III OSK 1379/22

III OSK 1379/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Jezielska
Małgorzata Pocztarek
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Sz 196/21 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2022-02-17
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 par 1, 14 ust 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji K. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 196/21 w sprawie ze skargi Fundacji K. z siedzibą w B. na bezczynność Burmistrza P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2. zasądza od Burmistrza P. na rzecz Fundacji K. z siedzibą w B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 196/21 oddalił skargę Fundacji K. z siedzibą w B. (dalej także: Fundacja) na bezczynność Burmistrza P. (dalej także: organ), błędnie określonego w komparycji wyroku jako Wójt Gminy P.,
w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 26 lipca 2021 r. Fundacja zwróciła się do Burmistrza P. w trybie dostępu do informacji publicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji czy:
1) w związku z zawartą umową o powierzenie grantu w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020 Osi Priorytetowej nr III: Cyfrowe Kompetencje społeczeństwa działania 3.1: Działania szkoleniowe na rzecz rozwoju kompetencji cyfrowych dotyczącej realizacji projektu grantowego pn. "Akademia kompetencji cyfrowych dla mieszkańców województw pomorskiego, warmińsko-mazurskiego, podlaskiego", w wyniku którego zawarto umowę partnerską opisaną poniżej, przeprowadzono audyt lub umowa ta/postępowanie było przedmiotem analizy przez Regionalną Izbę Obrachunkową?;
2) w związku z zawartą umową partnerską na rzecz realizacji projektu POPC [...] pomiędzy Gminą P. a Fundacją K. z siedzibą w B. przeprowadzono audyt lub umowa ta/postępowanie było przedmiotem analizy przez Regionalną Izbę Obrachunkową?
Fundacja zaznaczyła jednocześnie, że w przypadku udzielenia przez organ odpowiedzi pozytywnej zarówno na pierwsze, jak i na drugie pytanie, zwraca się o przesłanie w wersji papierowej dokumentów lub końcowych raportów, czy też sprawozdań z przeprowadzonych audytów lub kontroli.
Pismem datowanym na dzień 22 listopada 2021 r. Fundacja wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem Fundacji z dnia 26 lipca 2021 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz Fundacji sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł, a także zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Fundacja wskazała, że jej wniosek z dnia 26 lipca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej został skutecznie doręczony organowi w dniu 29 lipca 2021 r., co potwierdza załączone do skargi zwrotne potwierdzenie odbioru. Jednak, jak wskazała strona skarżąca, od dnia odebrania wniosku organ nie podjął żadnej czynności w sprawie, nie poinformował Fundacji o przedłużającym się terminie rozpoznania wniosku, Fundacja nie otrzymała także żadnej odpowiedzi na wniosek.
Fundacja podkreśliła, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Op 26/20, że w jej ocenie dokument, raport, czy sprawozdanie z przeprowadzonego audytu lub kontroli stanowi informację publiczną, która podlega udostępnieniu.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz P. wniósł o jej oddalenie w całości
i podniósł, że przygotował pismo w odpowiedzi na wniosek Fundacji o udostępnienie informacji publicznej, w którym wyjaśnił, że organ nie dysponuje żądanymi informacjami, gdyż w sprawach przywołanych przez Fundację nie przeprowadzono audytu oraz że wskazane w zapytaniu postępowanie i umowy nie były przedmiotem analizy Regionalnej Izby Obrachunkowej. Organ podniósł, że z analizy Rejestru wniosków o udostępnienie informacji publicznej prowadzonego w Urzędzie Miejskim w P. wynika, że sporządzoną przez Burmistrza odpowiedź na wniosek wysłano do Fundacji w dniu 3 sierpnia 2021 r. (poz. 37 Rejestru). Jednak z uwagi na to, że nadano ją listem zwykłym, organ nie dysponuje potwierdzeniem nadania pisma. Organ podkreślił, że pozostawał w przekonaniu, że odpowiedź na wniosek Fundacji została skutecznie do niej wysłana, ponieważ podpisał przygotowane w tym przedmiocie pismo i nie otrzymał informacji o tym, że wysłany list nie dotarł do adresata. Burmistrz P. dodał, że z uwagi na treść wniesionej skargi, ponownie przesłał Fundacji odpowiedź na wniosek, tym razem listem poleconym.
Organ dołączył do odpowiedzi na skargę odpowiedź na wniosek z dnia
3 sierpnia 2021 r. wraz z Rejestrem wniosków o udostępnienie informacji publicznej prowadzonym w Urzędzie Miejskim w P., w którym w poz. 37 wskazano, że w dniu 3 sierpnia 2021 r. wysłano do Fundacji odpowiedź, a także pismo z dnia
13 grudnia 2021 r., przy którym ponownie nadesłano Fundacji odpowiedź z dnia
3 sierpnia 2021 r. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru pisma przez Fundację.
W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2022 r. Fundacja wskazała, że tłumaczenia, które organ zawarł w odpowiedzi na skargę stanowią nieudolną próbę uzasadnienia braku udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej i podkreśliła, że organ był zobowiązany skutecznie udzielić odpowiedzi, czego nie uczynił w niniejszej sprawie w ustawowym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 196/21 oddalił skargę Fundacji na bezczynność Burmistrza P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie organ sprostał temu wymogowi, gdyż pismem z dnia
3 sierpnia 2021 r. udzielił Fundacji odpowiedzi na jej wniosek, a odpowiedź ta pozostaje w ścisłym związku z treścią zadanych pytań i stanowi realizację prawa do udostępnienia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zauważył, że co prawda organ nie posiada zwrotnego potwierdzenia odbioru przez Fundację korespondencji zawierającej odpowiedź na wniosek, gdyż pismo to zostało do niej nadane listem zwykłym, ale przedstawione przez organ dokumenty, a zwłaszcza wyciąg z Rejestru wniosków, dostatecznie dowodzą, że pismo z dnia 3 sierpnia 2021 r. zostało przesłane na adres Fundacji wskazany we wniosku. Zapis zamieszczony w pozycji
nr 37 tego Rejestru wskazuje na to, że wniosek Fundacji z dnia 26 lipca 2021 r. został zarejestrowany w Urzędzie Miejskim w P. w dniu 29 lipca 2021 r., zaś odpowiedzi na niego udzielono Fundacji w dniu 3 sierpnia 2021 r. Widniejący
w rejestrze adres nadawcy jest zgodny z adresem wskazanym przez Fundację
we wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W ocenie Sądu I instancji brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania zapisów dokonanych w Rejestrze wniosków o udostępnienie informacji publicznej prowadzonym w Urzędzie Miejskim w P., a skoro rejestr ten jest rejestrem korespondencji wysyłanej, to dokonane w nim wpisy nie mogą dotyczyć jakiejkolwiek korespondencji, lecz jedynie takiej, która została przez organ wysłana
do konkretnego wskazanego w rejestrze adresata.
Sąd I instancji zaznaczył, że w myśl art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób
i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji
w sposób i w formie określonych we wniosku. Fundacja nie wskazała natomiast, że domaga się przesłania korespondencji listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, zaś przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej takiego wymogu nie przewidują.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Fundacja zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych
i rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegające na pominięciu faktu, że udzielenie informacji publicznej musi być skutecznie doręczone podmiotowi wnoszącemu zapytanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Fundacja wskazała, że zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji
w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.
W ocenie strony skarżącej kasacyjnie przepis ten oznacza, że informacja publiczna powinna być udostępniona w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem,
a sama interpretacja zwrotu "udostępniona" oznacza, że informacja ta musi skutecznie dotrzeć do adresata wniosku. Natomiast w realiach niniejszej sprawy, jak wskazała Fundacja, organ administracyjny nie doręczył jej skutecznie odpowiedzi na wniosek z dnia 26 lipca 2021 roku. Fundacja przyznała co prawda, że we wniosku
o udostępnienie informacji publicznej nie wskazała konieczności udzielenia jej odpowiedzi za pośrednictwem listu poleconego ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, ale nie zmienia to wymogu skutecznego doręczenia odpowiedzi na wniosek podmiotowi wnioskującemu o udostępnienie informacji.
Fundacja wskazała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że przedstawienie przez organ kserokopii Rejestru wniosków o udostępnienie informacji publicznej sporządzonej na kartce A4 nie świadczy o tym, że przedmiotowy list został rzeczywiście nadany. W rejestrze przywoływanym przez organ brakuje choćby podpisu lub adnotacji kto i kiedy ten list nadał do Fundacji. Możliwe jest zatem, że sporządzono odpowiedź na wniosek na piśmie, ale z rejestru nie wynika, że ją skutecznie wysłano na adres Fundacji. Strona skarżąca kasacyjnie dodała, że organ mógł uprawdopodobnić skuteczne nadanie korespondencji zawierającej odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, składając reklamację na poczcie, którą to można również złożyć w odniesieniu do listu nierejestrowanego, czego organ nie uczynił.
Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że samo ewentualne sporządzenie pisma zawierającego odpowiedz na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie stanowi "udostępniania" żądanej we wniosku informacji.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone
w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego.
Analiza treści zarzutu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że strona skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia prawa materialnego, tj. art. 14 ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., w jego niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd I instancji polegającym na pominięciu faktu, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi być skutecznie doręczona podmiotowi wnoszącemu zapytanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odniesieniu do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności zauważyć, że
art. 14 u.d.i.p. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych (dwóch ustępów)
o odmiennym zakresie normowania. Trzeba w związku z tym przypomnieć, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r.,
II OSK 2232/10, LEX nr 1138117; wyrok NSA z dnia 19 października 2022 r., I OSK 1407/19; wyrok NSA z dnia 11 października 2022 r., III OSK 5368/21; wyrok NSA
z dnia 8 września 2022 r., II GSK 713/19). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż
w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku
z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246).
W realiach niniejszej sprawy uchybienie powyższe nie dyskwalifikowało jednak podniesionego zarzutu, wprawdzie bowiem sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 14 u.d.i.p. nie zawiera wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, która zdaniem autora skargi kasacyjnej została naruszona, jednak treść tego zarzutu, jak i treść uzasadnienia skargi kasacyjnej,
w którym wskazano na art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p., pozwalają przyjąć, że w istocie zarzut ten odnosi się do art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Dokonując takiej rekonstrukcji zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że wprawdzie zasadniczo sąd drugiej instancji nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), jest to jednak dopuszczalne, gdy pozwala na to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna oraz argumentacja uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r.,
I FSK 1679/11, LEX nr 1218340).
Strona skarżąca kasacyjnie podnosi zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 u.d.i.p.
w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, tymczasem wskazany przepis ma charakter przepisu postępowania. Zgodnie jednak z ugruntowanym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie NSA, samo wadliwe przyporządkowanie zarzutu do właściwej podstawy kasacyjnej nie dezawuuje co do zasady takiego zarzutu, jeżeli sposób jego sformułowania pozwala na jego ocenę w ramach prawidłowej podstawy kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 2670/10, LEX nr 1415244; wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 52/11). Trzeba przy tym mieć na uwadze, że również przepisy postępowania podlegają wykładni i zastosowaniu w określonej sprawie, chociaż oczywiście stosowanie prawa materialnego i przepisów postępowania następuje w sposób odmienny, tj. adekwatny do charakteru działania norm prawa materialnego i norm zawartych w przepisach proceduralnych.
W odniesieniu do konstrukcji omawianego zarzutu sformułowanego jako zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego należy przypomnieć, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak
i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. Również niewłaściwe zastosowanie przepisów postępowania może być konsekwencją ich błędnej wykładni.
W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika jednak, że strona skarżąca kasacyjnie upatruje niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 1 u.d.i.p. jako konsekwencji dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni przywołanego przepisu.
Tak zrekonstruowany zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 u.d.i.p. jest uzasadniony.
