III OSK 1322/23

III OSK 1322/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6145 Sprawy dyrektorów szkół
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Bd 897/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2023-01-17
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1428
§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. h, i, j, k, n i o; § 4 ust. 1 i ust. 2; § 5 ust. 1; § 8 ust. 2 pkt 1
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej  z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego  przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) protokolant asystent sędziego Ewelina Gee-Milan po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 897/22 w sprawie ze skargi E.S. na zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia 18 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły 1. prostuje oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 897/22 w ten sposób, że w miejscu określenia formy zaskarżonego aktu wpisuje "zarządzenie" zamiast "decyzja"; 2. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 897/22 uwzględnił skargę E.S. i stwierdził nieważność zaskarżonego zarządzenia Burmistrza Miasta [...] z dnia 18 lipca 2022 r. nr 91/2022 w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że ww. zarządzenie zostało wydane z istotnym naruszeniem § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1428) zwanego dalej rozporządzeniem, polegającym na nie unieważnieniu konkursu i nie zarządzeniu ponownego jego przeprowadzenia z powodu nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego.
Analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Sąd uznał, że złożona przez kandydatkę E.S. oferta zawierała wszystkie wymagane w ogłoszeniu o konkursie dokumenty, a dokonana przez Komisję Konkursową ocena dokumentów pod kątem braku ich kompletności zgodnie z wymogami ogłoszenia była zbyt formalistyczna. Wyjaśniono, że w ogłoszeniu o konkursie pośród dokumentów wymaganych nie wymieniono dokumentu mającego potwierdzić zmianę nazwiska. Nie ma druku z polem (nazwisko rodowe, panieńskie). Pośród załączników nie wymieniono aktu małżeństwa. Mimo, że w nagłówku dokumentów skarżąca podała jako kandydata E.A., to podpisała wszystkie wymagane dokumenty własnoręcznie jako E.S. Wszystkie wymagane dokumenty zostały złożone zgodnie z wymogami pkt II ogłoszenia. Komisja nie miała wątpliwości co do kandydatki biorącej udział w konkursie, ponieważ w protokole z posiedzenia Komisji Konkursowej podała udział w konkursie E.S. Już ta okoliczność dowodzi, że Komisja nie powinna mieć wątpliwości co do tożsamości kandydatki, skoro powołała w protokole nazwisko – S., którym podpisała się kandydatka własnoręcznie pod wszystkimi dokumentami oferty.
Zdaniem Sądu niezgodność nazwiska w nagłówku z nazwiskiem użytym przy własnoręcznym podpisie skarżącej, w razie wątpliwości mogła zostać zweryfikowana poprzez chociażby wylegitymowanie kandydatki dowodem tożsamości. Komisja mogła w tym zakresie dokonać odpowiedniej adnotacji w protokole z posiedzenia. Błąd, który Komisja uznała za dyskwalifikujący kandydatkę, należy postrzegać jako oczywistą omyłkę, która mogła zostać wyjaśniona w trakcie posiedzenia Komisji. Komisja dysponując dokumentami i danymi w nich zawartymi, jak miejsce i data urodzenia, zamieszkanie, ukończenie studiów, itp. powinna uznać zachowanie w nagłówku załączników nazwiska "A." wpisanego drukiem, a nie odręcznie, jako oczywistą omyłkę.
Zaakcentowano, że wbrew stanowisku organu zawartemu w odpowiedzi na skargę nie było wymagane dla zachowania kompletności złożonych dokumentów złożenie przez skarżącą podpisu własnoręcznego poprzedzonego treścią: "Ja niżej podpisany", ponieważ druki załączników nie zawierały tej treści adnotacji. W ocenie Sądu o zachowaniu wymogu podpisu dokumentu decyduje własnoręczny podpis, a nie nazwisko w nagłówku pisma. Wszystkie oświadczenia podpisane zostały własnoręcznie przez kandydatkę w tym m.in. oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych i korzystaniu z pełni praw publicznych. Nadto, pośród załączników znajduje się oświadczenie zawierające następujące dane kandydata: "Imię (imiona) i nazwisko: E.S." z informacjami o dacie i miejscu urodzenia, obywatelstwie oraz miejscu zamieszkania (adresie do korespondencji). W życiorysie (jeden z wymaganych dokumentów), skarżąca podała nazwisko – S. i podpisała się własnoręcznie tym samym nazwiskiem. Poza tym, tylko jako kandydatka skarżąca mogła poświadczyć za zgodność z oryginałem złożone dokumenty. Wszystkie podpisy przy poświadczaniu złożyła odręcznie, posługując się nazwiskiem - S. Powyższe dane zgodne są z danymi zawartymi na kopercie, w której skarżąca przesłała dokumenty na konkurs.
