III KZ 68/12

Sygn. akt III KZ 68/12 POSTANOWIENIE Dnia 13 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska w sprawie z wniosku R. R. o wznowienie postępowania po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 września 2012 r. zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 25 czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 545 § 1 w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., odmówiono przyjęcia wniosku R. R. o wznowienie postępowania po stwierdzeniu zachodzącej w art. 120 § 2 k.p.k. okoliczności, przejawiającej się w tym, że wnioskodawca, pomimo wezwania, nie uzupełnił w terminie braku formalnego wniosku, przez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata. W zażaleniu złożonym na powyższe zarządzenie wnioskodawca zarzuca obrazę wymienionych wyżej przepisów prawa, w szczególności jednak podnosi naruszenie unormowania art. 140 k.p.k. Twierdzi bowiem, że wezwanie go do uzupełnienia braku formalnego jego osobistego wniosku o wznowienie postępowania, choć prawidłowe, nie było jednak wystarczające. Jego zdaniem, wezwanie to powinno zostać doręczone również jego obrońcy, który miałby możliwość uzupełnienia braku niezależnie od samego skazanego. 2 Skutkiem tego uchybienia, zdaniem skarżącego, doszło do przedwczesnej odmowy przyjęcia wniosku, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne i jako takie nie może być uwzględnione. Wywód tego środka opiera się na całkowitym nieporozumieniu, wynikającym prawdopodobnie z przeświadczenia skarżącego, że wyznaczony w postępowaniu o wznowienie, na jego wniosek, obrońca z urzędu (inny bowiem nie występował na obecnym etapie postępowania) nadal może i powinien wykonywać czynności na jego rzecz. Jest to jednak przekonanie zupełnie nieuprawnione. Przepis art. 84 § 3 k.p.k., stanowiący tu podstawę wyznaczenia obrońcy z urzędu, jednoznacznie bowiem przesądza, że oczekiwane przez skarżącego uprawnienie obrońcy, wyznaczonego do ewentualnego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania, aktualizuje się dopiero z momentem wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Dopiero w tak wszczętym i toczącym się postępowaniu obrońca ma prawo wziąć udział, a co za tym idzie, istnieje podstawa do uruchomienia dyspozycji art. 140 k.p.k. Tymczasem, z przebiegu podjętych w niniejszej sprawie czynności wynika, że wyznaczony, na podstawie art. 84 § 3 k.p.k., obrońca z urzędu poinformował sąd na piśmie, że nie znalazł podstaw do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie R. R. Wykonał zatem czynność, do której został zobowiązany i do której podjęcia miał zgodnie z cytowanym przepisem prawo, kończąc w ten sposób swój udział w dalej podejmowanych czynnościach procesowych. Nie było zatem żadnych podstaw do doręczania mu wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wznowienie, sporządzonego przez wnioskodawcę osobiście. Zresztą trzeba zauważyć, że w kwestii uzupełnienia tego braku obrońca przecież się już wypowiedział, zajmując na piśmie negatywne stanowisko co do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. 3 Wykonanie czynności zmierzających do uzupełnienia omawianego braku formalnego wniosku skazanego nie budzi zatem żadnych zastrzeżeń w świetle treści art. 120 § 1 i 2 k.p.k., jak również wskazanego w zażaleniu art. 140 k.p.k. Wyłącznie od skazanego zależało, czy ów brak formalny uzupełni we własnym zakresie, przy pomocy obrońcy ustanowionego z wyboru. Z tych względów, nie znajdując podstaw do podważenia zaskarżonej decyzji, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.