III OSK 1286/21

III OSK 1286/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ireneusz Dukiel /sprawozdawca/
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący/
Rafał Stasikowski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SAB/Bd 71/18 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2018-10-09
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Bd 71/18 w sprawie ze skargi S.H. na bezczynność Starosty N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Bd 71/18, zobowiązał Starostę N. (dalej jako Starosta lub organ) do rozpoznania wniosku skarżącego S.H. (dalej jako strona lub skarżący) o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] 2018 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (pkt 3).
Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Strona wnioskiem z dnia [...] 2018 r. wystąpiła do Starosty o udostępnienie informacji publicznej polegającej na określeniu według stanu na dzień: [...] 2014 r., [...] 2015 r., [...] 2016 r., [...] 2017 r. i [...] 2018 r. miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku specjalnego, dodatku za staż pracy dyrektora Wydziału E. Starostwa Powiatowego w N.
Ponadto skarżący wniósł o podanie informacji dotyczących określenia ilości i wysokości nagród oraz ewentualnie premii lub innych gratyfikacji (bez świadczeń mających charakter socjalny) przyznanych ww. dyrektorowi w latach 2015, 2016, 2017 i 2018 wraz ze skanami pism przyznających nagrody lub pisemne uzasadnienia dotyczące przydzielania konkretnej nagrody.
Starosta w piśmie z dnia [...] 2018 r. odpowiedział, że m.in. wskazany we wniosku dyrektor zobowiązany jest składać oświadczenia majątkowe. Organ podkreślił, że ustawodawca regulując obowiązek składania oświadczeń majątkowych poprzestał na określonym stopniu szczegółowości wiedzy o tym majątku, przy czym w zakresie objętym wnioskiem określił, że osoba zobowiązana winna wskazać wynagrodzenie, nie oczekując jego rozbicia na poszczególne składniki. W związku z tym wiedza o wynagrodzeniu jest powszechnie dostępna, a z oświadczeniami majątkowymi zapoznać się można korzystając z Biuletynu Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego. Starosta wskazał również, że od dnia [...] 2018 r. zaczęło obowiązywać rozporządzenie RODO i przepisy tego rozporządzenia nie pozwalają udostępniać danych, co do których ustawa wyraźnie nie przewiduje możliwości ich udostępniania.
Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty podnosząc, że pomimo upływu, określonego w art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej jako u.d.i.p.), terminu zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku Starosta nie udzielił jej informacji, o która wnioskowała, jak również nie otrzymała od organu żadnej informacji, która wskazywałaby na powodu opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Organ nie wydał także decyzji administracyjnej odmawiającej udzielania żądanej informacji, powołał się jedynie na okoliczność, że wiedza o wynagrodzeniu jest powszechnie dostępna i można się z nią zapoznać w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego.
Strona podniosła także, iż zawarta w oświadczeniach majątkowych dyrektora Wydziału E. Starostwa Powiatowego informacja nie wyodrębnia konkretnych składników wynagrodzenia na dany dzień, a tym bardziej w oświadczeniach tych brak pisemnych uzasadnień dotyczących przydzielenia konkretnej nagrody. Zdaniem strony nie są także przeszkodą w udostępnieniu przepisy RODO.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując na treść odpowiedzi, jakiej udzielił stronie pismem z dnia [...] 2010 r. oraz podnosząc, że stosownie do przepisów art. 1 ust. 2, art. 5 oraz art. 35 ust. 1 i 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, biorąc pod uwagę motywy 2,4,27, 50 i 69 preambuły tego rozporządzenia – miał prawo odmówić dostępu do żądanych przez stronę informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając skargę uznał, że jest ona zasadna.
W uzasadnieniu tego wyroku podniesiono, że żądana przez skarżącego informacja odnośnie miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku specjalnego, dodatku za staż pracy dyrektora Wydziału E. Starostwa Powiatowego oraz określenia ilości i wysokości nagród oraz ewentualnie premii lub innych gratyfikacji (bez świadczeń mających charakter socjalny) przyznanych ww. dyrektorowi wraz ze skanami pism przyznających nagrody lub pisemne uzasadnienia dotyczące przydzielania konkretnej nagrody – mają charakter informacji publicznej, zaś Starosta, zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych.
Wskazano również jako na niebudzącą wątpliwości okoliczność, że informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną ma związek z pełnieniem tej funkcji publicznej i jako taka stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Wynagrodzenie jest rekompensatą za wykonywanie przez osobę pełniącą funkcję publiczną jej obowiązków służbowych, a wykonywanie tych obowiązków stanowi pełnienie funkcji publicznej. Emanacją powyższej zasady jest zresztą - w odniesieniu m.in. do osób wydających decyzje administracyjne w imieniu starosty obowiązek składania przez nich oświadczeń majątkowych uwzględniających wynagrodzenie otrzymywane z tytułu sprawowania urzędu, których treść dostępna jest na stronach Biuletynu Informacji Publicznej (art. 25c w zw. z art. 25d ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 995 ze zm., dalej jako u.s.p.).
Sąd Wojewódzki zauważył przy tym, że dostępna powszechnie informacja o całościowym wynagrodzeniu osoby wydającej decyzje administracyjne z upoważnienia starosty w danym roku nie zawiera wyszczególnionych składników tego wynagrodzenia, tj. wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku specjalnego, dodatku za staż pracy oraz przyznanych nagród. Tego rodzaju informacja nie jest zatem udostępniona wprost na stronach Biuletynu Informacji Publicznej. Zwrócono uwagę, że w przypadku, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym, a organ do którego zostało skierowane żądanie jest właściwy i kompetentny w sprawie udostępnienia informacji publicznej, posiada żądaną informację oraz ma środki techniczne umożliwiające mu udostępnienie wnioskowanej informacji w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, to powinien on zareagować na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bądź przez udostępnienie w terminie 14 dni żądanej informacji (czynność materialno-techniczna) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) lub o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.).
Zdaniem Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie organ nie udostępnił skarżącemu żądanej informacji publicznej ani też nie odmówił jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej, mimo że stanowiła ona informację publiczną. Poinformował za to skarżącego na piśmie, że nie udzieli mu wnioskowanej informacji, nieprawidłowo przyjmując, że nie podlega ona udostępnieniu.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego na uwzględnienie nie zasługuje też argumentacja organu jakoby udzieleniu wnioskowanych informacji sprzeciwiały się przepisy rozporządzenia tzw. RODO. Wskazano w tym kontekście, że zgodnie z art. 86 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. W polskich realiach takim prawem jest zaś ustawa o dostępie do informacji publicznej, która w art. 5 ust. 2 stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Podkreślono przy tym, że ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Sąd pierwszej instancji, uznając zatem przedmiotową skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., zobowiązał Starostę do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Stwierdzając, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, Sąd Wojewódzki jednocześnie ustalił, że niniejsza bezczynność nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, czy też celowego wprowadzania go w błąd. Organ zareagował na wniosek niezwłocznie, tj. pismem z dnia [...] 2018 r., w którym to wyjaśnił – aczkolwiek błędnie - przyczyny braku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Błędność stanowiska organu w tym zakresie nie wynikała jednak zdaniem Sądu Wojewódzkiego z woli niezastosowania obowiązujących przepisów prawa czy zamierzonego ignorowana wniosku skarżącego, lecz raczej z nieznajomości przedmiotowej problematyki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Starosta wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1) art. 149 § 1 u.p.p.s.a. wobec wadliwego uwzględnienia skargi oraz naruszenie art. 151 u.p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiła bezczynność organu w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.d.i.p.;
2) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na tym, że informacja o wynagrodzeniach osób pełniących funkcje publiczne w zakresie szerszym niż jest to określone w przepisach o składaniu oświadczeń majątkowych, w tym w treści oświadczenia majątkowego, które jest udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej, jest informacją publiczną, a co z tego wynika również informacja o wysokości miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku specjalnego, dodatku za staż pracy dyrektora Wydziału E. Starostwa Powiatowego według stanu na dzień [...] 2014 r., [...] 2015 r., [...] 2016 r., [...] 2017r. i [...] 2018 r. stanowi informację publiczną.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu Sąd Wojewódzki błędnie ocenił, że ma obowiązek udzielenia informacji publicznej o wynagrodzeniach osób pełniących funkcje publiczne w zakresie szerszym niż jest to określone w przepisach o składaniu oświadczeń majątkowych, w tym w treści oświadczenia majątkowego, które jest udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej bez uwzględnienia ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ustanowionych ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych. W odniesieniu do dyrektora Wydziału E. Starostwa Powiatowego, jako osoby wydającej w imieniu starosty decyzje administracyjne, sprawę składania oświadczeń majątkowych reguluje art. 25c u.s.p., zgodnie z którym osoba wydająca decyzje administracyjne w imieniu starosty jest obowiązana do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie majątkowe dotyczy jego majątku odrębnego oraz majątku objętego małżeńską wspólnością majątkową. Oświadczenie majątkowe zawiera informacje o: 1) zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach handlowych oraz o nabyciu od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, jednostek samorządu terytorialnego, ich związków, komunalnej osoby prawnej lub związku metropolitalnego mienia, które podlegało zbyciu w drodze przetargu, a także dane o prowadzeniu działalności gospodarczej oraz dotyczące zajmowania stanowisk w spółkach handlowych; 2) dochodach osiąganych z tytułu zatrudnienia lub innej działalności zarobkowej lub zajęć, z podaniem kwot uzyskiwanych z każdego tytułu; 3) mieniu ruchomym o wartości powyżej 10 000 zł; 4) zobowiązaniach pieniężnych o wartości powyżej 10 000 zł, w tym zaciągniętych kredytach i pożyczkach oraz warunkach, na jakich zostały udzielone.
Dalej podkreślono, że szczegółowy zakres informacji przekazywanych w oświadczeniu majątkowym jest określony we wzorze oświadczenia, który jest załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2003r. w sprawie określenia wzorów formularzy oświadczeń majątkowych radnego powiatu, członka zarządu powiatu, sekretarza powiatu, skarbnika powiatu, kierownika jednostki organizacyjnej powiatu, osoby zarządzającej i członka organu zarządzającego powiatową osobą prawną oraz osoby wydającej decyzje administracyjne w imieniu starosty. W pkt VIII oświadczenia określa się "inne dochody osiągane z tytułu zatrudnienia lub innej działalności zarobkowej lub zajęć, z podaniem kwot uzyskiwanych z każdego tytułu". W ocenie skarżącego kasacyjnie organu takie sformułowanie treści oświadczenia pozwala na wniosek, że zakres danych określonych w oświadczeniu majątkowym wyznacza jednocześnie szczegółowość informacji, które mogą być udostępnione w zakresie dotyczącym wynagrodzeń osiąganych przez członków zarządu powiatu. Gdyby zamiarem ustawodawcy było ujawnianie bardziej szczegółowych informacji, to formularz w tym punkcie musiałby być inaczej zredagowany i zawierałby wskazówki dotyczące np. wpisania poszczególnych składników wynagrodzenia z podaniem ich wysokości i zmian w poszczególnych okresach. Formularz zawiera bardzo szczegółowe dane dotyczące np. nieruchomości będących własnością osoby zobowiązanej do złożenia oświadczenia majątkowego. Bardziej szczegółowe dane w zakresie wysokości wynagrodzenia są chronione przez art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a przepis ten ma zastosowanie również do osób pełniących funkcje publiczne, ponieważ możliwość uzyskania informacji publicznej o wysokości wynagrodzenia tych osób jest wyznaczona granicami zakreślonymi przez przepisy o oświadczeniach majątkowych. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że błędne było nakazanie przez Sąd udostępnienia informacji publicznej. Organ bowiem nie miał obowiązku udzielania informacji lub nawet odpowiadania na wniosek, ponieważ żądana przez wnioskodawcę informacja nie należała do kategorii informacji publicznych. Tym samym błędna jest ocena, że organ dopuścił się bezczynności.
W piśmie procesowym z dnia [...] 2021 r. strona wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, przedstawiając jednocześnie dodatkową argumentację świadczącą o niezasadności skargi kasacyjnej.
Pełnomocnik organu w piśmie procesowym z dnia [...] 2022 r. wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie zauważyć należy, że wobec zrzeczenia się przez obie strony rozpatrzenia sprawy na rozprawie, skarga kasacyjna - na zasadzie art. 182 § 2 i 3 u.p.p.s.a. - podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 174 u.p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Co istotne - zgodnie z art. 176 u.p.p.s.a. - strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Obowiązek powołania przez autora skargi kasacyjnej skonkretyzowanej podstawy zaskarżenia związany jest z ograniczoną kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dokonuje kontroli rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wyłącznie przez pryzmat sformułowanych zarzutów kasacyjnych z wyjątkiem przypadku nieważności postępowania. Stosownie bowiem do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawą kasacyjną, dochodząc do przekonania, że nie są one usprawiedliwione.
