III KZ 9/26

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie skazanego K.K. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt III KO 155/25, którym odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II AKa 68/18. Sąd Najwyższy uznał wniosek za oczywiście bezzasadny na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. Skazany w zażaleniu podtrzymał swoje twierdzenia o błędach popełnionych przez sądy w poprzednich postępowaniach, w tym naruszenie prawa materialnego i procesowego, a także zarzucił naruszenie prawa do obrony poprzez niewyznaczenie obrońcy z urzędu. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 kwietnia 2026 r. wyjaśnił, że kontrola instancyjna dotyczy wyłącznie postanowienia o odmowie przyjęcia wniosku, a nie postanowienia o braku podstaw do wznowienia z urzędu. Podkreślono, że tryb z art. 545 § 3 k.p.k. ma zastosowanie, gdy wniosek jest oczywiście bezzasadny, co obejmuje sytuacje, gdy podniesione okoliczności nie mieszczą się w katalogu przesłanek wznowieniowych. Sąd wskazał, że naruszenie prawa materialnego lub procesowego w postępowaniach, których dotyczy wniosek, nie stanowi podstawy do wznowienia, podobnie jak ponowne badanie poprawności ustaleń faktycznych czy oceny dowodów. Sąd uznał, że twierdzenie o naruszeniu prawa do obrony jest błędne, gdyż w przypadku oczywistej bezzasadności wniosku, wyznaczenie obrońcy z urzędu jest zbędne. Wobec braku argumentów podważających trafność zaskarżonego postanowienia, Sąd Najwyższy utrzymał je w mocy.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający