III OSK 1219/23

III OSK 1219/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6145 Sprawy dyrektorów szkół
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1351/22 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2022-09-05
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1, art. 58 § 1 pkt 6, art. 133 § 1 i art. 134 § 1, art. 174, art. 176 § 1, art, 182 § 1, art. 183 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2022 r., sygn. akt: II SA/Wa 1351/22 w sprawie ze skargi W.J. na akt Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 14 czerwca 2022 r., nr DSA-WS.8200.36.2022.BD w przedmiocie zatwierdzenia wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2022 r., sygn. akt: II SA/Wa 1351/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę W.J. (dalej także: skarżący) na akt Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej także: Minister) z dnia 14 czerwca 2022 r.,
nr DSA-WS.8200.36.2022.BD w przedmiocie zatwierdzenia wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W.
Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego aktem z dnia 14 czerwca 2022 r.,
nr DSA-WS.8200.36.2022.BD, na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej lub publicznej placówki zapewniającej opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. z 2018 r., poz. 694 ze zm.), po zapoznaniu się z dokumentacją postępowań konkursowych, które odbyły się w regionie mazowieckim w dniach 30 i 31 maja 2022 r., zatwierdził wyniki konkursów dla kandydatów na dyrektorów szkół artystycznych i placówek oraz wskazał wyłonionych kandydatów. Minister w punkcie 3 aktu z dnia 14 czerwca 2022 r. zatwierdził wynik konkursu na stanowisko dyrektora w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W. i wskazał wyłonionego kandydata – M.T.
W.J. pismem datowanym na dzień 1 lipca 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na punkt 3 aktu z dnia 14 czerwca 2022 r., nr DSA-WS.8200.36.2022.BD, w którym Minister zatwierdził wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W. i wskazał wyłonionego kandydata – M.T. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności aktu Ministra z dnia 14 czerwca 2022 r., nr DSA-WS.8200.36.2022.BD, wstrzymanie jego wykonania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na wstępie, że swój interes prawny w zaskarżeniu punktu 3 aktu Ministra z dnia 14 czerwca 2022 r.,
nr DSA-WS.8200.36.2022.BD upatruje w tym, że jest rodzicem ucznia Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W., a wybór kandydata na dyrektora tej szkoły ma wpływ na jakość i sposób zarządzania placówką, do której uczęszcza jego dziecko i jednocześnie przekłada się na poziom kształcenia jej uczniów. Zdaniem skarżącego, w interesie uczniów szkoły, w tym również jego syna, jest to, aby dyrektor placówki był faktycznie najlepszym kandydatem spośród wszystkich startujących w konkursie, a także to, żeby kandydat ten stanowił gwarancję utrzymania dotychczasowego (wysokiego) poziomu edukacji.
Następnie, rozwijając zarzuty ze skargi, W.J. wskazał na szereg okoliczności, które jego zdaniem świadczą o nieważności postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych
[...] w W., a w konsekwencji także zaskarżonego aktu.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł
o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych. Minister zaznaczył przede wszystkim, że skarżący nie wykazał dostatecznie swojego interesu prawnego we wniesieniu skargi. Wyjaśnił, że interes prawny powinien być rozumiany jako istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków autora skargi, a zaskarżonym aktem, który powinien być doprowadzony do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym. Zdaniem Ministra w niniejszej sprawie nie istnieje korelacja między sferą indywidualnych praw skarżącego, które zostałyby naruszone oraz jego obowiązków, a zaskarżonym aktem. Dlatego, zdaniem Ministra, skarżący nie posiada legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Minister dodał, że w sytuacji, gdy skarżący jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, to jego interes należy określić jako faktyczny, a nie prawny. Interes faktyczny nie tworzy zaś legitymacji skargowej. W związku z powyższym, zdaniem Ministra należy uznać, że samo to, że skarżący jest rodzicem ucznia Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W. i obawia się obniżenia poziomu nauczania w szkole, nie stanowi podstawy do wniesienia skargi na akt z dnia 14 czerwca 2022 r. dotyczący zatwierdzenia wyniku konkursu na stanowisko dyrektora szkoły.
Postanowieniem z dnia 5 września 2022 r., sygn. akt: II SA/Wa 1351/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę W.J. jako niedopuszczalną oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby na mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia odebrano lub ograniczono skarżącemu prawo wynikające z przepisów prawa, bądź też został nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony ten dotychczas na nim ciążący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżony akt Ministra nie wpływa na sferę indywidualnych praw i obowiązków skarżącego wynikających z norm prawa i zwrócił także uwagę na to, że W.J. w treści skargi nie powołał żadnej konkretnej normy prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego, wskazującej na jego interes prawny w zaskarżeniu aktu Ministra.
W ocenie Sądu I instancji, uprawnienie takie nie wynika w szczególności
z przepisów rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej lub publicznej placówki zapewniającej opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania oraz trybu pracy komisji konkursowej, którego przepisy nie przewidują możliwości zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia przez "niezadowolonego z wyboru" dyrektora rodzica ucznia szkoły. Zdaniem Sądu I instancji, zaprezentowane w skardze stanowisko dowodzi istnienia wyłącznie interesu faktycznego skarżącego związanego z wyborem odpowiedniego kandydata na dyrektora szkoły. Natomiast samo to, że skarżący jest rodzicem jednego z uczniów i obawia się obniżenia poziomu kształcenia w szkole nie może stanowić podstawy prawnej do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1683/18, zgodnie z którym "bezspornie konkursy na stanowisko dyrektora szkoły publicznej wzbudzają duże zainteresowanie społeczeństwa, w szczególności rodziców dzieci, dlatego szczególnie istotna jest prawidłowa reprezentacja interesów rodziców, do których uprawniona jest rada rodziców zgodnie z art. 53 ust. 1 uso (ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił w tym kontekście, że skarżący nie jest przedstawicielem Rady Rodziców, która stosownie do treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900) - reprezentuje ogół rodziców uczniów.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zatwierdzenie przez Ministra wyniku konkursu na Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W. nie zawiera władczego rozstrzygnięcia, które decydowałoby o sytuacji prawnej skarżącego, nie nakłada na niego żadnych konkretnych obowiązków, nie przyznaje uprawnień, które wynikałyby z przepisów prawa i dlatego skargę wniesioną przez W.J. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Sąd I instancji uznał ponadto, że zatwierdzenie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły nie stanowi przejawu działalności administracji publicznej określonej w art. 3 p.p.s.a., dlatego też nie podlega kontroli sądu administracyjnego (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1861/18, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł W.J. zaskarżając to postanowienie w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zarzucając naruszenie:
1) art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że zatwierdzenie przez Ministra wyniku konkursu na dyrektora szkoły nie zawiera władczego rozstrzygnięcia, które decydowałoby o sytuacji prawnej skarżącego, przy jednoczesnym pominięciu przez Sąd I instancji braku prawidłowego ukonstytuowania się w szkole rady rodziców i tym samym pozbawienia skarżącego - jako rodzica ucznia szkoły, głosu w postępowaniu konkursowym, a także błędne przyjęcie, że zatwierdzenie konkursu nie stanowi przejawu działalności administracji publicznej i dlatego nie podlega kontroli sądu administracyjnego, podczas gdy wszelkie czynności urzędowe podejmowane przez Ministra, zmierzające do realizacji ustawowego obowiązku powierzenia stanowiska dyrektora szkoły publicznej (w tym akt zatwierdzenia konkursu), mają znamiona działań z zakresu administracji publicznej;
2) art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu aktu zatwierdzenia konkursu, który odbył się bez udziału reprezentacji ogółu rodziców uczniów szkoły, wobec braku przepisów dających skarżącemu takie prawo, a w konsekwencji niezastosowanie art. 63 ust. 14 pkt 2 lit. b w związku z art. 83 ust. 1 i ust. 3 ustawy - Prawo oświatowe, które regulują obligatoryjne utworzenie organu rady rodziców w szkole będącego przedstawicielem ogółu rodziców uczniów szkoły, do kompetencji którego należy m.in. delegowanie przedstawicieli w skład komisji wybierającej dyrektora szkoły;
3) art. 133 § 1 i art 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla prawidłowej oceny interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu aktu Ministra oraz nieuwzględnienie całokształtu obowiązujących przepisów prawa, w konsekwencji czego Sąd pominął z kolei okoliczność niepowołania w szkole organu rady rodziców.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji błędnie uznał, że zatwierdzenie przez Ministra konkursu na dyrektora szkoły nie podlega kontroli sądu administracyjnego, ponieważ przeprowadzenie konkursu na dyrektora szkoły publicznej (w niniejszej sprawie szkoły artystycznej) jest ustawowym obowiązkiem organu prowadzącego, tj. w okolicznościach niniejszej sprawy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Skarżący kasacyjnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy - Prawo oświatowe, organ prowadzący powołuje dyrektora szkoły w drodze konkursu. Z kolei zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy - Prawo oświatowe, szczegółowe zasady przeprowadzenia konkursu reguluje rozporządzenie wydane na podstawie ustawy. W myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej lub publicznej placówki zapewniającej opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania oraz trybu pracy komisji konkursowej, organ prowadzący po przeprowadzeniu zasadniczego etapu konkursu przed komisją konkursową, zatwierdza lub unieważnia konkurs, zarządzając ponowne jego przeprowadzenie. Biorąc powyższe pod uwagę, skarżący kasacyjnie podkreślił, że działalność organu prowadzącego szkołę, będącego bez wątpienia organem administracji publicznej, związana z zarządzeniem, ogłoszeniem i przeprowadzeniem konkursu mającego na celu wybór najlepszego kandydata na dyrektora szkoły, ma wszystkie cechy działań o charakterze publicznoprawnym, a czynności podejmowane w toku konkursu, na podstawie i w granicach prawa przez Ministra i powołaną przez niego komisję konkursową mają charakter władczych czynności publicznoprawnych.
Skarżący kasacyjnie odnosząc się do kwestionowanego interesu prawnego we wniesieniu skargi, wskazał, że wnioski Sądu I instancji w tym zakresie są błędne i podniósł, że aby dochodzić ochrony sądowej praw i obowiązków naruszonych zaskarżonym aktem administracji publicznej, nie jest koniecznie, aby akt będący przedmiotem zaskarżenia był adresowany indywidualnie do skarżącego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji błędnie upatruje legitymacji do zaskarżenia aktu jedynie u przedstawicieli rady rodziców, pomijając jednocześnie w niniejszej sprawie okoliczność wadliwego umocowania przedstawicieli rady rodziców do działania w komisji konkursowej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, nauczyciele oraz rodzice mają interes prawny we wniesieniu skargi na zatwierdzenie konkursu na dyrektora szkoły jako członkowie wspólnoty szkolnej, delegujący swych przedstawicieli w skład komisji konkursowej. Wybór dyrektora szkoły następuje w interesie członków tej wspólnoty: uczniów i ich rodziców, nauczycieli i pozostałych pracowników szkoły. Nauczyciele i rodzice, jako osoby uprawnione do wyboru dyrektora szkoły, powinni zaś mieć również prawo kontroli prawidłowości takiego wyboru w postępowaniu sądowym, szczególnie w okolicznościach, w których członkowie komisji konkursowej byli nienależycie umocowani do działania w imieniu ogółu rodziców uczniów szkoły.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2023 r. poz. 259) - dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Znajdując podstawę do zastosowania powołanego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.
Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Niezależnie od wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika, musi ona odpowiadać wymogom określonym w przepisach p.p.s.a., a jednym z elementów skargi kasacyjnej jest prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 § 1 p.p.s.a. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji Sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Do autora skargi kasacyjnej należy prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 174 pkt 1 i 2 i 176 p.p.s.a.).
W ramach pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. upatrując naruszenia tych przepisów w ich niewłaściwym zastosowaniu w wyniku błędnego przyjęcia, że "zatwierdzenie przez Ministra wyniku konkursu na dyrektora szkoły nie zawiera władczego rozstrzygnięcia, które decydowałoby o sytuacji prawnej skarżącego".
W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu należy stwierdzić, że przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który określa kompetencje sądu administracyjnego i ich zakres w fazie badania dopuszczalności skargi ma charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak np. art. 146 § 1, art. 147, art. 145 § 1, czy art. 151 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem - Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Jeśli z orzeczenia wynika, że Sąd I instancji stwierdził, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne, to nie można Sądowi odrzucającemu skargę zarzucić naruszenia omawianych przepisów, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją zastosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1499/10; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1084/14). Naruszenie tego rodzaju przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).
