III OSK 120/25

III OSK 120/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Mierzejewski /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Teresa Zyglewska
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Ol 105/24 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2024-10-15
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok, zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku w części oraz stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 6 ust. 1 pkt. 4a tiret 2 art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 188 art. 161 § 1 pkt 3 art. 149 §) 1 pkt 1 art. 151 z zw. z art. 149 § 2 art. 209 i art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Ol 105/24 w sprawie ze skargi P. P. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w [...] w udostępnieniu informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie żądania rozpoznania pkt 1 wniosku P. P. z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. zobowiązuje Okręgowego Inspektora Pracy w [...] do rozpoznania pkt 2 wniosku P. P. z dnia [...] sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 5. oddala skargę w pozostałej części; 6. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w [...] na rzecz skarżącego P. P. [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: "WSA w Olsztynie" albo "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z dnia 15 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 105/24, oddalił skargę P. P. (dalej także "skarżący" oraz "skarżący kasacyjnie") na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w [...] (dalej: "OIP w [...]" albo "organ") w udostępnieniu informacji publicznej.
Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2024 r. skarżący, powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej "u.d.i.p.", zwrócił się do OIP w [...] o udzielenie następujących informacji:
1. Jakie działania podejmował organ w latach 2018 - 2024, aby nie dochodziło do patologii i naruszania prawa, polegającego na regularnym niewykorzystywaniu urlopu wypoczynkowego przez Wójta Gminy [...], po to by w konsekwencji pobrać gigantyczny ekwiwalent za niewykorzystany urlop?. Pan Wójt przez ostatnie 4,5 roku był 1 dzień na urlopie;
2. Przesłanie skanów protokołów kontroli wraz ze wszystkimi załącznikami, składanymi wyjaśnieniami, wystąpieniami pokontrolnymi, zaleceniami itp., informacjami o konsekwencjach (czyli ewentualnych nałożonych mandatach, ich wysokości, osobach które zostały ukarane) przeprowadzonych przez PIP w Urzędzie Gminy [...] (Gminie [...]) w latach 2018 - 2024.
W dniu 4 września 2024 r. skarżący wywiódł do WSA w Olsztynie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 13 ust.2 u.d.i.p., poprzez nierozpoznanie wspomnianego wniosku w wymaganym terminie. Skarżący wniósł o:
1) stwierdzenie bezczynności organu i stwierdzenie, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
2) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;
3) wymierzenie grzywny organowi w kwocie 500 zł;
4) zasądzenie kosztów postępowania, a w szczególności opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 19 sierpnia 2024 r. przesłał ze swojej skrzynki mailowej: [...] na adres: [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący podał, że 30 sierpnia 2024 r. w formie mailowej została mu przesłana wiadomość, z której wynika, że organ przedłużył czas na rozpoznanie wniosku do jednego miesiąca i jednego dnia motywując to potrzebą analizy i przygotowania dokumentacji do jej udostępnienia, w tym dokonania anonimizacji. W opinii skarżącego organ naruszył art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zaznaczył również, że zawiadomienie o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy organ ma obowiązek uzasadnić. Nie wystarczy wskazanie, że zachodzi konieczność analizy i przygotowania dokumentacji oraz anonimizacji dokumentów, ponieważ powód musi być rzeczywisty, skonkretyzowany i obiektywny oraz wynikać z treści złożonego wniosku. Według skarżącego działania, o których pisze organ uzasadniając wydłużenie terminu powinny być dokonane w standardowym terminie 14 dni. Ponadto organ nie wskazał jakie czynności do tej pory podjął. Co więcej, nie był w stanie odpowiedzieć na pytanie nr 1 wniosku, tj. jakie działania podejmował, by nie dochodziło do patologicznych sytuacji, gdy Wójt Gminy [...] twierdzi, że przez 4,5 roku ostatniej kadencji praktycznie nie był na urlopie. Dodatkowo w latach wcześniejszej kadencji było podobnie. Stanowi to oczywiste naruszenie prawa i przeciwdziałanie takim praktykom leży w kompetencjach organu. Zdaniem skarżącego w wiadomości informującej o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy nie zostały wskazane okoliczności uzasadniające wydłużenie terminu, będące konsekwencją złożonego wniosku. Postępowanie zobowiązanego do rozpoznania wniosku godzi w prawo do informacji, bowiem to organy mają obowiązek takiego działania, które winno umożliwiać obywatelom korzystanie z ich konstytucyjnych praw.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że 19 września 2024 r. udzielił odpowiedzi na wniosek. Podniósł, że nie wszystkie sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste, aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie, niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego. Ustawodawca miał to jednak na uwadze przy regulacji art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Dopiero bowiem brak udzielenia informacji publicznej oraz brak powiadomienia w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. OIP w [...] podkreślił, że przed upływem 14 dni od dnia złożenia wniosku poinformował skarżącego o braku możliwości udostępnienia informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wskazując powody opóźnienia oraz powiadomił o terminie w jakim udostępni informację, który to termin nie był dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r. wskazano bowiem, że uwzględnienie wniosku musi zostać poprzedzone m.in. analizą i przygotowaniem dokumentacji do jej udostępnienia, w tym dokonaniem anonimizacji, zgodnie z przepisami u.d.i.p. Z uwagi zatem na czas niezbędny na przeprowadzenie ww. czynności, udzielenie odpowiedzi na wniosek nastąpi do dnia 20 września 2024 r. Organ podał, że skarżący zażądał udostępnienia informacji i dokumentacji z lat 2018 -2024, co wiązało się z koniecznością dokonania analizy danych statystycznych związanych z prowadzoną przez organy Państwowej Inspekcji Pracy działalnością kontrolną, w celu zidentyfikowania kontroli we wskazanym podmiocie. Analiza wykazała, że w ww. przedziale czasowym przeprowadzona została jedna kontrola, ale dokumentacja z uwagi na upływ czasu została przekazana do archiwum zakładowego. Powyższe oznaczało konieczność odszukania jej przez pracownika odpowiedzialnego za prowadzenie archiwum. Po jej otrzymaniu konieczne było dokonanie procesu anonimizacji. Jednocześnie pierwsze pytanie wniosku miało charakter otwarty, w tym sensie że nie odnosiło się do jednostkowej informacji o charakterze prostym. Zdaniem organu udzielenie na nie odpowiedzi wymagało przygotowania odpowiedzi, w której przede wszystkim należało odnieść się do ustawowych zadań i kompetencji organów Państwowej Inspekcji Pracy oraz udostępnienia informacji, w zakresie w jakim mogły one stanowić merytoryczne odniesienie się do poruszanych kwestii. Powyższe również wymagało dokonania przeglądu działań podejmowanych we wskazanym okresie przez organy Państwowej Inspekcji Pracy. W tym stanie rzeczy nie powinno budzić wątpliwości, że przygotowanie odpowiedzi na wniosek wymagało znacznego nakładu pracy, a tym samym zachowanie 14 - dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. było niemożliwe. W związku z tym zarzucanie organowi bezczynności nie jest uzasadnione.
Skarżący w piśmie z dnia 1 października 2024 r. podniósł, że OIP w [...] w sposób rozmyślny utrudnia mu dostęp do informacji publicznej, zaś w przesłanych dokumentach zanonimizował wszystko, w tym podpisy i pieczęcie osób jednostki kontrolowanej.
W dniu 15 października 2024 r. WSA w Olsztynie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a".
W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że na gruncie u.d.i.p. bezczynność organu polega na tym, iż organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Ustawodawca przewidział bowiem, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź że postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Ponadto stronę informuje się w formie zwykłego pisma o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje (ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy), lub gdy zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc, że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Zdaniem WSA w Olsztynie w niniejszej sprawie Okręgowy Inspektor Pracy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Osią sporu jest natomiast kwestia naruszenia przez organ art. 13 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Sąd pierwszej instancji zauważył, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. posługuje się otwartą formułą "jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie", co pozwala na zindywidualizowanie zastosowania tej regulacji do okoliczności konkretnej sprawy. Dopuszczalne jest zatem wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Jak podnosi się w orzecznictwie, o ile zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ może przedłużyć termin do rozpoznania wniosku do maksymalnie dwóch miesięcy, to z uprawnienia tego może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zakresu (np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy, lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy informacji publicznej). Niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie wskazano jakichkolwiek kryteriów stanowiących jakie powody niemożności udostępnienia informacji w terminie 14 dni należy uznać za dopuszczalne, a jakie nie. W doktrynie przyjmuje się, że jest to konstrukcja analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a. jednakże ograniczona dwumiesięcznym terminem instrukcyjnym. Katalog ten ma zatem charakter otwarty. Wspomniana regulacja ma na celu poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach przedłużenia terminu rozpoznania wniosku. W konsekwencji oceny zasadności wskazanych przyczyn przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, należy dokonywać przez pryzmat przepisów określających termin na załatwienie takiej sprawy - art.13 ust. 1 u.d.i.p. - oraz przepisów określających zakres orzekania sądu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność - art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że niektóre wnioski o udostępnienie informacji publicznej dotyczyć mogą kwestii wymagających wyjaśnienia i w tym celu podjęcia przez organ odpowiednich działań. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją. W ocenie WSA w Olsztynie taka konieczność wyjaśnienia złożonych okoliczności sprawy, jak również ocena działalności organu, zaistniała w rozpatrywanym przypadku wobec czego podważanie w skardze prawidłowości zastosowania przez organ tej prawnej formy działania jaka została przewidziana przez ustawodawcę w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest bezpodstawne, gdyż przepisy u.d.i.p. pozwalają na taki tryb procedowania i na dzień złożenia skargi nie doszło do przekroczenia terminu 2 miesięcy na załatwienie wniosku, a przy tym wskazane przez organ okoliczności sprawy (analiza i przygotowanie dokumentacji do jej udostępnienia, w tym anonimizacja) usprawiedliwiały przedłużenie 14-dniowego terminu na rozpoznanie wniosku. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można zatem zarzucić organowi wykonywania czynności pozornych. Przy czym jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 maja 2014 r.; sygn. akt I OSK 1027/14, "dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia". Odnosząc się natomiast do treści pisma procesowego skarżącego WSA w Olsztynie zauważył, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom. Udostępnienie zanonimizowanego dokumentu w związku ze złożonym wnioskiem nie oznacza pozostawania przez podmiot zobowiązany w bezczynności. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej ma charakter odformalizowany, stąd anonimizacja - jako zabieg techniczny umożliwiający udostępnienie informacji po wyeliminowaniu danych osobowych, których udostępnienie byłoby nieuprawnione, jest prawidłową czynnością. Zdaniem Sądu pierwszej instancji konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych osobowych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Przewidziane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ograniczenie prawa do informacji publicznej nie oznacza bowiem bezwzględnego zakazu udostępnienia informacji zawierających tzw. dane wrażliwe. Nawet w sytuacji, gdy dokumenty zawierają takie dane, to mogą one zostać udostępnione w kserokopii, z której usuwa się tego rodzaju elementy i tak postąpił prawidłowo organ w rozpatrywanym przypadku. Nie odmówił bynajmniej udostępnienia protokołów, ponieważ przedstawił je skarżącemu, lecz w postaci nie zawierającej fragmentów podlegających wyłączeniu z jawności. Zatem według Sądu pierwszej instancji, gdy informacja udostępniana jest na wniosek, zanonimizowanie danych co do zasady nie wymaga wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak i udostępnienie zanonimizowanej informacji nie uzasadnia zarzutu bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Takie działanie podmiotu zobowiązanego nie jest co do zasady identyfikowane ani z przetworzeniem informacji publicznej, ani z udostępnieniem innej niż żądana informacja publiczna. Przy tym dla podmiotu zobowiązanego wykreślenie danych osobowych nie jest zmianą o charakterze jakościowym, prowadzącą do powstania nowej informacji, lecz zwykłym zabiegiem technicznym związanym z rozpatrywaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Reasumując Sąd pierwszej instancji stwierdził, ze skoro nie wystąpiła zarzucana w skardze bezczynność, to w tym stanie rzeczy skargę należało oddalić w całości na mocy art. 151 P.p.s.a.
