III OSK 1280/23

III OSK 1280/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Windak /sprawozdawca/
Jerzy Stelmasiak
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Rz 1020/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2023-02-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1029
art. 80 ust 1 i ust 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1020/22 w sprawie ze skargi [...] J.S. W.K. spółki jawnej z siedzibą w M. gmina S. powiat p. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 24 czerwca 2022 r. nr SKO.4170.30.1299.2022 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia I uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, II zasądza od [...] J.S. W.K. spółki jawnej z siedzibą w M. gmina S. powiat p. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1020/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] J.S. i W.K. Spółka Jawna w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 24 czerwca 2022 r. nr SKO.4170.30.1299.2022 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia: uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza Miasta J. z 22 kwietnia 2022 r. nr 3362/WI-OŚ.6220.12.2022.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Wnioskiem z 31 marca 2022 r. ww. Spółka zwróciła się do Burmistrza Miasta J. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu i magazynowaniu odpadowych drewnianych podkładów kolejowych na terenie działki nr [...] w J.
Decyzją z 22 kwietnia 2022 r. Burmistrz Miasta J. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z 24 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organy obu instancji wskazały, że jak wynika z Karty informacyjnej przedsięwzięcia, jego przedmiotem jest magazynowanie zużytych drewnianych podkładów kolejowych przed ich ostatecznym przetworzeniem. Zużyte podkłady kolejowe są odpadem niebezpiecznym, który po demontażu podlega "utylizacji". Podkłady kolejowe będą dostarczane przez podmioty wykonujące remonty linii kolejowych, gdzie będą oczekiwały w miejscu składowania na dalszy transport do miejsca "utylizacji". W ramach planowanego przedsięwzięcia nie przewiduje się dodatkowych form działalności w postaci prowadzenia odzysku (przetwarzania) oraz unieszkodliwiania odpadów, z wykorzystaniem jakiejkolwiek instalacji. Skarżąca prowadzić będzie działalność w zakresie zbierania i magazynowania odpadów niebezpiecznych, utrzymywać kontakt z przedsiębiorstwami wykonującymi remonty torowe i powstające odpadowe podkłady kolejowe zleconym transportem będą dostarczane do miejsca magazynowania. Zdaniem organów, zachodzi brak zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta J. "R." – dalej w skrócie "Plan R.", uchwalonego przez Radę Miejską J. uchwałą nr LVI/523/2002 z 12 września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Podkarp. z 2021 r., poz. 3264). Zgodnie z § 3 ust. 1 uchwały, wyznacza się tereny przemysłowe oznaczone na rysunku Planu symbolem 1PI o pow. 65,79 ha, z podstawowym przeznaczeniem pod przemysł i produkcję. Na terenach, o których mowa w ust. 1 dopuszcza się:
a) budowę nowych obiektów związanych z funkcją podstawową;
b) lokalizację terenów składowych związanych z prowadzoną produkcją i działalnością usługową;
c) lokalizację dróg dojazdowych, odcinków linii kolejowych i placów manewrowych dla obsługi terenu;
d) lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej;
e) lokalizację zieleni urządzonej i małej architektury.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, [...] J.S. i W.K. Spółka Jawna podniosła, że organy dokonały błędnej interpretacji zapisów Planu "R.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną. W uzasadnieniu wyroku podkreślił, że odmowne rozstrzygnięcia organy oparły na art. 80 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.). Zdaniem Sądu I instancji, jeżeli można zgodzić się z organami, że prowadzenie punktu zbierania i magazynowania odpadowych drewnianych podkładów kolejowych nie wpisuje się zarówno w przemysł, jak również w produkowanie, tak dla odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczne było wykazanie, że w obszarze w oznaczonym na rysunku planu symbolem 1PI o powierzchni 65,59 ha, nie jest prowadzona produkcja i działalność w obszarze usług, która nie jest związana z projektowaną przez Spółkę działalnością. Kolegium stwierdziło, że inwestor nie przewiduje prowadzenia działalności produkcyjnej, a magazyn