III OSK 1161/22

III OSK 1161/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący sprawozdawca/
Kazimierz Bandarzewski
Mirosław Wincenciak
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SA/Lu 891/21 - Wyrok WSA w Lublinie z 2022-01-11
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant asystent sędziego Marita Sukiennik - Sikora po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 891/21 w sprawie ze skargi Fundacji [...] w L. na decyzję Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji "Bystrzyca" z siedzibą w Lublinie z dnia 24 września 2021 r., nr ZOZ.01.0132.9.2021 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Fundacji [...] w L. na rzecz Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji "Bystrzyca" z siedzibą w Lublinie kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 891/21 oddalił skargę Fundacji [...] w L. (dalej: "skarżąca", "Fundacja") na decyzję Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji "Bystrzyca" w Lublinie (dalej: "organ", "Spółka") z 24 września 2021 r., nr ZOZ.01.0132.9.2021 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Wiadomością elektroniczną z 26 lipca 2021 r., wysłaną z adresu poczty elektronicznej [...], K. J. reprezentujący Fundację, skierował na adres osrodek@mosir.lublin.pl wniosek o udostępnienie w formie elektronicznej informacji publicznej w zakresie:
1) regulaminu organizacyjnego oraz regulaminu pracy;
2) struktury organizacyjnej Spółki;
3) imion i nazwisk, stanowisk i komórek organizacyjnych wszystkich pracowników Spółki;
4) informacji o obsadzonych w 2021 r. stanowiskach kierowniczych - dla każdego stanowiska podanie, w jaki sposób został wybrany nowy kierownik, kiedy został wybrany oraz udostępnienie treści dokumentów związanych z obsadzeniem stanowiska, w szczególności treści ogłoszeń o naborze oraz protokołów i decyzji.
Wiadomością elektroniczną z 9 sierpnia 2021 r. Spółka udostępniła informację publiczną w zakresie punktu 2 oraz częściowo punktu 1, przesyłając Regulamin Organizacyjny MOSiR "Bystrzyca" w Lublinie sp. z o.o. z siedzibą w Lublinie oraz schemat struktury organizacyjnej MOSiR "Bystrzyca" w Lublinie sp. z o.o. z siedzibą w Lublinie. W pozostałym zakresie Spółka miała ustosunkować się do przedłożonego wniosku do 26 września 2021 r.
W dniu 24 września 2021 r. Spółka udostępniła fundacji informację publiczną w zakresie regulaminu pracy Spółki, a w zakresie punktu 4 wniosku poinformowała, że żadne stanowisko kierownicze w 2021 r. w Spółce nie zostało obsadzone. Jednocześnie, w zakresie punktu 3 wniosku Spółka podjęła decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, ze zm., dalej: "u.d.i.p.").
Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej, Spółka uznała, że lista pracowników zawierająca ich imiona i nazwiska, stanowiska oraz komórki organizacyjne Spółki stanowi informację publiczną. Wskazała jednocześnie, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r., wydanym w sprawie o sygn. akt K 17/05, Trybunał dokonał wyodrębnienia dwóch grup pracowników: pełniących funkcje publiczne, w stosunku do których następuje daleko idące ograniczenie prawa do prywatności oraz pracowników Spółki, którzy nie pełnią funkcji publicznych i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności.
Drugą kwestią, zdaniem Spółki, było ustalenie zakresu pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne". Definicja ta pojawia się w ustawie z 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1633) oraz w ustawie z
dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444). Zdaniem Spółki, definicji tych nie można jednak bezpośrednio przenieść na grunt ustawy o dostępie do informacji publicznej, a przez to uznać należy, że osobą pełniącą funkcje publiczne jest ten, kto pełni w strukturze spółki samorządowej (komunalnej) czynności związane z dysponowaniem majątkiem samorządowym bądź zarządzaniem sprawami
związanymi z wykonywaniem zadań publicznych.
