego z dnia 1 września 2023 r., dokonał analizy sytuacji służbowej skarżącej pod kątem wakujących – równorzędnych – stanowisk w SOP, zgodnych z jej kwalifikacjami, doświadczeniem zawodowym oraz stażem. Natomiast z załączonej do akt sprawy notatki służbowej Naczelnika Wydziału 2 Zarządu IV SOP z dnia 4 grudnia 2023 r. wynika, że dokonano kwerendy wakujących stanowisk służbowych, w wyniku której stwierdzono aktualny brak w strukturze etatowej SOP wolnego stanowiska Naczelnika Wydziału, na które można by było wyznaczyć skarżącą. Wobec powyższego w tym samym dniu przeprowadzono rozmowę kadrową ze skarżącą – udokumentowaną w formie notatki – podczas której poinformowano ją, że na dzień przeprowadzenia tej rozmowy w strukturze etatowej SOP nie ma stanowisk równorzędnych wobec dotychczas przez nią zajmowanego, tj. Naczelnika Wydziału, a także stanowisk bezpośrednio niższych, tj. Zastępcy Naczelnika Wydziału, gdyż wszystkie objęte nową strukturą organizacyjną SOP stanowiska zarówno Naczelnika Wydziału, jak i Zastępcy Naczelnika Wydziału, nie są stanowiskami wakującymi. Poinformowano jednocześnie skarżącą, że Komendant SOP określił potrzebę obsadzenia stanowiska koordynatora w Wydziale Kontroli, które aktualnie najbardziej odpowiada kwalifikacjom oraz doświadczeniu skarżącej i w związku z tym zaproponowano jej objęcie stanowiska koordynatora w Wydziale Kontroli – Pion Komendanta SOP ze stopniem etatowym: pułkownik i grupą uposażenia: 08, tj. stanowisko równorzędne pod względem stopnia etatowego, jednak niższe względem dotychczas zajmowanego w zakresie stawki uposażenia, jednak z zachowaniem na podstawie art. 166 ust. 1 ustawy o SOP dotychczasowej stawki do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Jednocześnie wobec tego, że na proponowanym stanowisku zakres zadań oraz odpowiedzialność są znacznie ograniczone względem poprzedniego stanowiska służbowego, organ I instancji ustalił skarżącej dodatek specjalny w wysokości 25% należnego uposażenia zasadniczego, informując przy tym skarżącą o możliwości ustalenia na podstawie art. 162 ust. 12 ustawy o SOP dodatku specjalnego w wyższej wysokości. Ponadto, zwrócono uwagę skarżącej na to, że na proponowanym stanowisku służbowym może poszerzać swoje kwalifikacje i uprawnienia dające jej możliwość rozwoju własnego oraz usprawniania formacji, co w konsekwencji może mieć wpływ na uzyskanie dodatkowych świadczeń.
Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżąca nie przyjęła powyższej propozycji, co skutkowało wydaniem przez organ I instancji rozkazu personalnego z dnia 7 grudnia 2023 r., nr 1977/2023 o zwolnieniu skarżącej z dniem 7 grudnia 2023 r. z zajmowanego stanowiska służbowego Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I i przeniesieniu jej z dniem 8 grudnia 2023 r. do dyspozycji Komendanta SOP oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Następnie mając na względzie, że na podstawie art. 80 ust. 4 ustawy o SOP okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy, a więc w niniejszej sprawy nie dłuższy niż do dnia 7 czerwca 2024 r., w dniu 20 maja 2024 r. przeprowadzono ze skarżącą kolejną rozmowę kadrową. Ponownie poinformowano ją o braku równorzędnych z zajmowanym do dnia 31 sierpnia 2023 r. przez nią stanowisk (Naczelnik Wydziału) wolnych do obsadzenia. W związku z tym, ze względu na potrzebę wzmocnienia Wydziału 3 Zarządu X, w którym skarżąca będzie mogła wykorzystać swoje kwalifikacje oraz doświadczenie, przedstawiono skarżącej propozycję dalszego pełnienia służby na stanowisku służbowym koordynatora w Wydziale 3 Zarządu X – Pion Logistyki, ze stanowiskiem etatowym: pułkownik oraz grupą uposażenia: 08, z jednoczesnym zachowaniem dotychczasowej stawki uposażenia (na podstawie art. 166 ust. 1 ustawy o SOP). Podczas rozmowy przedstawiono także skarżącej do zapoznania zakres zadań na proponowanym stanowisku. Jednocześnie w związku z tym, że ww. zakres zadań oraz odpowiedzialność na zaproponowanym stanowisku były znacznie ograniczone względem poprzednio zajmowanego przez skarżącą, zaproponowano jej dodatek specjalny w wysokości 10% należnego uposażenia zasadniczego, z możliwością ustalenia w toku dalszej służby dodatku w wyższej wysokości. Jednocześnie zaznaczono, że proponowane stanowisko służbowe jest wprawdzie niższe w grupie uposażenia względem dotychczas zajmowanego, jednak parametrami jest wyższe niż stanowisko Kierownika Sekcji, w którą został przekształcony Wydział, w którym skarżąca zajmowała stanowisko Naczelnika.
Skarżąca oświadczyła jednak, że nie wyraża zgody na wyznaczenie jej na proponowane stanowisko służbowe.
