III OSK 1284/21

III OSK 1284/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Chaciński
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Go 788/18 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2018-12-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 113 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 20 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Go 788/18 w sprawie ze skargi [...] spółki z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 788/18, oddalił skargę [...] spółki z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 lipca 2018 r., nr [...], w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 15 marca 2018 r. [...] Oddział w Polsce - dalej: "Spółka", zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji z dnia 28 lipca 2017 r. nr [...] w zakresie interpretacji – czy decyzja ta obejmuje również zakresem swojego rozstrzygnięcia zezwolenie na zbieranie odpadów na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej przy ul. [...] w [...].
Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2018 r., wydanym na postawie art. 113 § 2 K.p.a., Prezydent Miasta [...] wyjaśnił, że decyzja z dnia 28 lipca 2017 r. nr [...], udziela zezwolenia [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce ul. [...] w [...] na zbieranie i przetwarzanie odpadów na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], nie obejmuje zakresem swojego rozstrzygnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...].
Od powyższego postanowienia Spółka wniosła zażalenie.
Postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że stanowisko wyrażone w tym postanowieniu wynika z analizy treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 lipca 2017 r. udzielającej zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] oraz z analizy pozostałych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Treść złożonego przez stronę wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jednoznacznie wskazuje, że teren inwestycji jest ograniczony do działki nr [...] i nie obejmuje swym zakresem działki nr [...]. Załączona do ww. wniosku dokumentacja sporządzona w marcu 2017 r. jako oznaczenie miejsca zbierania i przetwarzania odpadów wskazuje działkę nr [...]. Również decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odnosi się do inwestycji zlokalizowanej na działce nr [...]. Działka nr [...] nie była objęta przedmiotem postępowania, a sam wnioskodawca w toku postępowania nie zmodyfikował wniosku poprzez rozszerzenie terenu inwestycji o działkę nr [...]. Organ podniósł, że wyznaczony przez przepis art. 113 § 2 K.p.a. przedmiot postępowania ogranicza się do wyjaśnienia stronie zgłoszonych wątpliwości, natomiast w postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jaki poprzedza wydanie decyzji merytorycznej. Postępowanie oparte na ww. przepisie nie może zmierzać do jakiejkolwiek modyfikacji treści decyzji, tj. do jej zmiany lub uzupełnienia.
Od powyższego postanowienia Spółka wniosła skargę, zarzucając naruszenie:
- art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 21) – dalej: "ustawa o odpadach", poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że norma wskazująca na konieczność oznaczenia miejsca zbierania odpadów może zostać spełniona jedynie poprzez wskazanie numeru działki na której odpady mogą zostać zebrane, podczas gdy prawidłowa interpretacja powyższej normy prowadzi do wniosku, że każde oznaczenie miejsca zbierania opadów, które będzie dostatecznie skonkretyzowane jest wystarczające do jej spełnienia,
- art. 113 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie istnieją przesłanki do wyjaśnienia treści decyzji,
- art. 7a 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony w przypadku, w którym w sprawie istniała wątpliwość co do treści normy prawnej, a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie obowiązku lub odebranie jej uprawnienia,
- art. 7, art. 8, art. 77 1, art. 80, art. 81a K.p.a. polegające na braku prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu wskazał, że stanowisko organów wyrażone w postanowieniach obydwu instancji jest prawidłowe i ma oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zarówno treść przedmiotowej decyzji z dnia 28 lipca 2017 r. jak również całość dokumentacji poprzedzającej jej wydanie wskazują, że udzielone skarżącej zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów dotyczy działki nr [...], brak jest natomiast podstaw do przyjęcia, że ww. rozstrzygnięciem objęto również sąsiednią nieruchomość – tj. działkę nr ewidencyjny [...]. Sąd meriti wskazał, że już we wniosku z dnia 16 marca 2017 r. wszczynającym postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, jako miejsce wykonywania działalności skarżąca Spółka wskazała konkretnie działkę nr [...] (wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów - pkt 7 wniosku). W decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 1 marca 20117 r. stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] realizowanego przez skarżącą Spółkę. W postanowieniu z dnia 27 czerwca 2017 r. Lubuski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że instalacja do przetwarzania odpadów zlokalizowana na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] spełnia wymagania określone w przepisach ochrony środowiska. Postanowienie to wydane zostało po przeprowadzeniu kontroli instalacji na miejscu. Nadto, wbrew twierdzeniom skarżącej, również z umowy najmu nieruchomości, tj. działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] zawartej w dniu 3 marca 2016 r., nie wynika, aby wymienione w niej obiekty budowlane (hala, pomieszczenia biurowe i socjalno – higieniczne, teren ogrodzony) znajdowały się na działce nr [...], w umowie bowiem nie oznaczono, na której z działek gruntu posadowione są wymienione obiekty budowlane.
W tych okolicznościach Sąd Wojewódzki uznał, że stanowisko skarżącej Spółki, zgodnie, z którym decyzja z dnia 28 lipca 2017 r. nr [...], mocą której udzielono jej zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na działce nr [...], obejmuje swoim rozstrzygnięciem również działkę nr [...], nie znajduje potwierdzenia zarówno w treści przedmiotowej decyzji, jak i w pozostałym materiale dowodowym. Wydając zaskarżone postanowienie organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2017 poz. 1369) – dalej: "P.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] spółki z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu I instancji w całości zarzucono naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 2 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący w drodze wniosku o wyjaśnienie decyzji zmierza do zmiany treści rozstrzygnięcia, nadinterpretacji jego treści lub stanu prawnego, w oparciu, o który decyzja została wydana, podczas gdy to organ I instancji w wyniku wydanego postanowienia doprowadził do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 lipca 2017 r., nr [...] podlegającej wyjaśnieniu;
b) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., 80 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że stanowiska organów wyrażone w postanowieniu Prezydenta Miasta [...] z dnia 16 kwietnia 2018 r., nr [...] oraz postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 lipca 2018 r., nr [...] wywołane wnioskiem skarżącej na podstawie art. 113 § 2 K.p.a. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, były prawidłowe i miały oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, podczas gdy w sprawie istniały uzasadnione wątpliwości co do treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 lipca 2017 r., nr [...] i nie zostały one wyjaśnione, gdyż jako podstawę ww. organy przyjęły założenie, że skarżąca nie wnosiła o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów na utwardzonym, ogrodzonym placu magazynowym posadzonym na działce o numerze o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] i w treści decyzji nie udzielono skarżącej zezwolenia na magazynowanie odpadów na tej działce, podczas gdy o zakresie wniosku strony o udzielenie zezwolenia na zbieranie odpadów, decyduje nie sam tytuł wniosku, a jego treść, i organ wydający decyzję ustosunkował się do treści całego wniosku skarżącej, a nie samego tytułu wniosku, w konsekwencji zezwolił na magazynowanie odpadów na działce nr [...] oraz na utwardzonym i ogrodzonym placu magazynowym, co doprowadziło do nieprawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nieustalenia okoliczności sprawy ponad wszelką wątpliwość, naruszenia słusznego interesu strony oraz nierozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony w powyższym przypadku;
c) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 K.p.a. i art. 81a § 1 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony w przypadku, w którym istniała wątpliwość co do treści normy prawnej i stanu faktycznego, a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku lub odebranie jej uprawnienia.
2. prawa materialnego, tj.:
a) art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 43. ust. 1 ustawy o odpadach, poprzez jego błędną wykładnie, polegającą na przyjęciu, że o zakresie rozstrzygnięcia decyzji o zezwoleniu na odbiór odpadów nie decyduje całość rozstrzygnięcia, lecz wyłącznie jego część, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższej normy prowadzi do wniosku, że o zakresie rozstrzygnięcia decyzji o zezwoleniu na odbiór odpadów decyduje całość rozstrzygnięcia, a w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 lipca 2017 r., organ m.in. w punkcie I.4 decyzji wskazał, że odpady wymienione w punkcie 1.2 decyzji będą magazynowane na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] do której [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Oddział w Polsce z siedzibą w [...] przy ul. [...] posiada tytuł prawny w hali o powierzchni 4.662 m2 posiadającej utwardzone i szczelne podłoże betonowe oraz na utwardzonym i ogrodzonym placu magazynowanym.
