III OSK 1215/24

III OSK 1215/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Olga Żurawska - Matusiak /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
art. 44 pkt 5
Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X.Y od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1571/23 w sprawie ze skargi X.Y na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 6 czerwca 2023 r. (bez numeru) w przedmiocie zdolności do służby oraz określenia inwalidztwa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od X.Y na rzecz Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 listopada 2023 r., II SA/Wa 1571/23, po rozpoznaniu skargi X.Y. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z 6 czerwca 2023 r. (bez numeru) w przedmiocie zdolności do służby oraz określenia inwalidztwa, w pkt 1 odrzucił skargę w zakresie określenia inwalidztwa, zaś w pkt 2 oddalił skargę w pozostałym zakresie.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy.
Regionalna Komisja Lekarska [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej: "RKL ABW" lub "organ pierwszej instancji") orzeczeniem z 7 marca 2023 r., nr 104/2023/F, uznała X.Y (dalej: "skarżąca") za niezdolną do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej: "ABW") stwierdzając stopień zdolności do służby jako kategorię "N". Według protokołu badania nr 104/2023/F RKL ABW ustalono u skarżącej, na podstawie zebranego materiału, w tym badań psychiatrycznych i psychologicznych, zaburzenia osobowości z komponentą narcystyczną i tendencją do dekompensacji urojeniowych, znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne zgodnie z § 74 p. 2 r. 5N Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 242, dalej: "rozporządzenie z 15 kwietnia 2003"). W protokole badania wskazano, że charakter stwierdzonych zmian chorobowych skarżącej wyklucza jej zdolność do służby w ABW.
Centralna Komisja Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej: "CKL ABW" lub "organ drugiej instancji"), po rozpoznaniu odwołania skarżącej, orzeczeniem z 6 czerwca 2023 r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia CKL ABW wskazała, że po zapoznaniu się z całą zgromadzoną dokumentacją medyczną, odwołaniem skarżącej i pismami je uzupełniającymi (opiniami lekarskimi), po przeprowadzeniu badania własnego, jak i po zapoznaniu się z dokumentacją z badań profilaktycznych zgromadzoną w okresie służby skarżącej, a także po przeprowadzeniu 12 maja 2023 r. dodatkowego badania specjalistycznego na wniosek lekarza konsultującego, na podstawie którego została wydana opinia z 24 maja 2023 r. uznała, że RKL ABW właściwie wydała orzeczenie i ustaliła niezdolność skarżącej do służby w ABW oraz III grupę inwalidztwa. Orzeczenie zapadło w powołaniu na § 24 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2015 r. w sprawie orzekania przez komisje lekarskie podległe Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Szefowi Agencji Wywiadu (Dz. U. z dnia 12 stycznia 2015 r., poz. 47) oraz rozporządzenie z 15 kwietnia 2003 r. CKL ABW podkreśliła, że podjęła z urzędu wszelkie czynności niezbędne do oceny stanu zdrowia skarżącej, a dokumenty znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o przeprowadzenie dodatkowych dowodów z dokumentów, w których zewnętrzni eksperci medyczni uznali, że nie ma jakichkolwiek podstaw, by uznać, iż występują u niej przypadłości wskazywane przez RKL ABW.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przywołanym powyżej wyrokiem uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") oddalił ją. W zakresie zaś wniosku skarżącej o ustalenie inwalidztwa Sąd odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uznając, że tego typu orzeczenia nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.
Uzasadniając swoje stanowisko co do oddalenia skargi Sąd pierwszej instancji wskazał, że z argumentacji skargi wynika jednoznacznie, że skarżąca kwestionuje rozpoznanie schorzeń ustalone przez RKL ABW, a następnie podtrzymane przez CKL ABW. Tymczasem, sąd administracyjny nie jest uprawniony do tego, aby kwestionować dokonane przez komisję lekarską rozpoznanie (nie może badać prawidłowości samej diagnozy, nie może też oceniać metod stosowanych przez lekarzy, czasu poświęconego na badanie czy przyjętej metodyki rozpoznania choroby) prowadzące do ustalenia kategorii zdolności funkcjonariusza do służby, nawet jeśli inni specjaliści przeprowadziliby badanie w odmienny sposób. Kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby w oparciu o obowiązujące przepisy prawa - w niniejszej sprawie rozporządzenie z 15 kwietnia 2003 r. Sąd orzekający nie stwierdził wadliwości wydanych orzeczeń w ww. zakresie.