W związku z powyższym rozkazem personalnym z dnia 21 maja 2024 r., nr 633/2024 organ I instancji zwolnił skarżącą ze służby na podstawie art. 102 ust. 4 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, z dniem 8 czerwca 2024 r., nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności.
Rozpoznając odwołanie skarżącej od powyższego rozkazu personalnego organ odniósł się do zawartych w nich obszernych zarzutów oraz wskazał, że w jego ocenie w niniejszej sprawie ziściła się przesłanka określona w art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP uzasadniająca zwolnienie skarżącej ze służby w SOP. Organ przypomniał, że bezsprzecznie decyzją Komendanta SOP nr Z-402/2023 z dnia 31 sierpnia 2023 r. w sprawie wprowadzenia etatu czasu "P" SOP, stanowiącej załącznik do zarządzenia Komendanta SOP nr Z-4/2023 z dnia 30 sierpnia 2023 r. w sprawie określenia regulaminu organizacyjnego SOP, likwidacji uległo dotychczas zajmowane przez skarżącą stanowisko służbowe. Organ I instancji podjął przy tym działania mające na celu wyznaczenie skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe, uwzględniając dotychczasowy przebieg jej służby, kwalifikacje oraz dotychczasowe doświadczenie zawodowe, jak również potrzeby służby. Dwukrotnie przedłożył jej propozycję innego stanowiska służbowego, uwzględniając to, że w dacie orzekania nie dysponował równorzędnym stanowiskiem, bowiem stanowiska naczelników wydziałów zostały już obsadzone. Z uwagi na powyższe zaproponowano skarżącej objęcie stanowiska o takim samym stopniu etatowym (pułkownik), lecz w niższej grupie uposażenia. Niemniej jednak, na podstawie art. 166 ust. 1 ustawy o SOP, zachowano stawkę dotychczasową do czasu uzyskania przez skarżącą wyższego uposażenia według stanowiska służbowego.
Organ przypomniał, że stosunek służbowy funkcjonariusza nie jest stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, a więc zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Służba w SOP ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Z tego właśnie względu art. 76 ust. 1 ustawy o SOP stanowi, że mianowanie będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Konsensusu wymaga zatem jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Organ podkreślił, że powyższe oznacza także dyspozycyjność funkcjonariusza, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność formacji. Organ podkreślił, że stosunek służbowy charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służba straciłaby nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w SOP wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Kandydat na funkcjonariusza świadomie poddaje się zatem służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. W ocenie organu powyższe świadczy o tym, że osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w SOP rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich.
Organ podkreślił jednocześnie, że sposób procedowania w niniejszej sprawie przez organ I instancji bez wątpienia dowodzi, że dążył on do wyznaczenia skarżącej na stanowisko służbowe, nie zaś do zwolnienia ze służby w SOP.
Organ wskazał także, że Komendant SOP ma obowiązek podejmowania takich działań i decyzji, które leżąc w zakresie jego kompetencji, w sposób najbardziej pełny zapewnią realizację wytyczonych dla SOP ustawowych zadań. W pierwszej kolejności organ zobligowany jest rozpoznać potrzeby służby w szerszym aspekcie, niż to czyni podległy mu kierownik komórki organizacyjnej SOP. Komendant SOP musi mieć bowiem na uwadze interes służby, który w tym przypadku jest tożsamy z interesem całej formacji. Właściwy przełożony musi zatem ważyć interes funkcjonariusza (słuszny interes strony) oraz interes społeczny. Interes funkcjonariusza nie może bowiem przeważać nad interesem służby. W przypadku kolizji pomiędzy tymi dobrami, interes funkcjonariusza SOP musi ustąpić przed interesem służby.
Organ dodał także, że nie jest jego rolą wkraczanie w politykę kadrową SOP i podważenie trafności dokonanego przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych wyboru konkretnych funkcjonariuszy do realizacji zadań służbowych na innych stanowiskach służbowych oraz ustalania wysokości dodatku specjalnego z tym związanego. Organ podkreślił także, że wyznaczenie funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że funkcjonariusz będzie je zajmował do końca swojej służby.
Reasumując organ uznał, że Komendant SOP prawidłowo skorzystał z przysługującego mu na podstawie art. 102 ust. 4 w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP uprawnienia do zwolnienia funkcjonariusza SOP ze służby, dostatecznie wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy oraz właściwie podjął przedmiotowe rozstrzygnięcie.
