III OSK 1046/22

III OSK 1046/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Przemysław Szustakiewicz /sprawozdawca/
Sławomir Pauter
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Kr 237/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-01-11
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 1 ust. 2
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Powiatowego Policji [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 237/21 w sprawie ze skargi A.Z. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 237/21, zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji [...] do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku A.Z. z dnia 18 października 2021 r., o udostępnienie informacji publicznej (pkt I); stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji [...] dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt III).
A.Z. w dniu 18 października 2021 r. złożył w sekretariacie Komisariatu Policji [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej w którym żądał:
1. podania wysokości dodatków służbowych wszystkich policjantów zatrudnionych w Komendzie Powiatowej Policji [...] na dzień 1 lutego 2020 r. i na dzień 1 października 2021 r., podając wysokość dodatków w odniesieniu do każdego z funkcjonariuszy (imiennie);
2. podania wysokości dodatków służbowych wszystkich policjantów zatrudnionych w Komisariacie Policji [...] na dzień 1 lutego 2020 r. i na dzień 1 października 2021 r., podając wysokość dodatków w odniesieniu do każdego z funkcjonariuszy (imiennie).
Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wnioskodawca wskazał tradycyjną drogę pocztową.
W dniu 2 listopada 2021 r. wnioskodawca otrzymał pismo, w którym organ wyraził stanowisko, że przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna.
Następnie A.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w udostępnieniu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 18 października 2021 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."), uznał skargę za zasadną.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sprawie nie budzi wątpliwości, że Komendant Powiatowy Policji [...] należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej "u.d.i.p."). Zarzucana w skardze bezczynność organu wynikała natomiast z przekonania organu, że żądana przez skarżącego informacja dotycząca wysokości dodatków służbowych policjantów zatrudnionych w jednostce nie stanowi informacji publicznej. Ze stanowiskiem tym WSA w Krakowie się nie zgodził. W ocenie Sądu, zapytanie o wysokość przyznanych dodatków służbowych należy zakwalifikować jako informację publiczną, gdyż wprost dotyczy sposobu wydatkowania środków publicznych przez podmioty tworzące sektor finansów publicznych w rozumieniu art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 305).
Ogólna zasada dostępu do informacji publicznej sformułowana została wprost w art. 61 Konstytucji RP i jest związana z zasadą jawności życia publicznego. Odnosi się ona do publicznej sfery działania dotyczącej wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W zakresie informacji odnoszących się do gospodarowania mieniem publicznym zasada ta koresponduje z zasadą jawności finansów publicznych, wyrażoną w art. 33 ustawy o finansach publicznych, która stanowi, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna i przewiduje wyłączenie tej jawności jedynie w odniesieniu do środków publicznych, których pochodzenie lub przeznaczenie zostało uznane za informację niejawną na podstawie odrębnych przepisów lub gdy wynika to z umów międzynarodowych. Ponadto, na zasadzie art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, obejmuje ona m.in. dostęp do dokumentów, co oznacza, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.
Na podstawie art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb realizacji prawa dostępu do informacji publicznej oraz udzielania takiej informacji reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej, która w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. definiuje samo pojęcie informacji publicznej określając, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Katalog ten ma charakter jedynie przykładowy.
Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), jak również o majątku publicznym, w tym majątku Skarbu Państwa, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz ciężarach publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a, c i h u.d.i.p.).
Objęty wnioskiem dodatek służbowy stanowi składnik wynagrodzenia policjanta. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2021 r., poz. 1882, dalej "ustawa o Policji") na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (tj. pełnienie służby lub obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. 2015., poz. 1236), dodatek służbowy stanowi dodatek do uposażenia. Szczegółowe zasady przyznawania tego składnika wynagrodzenia określa § 9 rozporządzenia, który stanowi m.in., że dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4 (ust.1). Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość, uzależnia się od oceny wywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2). Należności te, wraz ze wszystkimi składnikami (a więc i dodatkami) finansowane są ze środków publicznych. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi, aby mogła być w pełni realizowana, musi obejmować swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym. Dlatego informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako dane, które mieszczą się w pojęciu informacji o zasadach funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) oraz ciężarach publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.).
WSA w Krakowie wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie argument, że w art. 62 ust. 2 ustawy o Policji, określono obowiązek złożenia oświadczenia o stanie majątkowym w tym m.in. o źródłach i wysokości uzyskanych przychodów przez policjanta, które to informacje stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie dla informacji niejawnych o klauzuli tajności określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone", a tym samym informacja nie może być uznana za informację publiczną. Objęcie szczególną ochroną corocznie składanych informacji dotyczących sytuacji majątkowej policjantów nie zmienia faktu, że wynagrodzenie (w tym jego poszczególne składniki) osób zajmujących w strukturach Policji określone stanowiska, czy pełniących określone funkcje, jako finansowane ze środków publicznych, stanowią informację publiczną. Wprowadzenie obowiązku składania oświadczeń majątkowych przez osoby sprawujące funkcje publiczne ukierunkowane jest na przeciwdziałanie korupcji i kontrola ta dokonywana jest wewnątrz struktury danego organu. Natomiast dostęp do informacji publicznej jest wyrazem zapewnienia transparentności szeroko pojętego życia publicznego, w tym przypadku wydatkowania środków publicznych. Wyrazem tego będzie traktowanie informacji o wysokości wynagrodzenia (wraz z jego wszystkimi częściami składowymi) osób, przy pomocy których organy państwa wykonują swoje ustawowe obowiązki jako informacji publicznej (jakkolwiek dostęp do niej nie ma charakteru bezwzględnego). Pogląd, że wysokość wynagrodzeń czy nagród ze środków publicznych, stanowi informację publiczną, dotyczy bowiem publicznej sfery działalności danego podmiotu publicznego jest powszechnie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że dana informacja nie zyskuje, bądź też nie traci przymiotu informacji publicznej ze względu na cel, dla którego jest uzyskiwana przez wnioskodawcę. Określenie charakteru publicznego bądź jego braku w odniesieniu do konkretnej informacji następuje każdorazowo poprzez analizę przepisów ustawowych (lub wykonawczych względem ustawy) regulujących zakres aktywności władz publicznych.
Skoro zatem żądanie udostępnienia informacji o wysokości dodatków służbowych stanowiło informację publiczną, to obowiązkiem Komendanta Policji było rozpatrzenie tego wniosku w terminie przewidzianym u.d.i.p. Ponieważ organ do dnia rozpoznania przez Sąd skargi na bezczynność nie zakończył postępowania w żadnej z prawem przewidzianych form, należało stwierdzić, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego i zobowiązać do jego załatwienia w terminie 14 dni. WSA w Krakowie podkreślił też, że poza zakresem sprawy pozostaje rozstrzygnięcie czy informacja o dodatkach służbowych powinna zostać udostępniona zgodnie z wnioskiem. Innymi słowy stwierdzenie bezczynności organu nie przesądza jeszcze, że żądana informacja powinna być w całości udostępniona skarżącemu w sposób i formie przez niego wskazanej. Wniosek będzie bowiem podlegał ocenie przez pryzmat ograniczeń w udzieleniu konkretnych informacji, tj. z uwzględnieniem art. 5 u.d.i.p. stanowiącego, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że ust. 1 art. 5 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w ust. 2 art. 5 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do ustawy o ochronie danych osobowych.
Jednocześnie WSA w Krakowie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu. Organ nie zignorował wniosku skarżącego i udzielił niezwłocznie odpowiedzi, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Komendant Powiatowy Policji [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacje dotyczące wysokości dodatków służbowych otrzymywanych przez wszystkich imiennie oznaczonych policjantów pełniących służbę w KPP [...] oraz w KP [...] są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i podlegają rygorom, w tym udostępnieniu w trybie określonym u.d.i.p., podczas gdy wskazane dane stanowią w części informacje o stanie majątkowym policjantów w rozumieniu art. 62 ust. 2, 4-4a i 5 ustawy o Policji, które nie są jawne i dostęp do nich uregulowany jest przepisami szczególnymi, co powoduje, że u.d.i.p. nie ma zastosowania, a zatem organ administracji odpowiadając pismem wnioskodawcy nie dopuścił się bezczynności;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegającego na wydaniu orzeczenia z pominięciem i wyjaśnieniem okoliczności, że skarżący, wnosząc o informację publiczną, w istocie domaga się danych istotnych w jego indywidualnej i dotyczącej jego interesu prawnego sprawie, a takie informacje nie podlegają udostępnieniu w ramach u.d.i.p.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej powołano podstawy unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.
Wyjaśnić ponadto należy, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd ten nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie, przez wnoszącego ten środek prawny, rażącego naruszenia prawa materialnego. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak też (jednocześnie) wpływu na wynik sprawy oraz "istotności" wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).
Należy podkreślić, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie spełniają w pełni wskazanych wyżej wymogów.
Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie winno nadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu, uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. WSA w Krakowie nie pominął zarzutów Komendanta Powiatowego Policji [...] dotyczących działania wnioskodawcy w celu realizacji interesu prywatnego, lecz nie przyjął tej argumentacji wyjaśniając, że żądana informacja nie zyskuje, bądź też nie traci przymiotu informacji publicznej ze względu na cel, dla którego jest uzyskiwana przez wnioskodawcę. Tak więc, skoro stanowisko Sądu pierwszej instancji nie spełnia oczekiwań skarżącego kasacyjnie organu, nie oznacza to, że uzasadnienie nie odpowiada warunkom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Orzecznictwo sądów administracyjnych konsekwentnie wskazuje, że przewidziane treścią art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłączenie ma miejsce tylko wówczas, gdy inny akt prawny, w odmienny sposób, całościowo reguluje problematykę dostępu do informacji publicznej (por. wyroki NSA: z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3301/21; z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 237/18; z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 232/16). Wsparciem tego stanowiska jest wykładnia systemowa art. 1 ust. 2 u.d.i.p. dokonana przez NSA w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, (ONSAiWSA 2014, Nr 3, poz. 38), w której stwierdzono, że "ograniczenie dostępu do informacji publicznej, zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji i art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wymagałyby wyraźnego, niebudzącego wątpliwości postanowienia ustawy". Tak więc NSA podkreślił w uchwale, że "konstytucyjna zasada dostępu do informacji publicznej może być ograniczona tylko w formie regulacji ustawowej, a treść ograniczenia powinna być jasna. Nie można zatem tworzyć ograniczeń w zakresie dostępu do informacji poprzez wykładnię. Ograniczenia w zakresie tego dostępu powinny wynikać wprost z jasno brzmiącego przepisu rangi ustawowej".
Za przepisy statuujące odrębne zasady dostępu do danych o dodatkach służbowych funkcjonariuszy Policji nie można uznać przytoczonych w skardze kasacyjnej art. 62 ust. 2, 4-4a i 5 ustawy o Policji. Art. 62 ust. 2 ustawy o Policji statuuje bowiem obowiązek policjantów złożenia oświadczenia majątkowego oraz jego treść. Art. 62 ust. 4 – 4a określa podmioty uprawnione do kontroli zgodności z prawdą oświadczeń majątkowych złożonych przez funkcjonariuszy Policji. Z kolei art. 62 ust. 5 ustawy o Policji wskazuje, że oświadczenia majątkowe policjantów stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 756 ze zm.).
Przepisy te zatem nie statuują szczególnego trybu udostępniania informacji publicznej o wynagrodzeniu funkcjonariuszy Policji, lecz określają jedynie zasady sporządzania przez policjantów oświadczeń majątkowych, ich kontroli oraz ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem. Wskazane przepisy ustawy o Policji, w żaden sposób nie określają odrębnego trybu udostępnienia informacji publicznej dotyczącej funkcjonariuszy Policji, lecz jedynie określają obowiązki policjantów i organów Policji w związku z złożonymi oświadczeniami majątkowymi. Zatem w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości dodatków służbowych policjantów będą miały zastosowanie przepisy u.d.i.p., na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji.
Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.