Sąd stanął na stanowisku, że organ pierwszej instancji zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 15 kwietnia 2003 r., przeprowadził badanie skarżącej, dokonując oceny stanu jej zdrowia na podstawie wyników badań specjalistycznych oraz pozostałej dokumentacji medycznej. Z przeprowadzonego badania RKL ABW sporządziła protokół (podpisany przez wszystkich członków składu), który w części A pkt 17 "Schorzenia powodujące niezdolność do służby" zawiera rozpoznanie "Zaburzenia osobowości z tendencją do dekompensacji urojeniowych znacznie upośledzających zdolności adaptacyjne § 74 pkt 2 r.5N". Sąd podkreślił, że ustalenia RKL ABW korespondują z wynikami badań lekarskich i specjalistycznych, w tym z badaniem z 25 stycznia 2023 r. przeprowadzonym przez psychiatrę, na podstawie karty skierowania. Skarżąca była ponownie badana przez specjalistę w postępowaniu odwoławczym 12 kwietnia 2023 r,, a 12 maja 2023 r. przez psychologa. W badaniu psychologicznym stwierdzono osobowość nieprawidłową z tendencjami do nadmiernej podejrzliwości (cechy paranoidalne).
W celu weryfikacji ustaleń RKL nr 1 ABW w toku postępowania przed CKL ABW przeprowadzone zostały ponowne badania specjalistyczne. Dokumentacja z tych badań wskazuje jednoznacznie, że lekarze specjaliści nie stwierdzili, aby charakter zmian chorobowych skarżącej umożliwiał jej pełnienie służby. Tym samym, skarga w tej części podlegała oddaleniu.
Jednocześnie Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącej, uznając, że nie zawierają one materiału niezbędnego do wyjaśnienia istotnych w sprawie wątpliwości (art. 106 § 3 p.p.s.a.).
Od powyższego wyroku skarżąca wywiodła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzuciła mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie:
1. prawa materialnego, tj. art. 44 pkt 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tj. Dz. U z 2020 r., poz. 27 ze zm., dalej: "ustawa o ABW oraz AW") w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 15 kwietnia 2003 r., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że CKL ABW w sposób prawidłowy dokonała oceny zdolności psychicznej skarżącej do służby w ABW, podczas gdy pominięto w tej ocenie inne dokumenty medyczne istotne dla jej dokonania w postaci opinii specjalistycznych przedłożonych przez skarżącą, których wyniki były skrajnie odmienne od wyników badań przed komisjami lekarskimi ABW obu instancji, co powinno prowadzić do wniosku, że ocena zdolności psychicznej skarżącej do służby nie została dokonana w sposób prawidłowy;
2. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających złożonych w skardze oraz piśmie z 31 października 2023 r. oraz błędne wskazanie, że nie były one niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, podczas gdy w przypadku ich przeprowadzenia mogłoby dojść do wydania orzeczenia o odmiennej treści.
Wobec powyższych zarzutów kasatorka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca zrzekł się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania oraz zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12).
O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem.
Nieskuteczność zarzutów naruszenia prawa procesowego oznacza, że przy ocenie zarzutów z zakresu prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji. Próba zwalczania ustaleń faktycznych tkwiących u podstaw zaskarżonego wyroku nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być skuteczna wyłącznie w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem przez sformułowanie zarzutu naruszenia konkretnych przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne.
Skargą kasacyjną zaskarżony został cały wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym odrzucono skargę w zakresie określenia inwalidztwa, a w pozostałym zakresie oddalono. W istocie jednak zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się jedynie do to tej części wyroku, która dotyczy zdolności do służby.
Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a w jego ramach powołano się na naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, co nie może zostać uznane za prawidłowe. Z uwagi na treść zarzutów należy uznać, że skarga kasacyjna została skonstruowana w oparciu o obie podstawy kasacyjne. W pierwszej kolejności należy zatem rozpoznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty naruszenia prawa materialnego można rozpatrywać dopiero w niewątpliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a.
Przepis ten wyznacza zakres postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ma ono wyłącznie charakter uzupełniający, ograniczający się do dowodów z dokumentów i co więcej, nie służy ustalaniu stanu faktycznego sprawy administracyjnej, albowiem rolą i zadaniem sądu pierwszej instancji jest kontrola prawidłowości jego ustalenia przez organ, nie zaś wyręczanie w tym względzie organu administracji właściwego do załatwienia sprawy. Przepis ten wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje zatem podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (por. wyrok NSA z 6 października 2009 r., II FSK 615/08). Posłużenie się w powyższym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Już tylko to stwierdzenie wyklucza możliwość skutecznego postawienia sądowi pierwszej instancji zarzutu jego naruszenia. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z 30 września 2009 r., I OSK 160/09; z 21 września 2010 r., I GSK 243/10; z 17 kwietnia 2012 r., II OSK 165/11; z 25 września 2012 r., II OSK 840/11). Nadto zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń faktycznych, z którymi nie zgadza się strona, ani do ustalania stanu faktycznego sprawy przed sądem administracyjnym.
Z tych względów zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie został uwzględniony.
Dodatkowo wskazać należy, na co zwrócił uwagę Sad pierwszej instancji, że zgłoszone w skardze i w piśmie z 31 października 2023 r. wnioski dowodowe w zasadniczym zakresie dotyczyły dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, złożonych przez skarżącą na etapie postępowania odwoławczego i były one analizowane przez organ. Pozostałe dowody związane były z pełnieniem służby przez skarżącą już po wydaniu zaskarżonego orzeczenia. Dowody te zatem nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a tylko wówczas możliwe byłoby ich przeprowadzenie.
Zarzutem naruszenia prawa materialnego objęty został przepis art. 44 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 15 kwietnia 2003 r. Autor skargi kasacyjnej zarzucił błędną wykładnię tych przepisów, a skoro tak, to konieczne było wykazanie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mylnie zrozumiał treść wskazanych przepisów. Tymczasem skarżący kasacyjnie nie tylko nie wykazał, na czym polega błędne rozumienie wskazanych przez niego przepisów przez Sąd pierwszej instancji, ani też jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia, lecz w ogóle nie odnosił się do kwestii ich rozumienia przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jest to o tyle zrozumiałe, że Sąd pierwszej instancji w swojej argumentacji nie odnosił się do przepisu art. 44 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW, nie dokonywał jego interpretacji, jak i nie kontrolował poprawności jego zastosowania. To wszystko świadczy o nieskuteczności tak określonego zarzutu.
Analiza zarzutu prowadzi jednak do wniosku, że w istocie skarżąca kasacyjnie zarzuca niewłaściwe zastosowanie objętych nim przepisów, a nadto dąży do podważenia ustaleń faktycznych sprawy, co nie mogło odnieść zamierzonego skutku wobec, wskazanej powyżej, niemożności kwestionowania ustaleń faktycznych w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego, jak i niestosowania przepisu art. 44 pkt 5 ustawy.
Art. 44 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW określa wymagania wobec osób pełniących służbę w ABW, a to nie stanowi przedmiotu rozpoznawanej sprawy.
Proces subsumcji to dopasowywanie cech (znamion) faktycznych z cechami (znamionami) ustawowymi. Nieskuteczność, a w zasadzie brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjął jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd pierwszej instancji. W okolicznościach faktycznych sprawy ustalonych i zaaprobowanych przez Sąd pierwszej instancji, uprawnione było uznanie skarżącej za niezdolną do służby z uwagi na stwierdzenie występowanie u niej określonych jednostek chorobowych. CKL przyjął, że materiał dowodowy sprawy, w tym przedłożony przez skarżącą, jest wystarczający do postawienia diagnozy i orzeczenia co do zdolności skarżącej do służby w ABW, co nie zostało skutecznie podważone.
Zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia Regionalna Komisja Lekarska przeprowadza badanie lekarskie osoby skierowanej i sporządza protokół badania komisji lekarskiej Oceny stanu zdrowia tej osoby dokonuje na podstawie protokołu badania lekarskiego, wyników zleconych badań specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji szpitalnej, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny.
Przepis ten nie przewiduje możliwości powołania przez komisję biegłego. Nie wprowadza również wymogu wydawania orzeczeń przez lekarzy posiadających uprawnienia orzecznika. Skoro zatem ustawodawca w spornych sytuacjach nie zobligował komisji do zasięgnięcia opinii podmiotów zewnętrznych, nie można uznać, że niepodjęcie tego typu działań stanowiło naruszenie § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia.
Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że przedłożone przez skarżącą opinie zostały wzięte przez komisję pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia. Jak wynika z akt sprawy wydając orzeczenie CKL uwzględniła w szczególności:
1. opinię psychologiczną i trzy zaświadczenia dostarczone przez pełnomocniczkę skarżącej, jako załącznik do pisma "Uzupełnienie odwołania",
2. dwie opinie psychologiczne wytworzone w toku postępowania odwoławczego na zlecenie CKL.
Dokumenty te przedstawiono konsultującemu w procesie orzeczniczym psychiatrze X.X, co zostało odnotowane przez lekarza w dokumencie "Badanie Specjalistyczne" z 12 kwietnia 2023 r.
Nadto na podkreślenie zasługuje, że uprawnienia sądu administracyjnego nie obejmują możliwości kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania, prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności funkcjonariusza do służby. Sąd nie jest władny do rozważania kwestii medycznych.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.
-----------------------
Sygn. akt III OSK 1215/24
2
Sygn. akt III OSK 1215/24
1