Resumując wskazano, że działanie Komisji Konkursowej skutkowało niedopuszczeniem kandydatki do postępowania konkursowego i spowodowało, że jej oferta nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji zarządzenie zatwierdzające konkurs narusza § 8 ust. 2 rozporządzenia z uwagi na niedostrzeżenie wadliwości konkursu, o której mowa w jego § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Nie można bowiem w sposób swobodny przyjmować jako brak dokumentu wskazanego w ogłoszeniu o konkursie, jedynie z przyczyn złego jego oznaczenia w nagłówku pism, gdy wszystkie złożone a wymagane przez konkurs dokumenty zostały podpisane własnoręcznie przez kandydatkę i zawierały w swojej treści informacje, których wymaga się, aby znalazły się w dokumentach oferty złożonej przez kandydata w konkursie na dyrektora. Nie można przyjąć formalistycznej oceny przedstawionych dokumentów, odrzucając ich moc, opierając się na uchybieniu, które nie przesądza o wiarygodności złożonych dokumentów.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Burmistrz Miasta [...], zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 220 § 1 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak wezwania strony skarżącej do uzupełnienia opłaty sądowej od wpisu za wniesienie skargi i tym samym rozpoznanie skargi wniesionej przez stronę pomimo faktu, że strona uiściła wpis od skargi w niewłaściwej zaniżonej wysokości co miało niewątpliwie wpływ na prowadzone postępowanie oraz wynik sprawy;
b) art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą antycovidową poprzez przeprowadzenie rozprawy na posiedzeniu niejawnym w sytuacji, gdy nie było ku temu przesłanek, a przez to organ nie mógł wyjaśnić stanowiska zajętego uprzednio w sprawie, co miało wpływ na wynik postępowania;
2) przepisów prawa materialnego:
a) błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie § 4 ust. 1 oraz § 4 ust. 2 pkt 2 w związku z § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia poprzez uznanie, że skarżąca przedłożyła wszystkie dokumenty wymagane przez organ i tym samym winna zostać dopuszczona do kolejnego etapu postępowania konkursowego w sytuacji, gdy dokumenty przedłożone przez skarżącą, a w szczególności nieprawidłowości w nich występujące wskazują, że skarżąca nie spełniła wymagań formalnych organu wskazanych w dokumentacji konkursowej;
b) błędną wykładnie oraz niewłaściwe zastosowanie § 1 ust. 2 pkt 4 pkt o, k, j, i, h, n w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że niezgodność nazwiska w nagłówkach oświadczeń przedłożonych przez skarżącą z nazwiskiem użytym przy własnoręcznym podpisie skarżącej mogła zostać zweryfikowana przez Komisję, gdyż była oczywistą omyłką, która mogła zostać wyjaśniona w sytuacji, gdy ww. wymienione rozporządzenie nie dopuszcza możliwości wzywania kandydatów do uzupełniania pierwotnie złożonej dokumentacji w odpowiedzi na ogłoszony konkurs po terminie składania ofert.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a.
Strona skarżąca kasacyjnie podniosła w skardze kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowania art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy antycovidowej i skierowanie przez Przewodniczącego Wydziału II w Sądzie pierwszej instancji sprawy na posiedzenie niejawne w dniu 17 stycznia 2023 r. z pominięciem rozprawy, mimo że strona ta wyraźnie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy, sprzeciwiając się skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne.
Zarzut ten zostanie rozpoznany jako pierwszy, ponieważ strona skarżąca kasacyjnie podnosząc ten zarzut jednocześnie wskazuje na brak możliwości, poprzez zastosowanie ww. przepisu ustawy antycovidowej, należytego wyjaśnienia swojego stanowiska w toku postępowania sądowoadministracyjnego przed Sądem pierwszej instancji, a więc w istocie zaistnienia przesłanki nieważności postępowania określonej w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. obejmującej pozbawienie strony możności obrony jej praw w toku postępowania. Ustalenie, że taka przesłanka w tej sprawie zaistniała obligowałoby Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia zaskarżonego wyroku bez rozpatrywania kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej.