nie będzie utworzony jedynie na potrzeby remontów i modernizacji lokalnej sieci kolejowej. Tymczasem, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, prawodawca lokalny w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b Planu R. nie wymaga aby lokalizacja terenów składowych związanych z prowadzoną produkcją i działalnością usługową miała być powiązana z potrzebą remontów i modernizacji tylko lokalnych sieci kolejowych. W powołanym przepisie Planu mowa jest bowiem o produkcji i działalności usługowej prowadzonej na tym terenie, bez dodatkowego opisu ograniczającego tą produkcję lub usługi tylko do lokalnego zasięgu oddziaływania. Innymi słowy, kwestia lokalności produkcji czy usług (oddziaływania tych działań gospodarczych) dla procesu interpretacji planu miejscowego nie powinna mieć tak istotnego znaczenia jakie organ odwoławczy nadał stosowanym regulacjom prawa miejscowego. W ocenie Sądu I instancji, organy nie przeprowadziły wymaganych działań wyjaśniających w kierunku ustalenia, czy w granicach terenu Planu znajduje się taka produkcja i działalność usługowa, którą może obsługiwać planowany punkt zbierania i magazynowania odpadowych drewnianych podkładów kolejowych. W szczególności nie wyjaśniono, czy na terenie o jakim mowa, prowadzona jest działalność w obszarze transportu kolejowego bądź obsługującego ten transport.
Sąd I instancji wyjaśnił, że na istnienie usług dopuszczonych w przepisach Planu R. naprowadza treść skargi. Podkreśla się w niej, że na terenie Planu R. istnieje przedsiębiorca o nazwie L. obsługujący zewnętrzne i wewnętrzne usługi transportowe, a to oznacza, że na przedmiotowym terenie prowadzona jest już działalność usługowa związana z projektowaną przez Spółkę działalnością. Zdaniem Sądu, powołane przepisy Planu wymagają co prawda związania terenów składowych z prowadzoną działalnością produkcyjną lub usługową, lecz nie stawiają jednocześnie warunku, aby to powiązanie miało podstawy w umowach obligacyjnych. Chodzi tu o powiązanie zakładające zgodność planowanego przeznaczenia składowego z tym aktualnym profilem gospodarczym terenu.
Sąd Wojewódzki stwierdził, że niedostatecznie wyjaśnione okoliczności tej sprawy mogły mieć istotne przełożenie na negatywny jej wynik. Uchybienia art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 u.d.i.ś. były skutkiem niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego w postaci § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b Planu R. Istotne braki postępowania dowodowego wymagają powtórzenia czynności wyjaśniających od początku na poziomie organów obu instancji.
Od wyroku skargę kasacyjną wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie, reprezentowane przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały nr LVI/523/2002 Rady Miejskiej J. z 12 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta J. "R." poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż wyżej wymieniony § uchwały pozwala na lokalizację miejsca zbierania i magazynowania odpadowych drewnianych podkładów kolejowych przez inwestora, który na tym terenie nie prowadzi żadnej działalności produkcyjnej i usługowej oraz nie jest związany obligacyjnie z żadnym podmiotem, który taką działalność prowadzi, tylko dlatego, że na terenie tym możliwe jest prowadzenie działalności w obszarze transportu kolejowego bądź obsługującego ten transport i to nawet przez podmioty niezwiązane z inwestorem stosunkiem obligacyjnym, a w rezultacie uznanie, że w sprawie nie zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym mowa w art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. W ocenie Kolegium, § 3 ust. 1 pkt 1 lit b uchwały należy wykładać zawężająco, jako wyjątek od reguły lokalizowania na tym terenie jedynie obiektów przeznaczonych pod przemysł i produkcję. Zasadne jest przyjęcie, że lokalizacja terenów składowych winna pozostawać w związku z prowadzoną przez inwestora (lub podmioty z nim związane co najmniej stosunkiem obligacyjnym) na tym terenie produkcją i działalnością usługową, a ewentualna możliwość prowadzenia na obszarze 1PI przez inne podmioty działalności w obszarze transportu kolejowego bądź obsługującego ten transport nie wyczerpuje związku wnioskowanego terenu składowego z prowadzeniem produkcji i usług, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przez Sąd I instancji dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.
2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, przez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, że okoliczności ustalenia stanu faktycznego budzą wątpliwości oraz przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie wymagane jest wyjaśnienie, czy w granicach Planu R. znajduje się produkcja i działalność usługowa, która może obsługiwać planowany punkt zbierania i magazynowania odpadowych drewnianych podkładów kolejowych, w szczególności zaś wyjaśnienie, czy na tym terenie prowadzona jest działalność w obszarze transportu kolejowego bądź obsługującego ten transport, podczas gdy w rzeczywistości ustalenia takie nie są wymagane, a wystarczające jest ustalenie na podstawie przedstawionej przez inwestora Karty informacyjnej przedsięwzięcia, że inwestor nie prowadzi działalności produkcyjnej i usługowej w zakresie odpadowych drewnianych podkładów kolejowych oraz nie wykazał także stosunku obligacyjnego z podmiotami, które taką działalność prowadzą.
Wskazując na powyższe organ skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o oddaleniu skargi, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy.
Skarżący kasacyjnie organ podkreślił, że § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b Planu R. zakłada funkcjonalny związek takiego składowiska z produkcją (i działalnością usługową). Dodatkowo, prawodawca w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b Planu użył koniunkcji wskazując, że tereny składowe mają być związane z produkcją i działalnością usługową (a więc nie jest to alternatywa, którą zamiennie używa Sąd dla określenia działalności, z którą mają być związane tereny składowe, tj. działalność produkcyjna lub usługowa - uzasadnienie wyroku str. 8). W ocenie Kolegium, zasadna byłaby taka interpretacja tego zapisu (na co wskazuje podstawowa funkcja terenu o symbolu 1PI - przemysł i produkcja), że utworzenie miejsca składowego na tym terenie możliwe jest tylko przy prowadzeniu produkcji w zakresie przedmiotu składu, a prowadzenie działalności usługowej w tym zakresie to tylko pochodna prowadzonej tutaj produkcji, skoro obydwa elementy muszą wystąpić razem (tj. produkcja i działalność usługowa). Interpretacja wymienionego przepisu dokonana przez Sąd, która zakłada możliwość zlokalizowania na terenie 1PI miejsca składowania odpadowych drewnianych podkładów kolejowych, o ile jakikolwiek podmiot prowadzi na tym terenie działalność produkcyjną lub usługową związaną z transportem kolejowym lub obsługą tego transportu, bez względu nawet na to, czy jest związany z inwestorem jakimkolwiek stosunkiem obligacyjnym, jest nieuprawniona. Zakłada ona dostosowanie miejsca składowego do aktualnego profilu gospodarczego terenu, podczas gdy miejsce składowe, zgodnie z treścią przepisu, winno być utworzone na potrzeby już prowadzonej działalności produkcyjnej. Zdaniem Kolegium nie wystarczy samo stwierdzenie, że w granicach terenu znajduje się taka produkcja i działalność usługowa, którą może obsługiwać planowany punkt zbierania i magazynowania odpadowych drewnianych podkładów kolejowych, lecz działalność taka winna być prowadzona przez samego inwestora lub co najmniej podmioty związane stosunkiem obligacyjnym z inwestorem, co winno być wykazane w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a. i w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w rozpoznawanej sprawie zarzuty te w sposób bezpośredni związane są z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd też ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny podnoszonego naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do poprawności dokonanej przez Sąd Wojewódzki wykładni prawa materialnego.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest postępowaniem toczącym się na wniosek inwestora i organy są co do zasady tym wnioskiem związane. Dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy opierają się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia. To ten dokument stanowi kluczowy dowód w sprawie i to ten dokument musi zostać oceniony w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki NSA z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OSK 4842/21, z 23 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 163/21).
Według karty informacyjnej planowanego przedsięwzięcia, będzie ono dotyczyć zbierania i magazynowania odpadów niebezpiecznych w postaci zużytych odpadowych drewnianych podkładów kolejowych. Spółka będzie utrzymywała kontakt z przedsiębiorstwami wykonującymi remonty torowe na sieci PKP i powstające odpadowe podkłady kolejowe zleconym transportem kolejowym lub drogowym będą dostarczane do miejsca magazynowania w byłej Rafinerii J. Następnie podkłady będą przekazywane podmiotom posiadającym odpowiednie zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania tymi odpadami.
