III OSK 107/22

III OSK 107/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Mierzejewski
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SA/Ke 548/21 - Wyrok WSA w Kielcach z 2021-09-21
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 106 par 2, art. 133 par 1, art. 144 par 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant asystent sędziego Antoni Cypryjański po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Kierownika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Gminnego Ośrodka Zdrowia w Łopusznie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 548/21 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Kierownika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Gminnego Ośrodka Zdrowia w Łopusznie z dnia 30 kwietnia 2021 r. nr W-22/04/2021 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 września 2021 r., II SA/Ke 548/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi K. P. na decyzję Kierownika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Gminnego Ośrodka Zdrowia
w Łopusznie z 30 kwietnia 2021 r., znak: W-22/04/2021, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: I. uchylił zaskarżoną decyzję; II. zasądził od Kierownika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Gminnego Ośrodka Zdrowia w Łopusznie na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z 30 kwietnia 2021 r. Kierownik Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Gminnego Ośrodka Zdrowia w Łopusznie, na podstawie m.in. art. 16 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.; dalej "u.d.i.p."), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, orzekł: "po uzyskaniu odpowiedzi pozytywnej w zakresie zgody na udostępnienie informacji w przedmiotowym zakresie informuję, że: Ad. 2. Pracownicy zatrudnieni na stanowisku położnej środowiskowo-rodzinnej spełniają wymagania kwalifikacyjne określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami. W odniesieniu do pozostałego zakresu wniosku, odmawia się udostępnienia informacji publicznej.".
W uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z 29 stycznia 2021 r., przesłanym drogą mailową, skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1) czy zostało skorygowane wynagrodzenie pielęgniarki koordynującej w SPZOZ GOZ w Łopusznie (pełniącej jednocześnie funkcję Przewodniczącej Rady Gminy w Łopusznie) w stosunku do wynagrodzenia (dochodu) wykazanego w oświadczeniu majątkowym z 20 grudnia 2018 r., złożonym przez ww. pielęgniarkę koordynującą na objęcie funkcji (radnej Gminy Łopuszno) http://bip.lopuszno.pl/. Jeśli tak, to:
1. w jaki sposób (np. czy zostało obniżone),
2. od którego dnia (data)?
Wnioskodawca podał, że w odpowiedzi z 5 czerwca 2020 r. na pytanie zadane w poprzednim wniosku z 3 kwietnia 2020 r. wskazano, iż ośrodek nie jest dysponentem informacji opisywanej w mediach i w związku z tym nie posiada informacji publicznej na zadane pytanie. Skarżący wskazał, że wynagrodzenie pielęgniarki koordynującej opisywane było w mediach w sierpniu 2019 r. Zwrócił jednocześnie uwagę, że sprawa ta była poruszana na posiedzeniu Rady Społecznej w dniu 24 września 2019 r., stąd jego ogólne potraktowanie zagadnienia w poprzednim wniosku. Dodał, że pytanie zostało doprecyzowane, z powołaniem się na informację, którą dysponują nie tylko media;
2) czy pracownicy ośrodka, ze szczególnym uwzględnieniem pracowników na stanowiskach kierowniczych, spełniają wymagania kwalifikacyjne określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. z 2001 r., Nr 151, poz. 896; dalej "rozporządzenie"). W przypadku gdy nie wszyscy pracownicy spełniają ww. wymagania, skarżący zwrócił się o wskazanie na jakich stanowiskach osoby te pracują.
Jak wyjaśnił organ, pomimo tego, że 5 czerwca 2020 r. udzielono wnioskodawcy odpowiedzi na tożsame pytania Kierownik Ośrodka wystąpił do podległych pracowników z pytaniem, czy wyrażają zgodę na udzielenie informacji w żądanym zakresie. Pracownicy nie wyrazili zgody na udostępnienie żądanych informacji, powołując się na ograniczenie wynikające z art. 5 u.d.i.p. W dniu 26 czerwca 2020 r. skarżący wezwał organ do wydania decyzji w niniejszej sprawie.
Organ wyjaśnił, że zgodnie z u.d.i.p. dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniom. Do okoliczności skutkujących ograniczeniem dostępu do informacji publicznej zaliczono w art. 5 u.d.i.p. - konieczność ochrony prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. Zdaniem Kierownika Ośrodka osoby określone we wniosku nie pełnią funkcji publicznych i do tych osób nie jest przypisane wydawanie decyzji administracyjnych, bądź dysponowanie (zarządzanie) mieniem. Osoby te nie wyraziły zgody na udostępnienie informacji w żądanym zakresie. Dane o wynagrodzeniu, czy też kwalifikacjach osoby fizycznej, niepełniącej funkcji publicznej, stanowią dobra osobiste jej przysługujące i ujawnienie tych danych naruszyłoby prawnie chronioną sferę prywatności. Wobec powyższego nie została spełniona przesłanka stanowiąca podstawę do udostępnienia informacji w sprawach publicznych.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Kielcach wniósł skarżący.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. sąd I instancji dopuścił dowód z akt sprawy o sygn. akt II SAB/Ke 60/21.
Uwzględniając skargę, sąd I instancji wskazał, że wniosek skarżącego dotyczył udostępnienia informacji publicznej zasadniczo w zakresie:
1) spełnienia wymagań kwalifikacyjnych określonych w ww. rozporządzeniu przez pracowników tego ośrodka, ze szczególnym uwzględnieniem pracowników na stanowiskach kierowniczych;
2) sposobu i terminu skorygowania wynagrodzenia pielęgniarki koordynującej w Ośrodku, pełniącej jednocześnie funkcję Przewodniczącej Rady Gminy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Kierownika Ośrodka, którą organ ten rozpoznał ww. wniosek w ten sposób, że jednocześnie udzielił informacji, iż pracownicy zatrudnieni na stanowisku położnej środowiskowo-rodzinnej spełniają wymagania kwalifikacyjne określone w rozporządzeniu oraz odmówił udostępnienia informacji publicznej w odniesieniu do pozostałej części tego wniosku.
W ocenie sądu I instancji zaskarżona decyzja narusza art. 16 ust. 1 u.d.i.p., gdyż akt ten rozstrzyga jednocześnie o udzieleniu informacji publicznej w części oraz o odmowie udzielenia informacji publicznej w pozostałej części wniosku. Zdaniem sądu u.d.i.p. nie przewiduje takiego sposobu rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Udostępnieniu informacji publicznej winno nastąpić w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., zaś jedynie odmowa jej udzielenia - w drodze decyzji administracyjnej, o czym stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Istotą sporu w sprawie jest jednak kwestia zasadności odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wynagrodzenia pielęgniarki koordynującej oraz spełnienia wymagań kwalifikacyjnych przez pracowników Ośrodka na stanowiskach kierowniczych. Organ odmowę udostępnienia danych w tym zakresie uzasadnił ochroną prywatności tych osób, wskazując, iż nie pełnią funkcji publicznych.
Sąd ten zwrócił uwagę, że pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, a nawet dopiero aspirującą do ich wypełniania. W ocenie sądu osoba zatrudniona w publicznym ośrodku zdrowia na stanowisku pielęgniarki koordynującej jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Potwierdza to treść załączonego do akt sprawy Regulaminu organizacyjnego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Gminnego Ośrodka Zdrowia w Łopusznie, stanowiącego załącznik do Uchwały nr 2/2012 Rady Społecznej SPZOZ GOZ w Łopusznie z dnia 31 lipca 2012 r., z którego wprost wynikają zadania kierownicze (kompetencje decyzyjne) na stanowisku pielęgniarki koordynującej. Sąd zauważył, że sam organ w piśmie z 7 stycznia 2021 r. skierowanym do skarżącego w odpowiedzi na jego wniosek z 22 grudnia 2020 r. poinformował m.in., że stanowiska kierownicze istniejące w Ośrodku od 1 lutego 2020 r. do 7 stycznia 2021 r., to: Kierownik SPZOZ GOZ w Łopusznie, Zastępca Kierownika SPZOZ GOZ w Łopusznie ds. Medycznych, pielęgniarka koordynująca SPZOZ GOZ w Łopusznie.
Zdaniem sądu trudno więc zgodzić się ze stanowiskiem Kierownika Ośrodka zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że pielęgniarka koordynująca nie pełni funkcji publicznych, co tym samym czyni zasadnym zarzut skarżącego dotyczący błędnego przyjęcia przez organ, że dane dotyczące wynagrodzenia i kwalifikacji pielęgniarki koordynującej oraz kwalifikacji innych osób na stanowiskach kierowniczych są objęte ochroną ze względu na prywatność osób fizycznych. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja narusza również regulacje określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Nadto sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie także z uwagi na naruszenie przez organ art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia bowiem wymogów określonych w tym przepisie, w szczególności nie wyjaśnia podstawy prawnej decyzji oraz nie odnosi się merytorycznie do kwestii podnoszonych we wnioskach strony. Podjęcie przez organ próby uzupełnienia uzasadnienia swojego stanowiska dopiero w odpowiedzi na skargę jest działaniem spóźnionym i nie mogącym w żaden sposób konwalidować wadliwości wydanego rozstrzygnięcia. Dodał, że zawarte w zaskarżonej decyzji pouczenie o prawie wniesienia środka zaskarżenia, z powołaniem się na nieobowiązujący art. 22 u.d.i.p., jest błędne. Zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Stosownie zaś do art. 52 § 3 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok
w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odniósł się do ww. zarzutu, wskazując, że w ocenie organu nie można zgodzić się ze stanowiskiem sądu, które zostało przedstawione w uzasadnieniu wyroku w zakresie wywodu dotyczącego poglądu, iż pielęgniarka koordynująca pełni funkcję publiczną, a tym samym skutków powyższego dla dalszego toku postępowania. Zdaniem organu sąd dowolnie i bez bliższego wskazania w treści uzasadnienia w oparciu o jakie przesłanki doszedł do powyższego wniosku, naruszył tym samym ww. przepisy. Zdaniem organu sąd też nie wskazał, w jakim zakresie skorzystał z akt sprawy II SAB/Ke 60/21.
W osobiście sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przed odniesieniem się do zarzutu skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14,). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Uwagi te były konieczne, gdyż rozpoznawana skarga kasacyjna dotknięta jest pewnymi usterkami, których Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł konwalidować z urzędu. Przede wszystkim dopiero w oparciu o treść uzasadnienia skargi kasacyjnej Sąd mógł chociaż częściowo w sposób merytoryczny odnieść się do jedynego zarzutu skargi kasacyjnej. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał więc oceny jedynego zarzutu skargi kasacyjnej, który okazał się bezzasadny.
Wskazany w zarzucie art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z jego dyspozycją uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy strona postępowania zażąda poprzez wniesienie skargi kasacyjnej jego kontroli (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10). W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska sądu I instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 22 czerwca 2016 r., I GSK 1821/14; 6 marca 2019 r., II GSK 985/17).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia ww. wymogi. Z uzasadnienia wynika bowiem w sposób jednoznaczny z jakich powodów sąd I instancji uznał, że pielęgniarka koordynująca pełni funkcję publiczną. Kwestią osobną jest to, czy powody wskazane przez sąd są prawidłowe
i wystarczające dla takiej kwalifikacji tego stanowiska, w tym jednak zakresie organ nie sformułował w skardze kasacyjnej żadnego zarzutu. Zdaniem Sądu organ na podstawie uzasadnienia sądu I instancji jest w stanie ponownie rozpatrzeć wniosek skarżącego z 29 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, przyjmując, że pielęgniarka koordynująca pełni funkcję publiczną i że wobec tego w jej przypadku nie znajduje zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p., uwzględniając przy tym uwagi sądu I instancji dotyczące naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Należy zauważyć, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć do skutecznego zakwestionowania wykładni prawa materialnego dokonanej przez sąd I instancji, czy zastosowania przez ten sąd prawa. Nie może również służyć do skutecznego kwestionowania prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji oceny materiału dowodowego, a do tego zdaje się zmierzać przedmiotowy zarzut. Co równie istotne, naruszenie tego przepisu, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a., musi być na tyle poważne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu na wynik sprawy w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nie wykazał.
Z kolei zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W skardze kasacyjnej autor nie wykazał, aby sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok z pominięciem akt niniejszej sprawy. Skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że sąd I instancji na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód z akt sprawy II SAB/Ke 60/21, lecz nie wiadomo w jakim zakresie. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd I instancji wydał wyrok na podstawie akt sprawy II SA/Ke 548/24 oraz na podstawie dowodu przeprowadzonego z całości akt sprawy II SAB/Ke 60/21. Rację ma autor skargi kasacyjnej, że sąd I instancji nie wyjaśnił konkretnie, w jakiej części skorzystał z akt sprawy II SAB/Ke 60/21, co zasadniczo może stanowić uchybienie procesowe.
W doktrynie wskazuje się bowiem, że skorzystanie przez sąd administracyjny z uprawnienia do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przewidzianego w art. 106 § 3 p.p.s.a. powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wyroku, a dokładnie w jego części merytorycznej. Sąd powinien w sposób szczegółowy w uzasadnieniu wyroku określić dokument (środek dowodowy), który stał się przedmiotem postępowania dowodowego, oraz to, czy dowód przeprowadzono z urzędu czy na wniosek strony (A. Nędzarek, Kontrola sądu administracyjnego w zakresie ustalania stanu faktycznego sprawy przez organ administracji publicznej jako istotny element prawa do sądu, "Studia Prawnicze" 2014/4, s. 137–158). Jednakże nawet jeżeliby uznać brak szczegółowego odniesienia się przez sąd I instancji do zakresu przeprowadzonego dowodu z akt sprawy za uchybienie procesowe, to autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby mogło ono mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a już tym bardziej istotny. W tym kontekście należy zauważyć, że sprawa II SAB/Ke 60/21 dotyczy tych samych stron i związana jest z bezczynnością organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z 29 stycznia 2021 r. Należy również zwrócić uwagę, że przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanej przez sąd I instancji. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (zob. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11). Dowody przeprowadzone na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. należy zaś uznać za materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy.
Podsumowując, wbrew twierdzeniom zawartym w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej i wbrew jedynemu zarzutowi skargi kasacyjnej, sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi kasacyjnej (autor skargi kasacyjnej nie wykazał jakiegokolwiek wpływu ewentualnych uchybień na wynik sprawy). Kwestia trafności stanowiska sądu I instancji co do pełnienia przez pielęgniarkę koordynującą funkcji publicznej nie mogła być zaś przedmiotem rozważań Naczelnego Sadu Administracyjnego, z uwagi na brak stosownych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postepowania kasacyjnego od organu na rzecz skarżącego, bowiem ten nie poniósł w tym postępowaniu żadnych kosztów (wniósł sporządzoną osobiście odpowiedź na skargę kasacyjną).