III OSK 1016/23

III OSK 1016/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Justyna Skwarek-Światłoń po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1830/22 w sprawie ze skargi B. F. na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1830/22 w ten sposób, że w miejsce dotychczasowego numeru decyzji wpisuje "[...]"; 2. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1830/22 oddalił skargę B. F. na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
B. F. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") pismem z dnia 29 marca 2022 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1. Czy Spółka [...] zawarła transakcje w przedmiocie nabycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości (w tym także poprzez zawarcie umów o charakterze zobowiązującym, bez skutku przeniesienia własności) znajdujących się na terenie Gminy B.
W przypadku odpowiedzi pozytywnej, wniosła o przesłanie listy takich transakcji ze wskazaniem danych ewidencyjnych nieruchomości (numer działki, obręb, arkusz), numeru księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, daty transakcji, ceny lub wartości przedmiotu umowy.
2. Czy Spółka [...] planuje zawarcie transakcji, o których mowa w pytaniu wyżej?
W przypadku odpowiedzi pozytywnej, wniosła o przesłanie listy planowanych transakcji wraz z informacjami wskazanymi pod pytaniem nr 1 oraz podanie stanu zaawansowania czynności zmierzających do nabycia tych nieruchomości.
Jednocześnie wniosła o przesłanie wyżej wymienionych informacji na adres e-mailowy: [...].
Po rozpatrzeniu wniosku, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "organ"), decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.
Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę B. F. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny wniosku strony przez pryzmat art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z treścią w/powołanej normy prawnej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne mających związek z pełnieniem tych funkcji.
Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że podkreślić należy, że organ rozpoznając wniosek strony w sposób właściwy ustalił stan faktyczny i dokonał poprawnej subsumpcji stosowanej normy prawnej. Na stronach 2 i 3 uzasadnienia skarżonej decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśnił swój pogląd o możliwości naruszenia prawa do prywatności każdej z osób objętych zakresem wniosku strony. Z tymi zaś konkluzjami Sąd w pełni się zgodził. Słusznie bowiem uznał organ, że uwzględnienie wniosku i udostępnienie żądanej informacji – umożliwiałoby łatwą identyfikację konkretnych osób fizycznych (zbywców nieruchomości). To zaś przesądza o tym, że żądane dane stanowią "dane osobowe". W myśl bowiem przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 ze zm.), danymi osobowymi są takie dane, które umożliwiają łatwą identyfikację konkretnej osoby fizycznej. Nie ulega zaś wątpliwości, iż posiadając np. numer działki czy Księgi Wieczystej, istnieje bardzo prosty sposób dla zidentyfikowania danych właściciela konkretnej (opisanej w/w numerami) nieruchomości. Stąd więc udostępnienie żądanych danych umożliwiłoby także ustalenie wysokości kwot wypłaconych konkretnym osobom fizycznym z tytułu kupna nieruchomości. Upublicznienie takiej informacji wbrew woli osób, których dotyczą, z całą pewnością naruszałoby prawa tych osób do ochrony ich danych osobowych.
Sąd I instancji stwierdził, że kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia była problematyka odkodowania pojęcia – "osoba pełniąca funkcje publiczną". Najprostszym wyjaśnieniem powyższego sformułowania jest przyjęcie, że osoba, aby mogła być uznana za pełniącą funkcję publiczną, musi w ramach instytucji publicznej realizować w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne, z wyłączeniem stanowisk usługowych i technicznych. Dokonując wykładni pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy oczywiście mieć na uwadze, że stanowi ono element określający relacje pomiędzy dwoma konstytucyjnymi prawami podmiotowymi, tj. prawem do prywatności (art. 47 Konstytucji RP) i prawem do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie pierwsze stanowiącego, że "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (...)" wynika, że ustawodawca przyjął zasadę ochrony prawa do prywatności w sytuacji jego kolizji z prawem do informacji publicznej. Jako wyjątek od tej zasady należy traktować unormowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zdanie 2, zgodnie z którym "Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". W przypadku wyżej wskazanych osób prawo do informacji publicznej nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że pytany podmiot zasadnie powołał się też na kolejną przesłankę uniemożliwiającą uwzględnienie wniosku, tj. na okoliczność, że żądane dane stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa o której stanowi art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacje utajnione muszą więc posiadać określoną wartość dla przedsiębiorcy (w przeciwnym razie logicznym jest że nie utajniałby ich). Nie musi to jednak być wyłącznie wartość gospodarcza, lecz może to być szerzej rozumiana wartość, określona w każdej wymiernej postaci.
Zdaniem Sądu I instancji informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Istotne jest w każdym razie to, aby działania te były podejmowane z uwagi na charakter danych informacji, a nie dopiero w wyniku otrzymania przez przedsiębiorcę wniosku o ich ujawnienie. Informacja poufna nie nabywa bowiem cech poufności z uwagi na żądanie jej udostępnienia. Cecha ta winna istnieć już w samej informacji od momentu jej pozyskania przez przedsiębiorcę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji, oszczędności czy też sposobu realizowania zobowiązań umownych. Wartość gospodarczą mają też wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, jak i szczegółów organizacyjnych, technicznych czy technologicznych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej, czy pozostających choćby w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne przy tym jest to, że w/w informacje winny być na tyle szczegółowe, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi a prowadzoną działalnością gospodarczą czy choćby profilem działania firmy. Innymi słowy, ważne jest, aby określone dane w sposób obiektywny obrazowały szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej i przekładały się na istnienie interesu przedsiębiorcy w ich utajnieniu.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ wyjaśnił w sposób przekonujący i wyczerpujący, że spełniona została przesłanka formalna do jakiej odnosi się tajemnica przedsiębiorcy. Całokształt materiału dowodowego świadczy o tym, iż żądane informacje pozostają pod szczególną ochroną i od chwili ich wytworzenia aż do obecnego momentu, są co najmniej niedostępne dla szerokiego kręgu osób (patrz str. 4 skarżonej decyzji). Strona skarżąca nie przywołała zaś żadnych dowodów czy choćby twierdzeń mogących obalić ww. wniosek.
Jednocześnie Sąd wskazał, że organ trafnie też przyjął, że w realiach faktycznych sprawy spełniona została również przesłanka materialna, tj. że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, a jej ujawnienie, mogłoby wpłynąć negatywnie na pozycję rynkową spółki względem jej konkurentów, czy kooperantów. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że gdyby materia objęta wnioskiem została udostępniona osobom trzecim, to doprowadziłoby to do ujawnienia danych istotnych dla spółki, wywołując tym samym negatywny wpływ na pozycję rynkową spółki, w tym w szczególności na możliwości negocjacyjne spółki przy dokonywaniu kolejnych zakupów nieruchomości. Są to w ocenie Sądu z całą pewnością dane, posiadające wielce istotną wartość ekonomiczną dla każdego podmiotu gospodarczego działającego w ramach wolnorynkowej konkurencji.
W rozpoznawanej sprawie Sąd podkreślił, że problematykę owej wartości organ w sposób szczegółowy opisał zaś w uzasadnieniu skarżonej decyzji (patrz str. 5 uzasadnienia skarżonej decyzji). W ocenie Sądu I instancji opis ten jest zaś na tyle przekonujący i dokładny, że uzasadnia założenie, iż żądane dane posiadają obiektywną wartość gospodarczą dla spółki. Sąd nie miał więc żadnych wątpliwości co do tego, że Spółka miała uzasadnione powody, aby zachować w poufności żądane dane, które stanowiły elementy kluczowe dla prowadzonej działalności gospodarczej. Miały bowiem one dla niej wartość o charakterze gospodarczym, gdyż dotyczyły szeroko rozumianej materii wartości spółki, jej wierzytelności i skuteczności wywiązywania się ze zobowiązań umownych.
Podsumowując, zdaniem Sądu I instancji organ w sposób prawidłowy zastosował normę art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dokonując poprawnej jego wykładni. W sposób zasadny Spółka wywiodła, że żądane dane stanowią dane osobowe, jak też stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Jako takie podlegają zaś szczególnej ochronie i nie mogą zostać udostępnione wnioskodawczyni.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwana dalej: "p.p.s.a.").
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła B. F., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że anonimizacja danych objętych wnioskiem umożliwiała identyfikację osoby fizycznej;
2) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż żądana informacja zawarta we wniosku skarżącej stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa oraz poprzez przyjęcie, że mogłaby negatywnie wpłynąć na pozycję rynkową spółki względem jej konkurentów, czy też kooperantów.
Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o uwzględnienie skargi, zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych, a także rozpatrzenie sprawy na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Pismem procesowym z dnia 8 maja 2023 r. zatytułowanym "Odpowiedź na skargę kasacyjną" [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. przedstawiła stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Dla porządku zauważyć należy, że organ odpowiedział na zadane pytania, a decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] organ odmówił jedynie szczegółowych informacji w postaci udostępnienia wnioskodawczyni listy transakcji ze wskazaniem danych ewidencyjnych nieruchomości (numer działki, obręb, arkusz), numeru księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, daty transakcji, ceny lub wartości przedmiotu umowy.
Istotą podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów jest naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że anonimizacja danych objętych wnioskiem umożliwiała identyfikację osoby fizycznej, żądana informacja zawarta we wniosku skarżącej stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa oraz mogłaby negatywnie wpłynąć na pozycję rynkową spółki względem jej konkurentów, czy też kooperantów.
Po pierwsze podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, a autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, jej autor nie przeprowadza innej, odmiennej od przyjętej przez Sąd I instancji wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a w zasadzie ogranicza się do polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Z jednej strony odwołuje się do ogólników typu "spółka [...] jako podmiot powołany do reprezentacji w sferze zadań związanych z działalnością państwa polskiego powinna udostępnić zanonimizowaną informację publiczną", fragmentów uzasadnień wyroków sądowych, a z drugiej strony upatruje błędnej wykładni tego przepisu w "przyjęciu, że anonimizacja danych objętych wnioskiem umożliwia identyfikację osoby fizycznej". Pomijając okoliczność, że Sąd I instancji takiej tezy nie sformułował, to zasadnie wskazał on, że żądane przez wnioskodawczynię we wniosku z dnia [...] marca 2022 r. informacje odnosiły się do danych osobowych osób fizycznych, a także chronionych tajemnicą przedsiębiorstwa, dlatego zasadnie odmówiono ich udostępnienia w tym zakresie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej pytania o numery danych ewidencyjnych nieruchomości (numer działki, obręb, arkusz), numeru księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, daty transakcji, ceny lub wartości przedmiotu umowy były pytaniami o informacje pozwalające na identyfikację indywidualnych danych osobowych osób fizycznych i zmierzały wprost do poznania tych danych oraz do mechanizmów negocjacyjnych i funkcjonowania Spółki [...] , a nie do uzyskania ogólnej informacji "o aktualnym stanie inwestycji, czy posiadanym zasobie ziemskim na terenie Gminy B.".
Po drugie z treści tego zarzutu i uzasadnia skargi kasacyjnej wynika, że podniesiony zarzut odnoszony raczej do oceny stanu faktycznego Sąd I instancji, a nie do wykładni przepisu. Tym samym chodziło raczej o zarzut niewłaściwego zastosowania tych przepisów, niż o ich wykładnię. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżąca uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżąca nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).
O sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1830/22 orzeczono na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 1 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że jest to oczywista omyłka, gdyż jak wynika z załączonych akt sprawy, treści skargi oraz treści zaskarżonej decyzji właściwy numer zaskarżonej decyzji to "[...]". Zatem niewłaściwe oznaczenie numeru decyzji w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1830/22 stanowiło nieścisłość wymagającą sprostowania (pkt 1 sentencji wyroku).