III KZ 66/15

Sygn. akt III KZ 66/15
POSTANOWIENIE
Dnia 13 listopada 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk
w sprawie J. Z.
‎
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎
w dniu 13 listopada 2015 r.,
‎
zażalenia na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
‎
z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II AKzw 1382/15,
odmawiające przyjęcia zażalenia,
postanowił
stwierdzić niewłaściwość Sądu Najwyższego do podjęcia decyzji w przedmiocie wniesionego zażalenia i akta sprawy zwrócić Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt V Kow 470/15/pr, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy odmówił J. Z. udzielenia przerwy w odbywaniu kary 15 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 17 października 2012 r. w sprawie III K 122/11.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła obrońca skazanego – adw. A.W-S.
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt II AKzw 1250/15, Sąd Apelacyjny w Gdańsku zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
W dniu 24 czerwca 2015 r. do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wpłynęło zażalenie oskarżonego J. Z. na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt V Kow 470/15/pr, w przedmiocie odmowy udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt II AKzw 1382/15, Sąd Apelacyjny w Gdańsku zażalenie J.Z. pozostawił bez rozpoznania wobec zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany J. Z..
Zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2015 r., sygn. akt II Akzw 1382/15, Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Gdańsku na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. odmówiła przyjęcia zażalenia skazanego J. Z. na postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 14 lipca 2015 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, wydane w sprawie o sygn. akt II AKzw 1382/15, wobec wniesienia go z przekroczeniem 7-dniowego terminu wskazanego w art. 460 k.p.k.
Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone przez J. Z..
Zarządzeniem z dnia 17 września 2015 r. Zastępca Przewodniczącego II
Wydziału Karnego S
ądu Apelacyjnego w Gdańsku, akta sprawy przesłała Sądowi Najwyższemu do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W sprawie brak podstaw do rozpoznania przedmiotowego zażalenia przez Sąd Najwyższy.
Zgodnie z art. 27 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje oraz środki odwoławcze i inne sprawy w wypadkach określonych w ustawie. Rozpoznawanie przez Sąd Najwyższy środków zaskarżenia, innych niż kasacja, ma zatem charakter wyjątkowy i wymaga wyraźnego przepisu kompetencyjnego. Brak jest szczególnej regulacji, która wskazywałaby wprost na kognicję Sądu Najwyższego do rozpoznawania zażalenia na zarządzenie sądu odwoławczego
w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności
.
Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest
sądem odwoławczym w relacji do sądu powszechnego. Jeżeli bowiem decyzja sądu powszechnego nie została wydana w trybie tzw. przedkasacyjnym
(art. 530 § 3 k.p.k.)
lub wznowieniowym
(
art. 544 § 2
k.p.k.,
art. 547 § 3
k.p.k.)
, Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do rozpoznania środka odwoławczego od niej wniesionego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2011 r., II KZ 41/11, LEX nr 960539; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2007 r., V KZ 66/07, OSNwSK 2007/1/2404).
Na
marginesie Sąd Najwyższy zauważa, że wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia sądu odwoławczego, wydanego na skutek odwołania (z wyjątkiem orzeczeń wymienionych w art. 426 § 3 k.p.k.), nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a zwłaszcza nie obliguje sądu do podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych. Brak w szczególności podstawy prawnej do wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia omawianego środka odwoławczego w trybie określonym w art. 429 § 1 k.p.k. przez prezesa Sądu odwoławczego (względnie przewodniczącego wydziału lub upoważnionego sędziego Sądu odwoławczego - art. 93 § 2 k.p.k.). Przytoczony przepis zawiera wyraźną dyspozycję w tym względzie, adresowaną wyłącznie do odpowiednich organów Sądu pierwszej instancji. Trudno zresztą nie dostrzec, że wydana - na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. - odmowa przyjęcia środka odwoławczego od orzeczenia Sądu odwoławczego wydanego na skutek odwołania, automatycznie uruchamia dodatkowy, nieprzewidziany w ustawie, a zatem niedopuszczalny w procesie karnym tryb kontroli odwoławczej. Na zarządzenie odmawiające przyjęcia środka odwoławczego przysługuje bowiem zażalenie (art. 429 § 2 k.p.k.).
Należy zatem stwierdzić, że po wpłynięciu odwołania od orzeczenia Sądu odwoławczego wydanego na skutek odwołania - o ile orzeczenie to nie należy do postanowień wymienionych w art. 426 § 3 k.p.k. - wystarczające jest poprzestanie na wydaniu przez przewodniczącego wydziału Sądu odwoławczego stosownego zarządzenia o charakterze administracyjno-porządkowym (np. o załączeniu pisma do akt sprawy, zwróceniu nadawcy, przesłaniu innemu właściwemu organowi itp.) i poinformowaniu nadawcy o sposobie załatwienia pisma (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2000 r.,
III KZ 30/00,
Prok.i Pr.-wkł. 2000/7-8/16).
Mając
powyższe
na uwadze należało na
podstawie
art. 27 k.p.k. w zw. z art. 35 § 1 k.p.k.
stwierdzić
niewłaściwość
Sądu Najwyższego do rozpoznania zażalenia J. Z. i
akta
sprawy
zwrócić
Sądowi
Apelacyjnemu w Gdańsku.