W związku z powyższym Spółka uznała, że wnioskowane informacje nie podlegają ujawnieniu z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Osobami pełniącymi funkcje publiczne w Spółce mogą być co najwyżej członkowie zarządu Spółki, którzy, w nawiązaniu do próby zdefiniowania tego terminu, pełnią czynności związane z dysponowaniem majątkiem samorządowym i podejmują czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych. Tymczasem punkt 3 wniosku dotyczy
pracowników, których należy uznać za osoby zatrudnione na podstawie umowę o pracę bądź na podstawie pozapracowniczych form zatrudnienia, a nie osoby będące członkami organu zarządczego. Dotyczy to zarówno pracowników technicznych i organizacyjnych (wykonujących czynności techniczno-fizyczne), zatrudnionych
między innymi w Grupach Obiektów Sportowo Rekreacyjnych, pracowników usługowych (zajmujących się sprzedażą produktów i usług Spółki), jak i pracowników administracyjnych. Wszystkie czynności tych pracowników mają charakter wtórny, a dopiero z chwilą akceptacji Zarządu Spółki (najczęściej w postaci złożenia oświadczenia woli poprzez podpisanie umowy) materializują się one jako czynności, które można określić mianem wykonywania funkcji publicznych, a osobę, która ich dokonuje - jako osobę pełniącą funkcję publiczną.
W skardze na powyższą decyzję Fundacja zarzuciła Spółce naruszenie:
1) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu dopuszczalności ograniczenia prawa do informacji publicznej w niniejszej sprawie poprzez odmowę udostępnienia całości żądanej informacji, podczas gdy nie rozpatrzono możliwości udostępnienia informacji
w części, przez co dokonane w sprawie ograniczenie prawa do informacji publicznej nie spełnia konstytucyjnych warunków proporcjonalności i konieczności;
2) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej następuje m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że udostępnienie informacji publicznej o imieniu i nazwisku osoby, pracującej w
podmiocie zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, naruszy prywatność osoby fizycznej, podczas gdy informacja w tym zakresie nie dotyczy sfery prywatności, zaś publicznej działalności osób;
3) art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, gdy informacja dotyczy osoby pełniącej funkcje publiczne, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że "osobą pełniącą funkcje publiczne będzie ten kto pełni w strukturze spółki samorządowej (komunalnej) czynności związane z dysponowaniem majątkiem samorządowym bądź zarządzają sprawami związanymi z wykonywaniem zadań publicznych", podczas, gdy prawidłowa wykładnia, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r. (sygn. akt K 17/05), powinna uwzględniać także inne osoby sprawujące funkcje związane z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączące się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów, wyłączając z grupy osób pełniących funkcje publiczne jedynie osoby sprawujące funkcje wyłącznie usługowe lub techniczne;
4) art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, gdy informacja dotyczy osoby pełniącej funkcje publiczne, poprzez błędne zastosowanie, polegające na niezasadnym przyjęciu, że żaden z pracowników Spółki nie pełni funkcji publicznej, podczas, gdy z pewnością
jest tak, że co najmniej niektórzy z zatrudnionych pełnią funkcje publiczne, jak również poprzez brak przeanalizowania zakresu obowiązków i upoważnień poszczególnych pracowników Spółki (w tym per exemplum kierowników jednostek organizacyjnych);
5) art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa poprzez brak zastosowania, przejawiający się w zaniechaniu ustalenia przez organ, czy osoby fizyczne, których dotyczy żądana informacja, rezygnują z przysługującego im prawa do ochrony prywatności,
6) art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają wymagania wobec decyzji, a zwłaszcza jej uzasadnienia, poprzez błędne zastosowanie polegające na niewystarczającym uzasadnieniu:
- możliwości udostępnienia żądanych informacji w części, gdyż nie ulega wątpliwości, że nie wszystkie z żądanych informacji dotyczą osób fizycznych,
- zasadności przyjęcia, że wszystkie osoby zatrudnione w MOSIR nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.;
7) art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a.,
z tym że m.in. uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji, poprzez brak zastosowania, polegający na zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji imion,
nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji.
W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji jest ten, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę
władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zdaniem Sądu I instancji, takie ujęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" czyni zasadnym uznanie, że pracownicy Spółki nie należą do tej kategorii osób. Sąd wskazał, że za pełniące funkcję publiczną uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się
do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty,
którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej".
Zdaniem Sądu I instancji, osobami pełniącymi funkcje publiczne w Spółce są członkowie zarządu i rady nadzorczej tej Spółki. Jednak z racji tego, że informacje o organach Spółki, w tym o składzie zarządu i rady nadzorczej, znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej https://mosir.lublin.pl/wladze-spolki/, w świetle art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Spółka nie była obowiązana do udostępnienia informacji
w tym zakresie.
Sąd I instancji stwierdził, że w odniesieniu do odmowy żądania udostępnienia informacji publicznej dotyczącej przekazania personaliów i stanowisk pozostałych
osób zatrudnionych w Spółce kluczowym okazał się argument konieczności zapewnienia ochrony danych osobowych jako jednego z elementów prawa do prywatności. Ochronę prawa do prywatności w aspekcie ujawnienia danych w trybie u.d.i.p. zapewniają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W myśl art. 6 ust. 1 tej ustawy, danymi osobowymi są wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić
bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności poprzez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (art. 6 ust.
2). Podanie imion i nazwisk wszystkich pracowników konkretnej spółki wykonującej zadania publiczne przekazane przez jednostkę samorządu terytorialnego odpowiada tym warunkom. Innymi słowy, dane o zatrudnieniu konkretnej osoby fizycznej, oznaczonej z imienia i nazwiska, zaliczają się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w ustawie o ochronie danych osobowych.
Zdaniem Sądu I instancji, powyższe okoliczności pozwalają na uznanie, że Spółka prawidłowo przyjęła, że na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dostęp do informacji publicznej dotyczącej listy imiennej wszystkich jej pracowników podlega ograniczeniu ze względu na ich prywatność jako osób, które nie mają związku z pełnieniem funkcji publicznej.
Fundacja wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając naruszenie:
I. przepisów postępowania tj.:
1) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, natomiast w uzasadnieniu wyroku zawiera m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku jakiegokolwiek odniesienia się przez WSA w Lublinie do wyrażonych w skardze zarzutów naruszenia:
a. art. 61 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji, w zakresie w jakim przepisy te stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu dopuszczalności ograniczenia prawa do informacji publicznej w niniejszej sprawie poprzez odmowę udostępnienia całości żądanej informacji, podczas gdy nie rozpatrzono możliwości udostępnienia informacji
w części, przez co dokonane w sprawie ograniczenie prawa do informacji publicznej nie spełnia konstytucyjnych warunków proporcjonalności i konieczności;
b. art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa, poprzez brak zastosowania, przejawiający się w zaniechaniu ustalenia przez organ, czy osoby fizyczne, których dotyczy żądana informacja, rezygnują z przysługującego im prawa do ochrony prywatności,
c. art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a., z
tym że m.in. uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji, poprzez brak zastosowania, polegający na zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji imion,
nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji.
- wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem brak rozpatrzenia wymienionych zarzutów spowodował, że WSA w Lublinie błędnie ocenił zaskarżaną decyzję jako odpowiadającą prawu;
2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niedostrzeżeniu przez WSA w Lublinie uchybień przepisów postępowania w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, tj.:
a. błędnego zastosowania przez organ art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprzekonujące i niewystarczające uzasadnienie decyzji co do możliwości udostępnienie żądanych informacji w części, gdyż nie ulega wątpliwości, że nie wszystkie z żądanych informacji dotyczą osób fizycznych,
b. niedostrzeżenia naruszenia art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a., z tym że m.in. uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji, poprzez brak zastosowania, polegający na zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko
w toku postępowania o udostępnienie informacji.
- w konsekwencji WSA w Lublinie oddalił skargę, choć z uwagi na wskazane uchybienia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, powinna ona była zostać uchylona.
II. prawa materialnego, tj.:
1) art. 61 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepisy te stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku zbadania przez WSA w Lublinie dopuszczalności ograniczenia prawa do informacji publicznej w niniejszej sprawie poprzez odmowę udostępnienia całości żądanej informacji, podczas gdy w realiach sprawy możliwe było udostępnienie informacji publicznej w części, przez co dokonane w sprawie ograniczenie prawa do informacji publicznej nie spełnia konstytucyjnych warunków proporcjonalności i konieczności,
2) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej następuje m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że "dane o zatrudnieniu konkretnej osoby fizycznej, oznaczonej z imienia i nazwiska, zaliczają się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w ustawie o ochronie danych osobowych", podczas gdy informacja w tym zakresie nie dotyczy
sfery prywatności, zaś publicznej działalności osób;
3) art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, gdy informacja dotyczy osoby pełniącej funkcje publiczne, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że:
a. "osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji jest ten, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa",
b. pracownicy Spółki komunalnej nie należą do osób pełniących funkcje publiczne,
c. osobami pełniącymi funkcje publiczne w Spółce komunalnej są wyłącznie członkowie zarządu i rady nadzorczej Spółki, podczas gdy prawidłowa wykładnia, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r. powinna uwzględniać także inne osoby sprawujące funkcje związane z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączące się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów, wyłączając z grupy osób pełniących funkcje publiczne jedynie osoby sprawujące funkcje wyłącznie usługowe lub techniczne,
4) art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, gdy informacja dotyczy osoby pełniącej funkcje publiczne, poprzez błędne zastosowanie, polegające na niezasadnym przyjęciu przez WSA w Lublinie, że żaden z pracowników MOSIR nie pełni funkcji publicznej, podczas gdy z pewnością jest tak, że co najmniej niektórzy z zatrudnionych osób pełnią funkcje publiczne (osoby pełniące funkcje kierownicze, w tym kierownicy jednostek organizacyjnych),
5) art. 5 ust. 2 zdanie drugie in fine u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej nie dotyczy sytuacji, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa, poprzez błędne zastosowanie, polegające na zaniechaniu przez WSA w Lublinie weryfikacji, czy organ prawidłowo zastosował art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p., tj. czy osoby fizyczne, których dotyczy żądana informacja, faktycznie zrezygnowały z przysługującego im prawa do ochrony prywatności.
Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych.
Skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozpatrzenia skargi na rozprawie.
W piśmie z 6 kwietnia 2022 r. Spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko
w sprawie oraz wniosła o przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić
należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji oddalił skargę w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącej Fundacji informacji publicznej dotyczącej imion i nazwisk, stanowisk i komórek organizacyjnych
wszystkich pracowników Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji "Bystrzyca" sp. z o.o.
z siedzibą w Lublinie. Jako podstawę prawną odmowy udostępnienia tej informacji Spółka wskazała art. 5 ust. 2 u.d.i.p., powołując się na ochronę prawa do prywatności osób fizycznych.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 6/04; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1868/12; wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 931/22).
2. W ramach pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie podniosła naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w wyroku Sądu I instancji do wyrażonych w skardze zarzutów naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji w
zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji, art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. Z kolei drugi z zarzutów wskazujących na naruszenie przepisów postępowania koncentrował się wokół naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie NSA, wszystkie wskazane zarzuty są niezasadne. Ze względu na ich komplementarny charakter, można odnieść się do nich w sposób łączny.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, ze całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania sformułowany przez autora skargi kasacyjnej, na mocy którego wytknięto Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku
z treścią powyższego zarzutu podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to, jak już wskazywano, musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014
r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję należało uznać za prawidłową. Należy podkreślić przy tym, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Natomiast treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie czyni go w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej.
Z wyżej wskazanych powodów omawiany zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł odnieść skutku. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że: a) spółka komunalna jaką jest Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji "Bystrzyca", której jedynym wspólnikiem jest Gmina Lublin, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązanym do udostępniania informacji publicznej; b) żądana w niniejszej sprawie informacja dotyczy pracowników zatrudnionych w tej spółce, którym wypłaca ona wynagrodzenie; ta okoliczność uzasadnia stwierdzenie, że informacja ta stanowi informację publiczną.
Przypomnieć trzeba, że Konstytucja w art. 61 ust. 1 zagwarantowała obywatelowi podmiotowe prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Jednak dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego, bowiem art. 61 § 3 Konstytucji dopuszcza możliwość ograniczenia dostępu do pewnych rodzajów informacji publicznej ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób oraz podmiotów gospodarczych, a także ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Przepis ten koreluje z art. 31 ust. 3 Konstytucji, zgodnie z którym ograniczenia mogą być ustanawiane wyłącznie w drodze ustawowej i jedynie wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Rozwinięciem tej regulacji
jest art. 5 ust. 2 u.d.i.p, który ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to
nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, a także w przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa.
Należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 dokonał wykładani pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" na tle stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p wskazując, że "nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w
ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję
publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie,
w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy, zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji". Tym samym w każdej instytucji publicznej wykonującej zadania publiczne jest strefa chronionej prywatności podmiotów wykonujących w niej zadania jej przynależne.
W przytoczonym powyżej wyroku TK stwierdził także, iż podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są, zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny. Za osobę pełniącą funkcję publiczną należy, zatem uznać każdego, kto wykonując zadania w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko jego zadania posiadają związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swoich funkcji przez szeroko rozumiane Państwo. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej taka osoba wykonuje funkcję publiczną (por. wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organ właściwie dokonał ustaleń i oceny na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w kontekście akcentowanego zagadnienia pełnienia funkcji publicznej. Zgodnie z art.
5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem
tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że osoby pełniące funkcje publiczne to osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 74/25). Informacja o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, która nie pełni funkcji publicznej nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 615/22). Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną. Nie należą do nich, co oczywiste, pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, nie posiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości). Jednak dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 7482/21).
W ocenie NSA, w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy wskazano, że osobami pełniącymi funkcje publiczne w spółce komunalnej są członkowie zarządu i rady nadzorczej tej spółki. Jednak z racji tego, że informacje o organach spółki, w tym
o składzie zarządu i rady nadzorczej, znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej
na stronie internetowej https://mosir.lublin.pl/wladze-spolki/, w świetle art. 10 ust. 1 u.d.i.p. spółka nie była obowiązana do udostępnienia informacji w tym zakresie.
Z kolei w odniesieniu do odmowy żądania udostępnienia informacji publicznej dotyczącej przekazania personaliów i stanowisk pozostałych osób zatrudnionych w spółce kluczowym okazał się argument konieczności zapewnienia ochrony danych osobowych jako jednego z elementów prawa do prywatności. Ochronę prawa do prywatności w aspekcie ujawnienia danych w trybie u.d.i.p. zapewniają przepisy
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W myśl art. 6 ust. 1 tej ustawy, danymi osobowymi są wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności poprzez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (art. 6 ust. 2). Podanie imion i nazwisk wszystkich pracowników konkretnej spółki wykonującej zadania publiczne przekazane przez jednostkę samorządu terytorialnego odpowiada tym warunkom. Innymi słowy, dane o zatrudnieniu konkretnej osoby fizycznej, oznaczonej z imienia i nazwiska, zaliczają się do danych osobowych podlegających ochronie na zasadach określonych w ustawie o ochronie danych osobowych. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że powyższe okoliczności pozwalają na uznanie, że spółka prawidłowo przyjęła, iż na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dostęp do informacji publicznej dotyczącej listy imiennej wszystkich jej pracowników podlega ograniczeniu ze względu na ich prywatność jako osób, które nie mają związku z pełnieniem funkcji publicznej.
Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że inni pracownicy Spółki (tj. poza członkami zarządu i rady nadzorczej) nie są osobami pełniącymi "funkcje publiczne". Zatem Sąd I instancji trafnie uznał, że organ nie naruszył art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podejmując rozstrzygnięcie co do odmowy udostępnienia informacji dotyczących "imion, nazwisk, stanowisk i komórek organizacyjnych wszystkich pracowników spółki". W samej decyzji Spółka zasadnie wskazała, że: "(...) organ w nawiązaniu do udostępnionej wnioskodawcy informacji publicznej w zakresie regulaminu organizacyjnego, struktury organizacyjnej spółki oraz regulaminu pracy stoi na stanowisku, że ich pełna analiza, w szczególności sprawdzenie podległości organizacyjnej oraz zadań i kompetencji pracowników we wszystkich komórkach organizacyjnych Spółki prowadzi do jednoznacznego wniosku, że nie są to osoby wykonujące funkcje publiczne. Dotyczy to zarówno pracowników technicznych i organizacyjnych (wykonujących czynności techniczno-fizyczne) zatrudnionych między innymi na Grupach Obiektów Sportowo Rekreacyjnych, pracowników usługowych (zajmujących się sprzedażą produktów i usług Spółki) jak i pracowników administracyjnych. Wszystkie czynności tych pracowników mają charakter wtórny, a dopiero z chwilą akceptacji Zarządu Spółki (najczęściej w postaci złożenia oświadczenia woli poprzez podpisanie umowy) materializują się one jako czynności którą można określić mianem wykonywania funkcji publicznych, a osobę które ich dokonuje - jako osobę pełniącą funkcję publiczną".
Zatem "osoby pełniące funkcje publiczne" to osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 74/25). Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Osoba prowadząca określone postępowania administracyjne, a nawet przygotowująca projekt decyzji administracyjnej lub innego władczego rozstrzygnięcia nie posiada z istoty rzeczy takich cech. Taki podmiot przez swoje działanie nie wpływa bowiem w sposób bezpośredni na kształtowanie spraw publicznych (por. wyrok NSA z 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 63/23).
W odniesieniu do zarzuty sformułowanego w skardze kasacyjnej, że "(...) uzasadnienie zaskarżanej decyzji nie wskazuje na to, aby Spółka ustaliła, czy są pracownicy, którzy zrezygnowali z przysługującego im prawa do ochrony prywatności. Tym samym Spółka w sposób nieprawidłowy zastosowała art. 5 ust, 2 zdanie drugie u.d.i.p." należy wskazać, że wykładania językowa art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie nakłada na organ obowiązku ustalania w każdej sprawie czy osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie informacji publicznej, rezygnuje z prawa do ochrony swojej prywatności. Zapytanie o rezygnację z prawa do prywatności organ winien skierować do osoby fizycznej, jeśli wnosi o to wyraźnie osoba składająca wniosek o udzielenie informacji publicznej lub gdy przebieg postępowania wyjaśniającego wskazuje, iż okoliczność to powinna zostać wyjaśniona (por. wyrok NSA z 10 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2125/21).
W ocenie NSA, należy wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji ich dotyczących jest różna. Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których co do zasady wyłączona jest w tym zakresie ochrona prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Takimi osobami w niniejszej sprawie są niewątpliwie osoby wchodzące w skład zarządu oraz rady nadzorczej spółki. To właśnie Zarząd Spółki odpowiedzialny jest za "(...) prowadzenie działalności przedsiębiorstwa zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, postanowieniami Aktu Założycielskiego Spółki, uchwałami Zgromadzenia Wspólników, Rady Nadzorczej i regulaminami, reprezentowanie Spółki na zewnątrz
we wszystkich czynnościach sądowych i pozasądowych, w szczególności za sprawowanie nadzoru nad prawidłową realizacją budżetu, zarządzaniem kadrą pracowniczą oraz majątkiem Spółki. Tryb działania Zarządu określa szczegółowo Regulamin Zarządu (por. § 6 ust. 1 Regulaminu organizacyjnym Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji "Bystrzyca" w Lublinie Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Lublinie; dalej: "Regulamin"). Drugą grupę stanowią pracownicy, którzy nie pełnią funkcji publicznych i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności. Są nimi właśnie inni pracownicy Spółki, którzy pracują w komórkach organizacyjnych określonych w Regulaminie. Regulamin ten jest powszechnie dostępny na stronie internetowej Spółki i określa w sposób szczegółowy zakres działania, zasady zarządzania, strukturę organizacyjną spółki a także
obowiązki i uprawnienia pracowników, odpowiedzialność poszczególnych komórek organizacyjnych podlegających odpowiednio: a) prezesowi Zarządu, b) wiceprezesowi Zarządu.
Dodatkowo należy wskazać, że już w samej skardze kasacyjnej wskazano, że skarżący nie mieli żadnego problemu w dotarciu do powszechnej informacji wskazującej na to, że: "W sprawozdaniu z działalności za okres obrotowy od 01.01.2020 do 31.12.2020 roku, udostępnionym elektronicznie w portalu Krajowego Rejestru Sądowego, wskazano, że Spółka na 31 grudnia 2020 r. zatrudniała 217 osób (vide str. 14 Sprawozdania z działalności za okres obrotowy od 01.01.2020 do 31.12.2020, stanowiącego załącznik do uchwały nr 2/2021 Zwyczajnego
Zgromadzenia Wspólników Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji "Bystrzyca" w Lublinie Sp. z o.o. z dnia 30 czerwca 2021 roku), przeznaczywszy ponad 11 mln zł na wynagrodzenia pracowników".
W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zarzuty naruszenia prawa materialnego (tj. art. 61 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 31 ust.
3 Konstytucji w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) były niezasadne.
6. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.