III OSK 1365/21

III OSK 1365/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Masternak - Kubiak
Mariusz Kotulski
Mirosław Wincenciak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1737/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-11-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 799
art. 3 pkt 20, art. 273 ust. 1 pkt 4, art. 274 ust. 5, art. 279 ust. 2 i art. 293 ust. 3
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2013 poz 21
art. 26 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
Sentencja
Dnia 11 października 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1737/18 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2018 r. nr KOA/149/Oś/17 w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1737/18 oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2018 r. nr KOA/149/Oś/17 w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") zarzuciła naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 11 w zw. z art. 133, art. 134 i art. 135 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a."), poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji wiążących ustaleń prawomocnego wyroku uznającego wspólników Cegielni [...] w sprawie winnych za popełnienie wykroczenia określonego w ustawie o odpadach, a tym samym niewzięcie tej okoliczności przy ustalaniu podmiotu korzystającego ze środowiska, odpowiedzialnego i zobowiązanego do poniesienia opłaty podwyższonej, a także zaaprobowanie błędnego ustalenia stanu faktycznego przez organ drugiej instancji w zakresie uznania, że zanieczyszczenie przewożonych przez skarżącą odpadów wynikało z jej działań, a nie z działań innego podmiotu oraz braku ustalenia dokładnej daty, kiedy doszło do zanieczyszczenia;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 i art. 134 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 8, art. 15, art. 28, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nieprawidłowego ustalenia wszystkich stron postępowania i wydanie decyzji wyłącznie względem skarżącej, podczas gdy prawidłowe ustalenie stron i prowadzenie postępowania przy uczestnictwie Cegielni mogło doprowadzić do innych ustaleń faktycznych w zakresie pomiotu odpowiedzialnego za zanieczyszczenie przewożonych odpadów innym odpadem i okresu, kiedy miało to miejsce, względnie ustaleniu, czy do zanieczyszczenia odpadem, co do którego Cegielnia nie posiadała zezwolenia, nie doszło w latach poprzednich;
3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niewypełniający dyspozycji tego przepisu, w szczególności w braku dostatecznego wyjaśnienia motywów, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji, uznając, że kwestionowane decyzje wydane w obu instancjach nie naruszają prawa, a braki w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie nie wpływają na jego wynik, a ponadto niewyjaśnieniu przez Sąd, dlaczego podwyższona opłata za korzystanie ze środowiska naliczana jest od całego tonażu odpadów dostarczonych w maju 2014 r., a nie od ilości faktycznych zanieczyszczeń, tj. maksymalnie 180 kg (0,180 Mg),
4) art. 26 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm., dalej w skrócie "u.o."), poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż posiadaczem odpadów jest Spółka B., w sytuacji, gdy ustalony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny nie uprawniał do uznania, że spełniono przesłanki warunkujące uznaniem skarżącej za faktycznego posiadacza odpadów;
5) art. 3 pkt 20 w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. 2018 r., poz. 799 ze zm., dalej w skrócie "p.o.ś."), poprzez ich błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że podmiotem korzystającym ze środowiska nie jest Cegielnia [...], działająca w okolicznościach wskazujących na przekroczenie oraz naruszenie warunków określonych w pozwoleniu na odzysk odpadów poza instalacjami, co skutkowało błędnym wskazaniem w decyzji wymiarowej podmiotu korzystającego ze środowiska;
6) art. 279 ust. 3 p.o.ś., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że sam fakt przekazania odpadów przez ich posiadacza na rzecz podmiotu, który nie uzyskał stosowanego zezwolenia na gospodarowanie odpadami, skutkuje przyjęciem, iż podmiotem korzystającym ze środowiska obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska jest podmiot, który przekazał odpady, bez wzięcia pod uwagę innych okoliczności, takich jak konieczność ustalenia podmiotu, który mógł te odpady zanieczyścić lub w przypadku braku ustalenia, kto ponosi winę za zanieczyszczenie tych odpadów, podczas gdy dyspozycja tego przepisu nie wyłącza konieczności przeprowadzenia takich ustaleń w trybie przepisów o zbieraniu i ocenie dowodów, zgodnie z przepisami k.p.a.;
7) art. 293 ust. 3 p.o.ś., poprzez jego błędną wykładnię, polegająca na uznaniu, że przepis ten uprawnia organ do naliczenia opłaty podwyższonej za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, od ogólnego tonażu przyjętych odpadów (zgodnie z zezwoleniem), a nie od tonażu odpadów, które były przekazane podmiotowi nieposiadającemu zezwolenia na gospodarowanie tymi odpadami.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd pierwszej instancji.