Jak wynika z akt sprawy ani strona skarżąca ani strona przeciwna do strony skarżącej w skardze oraz w odpowiedzi na skargę nie wnosiły o przeprowadzenie rozprawy. Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy antycovidowej wskazując na brak możliwości przeprowadzenia rozprawy z bezpośrednim udziałem stron. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarządzeniem z dnia 19 września 2022 r. zwrócił się do stron z pytaniem, czy wyrażają zgodę na przeprowadzenie rozprawy przy wykorzystaniu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku z zastrzeżeniem, że brak udzielenia odpowiedzi będzie traktowany jako brak możliwości udziału w rozprawie przeprowadzonej w sposób zdalny, co spowoduje skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (akta sądowe sprawy, karty nr 1-2, nr 21-25).
W odpowiedzi na to zarządzenie pełnomocnik Burmistrza Miasta [...] pismem z dnia 3 października 2022 r. oświadczył, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej, domagając się niekierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym (akta sądowe sprawy, karta nr 26). Strona skarżąca przed Sądem pierwszej instancji nie złożyła natomiast żadnego oświadczenia.
W związku z tym Przewodniczący Wydziału II w Sądzie pierwszej instancji kolejnym zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2022 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów wraz z wyznaczeniem terminu posiedzenia niejawnego (akta sądowe sprawy, karta nr 37).
Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy antycovidowej obowiązującej w dniu 17 stycznia 2023 r. przewodniczący mógł zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można było jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku i na takim posiedzeniu niejawnym sąd orzekał w składzie trzech sędziów. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, ponieważ w tej sprawie stwierdzono brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Na podstawie obowiązującego w dniu 17 stycznia 20223 r., a więc w dniu wydania w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonego wyroku nie stanowiło naruszenia prawa rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym z powołaniem się na art. 15zzs4 ust. 3 ustawy antycovidowej. Złożenie przez Burmistrza Miasta [...] wniosku o rozpoznanie takiej sprawy na posiedzeniu z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie pozbawiło sądu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (zob. wyrok NSA z 11 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 4109/18; wyrok NSA z 14 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 2015/21).
Mając powyższe należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut pozbawienia w tej sprawie skarżącego kasacyjnie możliwości obrony swoich praw i tym samym nie zaistniała przesłanka nieważności postępowania objęta art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Ograniczenie prawa strony do udziału w rozprawie wynikało z ww. przepisów ustawowych i ich źródłem był stan zagrożenia epidemicznego. Skarżący kasacyjnie miał możliwość przedłożenia swojego stanowiska w sprawie przed Sądem pierwszej instancji, co uczynił w odpowiedzi na skargę.
Przechodząc do kontroli kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie są one zasadne.
Nie może powodować uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy polegający na braku wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w wymaganej wysokości, a tym samym rozpoznaniu skargi wniesionej przez stronę pomimo uiszczenia wpisu w zaniżonej wysokości. W ocenie tej strony stanowi to naruszenie art. 220 § 1 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rację ma strona skarżąca kasacyjnie, że prawidłowo uiszczony wpis od skargi w tej sprawie powinien być ustalony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wynosić 300 złotych. W tej sprawie sama strona skarżąca bez wezwania jej do uiszczenia wpisu dokonała wpłaty kwoty 200 złotych tytułem wpisu od skargi. Niewątpliwie kwota właściwego wpisu powinna być pobrana przed rozpoznaniem skargi, jednakże w sytuacji, w której został uiszczony niepełny wpis bez wzywania strony skarżącej do uiszczenia brakującej części wpisu, rozpoznanie skargi nie skutkuje tak istotą wadą, która uzasadniałaby uchylenie zaskarżonego wyroku.
W toku postępowania przewodniczący wydziału ma obowiązek ustalić w drodze zarządzenia kwotę wymaganego wpisu lub kwotę brakującej części wpisu i wezwać stronę skarżącą do jej uiszczenia stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. oraz § 33 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1177 z późn. zm.), a jeżeli tego nie zrobiono, to sąd powinien w końcowym orzeczeniu, stosownie do art. 223 § 2 P.p.s.a. orzec o obowiązku wpłaty wpisu lub brakującej części wpisu. NSA w postanowieniu z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 86/11 stwierdził, że z wykładni językowej tego przepisu wynika, iż chodzi tu o każdy przypadek nieuiszczenia opłaty w należnej wysokości, niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy.
