III OSK 1112/24

III OSK 1112/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ireneusz Dukiel
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6142 Szkoły wyższe niepaństwowe, w tym  zawodowe
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1521/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-10-18
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2082
art. 33uist 1 pkt 3 lit a
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1521/23 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w L. na postanowienie Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej z dnia 16 stycznia 2023 r. znak: WAG.541.1.1.2023.JD/HD w przedmiocie wydania zaświadczenia 1. oddala skargę kasacyjną, 1. zasądza od C. Sp. z o.o. w L. na rzecz Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 października 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1521/23, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a.") oddalił skargę C. Sp. z o.o. w L. na postanowienie Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej z 16 stycznia 2023 r. znak: WAG.541.1.1.2023.JD/HD w przedmiocie wydania zaświadczenia.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o uzyskaniu przez 42 uczniów, o których mowa w art. 25 ust. 2 lub art. 26 ust. 5 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2082 ze zm.; dalej: "u.o.f.z.o."), dyplomu zawodowego. Zdaniem Sądu rację miały organy wskazując, że uzyskanie pozytywnego wyniku egzaminu jest równoznaczne z uzyskaniem certyfikatu, ale nie uzyskaniem dyplomu zawodowego. Wydanie zaświadczenia było niemożliwe, ponieważ dyrektor szkoły nie przekazał organowi wykazu absolwentów tej szkoły. W świetle przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 27 sierpnia 2019 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków (Dz. U. poz. 1700 ze zm.) zdanie egzaminu zawodowego jest równoznaczne z uzyskaniem certyfikatu, a nie dyplomu. W przypadku niepublicznych szkół policealnych, przekazanie dotacji jest uzależnione od przekazania organowi dotującemu przez organ prowadzący szkołę zaświadczenia o uzyskaniu przez uczniów dyplomów zawodowych. Z kolei wydawanie dyplomów w zdecydowanej większości odbywa się na postawie wykazów absolwentów przekazanych przez dyrektorów szkół ale również na wniosek absolwentów. Dyrektor szkoły takiego wykazu nie przekazał a wniosek indywidualny złożyło tylko kilku uczniów.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu I instancji organy odmawiając wydania zaświadczenia nie naruszyły przepisów prawa. Skarżąca, uchybiając obowiązkowi przekazania informacji niezbędnych, od których uzależnia się przyznanie dotacji, spowodowała, iż organ miał uzasadnione podstawy, aby tej dotacji odmówić.
Skargę kasacyjną wniosła skarżąca Spółka, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (pkt 1), tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 150 p.p.s.a. przez pominięcie przez Sąd istotnych okoliczności oraz niedostateczne dokonanie analizy sprawy i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji przez przyjęcie, że organ w sposób prawidłowy odmówił wydania zaświadczenia o uzyskaniu przez słuchaczy szkół prowadzonych przez skarżącą dyplomów w sytuacji, gdy słuchacze, dla których o wydania zaświadczeń wnioskowała skarżąca uzyskali pozytywny wynik z egzaminów co równoznaczne jest z uzyskaniem dyplomu zawodowego a powyższe miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i spowodowało, że Sąd nie uwzględnił skargi.
Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (pkt 2), tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 pkt. 3 lit. a u.o.f.z.o. w zw. z § 13 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 27 sierpnia 2019 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków (Dz. U. z 2019 r. poz. 1700, dalej "rozporządzenie"), przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż organ w sposób prawidłowy odmówił wydania zaświadczenia o uzyskaniu przez słuchaczy szkół, których organem prowadzącym jest skarżąca, dyplomu zawodowego oraz przyjęcie, iż zdanie egzaminu nie jest równoznaczne z uzyskaniem dyplomu, co doprowadziło nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji do błędnej subsumpcji, tj. niezasadnego uznania, że stan faktyczny sprawy nie odpowiada hipotezie art. 33 ust. 1 pkt. 3 lit. a) u.f.z.o. w zw. z § 13 ust. 5 rozporządzenia, w sytuacji gdy skarżąca złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia o uzyskaniu przez słuchaczy dyplomu zawodowego zgodnie z przedłożonym przez skarżącą wykazem słuchaczy, zatem zaświadczenie winno być wydane przez organ niezwłocznie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i "uwzględnienie skargi na czynność organu przez stwierdzenie bezskuteczności czynności odmowy przyznania dotacji oświatowej". Alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto wniosła o zasądzenie od Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej na rzecz C. Sp. z o.o. o kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że pojęcia uzyskania dyplomu zawodowego nie należy utożsamiać z samym