Chybione okazały się zarzuty podnoszące naruszenie prawa materialnego. Zgodnie z art. 273 ust. 1 pkt 4 p.o.ś., opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów. Wysokość opłaty za składowanie odpadów, stosownie do treści art. 274 ust. 5 p.o.ś., zależy od ilości i rodzaju składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów. Jak stanowi art. 293 ust. 3 p.o.ś., za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,7 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą tonę odpadów i za każdą dobę składowania. Według art. 3 pkt 20 p.o.ś., podmiotem korzystającym ze środowiska jest m. in. przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.). Stosownie do treści art. 279 ust. 2 p.o.ś., w razie składowania lub magazynowania odpadów podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, jest, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadacz odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Z kolei jak stanowi ust. 3 – jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, to według art. 279 ust. 3 p.o.ś. – podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, jest, z zastrzeżeniem ust. 4, podmiot który przekazał te odpady. Skarżąca, jako podmiot korzystający ze środowiska i podmiot, który przekazał odpady, została zobowiązana do ponoszenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska na podstawie art. 279 ust. 3 i art. 293 ust. 3 p.o.ś. Trafnie wskazuje Sąd pierwszej instancji i organy, że zanieczyszczenie odpadu o kodzie 19 12 09 (minerały, np. piasek, kamienie) m.in. strzępkami gąbki, folii musiało skutkować sklasyfikowaniem składowanych przez skarżącą odpadów do kodu 19 12 12 (inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty). Odpady o kodzie 19 12 12 nie zostały wskazane w decyzji Starosty [...] z dnia 23 listopada 2009 r. – zezwalającej Cegielni na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R14. Należało zatem przyjąć, że odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami. Niewłaściwe klasyfikowanie wytworzonych przez skarżącą odpadów i przekazanie ich na rzecz Cegielni musiało skutkować uznaniem przedmiotowego składowania jako składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Zatem podmiotem przekazującym odpady o kodzie 19 12 12 na rzecz Cegielni, która nie uzyskała wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki tego rodzaju odpadami, była skarżąca i jako podmiot korzystający ze środowiska, faktycznie władający przedmiotowymi odpadami, została zobowiązana do poniesienia opłaty za składowanie spornych odpadów. Przekazane przez skarżącą odpady o kodzie 19 12 12, w myśl obowiązujących ówcześnie przepisów, nie mogły być wykorzystane do rekultywacji wyrobiska, wobec czego miało miejsce składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Wysokość opłaty została ustalona prawidłowo, przy zastosowaniu obowiązującego wówczas obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 10 września 2013 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2014, przy zastosowaniu współczynnika w wysokości 0,7 jednostkowej stawki opłaty za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania – zgodnie z art. 293 ust. 3 p.o.ś. Nietrafnie też podnosi zarzut numer 7 skargi kasacyjnej, że podstawą do naliczenia opłaty podwyższonej powinna być ilość odpadów o kodzie niezgodnym z zezwoleniem, tj. maksymalnie 0,180 Mg. Zanieczyszczenie odpadu o kodzie 19 12 09 między innymi: strzępkami gąbki, folii – dotyczyło całego tonażu odpadów dostarczonych przez skarżącą Cegielni w przedmiotowym okresie. W tej sytuacji zasadnie przyjęto, że opłacie podwyższonej podlega całkowita masa odpadów, które sklasyfikowano kodem 19 12 12 (inne odpady w tym zmieszane substancje i przedmioty).
Chybione okazały się również zarzuty naruszenia procedury administracyjnej. W sprawie ustalono, że w dniach od dnia 9 do dnia 24 października 2014 r. organ ochrony środowiska przeprowadził kontrolę na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w C. do których tytuł prawny posiada Cegielnia [...] z siedzibą w C. W jej wyniku ustalono, że w wyrobisku, po eksploatacji iłów, prowadzony jest niezgodnie z prawem proces odzysku odpadów, polegający na jego wypełnianiu odpadami w postaci wymieszanych z piaskiem i masą ziemną rozdrobnionych tworzyw sztucznych, gum, gąbek i części odpadów opakowaniowych metalowych kwalifikowanymi do odpadów o kodzie 19 12 12 (inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty), zamiast odpadami o kodzie 19 12 09 (minerały, np. piasek, kamienie). Cegielnia, oprócz decyzji z dnia 9 listopada 2009 r., zobowiązującej do rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni kruszywa naturalnego, posiadała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne w procesie odzysku R14, w tym odpadów o kodzie 19 12 09 (decyzja Starosty [...] z dnia 23 listopada 2009 r.). Z kolei skarżąca, na podstawie umowy zawartej w dniu 1 marca 2010 r. w C. z Cegielnią na przyjmowanie odpadów na wyrobisko do rekultywacji, zgodnie z decyzją z dnia 23 listopada 2009 r., była w latach 2010-2014 posiadaczem przekazującym odpady do wypełniania wyrobiska, będącym zarazem transportującym odpady. Skarżąca w 2014 r. – od styczna do maja – dostarczała do odzysku na wyrobisko w C. odpady kwalifikowane pod kodem 19 12 09 i w maju 2014 r. dostarczyła odpady o kodzie 19 12 12 (pod kodem 19 12 09 – karta przekazania odpadu nr [...], masa odpadów 96,50 Mg), które nie były wskazane w/w zezwoleniu – decyzji Starosty [...] z dnia 23 listopada 2009 r., jaką legitymowała się Cegielnia. Z przywołanej karty wynika, że posiadaczem odpadów, przekazującym i transportującym w/w odpady, była skarżąca, a posiadaczem odpadów, przejmującym w/w odpady, była Cegielnia [...]. Zatem przedmiotowe odpady zostały przekazane przez skarżącą na rzecz podmiotu (Cegielnia), który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami. W świetle całokształtu materiału dowodowego trafnie przyjęto, że dostawcą w/w odpadów była skarżąca, a Cegielnia nie posiadała wymaganego prawem zezwolenia na odbiór tego typu odpadów.