Dotychczasowy brak pobrania od strony skarżącej brakującej części wpisu od skargi nie oznacza, że Sąd pierwszej instancji pozbawiony jest możliwości jej otrzymania. Ustawodawca wprowadził w art. 224 P.p.s.a. dodatkową możliwość orzekania o obowiązku ponoszenia należnych kosztów sądowych, jeśli wcześniej nie zostały uiszczone. W doktrynie podkreśla się, że jeśli w toku postępowania przewodniczący nie orzeknie o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zgodnie z art. 220 § 1 i § 2 P.p.s.a. lub art. 223 § 1 P.p.s.a. albo też w końcowym orzeczeniu, stosownie do art. 223 § 2 P.p.s.a. sąd nie obejmie całej kwoty należnej z tego tytułu, to wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek wydać w tej materii dodatkowe postanowienie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 224 P.p.s.a. (tak M. Niezgódka-Medek Małgorzata, Komentarz do art. 224 teza nr 2, [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2021). Taki też pogląd prezentuje orzecznictwo sądowe (por. postanowienie NSA z 16 czerwca 2015 r. sygn. akt I FZ 209/15). Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy będzie mógł orzec na podstawie art. 224 P.p.s.a. o obowiązku uiszczenia brakującej części wpisu mimo, że nie nastąpiło to w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie przed tym sądem.
W związku z tym należy stwierdzić, że wprawdzie w tej sprawie uiszczony został wpis w niepełnej wysokości, ale nie stanowi to podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 220 § 3 P.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym tej sprawy. Zgodnie z tym przepisem skarga, od której strona pomimo wezwania nie uiściła należnego wpisu, podlega odrzuceniu przez sąd. W tej sprawie skarżąca E.S. nie była wzywana do uiszczenia brakującej części wpisu, a tym samym nie było podstaw do odrzucenia skargi na tej podstawie.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego.
Zarzuty te strona skarżąca kasacyjnie koncentruje na błędnej wykładni przepisów rozporządzenia polegającej na przyjęciu, że E.S. jako osoba przystępująca do konkursu przedłożyła wszystkie wymagane dokumenty, mimo że część z nich nie spełniała wymagań formalnych obejmujących podanie innego nazwiska przez ww. uczestniczkę. Na części przedłożonych dokumentów widniało nazwisko panieńskie uczestniczki "A.", przy czy dokumenty te za zgodność z oryginałem zostały podpisane nazwiskiem "S.", jakie przyjęła skarżąca po jego zmianie.
Zasadności takiego stanowiska strony skarżącej kasacyjnie Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela.
Celem procedury konkursowej jest wyłonienie dyrektora szkoły w postępowaniu. Procedura konkursowa bazuje na rywalizacji kandydatów i z tego powodu jej aspekt procesowy wymaga zapewnienia realizacji takich cech, jak równość szans kandydatów, bezstronność i obiektywizm konkursu. Komisja konkursowa jest zobowiązana do przeprowadzenia konkursu z zapewnieniem równych szans kandydatom i temu m.in. służy jawne określenie wymaganych dokumentów, takich samych dla wszystkich kandydatów, zakreślenie terminu do składania ofert i komisyjne ich badanie. To w interesie składającego ofertę leży jej prawidłowe przygotowanie, w oparciu o podane do wiadomości publicznej wymagania (por. wyrok NSA z 12 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1032/19).
Nie oznacza to, że procedura konkursowa jest tak uregulowana, że jakiekolwiek nawet najmniejsze uchybienie na etapie składania ofert skutkuje odrzuceniem danej oferty. Mogą zaistnieć takie uchybienia, które nie mają znaczenia dla oceny spełnienia przez uczestnika konkursu warunków formalnych i wówczas należy dokonać oceny takiego uchybienia w sposób zindywidualizowany, bez zakładania a priori konieczności każdorazowego odrzucenia takiej oferty.
Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że zarzuty te nie obejmują błędnego lub nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności skarżący kasacyjnie nie zarzuca błędne przyjęcie braku podpisania części dokumentów wskazanych w skardze kasacyjnej przez inną osobę niż skarżąca przed Sądem pierwszej instancji E.S. Tym samym należy przyjąć, że stan faktyczny ustalony tak przez Burmistrza Miasta [...], jak i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowy.
Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro uczestniczka E.S. przedłożyła w terminie wszystkie wymagane dokumenty i spełniała wymagania określone w ogłoszeniu o konkursie, to § 4 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia nie pozwał na odmowę dopuszczenia tej kandydatki do dalszych etapów postępowania. Wśród wymaganych dokumentów Burmistrz Miasta [...] nie określił takiego, z którego wynikałaby zmiana nazwiska kandydatki. E.S. poprzednio posługiwała się nazwiskiem A., co wydaje się także na podstawie akt sprawy nie budzić istotniejszych wątpliwości. Tym samym pozbawienie możliwości udziału tej uczestniczki w dalszych etapach konkursu powołując się jedynie na brak dołączenia do przedłożonej dokumentacji dowodów potwierdzających zmianę nazwiska stanowi o zbyt daleko idącym formalizmie, nie mającym uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie jest nie do zaakceptowania także i z tego powodu, że z jednej strony strona ta podnosi, że kandydatura E.S. nie została dopuszczona do dalszych etapów konkursu z powodu niedołączenia dokumentów potwierdzających zmianę nazwiska, a z drugiej strony nie wskazuje na żaden przepis, z którego wynikałby taki obowiązek. Żaden taki obowiązek nie wynikał z treści zarządzenia Burmistrza Miasta [...] z dnia 9 czerwca 2022 r. nr 74/2022 w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej [...].
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz niewłaściwe zastosowanie § 4 ust. 1 oraz § 4 ust. 2 pkt 2 w związku z § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia polegające na uznaniu, że E.S. przedłożyła wszystkie dokumenty wymagane przez organ i tym samym winna zostać dopuszczona do kolejnego etapu postępowania konkursowego w sytuacji, gdy dokumenty przedłożone przez tę osobę, a w szczególności nieprawidłowości w nich występujące wskazują, że nie spełniła ona wymagań formalnych organu wskazanych w dokumentacji konkursowej.
§ 4 ust. 1 rozporządzenia reguluje kompetencje komisji konkursowej w zakresie podjęcia uchwały o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego. Przepis ten nie został w tej sprawie ani błędnie zinterpretowany przez Sąd pierwszej instancji, ani też niewłaściwie zastosowany. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia komisja konkursowa podejmuje uchwałę o odmowie dopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego, jeżeli oferta nie zawiera wszystkich dokumentów wskazanych w ogłoszeniu konkursu. W tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, których to dokumentów wymaganych w ogłoszeniu nie przedłożyła E.S.. Tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro ta uczestniczka przedłożyła wszystkie wymagane dokumenty, to nie można stwierdzić, by ww. warunek nie został spełniony i z tego powodu były podstawy do podjęcia uchwały o odmowie dopuszczenia tej kandydatki do postępowania konkursowego. Tym samym zaistniał w tej sprawie przypadek objęty § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym organ prowadzący publiczną szkołę powinien unieważnić konkurs i zarządzić ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydatki w osobie E.S. do postępowania konkursowego.
Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz niewłaściwe zastosowanie § 1 ust. 2 pkt 4 lit. h, i, j, k, n i o w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia polegające na przyjęciu, że niezgodność nazwiska w nagłówkach oświadczeń przedłożonych przez E.S. z nazwiskiem użytym przy własnoręcznym podpisie mogła zostać zweryfikowana przez Komisję Konkursową jako oczywista omyłka, skoro wyżej wymienione rozporządzenie nie dopuszcza możliwości wzywania kandydatów do uzupełniania pierwotnie złożonej dokumentacji w odpowiedzi na ogłoszony konkurs po terminie składania ofert.
Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 4 lit. h, i, j, k, n i o rozporządzenia, konkurs na stanowisko dyrektora publicznej szkoły podstawowej ogłasza organ prowadzący szkołę i w ogłoszeniu tym zamieszcza się obowiązek przedłożenia m.in. następujących dokumentów: h) oświadczenia, że przeciwko kandydatowi nie toczy się postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowanie dyscyplinarne; i) oświadczenia, że kandydat nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; j) oświadczenia, że kandydat nie był karany zakazem pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych; k) oświadczenia o dopełnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 3a ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów - w przypadku kandydata na dyrektora publicznej szkoły urodzonego przed dniem 1 sierpnia 1972 r.; n) w przypadku nauczyciela i nauczyciela akademickiego - oświadczenia, że kandydat nie był prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela lub karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce bądź karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz o) oświadczenia, że kandydat ma pełną zdolność do czynności prawnych i korzysta z pełni praw publicznych.
E.S. przedkładając te dokumenty wskazała w ich tzw. "nagłówku" nazwisko "A." podpisując się "E.S.". Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że co najwyżej takie wskazanie obu ww. nazwisk należałoby uznać za oczywistą omyłkę, a jeżeli Komisja Konkursowa miała jakiekolwiek wątpliwości, czy osoba o nazwisko A. to ta sama osoba o nazwisko S., to powinna zażądać od tej kandydatki przedłożenia dokumentu potwierdzającego jej tożsamość jako tej samej osoby. Wynika to wprost z treści § 5 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym komisja konkursowa przed przystąpieniem do rozmowy z kandydatem dopuszczonym do postępowania konkursowego ma prawo żądać przedstawienia nie tylko dowodu osobistego kandydata ale także innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość oraz posiadane obywatelstwo. Pod pojęciem dokumentu potwierdzającego tożsamość należało w tej sprawie uznać także dokument lub dokumenty potwierdzające, że osoba o nazwisku E.S. jest tożsama z osobą o nazwisku E.A.
Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie wezwanie tej uczestniczki o przedłożenie dokumentu potwierdzającego jej tożsamość mimo posługiwania się wcześniej innym nazwiskiem nie stanowiłoby uzupełniania już przedłożonych dokumentów. Wszystkie bowiem wymagane dokumenty E.S. przedłożyła zgodnie z wymaganiami zarządzenia o konkursie. Ponadto E.S. jest zatrudniona nieprzerwanie w Szkole Podstawowej [...] od roku 1981 r. kiedy posługiwała się nazwiskiem "A.", a w okresie od 2002 r. do 2017 r. pełniła funkcję dyrektora tej Szkoły. Tym samym osoba ta powinna być znana przynajmniej części osób wchodzących w skład Komisji Konkursowej będących nauczycielami tej Szkoły lub przedstawicielom rady rodziców tej Szkoły. Przyjęcie zbyt formalistycznego procedowania w tej sprawie przez Komisję Konkursową i Burmistrza Miasta [...] zniweczyło sam cel konkursu, jakim powinna być ocena predyspozycji oraz wizji zarzadzania Szkołą przez kilka osób.
Przyjęcie w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji wykładni § 1 ust. 2 pkt 4 lit. h, i, j, k, n i o rozporządzenia było adekwatnego do potrzeb postępowania konkursowego. Kandydatka zgodnie z treścią ww. przepisów przedłożyła wymagane dokumenty.
Mając powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach tej sprawy prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał za zasadne unieważnienie zaskarżonego zarządzenia z dnia 18 lipca 2022 r. nr 92/2022 Burmistrza Miasta [...]. Organ prowadzący szkołę w takich okolicznościach miał podstawy w oparciu o § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia do unieważniania konkursu i zarządzania ponownego jego przeprowadzenia stwierdzając, że w sposób nieuzasadniony nie dopuszczono skarżącej E.S. jako kandydatki do postępowania konkursowego.
W związku z powyższym zaskarżony wyrok, jako odpowiadający prawu jest prawidłowy i Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił w punkcie drugim wyroku skargę kasacyjną.
W punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, na podstawie art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w zakresie oznaczenia zaskarżonego aktu. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga została wniesiona na decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 18 lipca 2022 r. nr 91/2022 w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły, mimo że zarówno z samej skargi, jak i z akt sprawy wynika, że skarga dotyczyła zarządzenia Burmistrza Miasta [...] z dnia 18 lipca 2022 r. nr 91/2022 w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora szkoły. Jest to oczywista omyłka pisarska, ponieważ nie budzi żadnych wątpliwości, że skarga została wniesiona na zarządzenie, a nie na decyzję Burmistrza Miasta [...].