Z karty informacyjnej oraz z wyjaśnień [...] J.S. i W.K. Spółka Jawna nie wynika aby występujący z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia działalność magazynowania odpadów wiązali z jakąkolwiek prowadzoną produkcją i działalnością usługową. Jest to istotne ze względu na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego wykładnia jest istotą sporu w rozpoznawanej sprawie.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały nr LVI/523/2002 Rady Miejskiej J. z 12 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta J. "R.", wyznacza się tereny przemysłowe oznaczone na rysunku Planu symbolem 1PI o pow. 65,79 ha, z podstawowym przeznaczeniem pod przemysł i produkcję. Na terenach, o których mowa w ust. 1 dopuszcza się:
a) budowę nowych obiektów związanych z funkcją podstawową;
b) lokalizację terenów składowych związanych z prowadzoną produkcją i działalnością usługową;
c) lokalizację dróg dojazdowych, odcinków linii kolejowych i placów manewrowych dla obsługi terenu;
d) lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej;
e) lokalizację zieleni urządzonej i małej architektury.
Z przedstawionej regulacji wynika, że dopuszczenie lokalizacji terenów składowych musi być związane z prowadzoną produkcją i działalnością usługową. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Wojewódzkiego, że powiązanie zakładające zgodność planowanego przeznaczenia składowego z aktualnym profilem gospodarczym terenu i prowadzoną nań działalnością może dotyczyć produkcji i działalności usługowej realizowanej przez inne podmioty. Jednak w sytuacji gdy podmiot wnioskujący o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powiązania tego nie jest w stanie przedstawić, nakazanie organom poszukiwania tego rodzaju związku z urzędu jest zbyt daleko idące.
W szczególności nietrafne jest odwołanie się przez Sąd Wojewódzki do listy podmiotów wymienionych przez stronę skarżącą w uzasadnieniu skargi. Strona skarżąca wyszczególnienia tego nie dokonała w kontekście próby wykazania związku planowanego przedsięwzięcia - magazynowania odpadów niebezpiecznych z działalnością prowadzoną przez którykolwiek z wymienionych podmiotów, lecz w celu przedstawienia szerokiego profilu firm, w tym usługowych, funkcjonujących na terenie byłej rafinerii.
Wykazana w uzasadnieniu wyroku działalność przedsiębiorstwa Lotos Kolej, realizującego usługi transportowe, również nie została uwzględniona przez skarżącą Spółkę jako podmiot na rzecz którego miałby funkcjonować planowany magazyn odpadów.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie ocenił Sąd Wojewódzki, że wykazywanie przez Spółkę, iż magazynowanie odpadów samo w sobie stanowi działalność usługową, jest niewystarczające do uznania, że magazynowanie to pozostawać będzie w związku z prowadzoną produkcją i działalnością usługową w kontekście postanowień § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały nr LVI/523/2002 Rady Miejskiej J. Przy uwzględnieniu przedstawionej przez Spółkę interpretacji planu zbędne byłoby powiązanie działalności składowej z prowadzoną produkcją i działalnością usługową, od którego to powiązania prawodawca lokalny uzależnił możliwość lokalizacji terenów składowych.
Podsumowując, z akt sprawy, w szczególności z karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz wyjaśnień Spółki nie wynika, aby planowane magazynowanie odpadów związane było z prowadzoną produkcją i działalnością usługową. Oznacza to brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu.
Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną.
Przy uwzględnieniu przedstawionych wcześniej uwag za uzasadnione należało uznać również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W sprawie nie było podstaw do zalecenia organom czynienia dodatkowych ustaleń faktycznych i poszukiwania czy w granicach planu znajduje się produkcja i działalności usługowa, która mogłaby obsługiwać planowany punkt zbierania i magazynowania odpadowych drewnianych podkładów kolejowych.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę orzekając o jej oddaleniu w oparciu o art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.