III KZ 9/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość do rozpoznania zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, przekazując sprawę do Sądu Apelacyjnego.
Sąd Najwyższy rozpoznał z urzędu kwestię swojej właściwości funkcjonalnej do rozpoznania zażalenia oskarżonego na zarządzenie Przewodniczącej Sądu Apelacyjnego o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania. Sąd Najwyższy stwierdził, że nie jest właściwy do rozpoznania tego zażalenia, powołując się na przepisy k.p.k. dotyczące instancji poziomej, i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w innym składzie.
Sprawa dotyczyła zażalenia oskarżonego na zarządzenie Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 5 lutego 2014 r., które odmówiło przyjęcia zażalenia na postanowienie tegoż Sądu z dnia 17 stycznia 2014 r. o przedłużeniu tymczasowego aresztowania. Sąd Najwyższy, rozpoznając z urzędu kwestię swojej właściwości funkcjonalnej, stwierdził, że nie jest właściwy do rozpoznania tego zażalenia. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.k., każdy sąd bada swoją właściwość. Sąd Najwyższy wskazał, że przepis art. 263 § 5 k.p.k. przewiduje tzw. instancję poziomą do rozpatrywania zażaleń na postanowienia sądu apelacyjnego o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, które rozpoznaje ten sam sąd apelacyjny w innym składzie. W związku z tym, Sąd Apelacyjny jest również właściwy do rozpoznawania zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia takiego zażalenia. Sąd Najwyższy podkreślił, że wykładnia zaprezentowana w uchwale I KZP 26/12 nie ma zastosowania w tej sprawie z uwagi na odmienne uwarunkowania. W konsekwencji, Sąd Najwyższy stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał zażalenie oskarżonego do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w [...], orzekającemu w innym składzie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, Sąd Najwyższy nie jest właściwy funkcjonalnie do rozpoznania takiego zażalenia.
Uzasadnienie
Przepis art. 263 § 5 k.p.k. przewiduje instancję poziomą do rozpatrywania zażaleń na postanowienia sądu apelacyjnego o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, które rozpoznaje ten sam sąd apelacyjny w innym składzie. W związku z tym, Sąd Apelacyjny jest również właściwy do rozpoznawania zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia takiego zażalenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzenie niewłaściwości i przekazanie sprawy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Ł. K. | osoba_fizyczna | oskarżony |
Przepisy (3)
Główne
k.p.k. art. 35 § § 1
Kodeks postępowania karnego
Każdy sąd, w tym Sąd Najwyższy, z urzędu bada swą właściwość.
k.p.k. art. 263 § § 5
Kodeks postępowania karnego
Przewiduje tzw. instancję poziomą do rozpatrywania zażaleń na postanowienia sądu apelacyjnego o przedłużeniu tymczasowego aresztowania wydawanych na podstawie art. 263 § 4 k.p.k. Zażalenia takie rozpoznaje ten sam sąd apelacyjny w innym składzie.
Pomocnicze
k.p.k. art. 263 § § 4
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sąd Najwyższy nie jest właściwy funkcjonalnie do rozpoznania zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, gdyż właściwy jest do tego Sąd Apelacyjny w innym składzie.
Godne uwagi sformułowania
instancja pozioma argumentum a maiore ad minus
Skład orzekający
Krzysztof Cesarz
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Określenie właściwości sądu do rozpoznawania zażaleń na zarządzenia o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienia o przedłużeniu tymczasowego aresztowania."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej w postępowaniu karnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnej związanej z właściwością sądu, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Kto rozpozna zażalenie? Sąd Najwyższy wskazuje drogę Sądowi Apelacyjnemu.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III KZ 9/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz w sprawie Ł. K. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 marca 2014 r., z urzędu kwestii właściwości funkcjonalnej Sądu Najwyższego do rozpoznania zażalenia oskarżonego na zarządzenie Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt II AKp […] , o odmowie przyjęcia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 17 stycznia 2014 r., na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł stwierdzić swoją niewłaściwość i zażalenie oskarżonego przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w […], orzekającemu w innym składzie niż w zaskarżonych rozstrzygnięciach. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny w […] na podstawie art. 263 § 4 k.p.k. na wniosek Sądu Rejonowego w B. przedłużył stosowanie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego na okres do 28 maja 2014 r. Zarządzeniem z dnia 5 lutego 2014 r. Przewodnicząca II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówiła przyjęcia zażalenia oskarżonego na to postanowienie jako złożonego po terminie, pouczając go, że przysługuje na to zarządzenie zażalenie do Sądu Najwyższego. Oskarżony wniósł takie zażalenie, skierowane do Sądu Najwyższego, które Przewodnicząca przedstawiła temu Sądowi w dniu 25 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. W myśl art. 35 § 1 k.p.k., każdy sąd, w tym Sąd Najwyższy z urzędu bada swą właściwość. Stwierdzić należało, że Sąd ten nie jest właściwy funkcjonalnie do rozpoznania zażalenia oskarżonego. Przepis art. 263 § 5 k.p.k. przewiduje tzw. instancję poziomą do rozpatrywania zażaleń na postanowienia sądu apelacyjnego o przedłużeniu tymczasowego aresztowania wydawanych na podstawie art. 263 § 4 k.p.k. Zażalenia takie rozpoznaje ten sam sąd apelacyjny w innym składzie. Dlatego ten ostatni sąd jest również właściwy do rozpoznawania zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia takiego zażalenia ( argumentum a maiore ad minus , zob. też postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 marca 2001 r., I KZP 3/01, Lex 46971, z dnia 26 lutego 2007 r., IV KZ 18/07 - nie publ.) Do zaistniałej w tej sprawie sytuacji procesowej nie ma odpowiedniego zastosowania wykładnia zaprezentowana w uchwale z dnia 27 lutego 2013 r., I KZP 26/12 (OSNKW 2013, z. 4, poz. 27), bo dokonana została na tle zupełnie innych uwarunkowań (innego stanu). Dlatego postanowiono jak na wstępie. aw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI