II OSK 1023/06

II OSK 1023/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-08-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II OSK 1340/07 - Postanowienie NSA z 2008-03-18
II SAB/Wa 105/05 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-04-11
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SAB/Wa 105/03 odrzucającego skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie wniosku z dnia 7 listopada 2002 r. o stwierdzenie nieważności orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia 5 kwietnia 1985 r. nr [...]; z dnia 24 grudnia 1985 nr [...]; z dnia 14 września 1990 r. nr [...]; orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia 6 lipca 1988 r. nr [...] oraz orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia 22 czerwca 2001 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie w zakresie wniosku z dnia 7 listopada 2002 r. o stwierdzenie nieważności orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia 5 kwietnia 1985 r., z dnia 24 grudnia 1985r., z dnia 14 września 1990 r., orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. z dnia 6 lipca 1988 r. oraz orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia 22 czerwca 2001 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie powyższego wniosku z dnia 7 listopada 2002 r. była już przedmiotem skargi Z. P. zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. I SAB 36/03, który odrzucił tą skargę zaś wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie o sygnaturze akt OSK 336/04 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną na powyższe postanowienie skargę kasacyjną. Powyższe względy wskazywały na to, że sprawa objęta skargą Z. P. z dnia 9 kwietnia 2005 r. została już prawomocnie osądzona i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 4) i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł Z. P. Zdaniem strony skarżącej postanowienie to narusza:
1) art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art., art. 77 ust. 2, art. 91 ust. 1, art. 175 ust. 1, art. 184 w zw. z art. 7, art. 8 ust. 2, art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U Nr 78, poz. 483) poprzez nie respektowanie praw skarżącego i ograniczanie dostępu do sądu.
2) art. 3 § 1 i 2 pkt 8, art. 7, art. 58 § 1 pkt 4 § 3 i 4, art 149w zw. z art. 3 § 2 pkt 1, art. 50 § 1, art. 134, art. 135 oraz art. 145 p.p.s.a. przez błędną interpretację, zastosowanie i doprowadzenie do przewlekłości postępowania sądowego.
3) § 36 § 1, § 37 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 1992 r., Nr 57, poz. 278, z 1994., Nr 31, poz. 113, z 2000 r. Nr 97, poz. 1059; zm. Z 2004 Nr. 133, poz. 1422 z późn. zm.) i art.. 158 w zw. art. 1 § 1 pkt. 1, art. 156 § 1 pkt. 1-7, art. 157 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1, art. 2, art. 4 ustawy z dnia 24 maja 1990 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1990 r. Nr. 34, poz. 201) poprzez naruszenie ich w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła, że odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny nie powołał się na powagę rzeczy osądzonej, co w przekonaniu strony prowadzi do konkluzji, iż "nie miało miejsca prawomocne osądzenie sprawy". Znaczna część wywodów uzasadnienia skargi kasacyjnej poświęcona została nieprawidłowości rozstrzygnięć zawartych w orzeczeniach komisji lekarskiej.
W związku z powyższymi zarzutami występujący w imieniu skarżącego pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 11 kwietnia 2006 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz poniesionych kosztów i wydatków w kwocie 500 zł w związku z prowadzeniem sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej podzielił stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu z dnia 11 kwietnia 2006 r. zaznaczając również, że przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest orzeczenie sądu a nie akt administracyjny. Ponadto kwestie związane ze stwierdzeniem nieważności wskazanych rzez skarżącego orzeczeń lekarskich były także przedmiotem innego postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2005 r. oddalającym skargę kasacyjną Z. P.
Wywodząc powyższe argumenty pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącego niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzupełnieniu skargi kasacyjnej skarżący podtrzymał swoje zarzuty wnosząc także o oddalenie żądań organu w przedmiocie zasądzenia kosztów jak też o skierowanie jego sprawy na posiedzenie jawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 4) p.p.s.a. odrzucenie skargi następuje w przypadku kiedy sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Istotną w tej kwestii przesłanką jest tożsamość podmiotów i przedmiotu postępowania. W kontekście tych przesłanek stwierdzić należy, że rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r. skarga kasacyjna Z. P. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2003 r. w sprawie ze skargi Z. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, dotyczyła żądania stwierdzenia nieważności ex tunc tych samych co wymienione w skardze z dnia 9 kwietnia 2005 r. a odrzuconej postanowieniem Sądu z dnia 11 kwietnia 2006 r. orzeczeń rejonowych wojskowych komisji lekarskich. Także i w tej, omawianej obecnie sprawie organem, którego bezczynność została zaskarżona był Minister Obrony Narodowej. Bez względu na zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie rozpoznanie merytoryczne skargi wniesionej w niniejszej sprawie niewątpliwie stanowiłoby naruszenie powagi rzeczy osądzonej i z tego też względu skarga ta podlegała odrzuceniu.
Należy przy tym zauważyć, iż przyczyną odrzucenia wniesionej skargi był stwierdzony brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania tej skargi. Stan ten nie uległ obecnie zmianie i zachodzi oprócz tożsamości przedmiotu sprawy i stron również tożsamość stanu faktycznego obu spraw.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić prawidłowość podstawy prawnej wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia zaskarżonego rozpoznawaną skargą kasacyjną. Wobec oczywistej słuszności rozstrzygnięcia Sądu bez wpływu na zasadność wydanego orzeczenia pozostają zarzuty naruszenia szeregu przepisów powołanych w skardze kasacyjnej aktów prawnych. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie były zarzuty skargi kasacyjnej w kontekście wydanego postanowienia z dnia 11 kwietnia 2006 r. w całości opartego na normie art. 58 § 1 pkt 4) i § 3 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie dotyczyła odrzucenia wniesionego przez stronę środka zaskarżenia ze względu na naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. W szczególności więc skarga kasacyjna powinna wykazać, iż orzeczenie Sądu zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy zasadnie do zapisu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Takiego wykazania skarga kasacyjna, mimo jej obszerności, nie zawiera. Treść jej niemal całkowicie odnosi się natomiast do kwestii merytorycznych związanych z zasadnością odrzuconej skargi, nie będących przedmiotem wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.
W związku z art. 204 p.p.s.a., zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego podlega oddaleniu. Zgodnie w powołanym przepisem zwrot niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego przysługuje organowi, jeżeli zaskarżony skargą wyrok sądu pierwszej instancji oddalał skargę. W konsekwencji wniosek powyższy należało uznać za bezpodstawny.