Pismem z 12 listopada 2024 r. P. P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 15 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 105/24, zaskarżając wyrok w całości. Skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 1 P.p.s.a. polegające na sporządzeniu treści uzasadnienia, które jest nielogiczne, zawiera tezy wzajemnie wykluczające się, co uniemożliwia stwierdzenie jakimi racjami kierował się WSA w Olsztynie oddalając skargę, mimo, że przedstawił prawidłową wykładnię przypadków, w których 14-dniowy termin na rozpoznanie wniosku może być wydłużony w trybie art. 13 ust 2 u.d.i.p., a następnie zaakceptował uzasadnienie przedstawione przez organ, które pozostawało w rażącej sprzeczności z zaprezentowaną wykładnią;
2. obrazę prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, z uwagi na:
- naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 6 ust. 1 pkt 4 ppkt a tiret 2 w zw. art. 5 ust 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędne uznanie, iż organ udostępnił wnioskowaną informację zgodnie z żądaniem wniosku, podczas gdy w rzeczywistości nie udostępnił praktycznie żadnej informacji zawartej w protokole z przeprowadzonej kontroli, dokonując niemal całkowitej anonimizacji przekazanego dokumentu, nie wydając w tym zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej i nie odpowiedział również na pytanie dotyczące osoby ukaranej mandatem za naruszenie przepisów prawa pracy oraz wysokości tego mandatu,
- naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 13 ust 2 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie normy prawnej poprzez przyjęcie, iż stwierdzenie, iż konieczność analizy i przygotowania dokumentacji do jej udostępnienia, w tym dokonania anonimizacji jednego protokołu z kontroli przeprowadzonej przez organ uzasadnia wydłużenie czasu na rozpoznanie wniosku.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) na podstawie art. 179a P.p.s.a. - o uchylenie wyroku w całości przez WSA w Olsztynie w trybie autokorekty, z uwagi na fakt, iż podstawy skargi kasacyjnej są w sposób oczywisty usprawiedliwione, jak również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku z pkt 1; 2} na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 188 P.p.s.a. i w zw. z art. 149 § 1 P.p.s.a. - o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w całości, rozpoznanie skargi, gdyż iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z 19 sierpnia 2024 roku,
- ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku z pkt 2:
3) na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Olsztynie.
Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. zrzekł się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wystąpił również o zasądzenie od organu kosztów postępowania na rzecz skarżącego za pierwszą i drugą instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w pełnej wysokości, na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
Pismem z dnia 2 stycznia 2025 r. OIP w [...] odpowiedział na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie wobec uznania części jej zarzutów za zasadne.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 1 P.p.s.a. polegającego w ocenie autora skargi kasacyjnej na sporządzeniu treści uzasadnienia, które jest nielogiczne, zawiera tezy wzajemnie wykluczające się, co uniemożliwia stwierdzenie jakimi racjami kierował się WSA w Olsztynie oddalając skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że powołany przepis dotyczy terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku, a nie ustawowych wymogów jakim uzasadnienie to powinno odpowiadać. Wymogi te określa bowiem niepowołany w podstawie ww. zarzutu kasacyjnego art. 141 § 4 P.p.s.a. Przy czym wobec ściśle sformalizowanych zasad konstruowania podstaw skargi kasacyjnej i związanego z tym obowiązku, sporządzającego ten środek odwoławczy, takiego zredagowania podstaw kasacyjnych, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych wskazana przez autora skargi kasacyjnej budowa zarzutu kasacyjnego jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążąca przy jego badaniu. Co prawda w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, podjęta w pełnym składzie (publ.: ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz.1). Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować. Nie może zatem samodzielnie budować zarzutów, a taki byłby skutek ustalania przez Sąd kasacyjny we własnym zakresie treści normy prawnej objętej zarzutem (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r.; sygn. akt II GSK 2140/13). Wobec tego badając powyższy zarzut w formie zredagowanej przez autora skargi kasacyjnej, tj. w zakresie naruszenia art. 141 § 1 P.p.s.a., stwierdzić należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż art. 141 § 1 P.p.s.a. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten dotyczy zatem wyroków uwzględniających skargę. Tymczasem Sąd pierwszej instancji skargę oddalił, a zatem zastosowanie miał w tym przypadku art. 141 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku zaś uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Jednocześnie niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że termin do sporządzenia uzasadnienia wyroku jest terminem instrukcyjnym, a jego przekroczenie nie skutkuje pozbawieniem strony prawa wniesienia środka odwoławczego i prawa do rozpoznania sprawy przez sąd wyższej instancji.
