III OSK 1136/22

III OSK 1136/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1837/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-11-23
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 110 ust. 5 pkt 2 i ust. 6 w zw. z art. 110 ust. 1 i 3 oraz ust. 13, art. 135fa ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1837/21 w sprawie ze skargi J. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 listopada 2021 r., II SA/Wa 1837/21, po rozpoznaniu skargi J C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z [...] stycznia 2021 r., nr [...].
Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.
Komendant Wojewódzki Policji w Opolu (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "Komendant Wojewódzki"), na podstawie art. 135fa ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm. dalej: "ustawa o Policji"), 11 grudnia 2020 r. wydał orzeczenie nr [...], którym podinsp. J. C. (dalej: "skarżący") - zajmującego wówczas stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w K., uznał winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Orzeczenie zostało wydane bez wcześniejszego wszczynania postępowania dyscyplinarnego.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący nie złożył odwołania, co skutkowało jego uprawomocnieniem się z 19 grudnia 2020 r.
Organ pierwszej instancji rozkazem personalnym z [...] stycznia 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 110 ust. 5 pkt 2 i ust. 6 w zw. z art. 110 ust. 1 i 3 oraz ust. 13 ustawy o Policji, obniżył skarżącemu nagrodę roczną za 2020 r. o 20%. Wskazał, że w myśl przepisu art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie może nastąpić w granicach od 20 do 50 %, o czym stanowi ust. 6 cyt. ustawy.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji (dalej: "organ odwoławczy"), zaskarżonym rozkazem personalnym z [...] marca 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego jakoby art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji nie ma zastosowania w zaistniałych okolicznościach z uwagi na fakt, iż wydane orzeczenie nastąpiło bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego.
Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny, może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości, oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. W ocenie organu odwoławczego przepisy odnoszące się do przyznania, obniżenia albo odmowy przyznania nagrody rocznej winny uwzględniać cel i funkcje, dla których zostały ustanowione. Celem nagrody rocznej jest motywacja tych funkcjonariuszy, którzy w danym roku kalendarzowym byli rzeczywistymi wykonawcami zadań służbowych. Nagroda ta ma charakter temporalno-motywacyjny. O jej temporalnym charakterze świadczy, że jest ona przyznawana co roku. Natomiast na motywacyjny charakter nagrody wskazuje, że jest ona przyznawana (w pełnej wysokości) tylko tym policjantom, którzy pełnili służbę w sposób nienaganny.
Skarżący powyższy rozkaz personalny zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organom Policji naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 listopada 2021 r., II SA/Wa 1837/21, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), uchylił oba zaskarżone orzeczenia.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji przypomniał, że skarżący został ukarany karą dyscyplinarną nagany, a fakt popełnienia przewinienia dyscyplinarnego został stwierdzony w prawomocnym orzeczeniu dyscyplinarnym Komendanta Wojewódzkiego z [...] grudnia 2020 r. W tym kontekście wbrew stanowisku organu odwoławczego, istotny jest fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a nie tylko wydania w stosunku do funkcjonariusza prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego stwierdzającego popełnienie przewinienia dyscyplinarnego.
WSA w Warszawie wskazał, że orzeczenie dyscyplinarne z [...] grudnia 2020 r., zostało wydane na podstawie art. 135fa ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. W przypadku skarżącego jego odpowiedzialność dotyczyła popełnienia czynów polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji (2 czyny) oraz art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji (1 czyn). Zgodnie z powołanym przepisem art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. W tym stanie rzeczy przełożony dyscyplinarny korzystając z takiej możliwości niejako pozostawia funkcjonariusza w przeświadczeniu, że ewentualne następne postępowanie dyscyplinarne może toczyć się w trybie zwykłym ze wszystkimi rygorami wynikającymi z tego postępowania.
Powyższe zdaniem Sądu pierwszej instancji czyniło zasadnym zarzut skarżącego o dokonaniu przez organ błędnej wykładni art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.
Organ odwoławczy, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżył go w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając orzeczeniu na podstawie:
I. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, dalej: "p.u.s.a."), poprzez dokonanie wadliwej kontroli postępowania Komendanta Wojewódzkiego, a także niedokonanie wszechstronnej i prawidłowej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, co skutkowało uwzględnieniem skargi oraz nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także i wskazań dla organu co do dalszego postępowania w sprawie, co wyklucza możliwość prawidłowego wykonania kwestionowanego wyroku, jak również dokonania kontroli instancyjnej danego orzeczenia z uwagi na jego lakoniczność;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez ograniczenie uzasadnienia wyroku w zakresie dostrzeżonych przez Sąd uchybień przepisom postępowania organu odwoławczego oraz prawa materialnego jedynie do wskazania, iż doszło do naruszeń określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w sytuacji, gdy WSA w Warszawie nie powołał jakiejkolwiek normy prawnej prawa materialnego i procesowego, która przez dany organ administracji publicznej została naruszona oraz podniósł jedynie, iż "(...) Stan faktyczny i prawny został szczegółowo przedstawiony w części pierwszej uzasadnienia i nie jest kwestionowany przez strony (...)", co także wyklucza możliwość prawidłowego wykonania kwestionowanego wyroku bowiem wskazuje, iż jest on wewnętrznie ze sobą sprzeczny (sentencja oraz uzasadnienie nie są ze sobą spójne);
II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 135fa ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w przypadku wydania w stosunku do policjanta orzeczenia dyscyplinarnego w trybie art. 135fa ust. 2 ustawy o Policji i wymierzenia funkcjonariuszowi Policji kary dyscyplinarnej wymienionej w art. 134 pkt 1 i pkt 2 ustawy o Policji, nie ziszcza się przesłanka "popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym", która umożliwia wydanie decyzji w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej w wysokości od 20% do 50%.
Wobec powyższych zarzutów organ odwoławczy wniósł na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych oraz oświadczył o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ odwoławczy przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autorka oparła postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.
W rozpoznawanej sprawie w istocie, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, stan faktyczny nie jest sporny między stronami. Zasadnie zatem podnosi skarżący kasacyjnie organ, że w podstawie prawnej Sąd nieprawidłowo powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jednocześnie nie przywołując jako naruszonych przepisów postępowania. Odnosząc się do tego naruszenia pamiętać jednak należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Nie chodzi zatem o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Taki rodzaj wpływu na wynik sprawy w skardze kasacyjnej nie został wykazany, co oznacza, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest zasadny.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika do naruszenia jakiej normy prawa materialnego, zdaniem Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie doszło. Naruszony został przepis art. 110 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 135fa ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Konstrukcja zarzutów skargi kasacyjnej w części dotyczącej podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazuje, że organ w ten też sposób odczytał wyrok Sądu pierwszej.
Nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. Przepisy art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 ust. 1 i 2 p.u.s.a. określają sposób sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne i stanowią o tym, że ich podstawowym zadaniem jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej (rządowej i samorządowej). Przyjmuje się zgodnie, że naruszenie tych przepisów może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy sąd przyjmie inne, niż legalność, kryterium kontroli. Nie może natomiast być utożsamiane z ich naruszeniem, to czy ocena legalności zaskarżonej decyzji (postanowienia) była prawidłowa czy też błędna.
Zarówno zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., jak i zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., mogłyby osiągnąć skutek wyłącznie w sytuacji zasadności zarzutów naruszenia innych przepisów, wskazanych w powiązaniu z tymi ustrojowymi normami. Do naruszenia wymienionych przepisów mogłoby dojść także wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał jego kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie, a tego skarga kasacyjna nie zarzuca. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie uznaje wykonaną kontrolę za dowolną i powierzchowną, a w istocie nie zgadza się z jej wynikiem, nie oznacza naruszenia powołanych przepisów.
Na usprawiedliwionych podstawach nie został natomiast oparty, powiązany z naruszeniem powyższych przepisów, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Uzasadnienie sporządzone z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko w przypadku, jeżeli zawarta w nim ocena prawna (art. 153 p.p.s.a.) miałaby pierwszoplanowe znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy. Zatem błędne uzasadnienie orzeczenia stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy. W tym kierunku idzie zdecydowana większość orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uogólniając należy stwierdzić, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć te, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Zatem – co do zasady – lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, może być naruszeniem komentowanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zważyć jednak należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. należy do przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Z kolei w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić, jak już na to wskazywano, skuteczną podstawę kasacyjną, jednakże tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wynik sprawy należy z kolei rozumieć rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku, czyli uchylenie decyzji. Oznacza to, że w przypadku, gdy pomimo naruszenia powołanego w podstawach kasacyjnych przepisu postępowania, wynik ten jest prawidłowy, to wówczas naruszenie takie nie prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Tego rodzaju konstatacja znajduje również poparcie w brzmieniu art. 184 p.p.s.a. W myśl tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zatem pomimo usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej w postaci uzasadnionego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jak i innych powiązanych z nim zarzutów wskazujących na błędy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględni skargi kasacyjnej, gdy dojdzie do przekonania, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu jest zgodne z prawem. Do takiego właśnie przekonania doszedł Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę.
Niewątpliwie uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest w swojej warstwie argumentacyjnej bardzo lapidarne. Zawarty w nim wywód prawny pozwala jednak na jednoznaczną ocenę, w toku kontroli instancyjnej, jakie znaczenie normy prawnej wynikającej z art. z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, przyjął Sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z tym przepisem nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. W przywołanym przepisie, co w sposób jednoznaczny wynika z jego treści, następuje odwołanie do postępowania dyscyplinarnego, które dodatkowo musi być prawomocnie zakończone. Wskazać zatem należy, że w aktualnym i obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanie prawnym do wydania orzeczenia dyscyplinarnego może dojść albo po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, albo też bez konieczności jego przeprowadzenia. Przy czym rezygnacja z postępowania dyscyplinarnego leży w gestii organu. Zastosowana w przepisie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji stylizacja normatywna nie pozwala na uznanie, że chodzi w nim, jak twierdzi skarżący kasacyjnie organ, o wydanie w stosunku do funkcjonariusza prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego stwierdzającego popełnienie przewinienia dyscyplinarnego. Gdyby taki był zamysł ustawodawcy, nic nie stało na przeszkodzie, aby w przepisie zawrzeć taki właśnie warunek, czyli przyjąć, że policjantowi obniża się nagrodę roczną w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego stwierdzonego w prawomocnym orzeczeniu dyscyplinarnym. Na taką regulację ustawodawca jednak się nie zdecydował, i to pomimo, że tym samym aktem prawnym wprowadził do ustawy o Policji możliwość wydania przez przełożonego dyscyplinarnego orzeczenia bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jak i znowelizował treść art. 110 ust. 5 pkt 2 tej ustawy.
Stosownie do przepisu art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, dodanego 1 października 2020 r. do tej ustawy ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020, poz. 1610) przełożony dyscyplinarny może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, orzeczenie wydaje się po wysłuchaniu policjanta i złożeniu przez niego wyjaśnienia na piśmie oraz wyrażeniu pisemnej zgody na poddanie się karze dyscyplinarnej bez prowadzenia postępowania dyscyplinarnego (ust. 2).
Dokonana przywołaną ustawą modyfikacja przesłanki wskazanej w art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji polegała jedynie na tym, że sformułowanie "naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym" zastąpiono sformułowaniem "popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym".
Powyższe wskazuje, że ustawodawca wprowadzając z 1 października 2020 r. art. 135fa do ustawy o Policji nie zmodyfikował art. 110 ust. 5 pkt 2 tej ustawy przez wskazanie, że obniżenie nagrody rocznej ma miejsce m.in. w przypadku wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 135fa ust. 1 tej ustawy.
W tej sytuacji, z uwagi na wynikające z przepisu art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji określone, negatywne w sferze wynagrodzenia skutki dla funkcjonariusza, przepis ten winien być interpretowany ściśle. Kazuistyczne rozwiązania dotyczące odmowy lub obniżenia nagrody rocznej oznaczają, że ustawodawca określił zamknięty katalog pozwalających na tego rodzaju działania przełożonych, wobec czego przesłanki te nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający.
Przyjąć również można, że zabieg ustawodawcy był celowy, jeżeli zważy się, że w trybie art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji na funkcjonariusza można nałożyć jedynie karę upomnienia i nagany, które to kary, stosownie do art. 134a ustawy o Policji, oznaczają wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Celem ustawodawcy mogło być zatem odstąpienie od dodatkowego karania funkcjonariusza także w sferze finansowej.
Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 110 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 135fa ust. 1 i 2 ustawy o Policji.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący został ukarany karą nagany bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego w oparciu o przepis art. 135fa ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Nie ziścił się zatem warunek obniżenia nagrody rocznej określony w art. 110 ust. 5pkt 2 ustawy o Policji, co prowadzi do wniosku, że wydane w sprawie decyzje obniżające należna skarżącemu nagrodę roczną za 2020 r. były wadliwe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.