Przepis art. 14 u.d.i.p. stanowi w ust. 1, że "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku". Z treści tego przepisu wynika, że to w gestii wnioskodawcy leży określenie w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby on otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia należy odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy ePUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w siedzibie organu. Z kolei przez formę udzielenia informacji publicznej należy rozumieć postać, w jakiej wnioskodawca oczekuje jej pozyskania. Forma udostępnienia informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich czynności o charakterze technicznym, polegających na zmianie nośnika danych. Są to czynności, które prowadzą do przekazania informacji w formie takiej, jak kopia ksero, skan, zgranie danych na nośnik zewnętrzny, skany wielkopowierzchniowe czy zmiana formatu danych. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący kasacyjnie zwrócił się do organu
o udostępnienie wnioskowanych informacji poprzez "przesłanie ich w wersji papierowej". Prowadzi to do wniosku, że Fundacja nie sprecyzowała dokładnego sposobu oraz formy w jakiej domaga się udostępnienia żądanej informacji publicznej. W takiej sytuacji to dysponent tej informacji powinien wskazać formę jej udostępnienia z jednoczesnym uwzględnieniem istoty postępowania o udzielenie informacji publicznej, jaką stanowi skuteczne przekazanie wnioskodawcy żądanej przez niego informacji.
Istotą niniejszej sprawy jest jednak nie tyle kwestia sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej, co rozumienie ustawowego zwrotu "udostępnienie informacji publicznej". W tym kontekście należy podkreślić, że udzielenie informacji publicznej na wniosek z pewnością nie następuje z momentem sporządzenia stosownej odpowiedzi, lecz z chwilą jej skutecznego doręczenia wnioskodawcy, a obowiązek takiego skutecznego doręczenia spoczywa na podmiocie zobowiązanym.
Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla uznania, że organ nie pozostawał w niniejszej sprawie w zwłoce i rzeczywiście udzielił odpowiedzi na wniosek Fundacji w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie wystarczy twierdzenie organu, iż podpisał przygotowaną odpowiedź na wniosek i jednocześnie nie otrzymał informacji o tym, że wysłany list nie dotarł do adresata, nie może o tym również świadczyć, jak stwierdził Sąd I instancji, wpis w pozycji 37 Rejestru wniosków o udostępnienie informacji publicznej prowadzonego w Urzędzie Miejskim w P. mający potwierdzać, że sporządzoną przez organ odpowiedź na wniosek wysłano do Fundacji w dniu 3 sierpnia 2021 r. za pośrednictwem zwykłego listu. Należy podkreślić w tym kontekście, że prawidłowo wysłana przez organ korespondencja zawierająca odpowiedź na wniosek
o udostępnienie informacji publicznej powinna zostać doręczona w taki sposób, aby organ mógł wykazać, że dotarła ona do adresata. Przyjąć zatem należy, iż organy władzy publicznej zobowiązane są, udostępniając informację publiczną, zachować
w zakresie doręczeń minimalny standard wymagany nie tylko przepisami proceduralnymi, ale także zasadami dobrej administracji, a standard ten obejmuje przede wszystkim dokonywanie doręczeń za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Stąd dla wykazania skuteczności doręczenia konieczne jest posługiwanie się przez organ dowodem doręczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1141/18 oraz z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 601/15).
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyniku zaakceptowania wadliwego zastosowania art. 14 ust. 1 u.d.i.p. będącego następstwem nieprawidłowej wykładni tego przepisu w zakresie odnoszącym się do rozumienia pojęcia "udostępnienia informacji publicznej" nieprawidłowo uznał, że nie ma podstaw, aby kwestionować fakt skutecznego nadesłania przez organ w dniu 3 sierpnia 2021 r. odpowiedzi na wniosek Fundacji o udostępnienie informacji publicznej, a skoro sformułowany przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 u.d.i.p. okazał się zasadny, to z wyżej wskazanych względów konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji będzie miał na uwadze zarówno powyższą wykładnię art. 14 ust. 1 u.d.i.p., jak i okoliczności faktyczne sprawy istniejące w czasie ponownego orzekania w niniejszej sprawie.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.