momentem wytworzenia dokumentu, a z momentem uzyskania kompetencji/uprawnień. Dokument jako taki, jedynie potwierdza uzyskanie dyplomu zawodowego. Dotacja za efekt stanowi dofinansowanie szkół, które odnoszą efekty w kształceniu słuchaczy, widoczne jako uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu zawodowego. Szkoła nie ma żadnego wpływu na to, czy słuchacze wystąpią indywidualnie o wydanie dyplomu do Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej. Uzależnianie wydania zaświadczenia o uzyskaniu dyplomu zawodowego, a w konsekwencji przyznania dotacji, o której mowa w art. 26 ust. 5 u.o.f.z.o. od fizycznego wydania słuchaczowi dyplomu, czyli czynnika zupełnie niezależnego od szkoły, sprzeczne jest z celem dotacji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podkreślił, że podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku. Sąd zasadnie stwierdził, że warunkiem otrzymania dyplomu jest nie tylko zdanie egzaminu zawodowego, ale również potwierdzenie posiadania odpowiedniego poziomu wykształcenia. Skarżąca nadal domaga się, aby organy na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia rozstrzygnęły, czy zdanie egzaminu zawodowego jest równoznaczne z uzyskaniem dyplomu, w sytuacji gdy organ może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 150 p.p.s.a. W omawianym zarzucie oraz w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie Spółka nie nawiązała do treści przepisów wskazanych w tym zarzucie jako naruszonych. Stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pominął jakąkolwiek istotną dla rozstrzygnięcia część akt sprawy lub, aby swoje rozstrzygniecie oparł na materiale dowodowym nieznajdującym się w aktach sprawy. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji orzekał w granicach sprawy, której przedmiotem była odmowa wydania skarżącej Spółce zaświadczenia. Sąd ten wziął pod uwagę wszystkie zarzuty skarżącej i organu oraz wszelkie inne istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności i zagadnienia prawne. Należy też wyjaśnić, że zarzutami naruszenia przepisów art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie podważać stanowiska Sądu co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organ oraz co do wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Spółka naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. upatruje w pominięciu istotnych okoliczności oraz niedostatecznym dokonaniu analizy sprawy i w konsekwencji nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny ustalony przez organy i zaakceptowany przez Sąd I instancji nie budzi wątpliwości. Natomiast w uzasadnieniu tego zarzutu, Spółka polemizuje ze stanowiskiem Sądu, swoje twierdzenia opierając na tym, że uzyskanie przez słuchaczy szkół prowadzonych przez skarżącą pozytywnego wyniku z egzaminów jest równoznaczne z uzyskaniem dyplomu zawodowego. Zatem, omawianym zarzutem w istocie zmierza do podważenia stanowiska Sądu I instancji co do wykładni i zastosowania prawa materialnego.
Nieprzypisanie argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do poszczególnych zarzutów, zmusza Sąd kasacyjny w dalszej części uzasadnienia do łącznego odniesienia do obydwu podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust 1 pkt 3 lit. a) ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w zw. z § 13 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków. Oba zarzuty de facto, zmierzają do wykazania, że organy na etapie postępowania zaświadczeniowego powinny rozstrzygnąć, czy zdanie egzaminu zawodowego jest równoznaczne z uzyskaniem dyplomu. Argumentacja podniesiona w skardze kasacyjnej jest powtórzeniem argumentacji zawartej w odwołaniu i skardze do Sądu I instancji. Autorka skargi kasacyjnej w swoich wywodach nie dostrzega argumentacji organów i Sądu I instancji stojącej w opozycji do stanowiska Spółki i nie podejmuje z nią rzeczowej polemiki.
Zatem przede wszystkim trzeba powtórzyć za Sądem I instancji, czego zdaje się nie dostrzegać autorka skargi kasacyjnej, że zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jeżeli organ odmawia wydania zaświadczenia powinien wskazać, dlaczego jego zdaniem nie została spełniona żadna z przesłanek wydania zaświadczenia. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy podstawą do wydania zaświadczenia jest art. 33 ust. 1 pkt 3 lit. a u.o.f.z.o.
Jak to wskazano już wyżej, Spółka de facto domaga się rozstrzygnięcia przez organ kwestii, czy zdanie egzaminu jest równoznaczne z uzyskaniem dyplomu. Za Sądem I instancji podkreślić więc trzeba, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 217 k.p.a. dokonywanie ocen faktycznych i prawnych przez organ jest niedopuszczalne. Przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, to jest ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. Zaświadczenie nie jest aktem woli, lecz jedynie aktem wiedzy organów. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z dokumentów. Natura zaświadczenia sprowadza się bowiem do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu do wydawanego zaświadczenia.
Niezależnie od powyższego stanowiska, wskazać należy, że zasadnicze znaczenie dla analizowanej sprawy ma art. 33 u.o.f.z.o. wskazujący na warunki przekazywania dotacji za efekt kształcenia. Przepis ten wskazuje na przesłanki, od których uzależnia się przyznanie takiej dotacji. Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 3 lit a) u.o.f.z.o.: "Dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26 i art. 28-32, są przekazywane pod warunkiem, że (...) organ prowadzący szkołę, w terminie 12 miesięcy od dnia, w którym uczeń, o którym mowa odpowiednio w art. 25 ust. 5 lub art. 26 ust. 5, ukończył odpowiednio publiczne lub niepubliczne: liceum ogólnokształcące dla dorosłych, branżową szkołę II stopnia lub szkołę policealną, przekaże: a) zaświadczenie o uzyskaniu przez ucznia, o którym mowa w art. 25 ust. 5 lub art. 26 ust. 5, odpowiednio świadectwa dojrzałości, certyfikatu kwalifikacji zawodowej z kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie, w zakresie której kształcenie było prowadzone w branżowej szkole II stopnia, lub dyplomu zawodowego, wydane niezwłocznie przez okręgową komisję egzaminacyjną na wniosek organu prowadzącego tę szkołę". Z akt sprawy wynika, że dyrektor OKE w Krakowie po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia, pismem z 10 stycznia 2022 r. poinformował organ prowadzący, że dla osób wskazanych we wniosku nie zostały wystawione dyplomy zawodowe.
Natomiast stosownie do § 13 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 sierpnia 2019 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków, dyplom zawodowy wydaje się na podstawie przekazanego w terminie 7 dni od zakończenia zajęć dydaktyczno-wychowawczych przez dyrektora tej szkoły do OKE wykazu absolwentów. Dyrektor szkoły nie przekazał takich wykazów a słuchacze zdający egzamin nie złożyli wniosków o wydanie dyplomu. Zaświadczenie wydano 12 stycznia 2022 r. co do 6 osób (spośród 42 wskazanych we wniosku). Były to osoby, które uzyskały dyplomy potwierdzające kwalifikacje zawodowe lub dyplomy zawodowe na podstawie indywidualnych wniosków.
Zgodnie z 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.o.f.z.o. okręgowa komisja egzaminacyjna wydaje niezwłocznie zaświadczenie o uzyskaniu przez ucznia dyplomu na wniosek "organu prowadzącego szkołę". Przekazanie tego zaświadczenia przez organ prowadzący szkołę jest jednym z warunków przyznania szkole tzw. dotacji za efekty kształcenia. Słusznie przyjął Sąd I instancji, że przepis ten należy interpretować z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 sierpnia 2019 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków. Zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia osoba, która zdała egzamin zawodowy, otrzymuje tylko certyfikat. Natomiast zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia dyplom zawodowy otrzymać może osoba, która spełnia łącznie 2 warunki: tj.: posiada certyfikaty kwalifikacji zawodowych w zakresie wszystkich kwalifikacji wyodrębnionych w danym zawodzie oraz świadectwo ukończenia szkoły odpowiednio do poziomu kształcenia w danym zawodzie wskazanym zgodnie z klasyfikacją zawodów szkolnictwa branżowego.
W rozporządzeniu przewidziano również 2 tryby wydawania dyplomów (§ 13 ust. 4, 5, 5a): a) na wniosek zdającego złożony do dyrektora okręgowej komisji egzaminacyjnej; zdający, który składa wniosek o wydanie dyplomu musi do niego załączyć m.in. świadectwo ukończenia szkoły potwierdzające odpowiedni poziom wykształcenia; b) na podstawie przekazanego przez dyrektora szkoły w terminie 7 dni od dnia zakończenia zajęć do okręgowej komisji egzaminacyjnej wykazu absolwentów w danym roku szkolnym, zawierającego imiona i nazwiska absolwentów oraz ich numery PESEL, wraz z informacją o posiadanych przez absolwenta certyfikatach, uzyskanych w trakcie kształcenia w szkole.
Jak to trafnie wywiódł Sąd I instancji, z przywołanych powyżej przepisów wynika jednoznacznie, że zdanie egzaminu zawodowego jest równoznaczne z uzyskaniem certyfikatu a nie dyplomu. W przypadku zaś niepublicznych szkół policealnych, przekazanie dotacji jest uzależnione od przekazania przez organ prowadzący szkołę organowi dotującemu zaświadczenia o uzyskaniu przez ucznia dyplomu zawodowego. Zatem, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza stanowczo, że co prawda słuchacze, o zaświadczenie dla których wnioskowała Spółka uzyskali pozytywny wynik z egzaminów ale nie jest to równoznaczne z uzyskaniem dyplomu zawodowego jak to błędnie twierdzi autorka skargi kasacyjnej. Wskazane wymogi do uzyskania dyplomu zawodowego wynikają wprost z przywołanych wyżej przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W tej sytuacji irrelewantny jest dla otrzymania dyplomu zawodowego moment otrzymania pozytywnego wyniku egzaminu. Wedle wskazanych wyżej warunków aby otrzymać dyplom zawodowy nie jest wystarczające zdanie egzaminu. Bowiem warunkiem otrzymania dyplomu jest nie tylko zdanie egzaminu zawodowego, ale również potwierdzenie posiadania odpowiedniego poziomu wykształcenia. Zatem to szkoła odgrywa istotną (kluczową) rolę w procesie wydawania dyplomów.
Chybiona jest argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej zmierzająca do wykazania, że organy administracji uzależniły wydanie zaświadczenia od czynnika niezależnego od szkoły. Wydawanie dyplomów w zdecydowanej większości odbywa się na postawie wykazów absolwentów przekazanych przez dyrektorów szkół, z której to drogi nie skorzystał dyrektor szkoły.
Spółka podnosiła też w skardze kasacyjnej, że dyrektor szkoły nie miał technicznych możliwości przekazania wykazu absolwentów w terminie 7 dni od dnia zakończenia zajęć bo system nie przewiduje możliwości wprowadzenia do niego danych słuchaczy, którzy ukończyli szkołę w roku poprzednim. Jednak organy wykazały, że taka sytuacja nie miała miejsca. Obsługa techniczna systemu CKE potwierdziła, że system informatyczny do przeprowadzania egzaminów zawodowych funkcjonował prawidłowo, tj. nie blokował technicznej możliwości wprowadzania danych słuchaczy. W sytuacjach, w których dyrektorzy szkół nie mogli przekazać wykazu w terminie, OKE umożliwiały im uzupełnienie danych w systemie w późniejszym terminie. OKE w Krakowie nie otrzymała od C. Sp. z o.o. wykazu absolwentów podpisanego przez dyrektora szkoły, ani jego ewentualnego zgłoszenia o problemie technicznym, ani też prośby o ewentualną pomoc w uzupełnieniu danych w systemie. Zatem podmiot ten nie wykazał się odpowiednią starannością w zakresie nałożonych na niego obowiązków warunkujących przekazanie dotacji. Szkoła co prawda nie ma wpływu na to czy jej słuchacze wystąpią indywidualnie o wydanie dyplomu do okręgowej komisji egzaminacyjnej, ale jak już wskazano, jej dyrektor może sam wystąpić o wydanie dyplomów słuchaczom szkoły w trybie § 13 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Zatem to nie błędne postępowanie organów administracji a dyrektora szkoły prowadzonej przez Spółkę jest przyczyną nieuwzględnienia wniosku o wydanie zaświadczenia, które jest wymagane do otrzymania dotacji.
Z przedstawionego tu stanowiska wynika, że zdanie egzaminu przez słuchacza szkoły nie jest równoznaczne z uzyskaniem dyplomu zawodowego. W konsekwencji, skoro wymienieni we wniosku Spółki o wydanie zaświadczenia słuchacze szkoły nie uzyskali dyplomu zawodowego, to brak było przesłanek do zastosowania art. 33 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w zw. z § 13 ust. 5 rozporządzenia. W rezultacie organy administracji prawidłowo odmówiły wydania żądanego przez Spółkę zaświadczenia o uzyskaniu przez słuchaczy szkół, których organem prowadzącym jest skarżąca Spółka dyplomu zawodowego.
Z uwagi na to, że w skardze kasacyjnej nie wykazano aby decyzja organu I instancji była niezgodna z prawem, Dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej prawidłowo, nie naruszając art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Ze względu na przedstawione wyżej, zachodzące w sprawie okoliczności należy uznać, że brak było przesłanek do zastosowania przez Sąd I instancji art. 150 p.p.s.a.
Mając na uwadze przedstawione powody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego od C. Sp. z o.o. w L. na rzecz Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, ograniczających się do wynagrodzenia radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.