Przechodząc do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej wskazanych przez jej autora jako naruszenie prawa materialnego zauważyć należy, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie jest przepisem prawa materialnego, lecz procesowego. Przepis ten nie stanowi bowiem normy prawnej kształtującej uprawnienie lub obowiązek podmiotu zewnętrznego w odniesieniu do administracji publicznej, lecz określa obowiązki organu w ramach prowadzonego postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Winien być zatem powiązany z podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Niemniej jednak mając na uwadze całą treść skargi kasacyjnej, w tym jej uzasadnienie, Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do tego zarzutu jak też do drugiego z postawionych zarzutów prawa materialnego. Przypomnieć trzeba, że art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. stanowi, iż udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że sprawy dostępu do informacji publicznej są załatwiane w krótkim terminie – co do zasady czternastodniowym w formie czynności materialnotechnicznej bądź w formie decyzji administracyjnej. Skorzystanie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej z możliwości przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.) wymaga spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. powiadomienia w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że organ pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r., z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformował skarżącego kasacyjnie o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do dnia 20 września 2024 r., a w dniu 19 października 2024 r. przesłał skarżącemu kasacyjnie żądaną informację z pkt 1 wniosku oraz zanonimizowane dokumenty objęte pkt 2 wniosku. Przy tym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach sprawy rozważenia wymaga, czy wspomniane powiadomienie o niemożności realizacji wniosku w ustawowym terminie z uwagi na konieczność analizy i dokonania anonimizacji dokumentacji jest usprawiedliwione, jak również czy organ rzeczywiście udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej, jak uznał Sąd pierwszej instancji oddalając skargę na bezczynność organu.
Przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia w ww. przypadku są dopuszczalne. Należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, a więc powody powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego. Podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio skorelowane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Przykładowo ze wskazanego uprawnienia organ może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zakresu wniosku (np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy on informacji publicznej). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w piśmie z dnia 30 sierpnia 2024 r. nie zostały natomiast przez organ wskazane żadne przyczyny powiązane z wnioskiem o udostępnienie informacji, które mogłyby zostać obiektywnie ocenione jako mogące mieć wpływ na przedłużenie terminu jej udostępnienia. W przedziale czasowym oznaczonym we wniosku przeprowadzona została bowiem jedna kontrola, co oznaczało dla organu odszukanie jej przez pracownika archiwum i dokonanie procesu anonimizacji. Dodatkowo udzielenie odpowiedzi wymagało również podania przez organ kilku zdań dotyczących wnioskowanych działań podejmowanych we wskazanym okresie przez organy Państwowej Inspekcji Pracy. W związku z tym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew odmiennemu stanowisku Sądu pierwszej instancji, powiadomienie organu z dnia 30 sierpnia 2024 r. nie zawiera przekonywującego uzasadnienia przedłużenia terminu załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania w sprawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i przewidzianego w nim 14-dniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej. Rację ma bowiem skarżący kasacyjnie, że organ w żaden sposób nie wyjaśnił powodów opóźnienia udzielenia informacji. Tym samym organ w sposób niezasadny zastosował art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji brak uzasadnionych powodów przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie daje podstawy do przyjęcia, że powiadomienie o wydłużeniu rozpoznania sprawy jest skuteczne i zwalnia organ z zarzutu bezczynności. Skoro zatem organ nie wskazał usprawiedliwionych powodów opóźnienia w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to oznacza, że OIP w [...] w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie zareagował na wniosek skarżącego kasacyjnie, co oznacza, że pozostawał w bezczynności.