b) art. 42 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że o zakresie wniosku o udzielenie zezwolenia na zbieranie odpadów decyduje jego tytuł, podczas gdy prawidłowa wykładania powyższej normy prowadzi do wniosku, że o zakresie wniosku o udzielenie zezwolenia na zbieranie odpadów decyduje jego rzeczywista treść,
c) art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że norma wskazująca na konieczność oznaczenia miejsca zbierania odpadów może zostać spełniona jedynie poprzez wskazanie numeru działki, na której odpady mają zostać zebrane, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższej normy prowadzi do wniosku, że każde oznaczenie miejsca zbierania odpadów, które będzie dostatecznie skonkretyzowane, jest wystarczające do jej spełnienia.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 lipca 2018 roku wydanego w sprawie o sygn. [...] i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 16 kwietnia 2018 r., nr [...], w części w której organ wyjaśnił, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 lipca 2017 r., nr [...] nie obejmuje swym zakresem zezwolenia na zbieranie odpadów na utwardzonym i ogrodzonym placu magazynowym na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] przy ul. [...] oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
Odpowiadając na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki wyraził zgodę na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym (pismo z dnia 11 kwietnia 2022 r.), natomiast organ administracji zawnioskował o rozpoznanie sprawy na posiedzenie niejawnym (pismo z dnia 13 kwietnia 2022 r.). Z uwagi na powyższe zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2022 r. poinformowano strony postępowania, że z uwagi na brak zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym, Przewodnicząca Wydziału, na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) - dalej: "ustawa COVID-19", zarządziła skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W myśl art. 15zzs4 ust. 1 ustawy COVID-19 w brzmieniu od dnia 3 lipca 2021 r. (Dz.U. z 2021 poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, zaś wobec braku zgody wszystkich stron postępowania na przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19.
Przechodząc do rozpoznania podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy na wstępie, że przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydane na podstawie art. 113 § 2 K.p.a. W postępowaniu prowadzonym w trybie tego przepisu organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji, ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego, bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji. Na drodze stosowania instytucji wyjaśnienia treści decyzji nie można osiągnąć uzupełnienia treści decyzji czy też jej poprawienia, nie można zmieniać decyzji, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Merytoryczna zmiana decyzji może być osiągnięta wyłącznie w trybie odwoławczym ewentualnie w jednym z trybów nadzoru (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 240/17, LEX nr 2611560). Również w piśmiennictwie podkreśla się, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, dokonane w wyżej wskazanym trybie odnosi się wyłącznie do tego, co stanowiło treść decyzji w chwili jej wydania i nie wprowadza jakichkolwiek nowych treści. Wyjaśnienie wątpliwości w oparciu o art. 113 § 2 K.p.a. nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani też powodować merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, czy też pozostawać z nim w sprzeczności (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2021, Wydanie 17, s. 731-732). Wyjaśniając treść decyzji należy brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania tej decyzji. Istota i granice przewidzianego w art. 113 § 2 K.p.a. wyjaśnienia treści decyzji nie pozwalają na jego wykorzystanie do dostosowywania decyzji do zmienionego stanu prawnego. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji odnosi się wyłącznie do tego, co stanowiło treść decyzji w chwili jej wydania, i nie wprowadza jakichkolwiek nowych treści (wyrok NSA z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1582/16, LEX nr 2509446).
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku. Jak słusznie wskazano, zarówno treść decyzji z dnia 28 lipca 2017 r. jak również całość dokumentacji poprzedzającej jej wydanie wskazują, że udzielone skarżącej Spółce zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów dotyczy działki nr [...], brak jest natomiast podstaw do przyjęcia, że ww. rozstrzygnięciem objęto również sąsiednią nieruchomość – tj. działkę nr ewidencyjny [...]. Działka nr [...] nie była objęta przedmiotem postępowania, a sam wnioskodawca w toku postępowania nie zmodyfikował wniosku poprzez rozszerzenie terenu inwestycji o działkę nr [...]. Nadto, również z umowy najmu nieruchomości, tj. działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] zawartej w dniu 3 marca 2016 r. nie wynika, aby wymienione w niej obiekty budowlane (hala, pomieszczenia biurowe i socjalno – higieniczne, teren ogrodzony) znajdowały się na działce nr [...], w umowie bowiem nie oznaczono na której z działek gruntu posadowione są wymienione obiekty budowlane, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Tym samym zasadnie uznał Sąd Wojewódzki, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 113 § 2 K.p.a.
W sprawie nie został również naruszony przepis art. 81a § 1 K.p.a. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 K.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie występują. W związku z powyższym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okazały się pozbawione usprawiedliwionych podstaw.
Niezasadne są również podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, ponieważ organ działając w trybie art. 113 § 2 K.p.a. nie był w ogóle uprawniony do ich stosowania. Przepisy te jako niemające zastosowania w niniejszej sprawie nie mogły zatem zostać naruszone przez Sąd I instancji.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.