Tym samym chybiony jest zarzut numer 2 skargi kasacyjnej, podnoszący naruszenie prawa procesowego, w tym wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania. Trafnie wskazuje bowiem Sąd pierwszej instancji, że ewentualne nieuznanie za strony innych podmiotów, zwłaszcza wskazywanych przez skarżącą przedsiębiorców (Cegielnia [...] i "[...]" Sp. z o.o., Przedsiębiorstwo [...]), a tym samym przeprowadzenie postępowania bez ich udziału, nie mogło być rozważane w ramach przepisów postępowania gwarantujących czynny udział danemu podmiotowi w sprawie, gdyż jako związane z przesłanką wznowieniową, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., mogło być skutecznie podnoszone jedynie przez wyżej wymienione podmioty, a nie przez skarżącą, która brała udział w sprawie.
Chybiony jest także zarzut numer 1 skargi kasacyjnej, który podnosi pominięcie przez Sąd pierwszej instancji wiążących ustaleń prawomocnego wyroku uznającego wspólników Cegielni winnych popełnienia wykroczenia określonego w ustawie o odpadach. Przede wszystkim z art. 11 p.p.s.a. wynika, że moc wiążącą dla sądu administracyjnego mają jedynie ustalenia co do popełnienia przestępstwa zawarte w prawomocnym wyroku skazującym za przestępstwo. Sąd administracyjny jest związany tylko zawartymi w sentencji wyroku skazującego ustaleniami okoliczności związanych ze sprawą i typem czynu przypisanego sprawcy (wyroki NSA z dnia: 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 914/12, LEX nr 1336111 oraz 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 355/08, LEX nr 530047). Zgodnie z art. 7 § 1 Kodeksu karnego, przestępstwem jest zbrodnia lub występek. Chodzi więc o ustalenia co do popełnienia przez oskarżonego czynu, który wypełnia dyspozycję normy karnej i został mu przypisany jako przestępstwo. Nie wiążą zatem sądu administracyjnego orzeczenia stwierdzające popełnienie czynu, który przestępstwem nie jest, a mianowicie wykroczenia. Ponadto zauważyć należy, iż ustalenia wynikające z owego orzeczenia w sprawie o wykroczenie nie rzutują na poprawność ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie administracyjnej. Podkreślenia wymaga, że reżim odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie przepisów ochrony środowiska różni się od reżimu odpowiedzialności wykroczeniowej w tym przedmiocie. Co do zasady reżimy odpowiedzialności administracyjnej i wykroczeniowej nie są względem siebie konkurencyjne (nie konsumują się), z uwagi na odrębności w zakresie strony przedmiotowej i podmiotowej sankcjonowanego naruszenia prawa. Ustalenia w zakresie popełnienia wykroczenia z art. 171 u.o., względem wspólników Cegielni, nie przekreślają odpowiedzialności administracyjnej Spółki w niniejszej sprawie. Okoliczność przypisania winy i skazania wspólników Cegielni za w/w wykroczenie nie wyłącza odpowiedzialności skarżącej w niniejszej sprawie na podstawie przepisów p.o.ś.
Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut numer 3 skargi kasacyjnej, podnoszący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39), powołany przepis może być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia: 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09 i 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2259/11). W tej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Prezentowane w tych ramach wytyki odnoszą się raczej do aspektu materialnoprawnego wyroku. Wyrok nie uchyla się więc spod kontroli instancyjnej, a zatem z tego powodu nie podlegał wzruszeniu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.
Sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).