III OSK 1042/23

III OSK 1042/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Sygn. powiązane
II SA/Wr 464/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2022-11-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W. P. i S. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 24 września 2021 r., nr RGNiR.6236.1.038.19.2021.KP w sprawie ze skargi kasacyjnej W. P. i S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 464/22 w sprawie ze skargi W. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2021 r., nr SKO 4133/48/21 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 24 września 2021 r., nr RGNiR.6236.1.038.19.2021.KP.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 listopada 2022 r., II SA/Wr 464/22 oddalił skargę w całości W. P. i S. P. na opisaną w komparycji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów.
Skarżący w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 24 września 2021 r., nr RGNiR.6236.1.038.19.2021.KP. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wyrządzenia znacznej szkody oraz powstania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem skarżący jako osoby fizyczne będą zmuszeni do poniesienia bardzo wysokich kosztów związanych z usunięciem ze swojej nieruchomości materiału ziemnego, którego nie nawieźli, ale i którego w przypadku utylizacji nie będą mogli z powrotem uzupełnić. W ocenie skarżących masy ziemne, które zostaną przyjęte jako odpad przez właściwe przedsiębiorstwo gospodarujące odpadami, nie będą mogły być ponownie nawiezione na nieruchomość, zaś zagospodarowanie nieruchomości powtórnie generować będzie dodatkowe koszty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 259 ze zm.),
dalej: "p.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie
zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania,
że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona
jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Nałożony przez ustawodawcę obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na stronę zobowiązanie przedstawienia konkretnych zdarzeń, które uprawdopodobnią, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym należy podkreślić, że samo powołanie się strony na skutki wymienione w wskazanym przepisie nie jest wystarczającym uzasadnieniem. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zadaniem Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Jednocześnie należy pamiętać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i nast.).
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymienia w omawianym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej
szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym, jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia
2021 r., III FZ 300/21).
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazali, że zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.
Skarżący w uzasadnieniu wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej powołali się, że w przypadku konieczności usunięcia odpadów z ich nieruchomości zmuszeni byliby do poniesienia bardzo wysokich kosztów, tymczasem, skarżący w żaden sposób chociażby w minimalnym stopniu nie wykazali jakie byłyby to koszty, czy faktycznie tak wysokie i jaki miałoby to wpływ na ich ewentualny budżet, w jaki sposób wpłynęło by na ich sytuację finansową. Skarżący nie przedstawili w tym zakresie żadnej przekonywującej argumentacji, ani dokumentacji obrazującej ich sytuację finansową. Samo powołanie się na przepis i lakoniczne wskazanie na przesłankę, które ich zdaniem zachodzi bez wskazania przykładowych chociażby wyliczeń, przedstawienia sytuacji finansowej nie stanowi wystarczającej podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie. Skarżący nie wykazali także jakie ewentualne koszty ponieśliby w sytuacji ponownego zagospodarowania nieruchomości.
Mając na względzie powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazali, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61
§ 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.