Wobec tego, że skarga kasacyjna oparta została zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, w pierwszej kolejności należało odnieść się do tych ostatnich i ustalić, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dopuścił się podniesionego przez organ naruszenia art. 149 § 1 i art. 151 u.p.p.s.a. Trafność skargi kasacyjnej w tym zakresie wykluczałaby bowiem możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych podniesionych w niej zarzutów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13 oraz z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu).
Przywołane przez autora skargi kasacyjnej przepisy u.p.p.s.a. są przepisami wynikowymi, co oznacza, że ich zastosowanie uzależnione jest od stwierdzenia przez sąd, że w rozpoznawanej przez niego sprawie doszło bądź tez nie doszło do takiego naruszenia przepisów, które daje podstawę do zastosowania przepisu, na podstawie którego skargę oddala bądź ją uwzględnia i stwierdza bezczynność organu bądź przewlekłe prowadzenie postępowania. Nie ulega zatem wątpliwości, iż zarzut naruszenia przepisów art. 149 oraz art. 151 u.p.p.s.a. powinien być każdorazowo powiązany z zarzutem naruszenia przepisów warunkujących konieczność zastosowania owych przepisów wynikowych. W konsekwencji wobec braku odniesienia analizowanego zarzutu do naruszenia innych przepisów prawa, należało tak sformułowany zarzut naruszenia art. 149 § 1 i art. 151 u.p.p.s.a. uznać za niezasadny.
Podobnie za pozbawiony zasadności należało uznać zgłoszony zarzut obrazy przepisów prawa materialnego polegający na błędnej wykładni art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko i argumentację zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1129/21, zapadłego w sprawie udostępnienia informacji publicznej pomiędzy tymi samymi stronami, że informacja w postaci miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku specjalnego, dodatku za staż kierowników jednostek organizacyjnych Powiatu N. stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną. Z tych środków pochodzą m.in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej, w tym w jednostkach samorządu terytorialnego. Powyższe odnosi się także do pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne. W tym zakresie nie ma w ogóle zastosowania art. 25c u.s.p., który statuuje jedynie obowiązek złożenia przez radnego członka zarządu powiatu, sekretarza powiatu, skarbnika powiatu, kierownik jednostki organizacyjnej powiatu, osobę zarządzającą i członka organu zarządzającego powiatową osobą prawną oraz osobę wydającą decyzje administracyjne w imieniu starosty oświadczenia o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie majątkowe nie jest bowiem informacją o wynagrodzeniu osób wykonujących funkcje publiczne w jednostce samorządu terytorialnego.
W ramach przeprowadzonego wywodu słusznie zauważono, że art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 305, dalej jako u.f.p.) określa zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi wskazując, iż wydatkowanie środków publicznych jest jawne, co potwierdza, że wynagrodzenie osób pełniących funkcje publicznie podlega ujawnieniu, a ponieważ u.f.p. nie określa w tym zakresie odrębnego trybu to właściwa procedura ujawnienia tego rodzaju danych odbywa się na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Z tych też powodów nie powinno budzić zastrzeżeń stwierdzenie, iż informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W konsekwencji można zatem żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników takiego wynagrodzenia. Natomiast jeżeli wynagrodzenie zawiera składniki nie związane z pełnieniem funkcji publicznej przez daną osobę, a dotyczące jej sytuacji osobistej wówczas posiada to znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14; z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/13).
W kontrolowanej sprawie żądana informacja dotyczy wynagrodzenia dyrektora Wydziału E. Starostwa Powiatowego, którego jako funkcjonariusza publicznego zatrudnionego w Starostwie Powiatowym należy zaliczyć do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, o których mowa w u.d.i.p. W tej sytuacji należało bezsprzecznie przyjąć, że Sąd pierwszej instancji uznając, że żądanie określone wniosku z dnia [...] 2018 r. stanowi informację publiczną nie naruszył art. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Skoro zatem skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był do jej oddalenia, o czym na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzeczono jak sentencji niniejszego wyroku.