W dniu 15 października 2024 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję organu, wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu I instancji z dnia 21 maja 2024 r., nr 633/2024, zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów wymienionych w skardze i zobowiązanie organu do przedstawienia wykazów i informacji wskazanych przez skarżącą.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 102 ust. 4 w związku z ust. 2 pkt 4, art. 80 ust. 3 ustawy o SOP, gdyż przedmiotowe przepisy w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy w ocenie skarżącej nie mogły stanowić podstawy prawnej zwolnienia jej ze służby w SOP. Skarżąca wskazała, że przepis art. 102 ustawy o SOP reguluje sytuację przeniesienia funkcjonariusza z jednego stanowiska na inne - niższe stanowisko służbowe, a więc warunkiem zastosowania tego przepisu jest zajmowanie przez funkcjonariusza stanowiska służbowego. Natomiast skarżąca, na podstawie ostatecznego rozkazu personalnego Komendanta SOP Nr 1977/2023 z dnia 7 grudnia 2023 r., została zwolniona ze stanowiska Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I i przeniesiona do dyspozycji Komendanta SOP, a więc na dzień wydania rozkazu personalnego z dnia 21 maja 2024 r. była funkcjonariuszem w dyspozycji, nie zajmowała żadnego stanowiska służbowego;
2. art. 14 pkt 2 ustawy o SOP, zgodnie z którym Komendant SOP kieruje SOP i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie jej zadań przez prowadzenie polityki kadrowej w związku z art. 19 i art. 20 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zlekceważenie przez organ wyłącznej właściwości Komendanta SOP do określania zasadności i celowości wyznaczania funkcjonariuszy SOP na stanowisko służbowe w SOP, bowiem organ w ocenie skarżącej dokonał nieuprawnionej oceny jej doświadczenia zawodowego oraz kwalifikacji pod kątem możliwości wyznaczenia jej na wakujące stanowiska równorzędne, tj. stanowiska naczelników wydziałów w SOP;
3. wadliwa podstawa prawna zwolnienia ze służby spowodowała zdaniem skarżącej, że przedwcześnie wydano rozkaz o zwolnieniu jej ze służby w SOP, bowiem gdyby organy zastosowały prawidłową podstawę prawną należało wydać rozkaz o zwolnieniu dopiero po upływie 6-miesięcznej dyspozycji, a kończyła się ona w dniu 8 czerwca 2024 r.;
4. wskutek powyższych nieprawidłowości organy naruszyły w ocenie skarżącej zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji RP, co podważa zaufanie obywatela do organów państwa wydających decyzje administracyjne;
II. naruszenie przepisów procesowych, tj.:
1. art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadania czy:
- w toku pozostawania przez skarżącą w dyspozycji Komendanta SOP i w dacie wydania spornego rozkazu personalnego istniały stanowiska równorzędne lub wyższe, na które mogłaby zostać wyznaczona, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy w kontekście ustalenia, czy organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego;
- skarżąca spełnia warunki formalne do wyznaczenia jej na stanowisko równorzędne lub wyższe w Grupie Stanowisk Tymczasowych;
- skarżąca spełnia warunki formalne do wyznaczenia jej na stanowiska równorzędne lub wyższe mając na względzie wszystkie stanowiska, które były wolne, ale nie na dzień sporządzenia przez organ I instancji notatki kadrowej z dnia 20 maja 2024 r., czyli na dzień przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu jej ze służby, ale przez cały okres dyspozycji, tj. od dnia 8 grudnia 2023 r. do dnia 8 czerwca 2024 r., w tym stanowiska, na których czasowo powierzono funkcjonariuszom wykonywanie obowiązków;
2. art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dowolną, a nie swobodą ocenę dowodów, w tym dowodu z analizy stanowisk wakujących przez czas trwania dyspozycji skarżącej, tj. od dnia 8 grudnia 2023 r. do dnia 8 czerwca 2024 r.;
3. art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem z rozkazu personalnego Komendanta SOP nr 633/2024 z dnia 21 maja 2024 r, wynika, że zwalnia skarżącą ze służby z dniem 8 czerwca 2024 r. i temu rozstrzygnięciu nadaje rygor natychmiastowej wykonalności, zaś organ uznaje to działanie za prawidłowe, a ponadto organ akceptuje brak należytego uzasadnienia rygoru natychmiastowej wykonalności tego rozkazu personalnego, tj. skoro przed zwolnieniem skarżąca nie zajmowała już żadnego stanowiska służbowego, tj. nie blokowała żadnego etatu, to dlaczego, zdaniem organu, interes społeczny wymaga nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności;
4. art. 16 w związku z art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez zlekceważenie istnienia w obrocie prawnym ostatecznego rozkazu Komendanta SOP nr 1977/2023 z dnia 7 grudnia 2023 r. o zwolnieniu skarżącej ze stanowiska Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I i przeniesieniu do dyspozycji Komendanta SOP;
5. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozkaz personalny Komendanta SOP nr 633/2024 z dnia 21 maja 2024 r. o zwolnieniu skarżącej ze służby w SOP w sytuacji popełnienia przez organ I instancji zarówno błędów natury procesowej, jak i obrazy przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie;
6. naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 136 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak uchylenia rozkazu personalnego Komendanta SOP nr 633/2024 z dnia 21 maja 2024 r. o zwolnieniu skarżącej ze służby w SOP, przekroczenie przez organ granic dodatkowego postępowania dowodowego, które mógł przeprowadzić z urzędu, niedopuszczalne wyręczenie organu I instancji w przeprowadzeniu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów o zasadniczym znaczeniu, tj. kwerenda wolnych stanowisk równorzędnych w całym okresie przebywania przez skarżącą w dyspozycji, tj. od dnia 8 grudnia 2023 r. do dnia 8 czerwca 2024 r., która powinna być przeprowadzona w ocenie skarżącej przez organ I instancji i należycie udokumentowana w aktach postępowania administracyjnego (czego organ I instancji nie uczynił, gdyż uznał za wystarczające sporządzenie notatki kadrowej w dniu 20 maja 2024 r., tj. dzień przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu skarżącej ze służby, w której zawarto lakoniczną informację, że brak jest stanowisk równorzędnych do stanowiska naczelnika wydziału), czym naruszono także art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. prawo strony do rozpatrzenia sprawy w dwóch niezależnych instancjach administracyjnych;
7. naruszenie art. 138 § 2a Kodeksu postępowania administracyjnego, przez jego niezastosowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. B. na decyzję organu z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr 1148/kadr/24 w przedmiocie zwolnienia ze służby, wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1730/24 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 21 maja 2024 r., nr 633/2024.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na wstępie, że w sprawie bezspornym jest, że rozkazem personalnym nr 1977/2023 z dniem 7 grudnia 2023 r. Komendant SOP zwolnił skarżącą ze stanowiska służbowego Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I i z dniem 8 grudnia 2023 r przeniósł do dyspozycji Komendanta SOP. Natomiast wydając zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącej ze służby w SOP organ jako podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia powołał art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że zgodnie z powołanym przepisem, funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne.
Sąd I instancji stwierdził, że organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w zaskarżonej decyzji, bowiem powołane przez niego przepisy w świetle stanu faktycznego sprawy, nie mogą być podstawą materialnoprawną zwolnienia skarżącej ze służby.
Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne, a funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa wyżej, może być zwolniony ze służby. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji podkreślił, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku likwidacji komórki organizacyjnej, w której pełnił on służbę, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżony rozkaz personalny nie uwzględnia aktualnej sytuacji funkcjonariuszki, czyli pozostawania w dyspozycji Komendanta SOP od dnia 8 grudnia 2023 r. Sąd I instancji zauważył bowiem, że rozkaz personalny nr 1977/2023 o przeniesieniu skarżącej do dyspozycji jest decyzją ostateczną, od której nie wniesiono odwołania. Natomiast w rozkazie o zwolnieniu ze służby organ I instancji odnosi się do poprzedniego stanowiska służbowego, z którego z dniem 7 grudnia 2023 r. skarżąca została zwolniona.
W związku z powyższym Sąd I instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca wcześniejszą decyzją organu, została przeniesiona do jego dyspozycji w związku z likwidacją dotychczas zajmowanego stanowiska. Wobec powyższego w dniu wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, pozostawała ona w dyspozycji Komendanta SOP. W żadnym razie natomiast nie wykazano, żeby to stanowisko, tzw. "dyspozycja", bądź komórka organizacyjna podczas pełnienia przez skarżącą służby w dyspozycji, uległo likwidacji, bądź też zmniejszył się jego stan osobowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że powołana przez organ podstawa prawna zwolnienia ze służby dotyczy tylko takich sytuacji, kiedy funkcjonariusz SOP pełni służbę na konkretnym stanowisku, a nie pozostaje w dyspozycji Komendanta SOP.
Jak zauważył Sąd I instancji, instytucja przeniesienia do dyspozycji i dalsze postępowanie wobec funkcjonariusza pełniącego służbę w dyspozycji, ma swoje szczegółowe uregulowania w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że według art. 80 ust 1. ustawy o SOP, funkcjonariusz zwolniony albo odwołany z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji Komendanta SOP, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Ponadto, stosownie do treści ust. 4 tego artykułu okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy.
W związku z powyższym Sąd I instancji zaznaczył, że skoro nie wyznaczono skarżącej w okresie sześciu miesięcy na inne stanowisko służbowe, to jej ewentualne zwolnienie ze służby ma charakter obligatoryjny na podstawie art. 107 ustawy o SOP, zgodnie z którym funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1 ww. ustawy.
Powyższe doprowadziło Sąd I instancji do wniosku, że organ wydając zaskarżoną i poprzedzającą ja decyzję, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ zaskarżając ten wyrok w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
I. naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1. art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawidłowo przyjął, iż przepisy te nie powinny mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż ostatnim zajmowanym przez skarżącą stanowiskiem służbowym było stanowisko Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I. Przeniesienie do dyspozycji Komendanta SOP oznacza, iż skarżąca nie zajmowała merytorycznego stanowiska służbowego, a tym samym zasadnym było - jak to uczynił organ - zwolnienie skarżącej ze służby z uwagi na niewyrażenie zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska (Naczelnika Wydziału) i niemożności wyznaczenia na stanowisko równorzędne;
2. art. 107 ustawy o Służbie Ochrony Państwa, gdyż Sąd I instancji nieprawidłowo wskazał, że ewentualne zwolnienie skarżącej powinno mieć charakter obligatoryjny na podstawie art. 107 ustawy o SOP. Skoro bowiem mamy do czynienia z obligatoryjnością zastosowania tego przepisu (jeśli zostają spełnione przesłanki), to nie można mówić - jak to czyni Sąd - o ewentualności zastosowania tego przepisu. Odnosząc się zaś do wskazanego zalecenia zastosowania art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom Sądu, ten przepis nie może mieć zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Zgodnie z jego brzmieniem funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1 ustawy o SOP. Skoro zatem skarżącej dwukrotnie zaproponowano objecie innego stanowiska służbowego (gdzie po raz drugi stricte w czasie przebywania w dyspozycji, tj. w dniu 20 maja 2024 r.), to nie można - jak to błędnie czyni Sąd - przyjmować, iż skarżąca nie otrzymała propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji.
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, poprzez stwierdzenie, że organ administracji wydając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy w sprawie nie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 21 maja 2024 r., nr 633/2024, gdyż przepisy prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP nie powinny mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż ostatnim zajmowanym przez skarżącą stanowiskiem służbowym było stanowisko Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I. Przeniesienie do dyspozycji Komendanta SOP oznacza, iż skarżąca nie zajmowała merytorycznego stanowiska służbowego, a tym samym zasadnym było - jak to uczynił organ - zwolnienie skarżącej ze służby z uwagi na niewyrażenie zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska (Naczelnika Wydziału) i niemożności wyznaczenia na stanowisko równorzędne;
2. art. 145 § 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 107 ustawy o SOP, poprzez stwierdzenie, że organ administracji wydając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy w sprawie nie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 21 maja 2024 r. nr 633/2024, gdyż Sąd nieprawidłowo wskazał, że ewentualne zwolnienie skarżącej powinno mieć charakter obligatoryjny na podstawie art. 107 ustawy o SOP. Skoro bowiem mamy do czynienia z obligatoryjnością zastosowania tego przepisu (jeśli zostają spełnione przesłanki) to nie można mówić - jak to czyni Sąd - o ewentualności zastosowania tego przepisu. Odnosząc się zaś do wskazanego zalecenia zastosowania art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom Sądu, ten przepis nie może mieć zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Zgodnie z jego brzmieniem funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1 ustawy o SOP. Skoro zatem skarżącej dwukrotnie zaproponowano objecie innego stanowiska służbowego (gdzie po raz drugi stricte w czasie przebywania w dyspozycji, tj. w dniu 20 maja 2024 r.), to nie można - jak to błędnie czyni Sąd - przyjmować, iż skarżąca nie otrzymała propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji;
3. art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zachowując granic sprawy administracyjnej w zakresie stanu faktycznego i prawnego, który był przedmiotem postępowania. W szczególności Sąd wydał orzeczenie, pomijając istotne zdarzenie faktyczne, które miało kluczowe znaczenie dla oceny legalności decyzji. Sąd niejako dokonał rekonstrukcji stanu faktycznego w oderwaniu od ustaleń poczynionych przez organ, ingerując tym samym w zakres swobodnej oceny dowodów, jakiej organ dokonał zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego;
4. art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie dokonując pełnej i wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przez organ. Sąd nie wykazał, które konkretnie uchybienia proceduralne po stronie organu miały wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji wydano wyrok uchylający decyzję administracyjną, mimo że ta decyzja była w pełni zgodna z prawem oraz została poprzedzona rzetelnym, pełnym i zgodnym z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego postępowaniem;
5. art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na wyjściu poza granice sprawy oraz wadliwej kontroli legalności. Zgodnie z tymi przepisami, sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy i na podstawie akt sprawy. W analizowanej sprawie Sąd naruszył ten przepis co najmniej w dwóch aspektach:
a) Sąd wyszedł poza granice sprawy administracyjnej, poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego oderwanej od tego, co zostało ustalone przez organ. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na innej wersji wydarzeń niż ta, która wynikała z akt sprawy, w tym z dowodów ocenionych zgodnie z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez organ administracyjny. W ten sposób Sąd de facto zastąpił organ w zakresie ustalania stanu faktycznego i oceny dowodów, co stanowi niedopuszczalną ingerencję w autonomię organu administracji publicznej;
b) Sąd pominął istotne zdarzenia i dowody, które były dostępne w aktach sprawy i stanowiły podstawę do wydania decyzji przez organ. W konsekwencji Sąd nie rozpoznał sprawy na podstawie kompletnego materiału dowodowego, lecz w oparciu o jego wybrane fragmenty lub interpretacje pomijające kluczowe elementy - co stanowi oczywiste naruszenie art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd pominął bowiem fakt, iż Komendant SOP dwukrotnie zaproponował skarżącej stanowisko odpowiadające jej kwalifikacjom. Sąd wskazał zaś, że organ administracji tylko raz zaproponował skarżącej wyznaczenie na inne stanowisko. Taki wniosek Sąd wywiódł w oparciu o notatkę z przeprowadzonej w dniu 4 grudnia 2023 r. rozmowy kadrowej (SOP-IV-104996/023.T/TW). Tymczasem stricte podczas przebywania w dyspozycji, tj. w dniu 20 maja 2024 r., skarżącej po raz drugi zaproponowano inne stanowisko, a mianowicie koordynatora w Zarządzie X - Pion Logistyki (SOP-IV32032/2024.T/TW).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie powtórzył treść zarzutów i podkreślił, że nie może być zobowiązany do zastosowania przepisu prawa materialnego, który nie przystaje do okoliczności sprawy, pod rygorem wydania decyzji niezgodnej z prawem. W ocenie organu skarżącego kasacyjnie zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prowadzi do sprzeczności z zasadą praworządności (art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego) oraz narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ wydany został na podstawie błędnych założeń prawnych i faktycznych. Zamiast dokonać oceny legalności decyzji na podstawie akt sprawy, Sąd I instancji - pomijając istotny fakt oraz źle interpretując dowody - uchylił decyzje i wydał wiążące zalecenia co do sposobu ponownego rozpatrzenia sprawy, wskazując niewłaściwą podstawę prawną. Działanie takie narusza podstawowe zasady sądowej kontroli administracji publicznej, która nie polega na podejmowaniu decyzji merytorycznych, lecz na kontroli zgodności działań organu z prawem.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca zażądała rozpoznania jej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że jej zarzuty częściowo zasługują na uwzględnienie.
W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).
Treść dwóch pierwszych zarzutów sformułowanych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej umożliwia ich łączne rozpoznanie. Na podstawie zarówno pierwszego, jak i drugiego zarzutu organ skarżący kasacyjnie usiłuje podważyć prawidłowość ustaleń faktycznych sprawy wytykając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami o charakterze materialnoprawnym, tj. z art. 102 ust. 2 pkt 4, art. 102 ust. 4 i art. 107 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 34) – zwanej dalej ustawą o SOP. Na podstawie pierwszego zarzutu organ skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 i art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, poprzez "stwierdzenie, że organ administracji wydając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy w sprawie nie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 21 maja 2024 r., nr 633/2024, gdyż przepisy prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP nie powinny mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż ostatnim zajmowanym przez skarżącą stanowiskiem służbowym było stanowisko Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I. Przeniesienie do dyspozycji Komendanta SOP oznacza, iż skarżąca nie zajmowała merytorycznego stanowiska służbowego, a tym samym zasadnym było - jak to uczynił organ - zwolnienie skarżącej ze służby z uwagi na niewyrażenie zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska (Naczelnika Wydziału) i niemożności wyznaczenia na stanowisko równorzędne". Natomiast w ramach drugiego zarzutu powiązał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. z art. 107 ustawy o SOP, którego to naruszenia upatruje w stwierdzeniu przez Sąd I instancji, że "organ administracji wydając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy w sprawie nie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia 21 maja 2024 r. nr 633/2024, gdyż Sąd nieprawidłowo wskazał, że ewentualne zwolnienie skarżącej powinno mieć charakter obligatoryjny na podstawie art. 107 ustawy o SOP. Skoro bowiem mamy do czynienia z obligatoryjnością zastosowania tego przepisu (jeśli zostają spełnione przesłanki) to nie można mówić - jak to czyni Sąd - o ewentualności zastosowania tego przepisu. Odnosząc się zaś do wskazanego zalecenia zastosowania art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom Sądu, ten przepis nie może mieć zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Zgodnie z jego brzmieniem funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1 ustawy o SOP. Skoro zatem skarżącej dwukrotnie zaproponowano objecie innego stanowiska służbowego (gdzie po raz drugi stricte w czasie przebywania w dyspozycji, tj. w dniu 20 maja 2024 r.), to nie można - jak to błędnie czyni Sąd - przyjmować, iż skarżąca nie otrzymała propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji". Zarzuty te nie mogły odnieść skutku.
Przede wszystkim w związku z tym, że organ skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1, czy też art. 151 lub art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).
W związku z tym, że treść omawianych zarzutów świadczy o tym, że intencją organu skarżącego kasacyjnie było podważenie ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji w ramach niniejszego postępowania, wyjaśnienia wymaga, że w celu skutecznego sformułowania takiego zarzutu należało przede wszystkim powiązać zarzut naruszenia przepisu, na podstawie którego wydano zaskarżony wyrok z przepisami stanowiącymi podstawę i kryteria dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie, tj. z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a., a przede wszystkim z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast zarzuty sformułowane jako zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami o charakterze materialnoprawnym (z art. 102 ust. 2 pkt 4, art. 102 ust. 4 i art. 107 ustawy o SOP) i z jednoczesnym pominięciem przepisów k.p.a., nie mogły skutecznie podważyć ustaleń Sądu I instancji dokonanych w zakresie stanu faktycznego sprawy. Dlatego zarzuty te okazały się nieskuteczne.
Ponadto, na marginesie należy zauważyć, w odniesieniu do treści ww. zarzutu w zakresie powołanego w nim "art. 107 ustawy o SOP", że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega, że art. 107 ustawy o SOP składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych, tj. z pięciu ustępów, spośród których ustęp pierwszy i drugi składają się ponadto z punktów i nie wskazuje konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, która zdaniem autora skargi kasacyjnej została naruszona.
Nie mógł także odnieść skutku zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 133 § 1 p.p.s.a., który w ocenie organu skarżącego kasacyjnie nie zachował granic sprawy administracyjnej w zakresie stanu faktycznego i prawnego, który był przedmiotem postępowania. Organ skarżący kasacyjnie na podstawie tego zarzutu podniósł, że Sąd I instancji wydał orzeczenie, pomijając istotne zdarzenie faktyczne, które miało kluczowe znaczenie dla oceny legalności decyzji i niejako dokonał rekonstrukcji stanu faktycznego w oderwaniu od ustaleń poczynionych przez organ, ingerując tym samym w zakres swobodnej oceny dowodów jakiej organ dokonał zgodnie z przepisami k.p.a.
Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (..)". Natomiast orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza to, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11, LEX nr 1145067). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dokonanych przez sąd pierwszej instancji, które to ustalenia usiłuje na podstawie omawianego zarzutu podważyć organ skarżący kasacyjnie, o czym wprost świadczy treść omawianego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11, LEX nr 1149159; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Sąd I instancji analizując i oceniając znajdujące się w aktach niniejszej sprawy dokumenty, w tym zaskarżoną w sprawie decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr 1148/kadr/24, nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a., a więc tak sformułowany zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł odnieść skutku.
Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niedokonanie – w ocenie organu skarżącego kasacyjnie – pełnej i wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przez organ. "Sąd nie wskazał które konkretne uchybienia proceduralne po stronie organu miały wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji wydano wyrok uchylający decyzję administracyjną, mimo że ta decyzja była w pełni zgodna z prawem oraz została poprzedzona rzetelnym, pełnym i zgodnym z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego postępowaniem".
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". W odniesieniu do art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazać więc należy, że przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę skarżącej na decyzję organu z dnia 29 sierpnia 2024 r., nr 1148/kadr/24 w przedmiocie zwolnienia ze służby w SOP niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, i tym samym nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga, a prawidłowości tej oceny nie można skutecznie podważać na podstawie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.
Z powyższych przyczyn nie mógł także odnieść skutku ostatni z zarzutów naruszenia przepisów postępowania sformułowanych w skardze kasacyjnej, na podstawie którego organ skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. ponownie usiłuje podważyć ustalony w sprawie stan faktyczny wytykając Sądowi I instancji, m.in. "dokonanie oceny stanu faktycznego oderwanej od tego, co zostało ustalone przez organ", "pominięcie istotne zdarzenia i dowody, które były dostępne w aktach sprawy", czy "nierozpoznanie sprawy na podstawie kompletnego materiału dowodowego".
Przechodząc zatem do oceny zarzutów sformułowanych przez organ skarżący kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).
Organ skarżący kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej wytknął Sądowi I instancji zarówno dokonanie błędnej wykładni, jak i niewłaściwe zastosowanie:
1. art. 102 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, "gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawidłowo przyjął, iż przepisy te nie powinny mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż ostatnim zajmowanym przez skarżącą stanowiskiem służbowym było stanowisko Naczelnika Wydziału 2 Zarządu I. Przeniesienie do dyspozycji Komendanta SOP oznacza, iż skarżąca nie zajmowała merytorycznego stanowiska służbowego, a tym samym zasadnym było - jak to uczynił organ - zwolnienie skarżącej ze służby z uwagi na niewyrażenie zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska (Naczelnika Wydziału) i niemożności wyznaczenia na stanowisko równorzędne";
2. art. 107 ustawy o SOP, "gdyż Sąd I instancji nieprawidłowo wskazał, że ewentualne zwolnienie skarżącej powinno mieć charakter obligatoryjny na podstawie art. 107 ustawy o SOP. Skoro bowiem mamy do czynienia z obligatoryjnością zastosowania tego przepisu (jeśli zostają spełnione przesłanki) to nie można mówić - jak to czyni Sąd - o ewentualności zastosowania tego przepisu. Odnosząc się zaś do wskazanego zalecenia zastosowania art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom Sądu, ten przepis nie może mieć zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Zgodnie z jego brzmieniem funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1 ustawy o SOP. Skoro zatem skarżącej dwukrotnie zaproponowano objecie innego stanowiska służbowego (gdzie po raz drugi stricte w czasie przebywania w dyspozycji, tj. w dniu 20 maja 2024 r.), to nie można - jak to błędnie czyni Sąd - przyjmować, iż skarżąca nie otrzymała propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji".
Abstrahując od ponownie nieprecyzyjnie przywołanego przez organ skarżący kasacyjnie przepisu, tj. art. 107 ustawy o SOP, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zarzuty te nie mogły odnieść skutku jako zarzuty dokonania błędnej wykładni ww. przepisów przez Sąd I instancji.
Podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa strona skarżąca kasacyjnie powinna bowiem wskazać, na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Tymczasem w niniejszej sprawie organ skarżący kasacyjnie nie tylko nie wykazał na czym polega w jego ocenie błędne rozumienie art. 102 ust. 2 pkt 4, art. 102 ust. 4, jak i art. 107 (ust. 1 pkt 9 – doprecyzowanie wynika dopiero z treści zarzutu) ustawy o SOP przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ani też jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia, lecz w ogóle nie odnosił się do kwestii rozumienia tych przepisów przyjętego przez Sąd I instancji.
Natomiast odnosząc się do powyższych zarzutów rozumianych jako zarzuty niewłaściwego zastosowania ww. przepisów ustawy o SOP przypomnieć należy, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej, jak już wskazano w ramach omówienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Nie podważono również prawidłowości wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy, tj. art. 102 ust. 2 pkt 4, art. 102 ust. 4, jak i art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP. Oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy istotne jest zweryfikowanie, czy w podniesionych zarzutach niewłaściwego zastosowania prawa materialnego organ skarżący kasacyjnie wykazał, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść omawianych zarzutów niewłaściwego zastosowania prawa materialnego potwierdza wypełnienie tego obowiązku przez organ skarżący kasacyjnie, co czyni omawiane zarzuty skutecznymi.
Słusznie bowiem podnosi organ skarżący kasacyjnie nieprawidłowe uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie konieczności zastosowania w realiach niniejszej sprawy art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP jako podstawy zwolnienia skarżącej ze służby i tym samym błędne uznanie przez Sąd I instancji, że przyjęta przez organ podstawa zwolnienia, tj. art. 102 ust. 2 ustawy o SOP nie była właściwa. Skarga kasacyjna w tym zakresie okazała się uzasadniona.
W art. 107 ust. 1 ustawy o SOP wskazano przesłanki obligatoryjnego zwolnienia ze służby w SOP. Jedną z nich, w myśl art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, jest nieotrzymanie propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji, o którym mowa w art. 80 ust. 1. W art. 80 ust. 1 ustawy o SOP wskazano natomiast, że funkcjonariusz zwolniony albo odwołany z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji Komendanta SOP, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby.
Choć skarżąca – przed zwolnieniem ze służby na mocy rozkazu personalnego organu I instancji z dnia 21 maja 2024 r., utrzymanego w mocy zaskarżoną w sprawie decyzją organu – rzeczywiście pozostawała w dyspozycji Komendanta SOP na mocy art. 80 ust. 1 ustawy o SOP, to art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP nie mógł mieć zastosowania do jej sprawy i tym samym stanowić podstawy jej (obligatoryjnego) zwolnienia ze służby w SOP. W przepisie tym wprost wskazano, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby, gdy przez okres pozostawania w dyspozycji Komendanta SOP nie otrzyma on propozycji innego stanowiska służbowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że na podstawie treści art. 107 ust. 1 pkt 8 ustawy o SOP wnioskować należy, że propozycja ta nie dotyczy wyłącznie innego równorzędnego stanowisko służbowego, ale każdej innej propozycji, tj. także propozycji niższego stanowiska. Wymóg nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego w okresie pozostawania w dyspozycji wprost eliminuje możliwość zastosowania art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżącej, na co słusznie zwraca organ skarżący kasacyjnie, przedstawiono bowiem dwukrotnie propozycję innego stanowiska służbowego – równorzędnego pod względem stopnia etatowego, niższego jednak pod względem stawki uposażenia, czego w sprawie nie zakwestionowano. Błędne jest zatem stwierdzenie Sądu I instancji, że organy orzekające w niniejszej sprawie winny zwolnić skarżącą ze służby na tej podstawie.
Jednocześnie nie było podstaw do uznania, wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że w odniesieniu do skarżącej nie powinien mieć zastosowania art. 102 ust. 4 w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP. Zgodnie z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP, funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku m.in. likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na stanowisko równorzędne. Z kolei w myśl art. 102 ust. 4 ustawy o SOP funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn, o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Treść ww. przepisów nie eliminuje z kolei możliwości ich zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy, w których zajmowane przez skarżącą stanowisko służbowe zostało zlikwidowane, a wobec niemożności – w ocenie organu – wyznaczenia jej na równorzędne stanowisko służbowe, dwukrotnie przedstawiono skarżącej propozycje niższego pod względem stawki uposażenia stanowiska, których to propozycji skarżąca nie przyjęła. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, o niemożności zastosowania art. 102 ust. 4 ustawy o SOP jako podstawy zwolnienia ze służby nie może świadczyć niezajmowanie przez skarżącą stanowiska służbowego w momencie zwolnienia, a pozostawanie już przez nią w tym momencie w dyspozycji Komendanta SOP. Nie ma racji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie twierdząc, że "powołana przez organ podstawa prawna zwolnienia ze służby dotyczy tylko takich sytuacji, kiedy funkcjonariusz SOP pełni służbę na konkretnym stanowisku, a nie pozostaje w dyspozycji Komendanta SOP". Takie stanowisko byłoby sprzeczne z brzmieniem art. 102 ust. 2 pkt 4, art. 80 ust. 1 i art. 102 ust. 4 ustawy o SOP, z których to przepisów wynika, że w sytuacji funkcjonariusza, którego stanowisko zostało zlikwidowane, a który nie przyjął propozycji innego (niższego) stanowiska, możliwe jest w pierwszej kolejności jego zwolnienie z zajmowanego stanowiska i wskutek zwolnienia przeniesienie go do dyspozycji Komendanta SOP, a dopiero następnie zwolnienie go ze służby w SOP.
Powyższe prowadzi do uznania za błędne stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie stwierdzenia, że prawidłową podstawę zwolnienia skarżącej ze służby w SOP winien stanowić art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, nie zaś art. 102 ust. 4 ww. ustawy. Skutkuje to koniecznością uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących niewłaściwego zastosowania tych przepisów w realiach niniejszej sprawy. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia, a to czyni zaskarżony wyrok nieprawidłowym.
Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględni wytyczne wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i uznając, że treść art. 102 ust. 4 w związku z art. 102 ust. 2 pkt 4 ustawy o SOP nie eliminuje możliwości jego zastosowania w niniejszej sprawie jako podstawy zwolnienia skarżącej ze służby, oceni czy w sprawie rzeczywiście ziściły się przesłanki wskazane w ww. przepisach, zaskarżoną w sprawie decyzję wydano zgodnie z prawem, a rozstrzygnięcie sprawy mieści się w granicach uznania administracyjnego.
Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z tym przepisem "W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części". Skład orzekający doszedł do przekonania, że jeżeli istotną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego była wadliwość orzeczenia Sądu I instancji spowodowana wyłącznie uchybieniem tego Sądu w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego orzeczenia, to brak dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI