III OSK 1030/25

III OSK 1030/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 823/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-02-13
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lutego 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 823/24 w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Rady Gminy Rusinów z 30 września 2024 r. nr VII/35/24 w przedmiocie ustalenia regulaminu oraz opłat za korzystanie ze świetlic wiejskich w gminie Rusinów postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 lutego 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 823/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") odrzucił skargę M. K. (dalej: "skarżący") na uchwałę Rady Gminy Rusinów z 30 września 2024 r. nr VII/35/24 w przedmiocie ustalenia regulaminu oraz opłat za korzystanie ze świetlic wiejskich w gminie Rusinów.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że z faktu, iż skarżący jest mieszkańcem N. oraz zamieszkuje, sąsiadując ze świetlicą wiejską, w żadnym razie nie wynika, by na jego osobisty i skonkretyzowany interes prawny wpływała w jakikolwiek sposób uchwała w przedmiocie regulaminu i opłat za korzystanie ze świetlicy wiejskiej w N.. Problem skarżącego wynika z immisji generowanych przez spotkania, imprezy odbywające się w lokalu świetlicy. Zaskarżony regulamin określa zasady korzystania ze świetlicy, obejmuje zakazy, zobowiązania do zachowania zasad i norm w tym przepisów BHP i ppoż. Określa również wysokość opłat za korzystanie ze świetlica wiejskich, w tym świetlicy w [...].
Zdaniem Sądu I instancji skarżący nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego uchwałą w sprawie ustalenia regulaminu oraz opłat za korzystanie ze świetlic wiejskich w gminie Rusinów.
Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie:
1) art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z zm., dalej: "u.s.g.") w zw. z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zarówno interes prawny jak i uprawnienie skarżącego nie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą, co skutkowało odrzuceniem skargi w sytuacji gdy skarżący szczegółowo uzasadnił, w jaki sposób zaskarżona uchwała Rady Gminy Rusinów narusza jego interes prawny i uprawnienia;
2) art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do wszystkich świetlic zlokalizowanych na terenie Gminy Rusinów, podczas gdy uchwała nie powinna dotyczyć świetlicy wiejskiej zlokalizowanej w N..
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Rusinów z 30 września 2024 r. nr VII/35/24 w sprawie ustalenia regulaminu oraz opłat za korzystanie ze świetlic wiejskich w gminie Rusinów w części dotyczącej świetlicy wiejskiej w N. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Rusinów, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Stosownie zaś do treści art. 193 p.p.s.a. zd. drugie uzasadnienie wyroku NSA oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo, powołując się na treść art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 58 § 1 pkt. 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust.1 u.s.g. wskazać należy, że nie jest on usprawiedliwiony.
Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga wnoszona do sądu administracyjnego na podstawie w/w przepisu nie ma charakteru actio popularis (skargi z uwagi na ogólnie przyjęty interes publiczny) tj. nie może być wnoszona w ogólnie pojętym interesie publicznym nawet dotyczącym kwestii ochrony środowiska np. z powodu zwiększenia hałasu, ruchu samochodowego, czy tzw. immisji. Nie jest wykazaniem interesu sam fakt powoływania się na okoliczność, że skarżący są właścicielami sąsiednich nieruchomości, ponieważ z tej okoliczności nie wynika, aby zaskarżona uchwała naruszała interes prawny skarżących.
Z treści art.101 ust.1 u.s.g. wynika, że podmiotowość skarżącego w tych sprawach kształtuje się odmiennie niż w innych postępowaniach w sprawie sądowoadministracyjnej, gdyż podstawą legitymacji skargowej jest nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, lecz naruszenie tego interesu lub uprawnienia. Obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Strona wnosząca skargę winna wykazać, że istnieje ścisły związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004 r. Nr 7, poz. 114). Interes ten powinien być konkretny i realny, znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację w uchwale nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną skarżącego poprzez pogorszenie jego sytuacji prawnej lub powstanie nowych obowiązków. Oddziaływanie to musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, a więc nie wystarczy twierdzenie, że może ono wystąpić w przyszłości (wyrok NSA z 19 grudnia 2023 r., II OSK 2326/23, LEX nr 3655652).
Kwestią zasadniczą z punktu widzenia zaskarżonego postanowienia jest ustalenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy można przyjąć, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego.
Wbrew temu co twierdzi skarżący, składając skargę do sądu administracyjnego nie wykazał naruszenia przez zaskarżoną uchwałę ich interesu prawnego, a swój interes prawny wywodzi jedynie z sąsiedztwa z tymi nieruchomościami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił, że z faktu, iż skarżący jest mieszkańcem N. oraz zamieszkuje, sąsiadując ze świetlicą wiejską, nie wynika, by na jego osobisty i skonkretyzowany interes prawny wpływała w jakikolwiek sposób uchwała w przedmiocie regulaminu i opłat za korzystanie ze świetlicy wiejskiej w N..
Tej oceny nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej, której argumentacja bazuje na problemie skarżącego wynikającym z immisji generowanych przez spotkania, imprezy odbywające się w lokalu świetlicy.
W orzecznictwie wskazuje się, że nie wystarczy powoływać się na kwestie ogólne, tj. jak dany plan miejscowy kształtuje zagospodarowanie przestrzeni, lecz wymagane jest w tego rodzaju sprawie wskazanie, jak konkretnie plan miejscowy narusza prawa lub obowiązki przysługujące właścicielowi danej nieruchomości, tym bardziej w sytuacji gdy obszar objęty zaskarżoną uchwałą nie dotyczy nieruchomości skarżącego, a jedynie sąsiaduje z taką nieruchomością (postanowienie NSA z 2 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1231/24, CBOSA). Tym samym podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie wykazali aby przeznaczenie pod zabudowę wielorodzinną działki nr 519/3 (w tym zaprojektowanie zbyt małej ilości miejsc parkingowych oraz niezgodnego z planem miejscowym pokrycia dachowego) ingerowało bezpośrednio w sposób wykonywania przez nich przysługującego im prawa własności nieruchomości czy wykonywania przez nich praw i obowiązków.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej wskazać trzeba, że skarżący ograniczył się wyłącznie do ich sformułowania, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia w uzasadnieniu skargi, w czym konkretnie upatruje zarzucanego uchybień.
Wobec faktu, że postanowienie o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. było prawidłowe, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują tę kwestię, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, Nr 2, poz. 23).