III OSK 1108/21

III OSK 1108/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 182/18 - Wyrok WSA w Krakowie z 2018-06-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 133 § 1, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 182/18 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 182/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.B. (dalej: "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: "SKO") z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu – oddalił skargę.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Decyzją z [...] stycznia 2006 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy N. (dalej: "Burmistrz") ustalił obowiązek uiszczania przez skarżącą opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] obj. Kw nr [...] prowadzoną Sąd Rejonowy w W. zamiejscowy VII Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w N., zabudowanej budynkiem mieszkalnym oznaczonym nr [...] - i transport tych nieczystości do punktu zlewnego, wysokość opłat, termin ich uiszczania oraz sposób i terminy udostępniania zbiornika bezodpływowego w celu jego opróżniania.
W dniu [...] listopada 2012 r. do Urzędu Miasta i Gminy N. wpłynął wniosek skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 oraz 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 – dalej: "k.p.a."). Skarżąca podniosła, że postępowanie nigdy nie zostało wszczęte i nie brała w nim udziału jako strona. Ponadto w wyroku w sprawie II SA/Kr 638/12 WSA w Krakowie stwierdził, że nie obciąża skarżącej obowiązkiem przyłączenia nieruchomości do sieci sanitarnej, bowiem została przyłączona w 2005 r.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Burmistrz wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] orzekł o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2006 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] października 2013 r. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 30 września 2014 r., sygn. II SA/Kr 446/14 uchylił ww. decyzję SKO. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] SKO uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] października 2013 r. i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że odmówiło uchylenia decyzji Burmistrza z dnia [...] stycznia 2006 r. z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, od dnia doręczenia stronie ww. decyzji, tj. od [...] stycznia 2006 r., o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., a także stwierdziło wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. z naruszeniem prawa. Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1042/15 WSA w Krakowie uchylił decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2015 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 1104/16 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. W wyrokach tych stwierdzono, że organ nie ocenił, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione w terminie (osobno co do każdej z powołanych przesłanek wznowieniowych).
Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] SKO działając na podstawie art. 148, art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 151 § 1 oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) -utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] października 2013 r.
W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że nie zachował się dowód doręczenia skarżącej decyzji Burmistrza z dnia [...] stycznia 2006 r., zaś najpóźniejszym terminem zapoznania się skarżącej z tą decyzją była data [...] stycznia 2006 r. (data prezentaty na odwołaniu skarżącej od tej decyzji). Oznacza to, że termin miesięczny do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upływał z dniem [...] lutego 2006 r. Tymczasem wniosek o wznowienie złożono w dniu [...] listopada 2012 r.
Dokonując oceny dochowania terminu drugiej ze wskazanych przez skarżącą podstaw wznowieniowych, tj. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., SKO wskazało, że wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 września 2012 r., sygn. II SA/Kr 638/12 wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 31 października 2012 r. Wniosek o wznowienie złożono [...] listopada 2012 r., a więc z zachowaniem terminu.
SKO wyjaśniło, że aby uznać za podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powinny być spełnione łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą być nowe i istotne dla sprawy. Po drugie, nowe okoliczności faktyczne lub dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie, nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie SKO przesłanki te nie są spełnione, a więc brak było podstaw do uchylenia decyzji Burmistrza z dnia [...] stycznia 2006 r.
SKO wskazało, że WSA w wyroku o sygn. II SA/Kr 638/12 uznał, iż w sytuacji podłączania nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, brak jest podstaw do nałożenia obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o czystości i porządku w gminach na pozostałego współwłaściciela (skarżącą). Przedmiotem zaś decyzji, co do której toczy się przedmiotowe postępowanie wznowieniowe, było nałożenie obowiązku uiszczania przez skarżącą opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe - w oparciu o art. 6 ustawy o czystości i porządku w gminach. Zdaniem SKO nie można też uznać, że wskazana przez skarżącą okoliczność podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej była okolicznością nową, albowiem już w protokole z dnia [...] czerwca 2005 r. skarżąca wnosiła, aby T. i J. S. okazali zgodę współwłaściciela (tj. skarżącej) na podłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Burmistrza posiadał zatem wiedzę o podłączeniu nieruchomości do sieci kanalizacyjnej.
W skardze do WSA na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie:
I. Art. 107 § 3, art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 146 § 1, art. 149 § 2, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.