Co więcej w okolicznościach sprawy w dacie wydania wyroku Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został w całości rozpoznany udzieleniem przez organ informacji pismem z dnia 19 września 2024 r., do którego załączono również żądaną przez skarżącego kasacyjnie zanonimizwaną dokumentację. Zgodzić się bowiem należy ze skarżącym kasacyjnie, że dokonana anonimizacja kluczowych kwestii związanych z zapytaniem z pkt 2 wniosku dostępowego powodowała, iż w zakresie tego punktu wniosek nie został rozpoznany. Sam fakt udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie przesądza o braku bezczynności organu. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Nie stanowi zatem wypełnienia obowiązku informacyjnego, wynikającego z u.d.i.p., udostępnienie informacji w części, niepełnej albo wymijającej. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może mieć miejsce również w przypadku udzielenia informacji innej niż taka, której oczekuje wnioskodawca, tudzież udzielenia informacji niepełnej czy chaotycznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego, 2012, nr 6, s. 75; zob. nadto wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 1737/10 oraz z dnia 28 listopada 2017 r.; sygn. akt I OSK 1432/17). W przedmiotowej sprawie organ dokonując anonimizacji kluczowych informacji przesłanych skarżącemu kasacyjnie w dokumentacji dotyczącej żądania z pkt 2 wniosku, jak również nie udzielając odpowiedzi na pytanie dotyczące osoby ukaranej mandatem, tym samym udzielił informacji niepełnej, czy też niezgodnej z treścią żądania, co należy bezsprzecznie kwalifikować jako bezczynność adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Realizacja jedynie części wniosku nie jest bowiem pełną jego realizacją. W konsekwencji powyższego WSA w Olsztynie zaskarżonym wyrokiem nieprawidłowo oddalił skargę na bezczynność organu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ niewątpliwe pozostaje nadal w bezczynności w udostępnieniu skarżącemu informacji w zakresie pkt 2 wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina jednocześnie, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, które konkretyzuje art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., wskazując na ochronę informacji niejawnych, innych tajemnic prawnie chronionych, np. danych osobowych, prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Służy temu m.in. wspomniana anonimizacja danych, jednak kwestią podstawową dla organu jest określenie czy powinien dokonać anonimizacji danych w udzielonej informacji, czy też ma obowiązek ograniczyć częściowo udostępnianą informację i wydać w związku z tym, na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie udostępnienia tej informacji we wnioskowanej części, gdyż anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku. Ocenę tę należy przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i wskazanego w nim wyraźnie zakresu żądanych informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2020 r.; sygn. akt I OSK 2273/18). Nie w każdym bowiem przypadku, kiedy zachodzi możliwość ujawnienia "przy okazji" udostępniania informacji publicznej danych podlegających ochronie na podstawie przepisów u.d.i.p. należy całkowicie lub częściowo odmówić udostępnienia informacji, wydając decyzję na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p., zwłaszcza, gdy strona nie jest sama zainteresowana ujawnieniem takich danych, żądając udzielenia informacji o konkretnych sprawach publicznych. Wydanie decyzji odmownej (lub częściowo odmownej) na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p. będzie konieczne tylko w przypadku gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych. Wobec tego zauważyć należy, że udostępniając informację organ powinien rozważyć, jak już wcześniej zostało to wspomniane, czy dokonać jej częściowej anonimizacji, która nie spowoduje, że wnioskodawca nie otrzyma informacji objętej zakresem jego wniosku, lub czy w przeciwnym razie zasadnym będzie wydanie decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji. W przedmiotowej sprawie skarżący kasacyjnie w pkt 2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej jednoznacznie zażądał przesłania skanów protokołów kontroli wraz ze wszystkimi załącznikami, składanymi wyjaśnieniami, wystąpieniami pokontrolnymi, zaleceniami itp., informacjami o konsekwencjach (czyli ewentualnych nałożonych mandatach, ich wysokości, osobach które zostały ukarane) przeprowadzonych przez PIP w Urzędzie Gminy [...] (Gminie [...]) w latach 2018 – 2024. Jednocześnie należy mieć na względzie również treść art. 6 ust.1 pkt 4a) tiret 2 u.d.i.p., w myśl którego, udostępnieniu w formie informacji publicznej podlegają dane publiczne w tym dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających.
Systematyzując przedstawione powyżej rozważenia wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu mamy do czynienia, gdy pomimo istnienia po stronie organu obowiązku udostępnienia informacji, będącej informacją publiczną, organ w ustawowo określonym terminie (14 dni) wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie podejmuje żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialnotechnicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.); względnie nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Ponadto z bezczynnością mamy do czynienia również wtedy gdy podmiot zobowiązany nie powiadomi wnioskodawcy w ustawowo określonym terminie, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jednocześnie informując o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.) albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), wreszcie nie powiadomi, że nie jest w posiadaniu żądanej informacji. Jednocześnie, jak już uprzednio to zostało wskazane, przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, czy też udzielenie informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej, do którego skierowano wniosek, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezsporne jest, że skarżący kasacyjnie nie uzyskał pełnej odpowiedzi na złożony wniosek z dnia 19 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pełna odpowiedź dotyczyła jedynie pytania pierwszego, gdyż organ poinformował, że przeprowadzał kontrole i skierował zalecenia pokontrolne zawierające (wyszczególnione w piśmie z dnia 19 września 2024 r.) wnioski, a więc w części dotyczącej pkt 1 organ wniosek rozpoznał, chociaż z przekroczeniem ustawowego terminu. Jednocześnie załatwienie przez organ sprawy w ww. części, po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalniało Sądu pierwszej instancji z badania faktu istnienia bezczynności i jej charakteru w tym do oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.), a także stwarza możliwość wymierzenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Tego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie uczynił. Przy czym zgodzić się należy ze stanowiskiem WSA w Olsztynie, że żądanie udzielenia informacji objętej pkt 1 wniosku zostało przez organ zrealizowane i na dzień orzekania przez Sąd meriti organ nie pozostawał już bezczynny w tym zakresie. Jednakże, wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji, odmienna sytuacja dotyczyła pytania zawartego w pkt 2 ww. wniosku dostępowego, ponieważ w tym przypadku przedstawiono skarżącemu kasacyjnie kopię protokołu kontroli w formie zanonimizowanej, która w tej postaci nie zawierała praktycznie żadnych informacji, które były kluczowe dla żądania dostępowego, a tym samym nie udzielono informacji publicznej w żądanym zakresie. Skarżący kasacyjnie w sposób jednoznaczny zażądał bowiem protokołów kontroli wraz z załącznikami i informacjami o konsekwencjach (czyli ewentualnych nałożonych mandatach, ich wysokości, osobach które zostały ukarane). Zatem organ winien dane te udostępnić, albo odmówić ich ujawnienia, jeśli - w ocenie organu - są to dane podlegające ochronie, ale odmowa ta winna przyjąć postać decyzji administracyjnej. Tym samym na uwzględnienie zasługiwały przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez WSA w Olsztynie prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem, że z wszystkich przedstawionych powodów zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji podlegał uchyleniu – o czym orzekł jak w pkt sentencji 1 wyroku. Jednocześnie wobec tego, że istotę rozpatrywanej sprawy należało uznać za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. rozpoznał skargę skarżącego na bezczynność OIP w [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 19 sierpnia 2024 r. o udostepnienie informacji publicznej. W związku z poczynionymi uprzednio rozważaniami Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że OIP w [...] nie pozostaje bezczynny w zakresie punktu 1 wniosku skarżącego z dnia 19 sierpnia 2024 r., ponieważ odpowiedzią udzieloną pismem z dnia 19 września 2024 r. wniosek w tej części rozpoznał, chociaż z przekroczeniem ustawowego terminu. Oznacza to, że postępowanie sądowe obejmujące zobowiązanie do załatwienia sprawy w zakresie pkt 1 wniosku podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r.; sygn. akt I OPS 6/08; publ. ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz. 63) – o czym orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku.
Jednocześnie wobec braku rozpoznania przez organ pkt 2 wspomnianego wniosku Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w tym zakresie w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – o czym orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku.
Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – o czym orzekł jak w pkt 4 sentencji wyroku. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie taka szczególna sytuacja nie zaistniała. Bezczynność organu nie wynikała ze złej woli organu, lecz stanowiła wyłącznie skutek przyjętej przez organ błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. Nie można więc uznać, że zaniechanie w prawidłowej realizacji wniosku wynikało z celowego działania organu. Brak jest zatem podstaw by zwłoce organu przypisać charakter rażący.
Z tych samych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że wymierzenie organowi grzywny nie będzie zasadne i oddalił skargę w pozostałej części na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 P.p.s.a. – o czym orzekł jak w pkt 5 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt 6 sentencji wyroku, a na koszty te składają się: wpis od skargi (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego kasacyjnie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (240 zł) oraz za udział w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (480 zł).
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 oraz art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., art. 151 w zw. z art. 149 § 2 P.p.s.a. a także art. 200 P.p.s.a., art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. i art 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.