III OSK 1394/23

III OSK 1394/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2363/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-01-26
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1592
art. 14 ust. 1 i ust. 4
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Żak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2363/22 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 13 września 2022 r. nr DKO-420/1671/2021/kk w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2363/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie" lub "Sąd I instancji") oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca" lub "spółka") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska ("GIOŚ" lub "organ odwoławczy") z dnia 13 września 2022 r., nr DKO-420/1671/ 2021/kk, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z dnia 22 października 2021 r., nr ODI.7062.86.4.2021.PK, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "WIOŚ" lub "organ I instancji") – na postawie art. 32 ust. 1a oraz ust. 5 i ust. 5a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm., dalej "ustawa o odpadach" lub "u.o.o.") – wstrzymał działalność skarżącej w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia na terenie elektrowni biogazowej zlokalizowanej pod adresem ul. [...] w [...].
Działając na skutek odwołania skarżącej, GIOŚ decyzją z dnia 13 września 2022 r., nr DKO-420/1671/2021/kk, uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w całości. Organ odwoławczy wskazał, że w okresie od dnia 13 maja do dnia 8 lipca 2021 r. WIOŚ przeprowadził pozaplanową kontrolę na terenie elektrowni biogazowej zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Kontrola ta została przeprowadzona na wniosek Prezydenta Miasta [...] w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego warunki wytwarzania i przetwarzania odpadów. Skarżąca prowadziła działalność na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...], udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów i uwzględniającej warunki przewidziane dla zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Na podstawie pisma Prezydenta z dnia 14 maja 2021 r. organ I instancji ustalił, że skarżąca nie wypełniła obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592 ze zm., dalej "ustawa nowelizująca" lub "ustawa"), tj. nie złożyła w terminie do dnia 5 marca 2020 r. wniosku o zmianę posiadanej decyzji, wobec czego pozwolenie wygasło. Przeprowadzona w toku kontroli analiza prowadzonej ewidencji odpadów wykazała, że skarżąca przetwarzała bez wymaganego zezwolenia odpady o kodach 02 01 99 – inne niewymienione odpady, 02 02 01 – odpady z mycia i przygotowywania surowców, 02 03 80 – wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych (z wyłączeniem 02 03 81), 02 03 99 – inne niewymienione odpady, 02 06 01 – surowce i produkty nieprzydatne do spożycia i przetwórstwa, 02 01 03 – odpadowa masa roślinna i 02 07 80 – wytłoki, osady moszczowe i pofermentacyjne. Ustalenia w tym zakresie odnotowano w protokole kontroli nr [...], podpisanym przez kontrolującego 8 lipca 2021 r.; kontrolowany odmówił jego podpisania. W tych okolicznościach WIOŚ wstrzymał działalność skarżącej w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia na terenie jej elektrowni biogazowej.
Organ odwoławczy zauważył dalej, że pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. skarżąca wniosła do WIOŚ o wyrażenie zgody na podjęcie działalności wskazując, że decyzją z dnia 6 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta [...] udzielił jej pozwolenia zintegrowanego dla instalacji typu [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna w dniu 7 grudnia 2021 r.
W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami, ale w toku postępowania odwoławczego ustały przyczyny wstrzymania przedmiotowej działalności z uwagi na to, że decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], WIOŚ wyraził zgodę na podjęcie działalności w zakresie przetwarzania odpadów na terenie przedmiotowej elektrowni biogazowej. Skoro zatem WIOŚ wydał decyzję wyrażającą zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności, to postępowanie w sprawie wstrzymania tej działalności stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone.
Skarżąca złożyła skargę do WSA w Warszawie na decyzję GIOŚ z dnia 13 września 2022 r., zarzucając jej naruszenie art. 14 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy nowelizującej poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że udzielone skarżącej pozwolenie na wytwarzanie odpadów, uwzględniające warunki na przetwarzanie odpadów, udzielone decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r. – wygasło wobec niezłożenia przez skarżącą w terminie do 5 marca 2020 r. wniosku o zmianę tej decyzji, podczas gdy 8 listopada 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia zintegrowanego z uwzględnieniem zmian i nowych wymogów sformułowanych w ustawie nowelizującej, a co za tym idzie udzielone jej pozwolenie na wytwarzanie odpadów nie wygasło. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia, tj. w części uznającej, że udzielone jej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r. pozwolenie na wytwarzanie odpadów, uwzględniające warunki na przetwarzanie odpadów, wygasło. GIOŚ wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 26 stycznia 2023 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji przytoczył art. 14 ust. 1, 2 i 4 ustawy nowelizującej i wskazał, że poza sporem jest, iż skarżąca nie złożyła wniosku o zmianę posiadanego zezwolenia ani do 5 września 2019 r., ani do 5 marca 2020 r. W dniu 8 listopada 2019 r. skarżąca złożyła natomiast wniosek o udzielenie jej pozwolenia zintegrowanego. Sąd I instancji zaznaczył, że podziela stanowisko zaprezentowane w zapadłym na skutek skargi skarżącej wyroku WSA w Poznaniu z dnia 29 marca 2022 r., II SA/Po 824/21, a następnie podał, że proponowana przez skarżącą interpretacja przepisów ustawy nowelizującej zakłada zbyt daleko idące odstąpienie od jej wymogów ustawy. Art. 14 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej ma konkretne cele: do wskazanego przez ustawodawcę terminu należało uzupełnić obowiązujące zezwolenia i pozwolenia o dane dotyczące magazynowania odpadów oraz o dane dotyczące zabezpieczenia roszczeń wykonania zastępczego m.in. dotyczących usunięcia odpadów i ich zagospodarowania. Uzupełnienie zezwolenia powodowało więc jego automatyczne podtrzymanie, zaś bierność przedsiębiorcy gospodarującego odpadami – jego wygaśnięcie.
W ocenie Sądu I instancji, w świetle brzmienia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej trudno przyjmować, że wystąpienie o nową, a zwłaszcza inną rodzajowo decyzję z zakresu gospodarki odpadami, mogłoby wywoływać skutek podtrzymujący moc obowiązującą dotychczasowego zezwolenia/pozwolenia. Ustawodawca sformułował bowiem te przepisy w sposób jednoznaczny. Wynika z nich jasno, iż obowiązkiem przedsiębiorców gospodarujących odpadami było uzupełnienie posiadanych zezwoleń pod rygorem ich wygaśnięcia. Oczywiście, przedsiębiorcy tacy mogli ubiegać się o nowe zezwolenie (np. pozwolenie zintegrowane, tak jak uczyniła to skarżąca), ale wówczas winni je otrzymać przed upływem terminu do złożenia wniosku o zmianę posiadanej decyzji (tj. pierwotnie przed upływem 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy nowelizującej, a w końcu do dnia 5 marca 2020 r.). Zaznaczyć jednak trzeba, że rezygnując z trybu z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy czynili to na własne ryzyko, gdyż w przypadku nieuzyskania nowej decyzji dotyczącej gospodarki odpadami przed upływem terminu do złożenia wniosku o zmianę decyzji już posiadanej, musieli liczyć się z jej wygaśnięciem. Stąd też wystąpienie przez skarżącą o udzielenie jej pozwolenia zintegrowanego obejmującego przetwarzanie odpadów w zakładzie przy ul. [...] w [...] nie powodowało uzupełnienia danych pozwolenia z dnia [...] września 2015 r. o elementy wymagane przez ustawę nowelizującą, a taki był cel jej art. 14 ust. 1 i 2. Postępowanie o udzielenie pozwolenia zintegrowanego, jako odrębne rodzajowo, nie mogło być uznane za procedurę określoną w powołanych przepisach tej ustawy. Takiego rozumienia art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej nie zmienia uzyskanie przez skarżącą pozwolenia zintegrowanego decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., gdyż nastąpiło to już po upływie terminu określonego w tym przepisie. Okoliczność udzielenia skarżącej tego pozwolenia była jedynie przesłanką do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] stycznia 2022 r., wyrażającej zgodę na podjęcie działalności w zakresie przetwarzania odpadów na terenie przedmiotowej elektrowni biogazowej. To zaś spowodowało bezprzedmiotowość postępowania co do wstrzymania działalności skarżącej w tym zakresie. W tych okolicznościach organ odwoławczy słusznie przyjął, że postępowanie należało umorzyć, gdyż upadła przesłanka wstrzymania działalności skarżącej w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Nie zmienia to jednak faktu prawidłowego ustalenia, że pozwolenie udzielone jej decyzją z dnia [...] września 2015 r. wygasło z uwagi na niezłożenie wniosku o jego zmianę w terminie wynikającym z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, a nie zastąpiło go pozwolenie zintegrowane, gdyż wniosek o jego udzielenie nie został pozytywnie załatwiony przed upływem tego terminu.
Pismem z dnia 6 kwietnia 2023 r. skarżąca (dalej także "skarżąca kasacyjnie") wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2023 r., zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej poprzez niewłaściwą wykładnię,
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że w sprawie nie zaszły okoliczności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i uwzględnienie w całości skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia, tj. w części uznającej, że udzielone skarżącej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r. pozwolenie na wytwarzanie odpadów, uwzględniające warunki na przetwarzanie odpadów, wygasło – ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona – o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego w tym postępowaniu, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, niemniej jednak w niniejszej sprawie należy od tej zasady uczynić wyjątek. Wskazywane przez skarżącą kasacyjnie naruszenie przepisów postępowania jest bowiem ujmowane jako konsekwencja naruszenia prawa materialnego.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie tej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1. Art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej wskazuje dokumenty, które należy dołączyć do wniosku. Z kolei art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej stanowi, że jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa.
Skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie powołanych przepisów przez ich błędną wykładnię. Treść zarzutu nie wskazuje, na czym ta błędna wykładnia ma polegać, jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie skarżącej kasacyjnie obowiązkowi z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej można uczynić zadość i tym samym zapobiec skutkowi z art. 14 ust. 4 tej ustawy – inaczej niż przyjął Sąd I instancji – nie tylko przez złożenie we właściwym czasie wniosku o zmianę posiadanej decyzji, ale także przez złożenie wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej kasacyjnie, uznając zarazem, że wykładnia odnośnych przepisów dokonana przez Sąd I instancji jest w pełni prawidłowa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na aprobatę zasługuje również argumentacja Sądu I instancji wskazująca, że w świetle literalnego brzmienia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej nie sposób przyjmować, że wystąpienie o nową, a zwłaszcza inną rodzajowo decyzję z zakresu gospodarki odpadami, mogłoby wywoływać skutek podtrzymujący moc obowiązującą dotychczasowego zezwolenia. Przepisy są sformułowane jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości nakładają na przedsiębiorców gospodarujących odpadami obowiązek wystąpienia o zmianę posiadanych zezwoleń pod rygorem ich wygaśnięcia. Wniosek musi przy tym mieć ściśle określoną treść, a ponadto muszą być doń dołączone enumeratywnie wyliczone załączniki.
Dodatkowo warto zauważyć, że uregulowania zawarte w art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej stanowią typowy przykład znanego i opisanego w doktrynie rozwiązania intertemporalnego, przewidującego jurysdykcyjne dostosowanie do nowego prawa (w założeniu lepszego i bardziej adekwatnego do obecnych uwarunkowań) ostatecznych decyzji wydanych pod rządami starego prawa. To rozwiązanie kreuje specyficzną sprawę administracyjną, której sednem jest możliwość i zarazem potrzeba wydania decyzji "dostosowawczej". Zakłada ono nie tyle ustanowienie nowej normy indywidualnej (uprawnień i obowiązków), ile modyfikację normy indywidualnej, która już istnieje, przy zachowaniu ciągłości jej obowiązywania (zob. M. Kamiński, Prawo administracyjne intertemporalne, Warszawa 2011, passim, zwłaszcza s. 446). Wykładnia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej prezentowana przez skarżącą kasacyjnie, zmierzająca do utożsamienia wniosku o wydanie decyzji "dostosowawczej" i wniosku o wydanie decyzji mającej kształtować nową normę indywidualną (w dodatku normę o innym zakresie niż dotychczasowa) – jawi się jako sprzeczna z istotą przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania intertemporalnego.
Rozwiązanie intertemporalne ustanowione w art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej oznacza, że ustawodawca zaakceptował pozostawanie w obrocie prawnym decyzji niedostosowanych do nowego stanu prawnego w okresie przejściowym. Skoro liczyła się data złożenia wniosku, okres przejściowy w założeniu wykraczał poza dzień 5 marca 2020 r. – trwał on jeszcze przez czas potrzebny na wydanie decyzji "dostosowawczej". Wydanie decyzji "dostosowawczej" jest jednak w założeniu mniej skomplikowane i, przy uwzględnieniu standardowych terminów załatwienia spraw, następuje szybciej niż wydanie decyzji "nowej", zwłaszcza decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego, co do której obowiązuje termin szczególny. Uznanie, że obowiązkowi z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej można uczynić zadość nie tylko przez złożenie we właściwym czasie wniosku o zmianę posiadanej decyzji, ale także przez złożenie wniosku o wydanie nowego pozwolenia zintegrowanego – de facto implikowałoby, wbrew woli ustawodawcy, znaczne wydłużenie okresu przejściowego.
W świetle powyższych uwag sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej okazuje się niezasadny. Siłą rzeczy nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przepisów postępowania "poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że w sprawie nie zaszły okoliczności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy". Gdy chodzi o ten zarzut, to trzeba też zaznaczyć, że nie jest on prawidłowo skonstruowany. Powołano w nim tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – jest to przepis wynikowy, który co do zasady sam przez się nie może być podstawą skutecznego zarzutu kasacyjnego (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., III OSK 6008/21). Poza tym przepis ten – skoro skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w ogóle nie był przez Sąd I instancji stosowany i nie mógł być przezeń naruszony. "W przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a." (wyrok NSA z 8 listopada 2024 r., III OSK 1804/24).
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.