Przepis powyższy mógłby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdyby skarżący kasacyjnie zarzucał np. wadliwą wykładnię pojęcia "innych przyczyn" czy "niedopuszczalności skargi", a zatem kierował zarzuty bezpośrednio wobec norm zawartych w tych przepisach, a nie kwestionował prawidłowości ich zastosowania jako następstwa uchybienia innym normom, które były lub powinny były być stosowane przed przejściem Sądu I instancji do wydania orzeczenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i odrzuceniem skargi. Taka sytuacja jednak ponad wszelką wątpliwość nie występuje w niniejszej sprawie. Należy bowiem podkreślić – na podstawie analizy sformułowanych zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej – że strona skarżąca kasacyjne nie kwestionuje wykładni powyższego przepisu, lecz prawidłowość jego zastosowania w realiach faktycznych niniejszej sprawy, których również nie kwestionuje. W treści omawianego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie wskazała wprawdzie na art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale jest to przepis, który również nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Należy mieć na uwadze, że przepis art. 3 § 2 w poszczególnych mniejszych jednostkach redakcyjnych (punktach) określa katalog spraw, do rozpatrzenia których właściwe są sądy administracyjne. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 3 p.p.s.a. w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07; wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087; postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850). Przepis ten ma charakter ustrojowy, określając w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. Powyższe nie oznacza, że podniesienie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. automatycznie dyskwalifikuje tę skargę. Należy bowiem mieć na uwadze, że mimo że art. 3 § 2 p.p.s.a. ma zasadniczo charakter ustrojowo-procesowy i bezpośrednio nie podpada wprost pod żadną z dwóch podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., to jednak z uwagi na fakt, że w wyniku działania danego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., I GSK 748/11, LEX nr 12439680), o ile zarzut naruszenia art. 3 p.p.s.a. powiązany jest z innymi przepisami procesowymi (por. cytowane wyżej: postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07, LEX nr 481336; wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OSK 70/12, LEX nr 1166069).
W związku z powyższym należy stwierdzić, że powiązanie zarzutów naruszenia przepisów, z których żaden nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej i z których każdy wymaga powiązania z zarzutami naruszenia innych przepisów, czyniło pierwszy zarzut skargi kasacyjnej bezskutecznym.
W realiach niniejszej sprawy nie uniemożliwia to odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pewnego zakresu treści zarzutu, gdy się zważy, że częściowo treść tego zarzutu pozostaje w ścisłym związku z treścią kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, którego konstrukcja – o czym mowa w dalszej części uzasadnienia – pozwalała na jego merytoryczne rozpoznanie.
Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie wyrażone w części dotyczącej stwierdzenia, że zatwierdzenie wyniku konkursu na dyrektora szkoły podlega kognicji sądów administracyjnych, jest oczywiście trafne. Sąd I instancji wskazał art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej, upatrując "innej przyczyny" niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w braku u strony wnoszącej skargę interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Jednak jak słusznie zauważyła strona skarżąca kasacyjnie z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że odrzucenie skargi miało również związek z błędnym uznaniem przez Sąd I instancji, że zatwierdzenie przez Ministra wyniku konkursu na stanowisko dyrektora Szkoły stanowi czynność niebędącą przejawem działalności administracji publicznej określonej w art. 3 p.p.s.a., a w konsekwencji jest czynnością niepodlegającą kontroli sądu administracyjnego.
Dopuszczalność wniesienia skargi na akt zatwierdzenia wyniku konkursu na dyrektora szkoły wynika z analizy przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2023 r., poz. 900), oraz rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej lub publicznej placówki zapewniającej opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 531). Ponadto, dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie w tym przedmiocie potwierdził także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 kwietnia 2015 r., sygn. akt: I OPS 5/14, w uzasadnieniu której wyjaśnił, że wskazana przez ustawodawcę procedura konkursowa na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki publicznej stanowi zamknięty ciąg czynności organu prowadzącego szkołę publiczną lub placówkę i komisji jako organu pomocniczego, które to czynności kończą się wraz z wydaniem przez organ prowadzący szkołę rozstrzygnięcia w postaci zarządzenia o zatwierdzeniu konkursu albo o jego unieważnieniu i zarządzeniu przeprowadzenia ponownego konkursu (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Zatem poszczególne akty i czynności podejmowane w toku postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora szkoły publicznej nie mają charakteru samodzielnego i odrębnego, ponieważ stanowią pewien ciąg zdarzeń, a etapem kończącym to postępowanie jest dopiero zarządzenie organu prowadzącego szkołę publiczną o zatwierdzeniu konkursu albo o jego unieważnieniu i zarządzeniu ponownego konkursu (§ 8 ust. 2 rozporządzenia), a następnie akt organu prowadzącego szkołę w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki (art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty).
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że powyższe oznacza, że dwa rozstrzygnięcia związane z postępowaniem konkursowym na dyrektora szkoły podlegają zaskarżeniu do sądu: po pierwsze zarządzenie organu prowadzącego szkołę publiczną o zatwierdzeniu konkursu albo o jego unieważnieniu i zarządzeniu ponownego konkursu - do sądu administracyjnego, po drugie akt organu prowadzącego szkołę publiczną w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły lub placówki, jako należący do drogi sądowej w postępowaniu cywilnym - do sądu pracy (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2009 r., I PK 212/08, OSNP z 2010 r., nr 23 - 24, poz. 286). Przy czym – jak trafnie wskazano w treści uzasadnienia cyt. uchwały - zarządzenie organu prowadzącego szkołę publiczną o zatwierdzeniu konkursu albo o jego unieważnieniu i zarządzeniu ponownego konkursu, ma charakter aktu z zakresu administracji publicznej, a nie czynności.
Uwagi powyższe były niezbędne do oceny trafności drugiego zarzutu skargi kasacyjnej, który dotyczy kwestii legitymacji procesowej skarżącego na rozstrzygnięcie w przedmiocie zatwierdzenia wyniku konkursu i w tym zakresie pozostaje w związku z treścią pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej.
W ramach drugiego zarzutu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie zarzuca niewłaściwe zastosowanie art. 50 § 1 p.p.s.a. będące następstwem jego błędnej wykładni, w powiązaniu z treścią art. 63 ust. 14 pkt 2 lit. b w związku z art. 83 ust. 1 i ust. 3 ustawy - Prawo oświatowe, upatrując tego naruszenia w "nieprawidłowym uznaniu, że skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu aktu zatwierdzenia konkursu, który odbył się bez udziału reprezentacji ogółu rodziców uczniów szkoły, wobec braku przepisów dających skarżącemu takie prawo, a w konsekwencji niezastosowaniu art. 63 ust. 14 pkt 2 lit. b w związku z art. 83 ust. 1 i ust. 3 ustawy - Prawo oświatowe, które regulują obligatoryjne utworzenie organu rady rodziców w szkole będącego przedstawicielem ogółu rodziców uczniów szkoły, do kompetencji którego należy m.in. delegowanie przedstawicieli w skład komisji wybierającej dyrektora szkoły".
W odniesieniu do tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W realiach niniejszej sprawy konieczne jest odniesienie się do tej części powyższej regulacji, która stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Kryterium interesu prawnego oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykazuje istnienie związku między znajdującym oparcie w przepisach prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W toku rozpoznania skargi zadaniem Sądu jest zbadanie czy legitymacja do wniesienia skargi oparta jest na rzeczywiście istniejącym interesie prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego. Jakkolwiek bowiem pojęcie strony postępowania jest pojęciem procesowym, to jest ono poprzez kategorię interesu prawnego związane z prawem materialnym i w ten sposób obiektywizowane. Oznacza to, że interes prawny wnoszącego skargę musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Tym samym, uwzględnienie skargi możliwe jest wówczas, gdy skarżący legitymuje się interesem prawnym pojmowanym nie tylko jako podstawa do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd, lecz gdy dodatkowo interes ten wyraża się w związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków opartych na normach prawa materialnego, a rozstrzygnięciem zaskarżonego aktu lub czynnością. Istotę legitymacji skargowej stanowi zatem uprawnienie procesowe do żądania przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez podmiot wykazujący istnienie związku między sferą jego interesu prawnego, a zaskarżonym aktem. Legitymacja do wniesienia skargi wynikająca z tak rozumianego interesu prawnego istnieje obiektywnie, a nie dlatego, że ocenę taką wyraża podmiot wnoszący skargę.
Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, w odróżnieniu od interesu faktycznego, interes prawny to interes znajdujący swoją podstawę w normach prawa materialnego, a potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, tj. nadający się do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej, a nie ewentualny, czy potencjalny. Interes prawny istnieje wówczas, gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego nie decyduje przekonanie zainteresowanego, ale ocena ustawodawcy. Nie może on też wynikać tylko z interesów lub uprawnień innych podmiotów ani też nie może mieć charakteru hipotetycznego. W konsekwencji jest to interes osobisty, własny i indywidualny. Gdy chodzi o normę będącą źródłem interesu prawnego, to może nią być norma prawa powszechnie obowiązującego bez względu na to, do jakiej gałęzi prawa norma ta należy. Musi to być norma wprost dotycząca określonych – na skutek przyszłego skonkretyzowania i zindywidualizowania - praw lub obowiązków podmiotu stojącego na zewnątrz administracji, tj. norma stanowiąca podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku, a zatem musi to być norma prawa materialnego.
Z przepisów ustawy - Prawo oświatowe oraz rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej lub publicznej placówki zapewniającej opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania oraz trybu pracy komisji konkursowej nie wynika podstawa materialnoprawna możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na dyrektora szkoły przez rodzica ucznia uczęszczającego do tej placówki. Bez znaczenia dla oceny powyższego pozostaje podnoszona przez skarżącego kasacyjnie wątpliwość co do prawidłowości powołania rady rodziców w szkole. Przepis art. 63 ust. 14 pkt 2 lit. b Prawa oświatowego, zgodnie z którym "W celu przeprowadzenia konkursu organ prowadzący szkołę lub placówkę powołuje komisję konkursową w składzie: (...) po dwóch przedstawicieli rady rodziców", ani przepis art. 83 ust. 1 i ust. 3 ustawy - Prawo oświatowe, zgodnie z którym "W szkołach i placówkach, z zastrzeżeniem ust. 6, działają rady rodziców, które reprezentują ogół rodziców uczniów. (...) W wyborach, o których mowa w ust. 2, jednego ucznia reprezentuje jeden rodzic. Wybory przeprowadza się na pierwszym zebraniu rodziców w każdym roku szkolnym", nie zawierają norm materialnoprawnych kształtujących sytuację prawną rodzica dziecka uczęszczającego do szkoły. Przepisy te zawierają normy odnoszące się do komisji konkursowych i rad rodziców. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę z powodu braku legitymacji procesowej skarżącego nie naruszył art. 50 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Nieskuteczne okazały się również zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. Naruszenia tych przepisów strona skarżąca kasacyjnie upatruje w "niewyjaśnieniu przez Sąd I instancji wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla prawidłowej oceny interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu aktu Ministra oraz nieuwzględnieniu całokształtu obowiązujących przepisów prawa, w konsekwencji czego Sąd pominął z kolei okoliczność niepowołania w szkole organu rady rodziców".
W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy sąd rozstrzygnie sprawę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174). W żaden sposób nie mogło zatem dojść do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez "niewyjaśnienie przez Sąd I instancji wszystkich okoliczności sprawy" oraz "nieuwzględnienie całokształtu obowiązujących przepisów prawa".
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten określa więc granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając dopuszczalność skargi na rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 14 czerwca 2022 r., nr DSA-WS.8200.36.2022.BD w przedmiocie zatwierdzenia wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W., a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd I instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, Lex nr 337811; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Tego wymogu autor skargi kasacyjnej nie dopełnił. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań bądź bezczynności lub przewlekłości organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. m. in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I GSK 241/14) ani prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), a także prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745).
Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie uważa, że Sąd nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy w związku z pominięciem podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie zastrzeżeń dotyczących nieprawidłowości w procesie powołania członków rady rodziców w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W., nie mogły być skuteczną podstawą zarzutu naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Kwestia prawidłowości wyłonienia rady rodziców w szkole wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy i nie ma wpływu na ocenę posiadania przez skarżącego interesu prawnego w zaskarżeniu aktu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 14 czerwca 2022 r., nr DSA-WS.8200.36.2022.BD w przedmiocie zatwierdzenia wyniku konkursu na stanowisko Dyrektora Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych [...] w W.
W związku z powyższym skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.