II. Art. 152 § 1, art. 154 i art. 155 k.p.a.
III. Art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 81 k.p.a.
IV. Brak rozpoznania meritum sprawy, nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., oraz co do rozstrzygnięcia niezgodnie z wnioskiem strony w oparciu o wiedzę posiadaną przez organy z innych postępowań, brak merytorycznego rozpoznania wniosku o wznowienie, organ rozpoznał wniosek w całkiem innym zakresie, niż skarżąca wnosiła w oparciu o wyrok NSA sygn. II OSK 1286/11.
V. Niekompletność akt sprawy oraz brak oryginalnych dokumentów w tych aktach.
VI. Nie odniesienie się co do stwierdzenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. z naruszeniem prawa, które organ stwierdził już w decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...].
VII. Brak dołączenia dokumentów organu I instancji, wszczętych postępowań w których zostały wydane decyzje przedłużające decyzję [...], w których skarżąca nie brała udziału, nie mając możliwości obrony swoich praw.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem, WSA oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że nie budzą wątpliwości ustalenia SKO co do złożenia przez skarżącą podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z uchybieniem terminu. Tym samym SKO prawidłowo odstąpiło od oceny tej przesłanki wznowieniowej. WSA stwierdził również, że SKO prawidłowo uznało, że podanie o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zostało wniesione w terminie.
Zdaniem WSA, SKO prawidłowo oceniło brak przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skoro bowiem wywód Sądu nastąpił w 2012 r. trudno twierdzić, że okoliczność ta istniała w dacie wydawania decyzji z 2006 r. Co jednak istotniejsze, Sąd we wskazanym przez skarżącą wyroku o sygn. II SA/Kr 638/12 orzekł o braku podstaw do nałożenia obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach na współwłaściciela nieruchomości - skarżącą, albowiem budynek jako taki został podłączony do sieci kanalizacyjnej przez innego współwłaściciela. Natomiast sprawa której dotyczy wznowienie dotyczy całkiem innego problemu - nałożenia obowiązku uiszczania przez skarżącą opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe - w oparciu o art. 6 ustawy o czystości i porządku w gminach. Zatem wyrok wskazywany przez skarżącą nie mógł mieć w sprawie niniejszej istotnego znaczenia. WSA przywołał fragment uzasadnienia wyroku NSA w sprawie sygn. II OSK 1286/11 (ze skargi kasacyjnej skarżącej) gdzie wyjaśniono, że realizacja obowiązku utrzymania czystości i porządku nie polega na tym, że nieruchomość zostanie podłączona do istniejącej sieci kanalizacyjnej, tylko na tym, że do sieci tej będą odprowadzane powstające na nieruchomości ścieki, a celem ustawodawcy było nałożenie na właścicieli nieruchomości rzeczywistego, a nie pozornego obowiązku odprowadzania ścieków do kanalizacji miejskiej. Sam fakt, iż nieruchomość, której skarżąca jest współwłaścicielką, podłączona jest do kanalizacji nie oznacza, że wypełniony został przez nią obowiązek utrzymania czystości i porządku. Skarżąca powinna wykazać, że z przyłącza tego rzeczywiście korzysta i odprowadza ścieki do kanalizacji miejskiej. Tymczasem skarżąca, poza stwierdzeniem, że nieruchomość podłączona jest do kanalizacji nie przedstawia żadnego dowodu na to, że odprowadza ścieki do kanalizacji miejskiej.
WSA zgodziło się również z SKO, że Burmistrz wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. posiadał wiedzę o podłączeniu nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącej do sieci kanalizacyjnej.
Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku – zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając na podstawie art. 174 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez orzekanie na podstawie niekompletnych akt sądowych.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym było więc dopuszczalne.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Dla porządku, przed przejściem do uwag natury merytorycznej, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zwrócić uwagę na wadę konstrukcyjną wniesionej skargi kasacyjnej. Jako jej podstawę wskazano art. 174 § 1 p.p.s.a. Wywodzony z tej podstawy kasacyjnej zarzut, to "naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 133 § 1 ustawy z 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez orzekanie na podstawie niekompletnych akt sądowych."
Podać trzeba, że art. 174 p.p.s.a. nie dzieli się na paragrafy, lecz na punkty, w których alternatywnie wyartykułowano dwie dopuszczalne podstawy kasacyjne: w punkcie pierwszym - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w punkcie drugim – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie, jako podstawy skargi kasacyjnej art. 174 § 1 p.p.s.a. i przypisanie jej do zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie stanowi wyłącznie oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż nie dotyczy jedynie zamiany oznaczenia jednostki redakcyjnej z punktu na paragraf, ale nadto błędnego określenia merytorycznego przedmiotu zarzutu. Niezależnie od powyższego uchybienia, wobec zobowiązania Naczelnego Sądu Administracyjnego do takiego działania, które umożliwi stronie skorzystanie z prawa do sądu, jeżeli z treści skargi kasacyjnej można odtworzyć podniesione w niej zarzuty, przyjęto, że sformułowano w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. Jest to jedyny przepis, którego naruszenie zarzucono.
Stosownie do treści powołanego przepisu "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi." W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że naruszenie określonej w tym przepisie zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (vide: K. Radzikowski, Orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 56 - 60; wyrok NSA z dnia 11 maja 2021 r., III OSK 3627/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach.
W uzasadnieniu sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. podano, że Sąd ten orzekł na podstawie niekompletnych akt. Wskazano także, że Sąd w nieuprawniony sposób skonstatował, iż "nie jest możliwe i prawnie dopuszczalne usunięcie części tych akt, czy też ich usystematyzowanie według bliżej nieznanych kryteriów". Podniesiono dalej, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, a wydając wyrok na podstawie akt sprawy bada legalność zaskarżonej decyzji poprzez ocenę jej zgodności z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego.
Merytoryczne odniesienie się do tak skonstruowanego i uzasadnionego zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. jest niemożliwe. Skarżąca kasacyjnie nie podaje żadnych danych, które pozwalałyby zidentyfikować, jakiej konkretnie części akt sprawy brakuje, ewentualnie jaka konkretnie część akt sprawy została przez Sąd pierwszej instancji pominięta, albo jakie ustalenia poczynione przez ten Sąd nie znajdują oparcia w aktach sprawy. Niejednoznaczne sugerowanie, że Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie stanu faktycznego nieadekwatnego na dzień wydania decyzji, względnie nie wziął pod uwagę całości zgromadzonego materiału dowodowego nie może odnieść skutku wskazanego we wnioskach skargi kasacyjnej. Oba wymienione uchybienia, w swej procesowej systematyce, nie mogą być sklasyfikowane w ramach zarzutu wydania orzeczenia na podstawie niekompletnych akt sprawy. Są to bowiem zarzuty, które swym charakterem odpowiadają zarzutowi naruszenia przepisów postępowania podważającego prawidłowość ustaleń faktycznych. Innymi słowy, skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie wykazała, że istnieje jakaś część akt sprawy, która nie była w dyspozycji Sądu pierwszej instancji, bądź wprawdzie była, ale została przez ten Sąd pominięta. Skarżąca kasacyjnie próbuje raczej przekonywać, że Sąd pierwszej instancji ustalił stan faktyczny, który nie miał charakteru prawotwórczego, albowiem dotyczył czasu, w którym normy prawne stanowiące podstawę wydanej decyzji nie znajdowały zastosowania, względnie, że Sąd ten nie poczynił pełnych ustaleń na podstawie zgromadzonych akt. W każdym z wariantów, nie można przyjąć, iż wywodzone wadliwości mogą stanowić podstawę zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a.
Oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny formułuje zwrot stosunkowy wyrażający legalnościową aprobatę procesu stosowania prawa przez organ administracji publicznej. Chcąc zakwestionować ocenę Sądu poprzez zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie powinnna wykazać, że Sąd nie dysponował częścią akt sprawy, w której znajdowały się materiały mogące podważyć merytoryczną wartość tej oceny. Skarżąca kasacyjnie tego nie uczyniła.
Reasumując, treść skargi kasacyjnej nie pozawala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na ustalenie, na czym polegało naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., i jaki ewentualny wpływ to naruszenie mogło mieć na treść kwestionowanego wyroku.
Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatrzył wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym. Orzeczenie w tym przedmiocie, na posiedzeniu niejawnym, wydaje referendarz sądowy, w postępowaniu przed sądem I instancji (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a.). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię.