III KZ 6/25

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie obrońcy na postanowienie o zastosowaniu wobec oskarżonego S.F. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Postanowienie to zostało wydane po tym, jak Sąd Najwyższy wyrokiem z 19 lutego 2025 r. uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie oraz zmieniony nim wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów k.p.k. dotyczących stosowania tymczasowego aresztowania, w szczególności art. 249 § 1 k.p.k., art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 251 § 3 k.p.k. (brak uzasadnienia wpływu na postępowanie) oraz art. 258 § 2 k.p.k. (nieuzasadnione przyjęcie przesłanki szczególnej). Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niezasadne. Podkreślił, że funkcją środków zapobiegawczych jest zabezpieczenie prawidłowego toku procesu karnego. W ocenie Sądu Najwyższego, w aktualnym stanie sprawy zachodzi potrzeba stosowania wobec oskarżonego najsurowszego środka zapobiegawczego. Sprawstwo oskarżonego zostało uprawdopodobnione w stopniu wymaganym przez art. 249 § 1 k.p.k. treścią uchylonych wyroków, a samo skazanie nieprawomocnym wyrokiem wystarczająco uzasadnia tę przesłankę. Sąd Najwyższy wskazał również na istnienie szczególnej przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania z art. 258 § 2 k.p.k., wynikającej z faktu zarzucenia oskarżonemu popełnienia zbrodni w warunkach powrotu do przestępstwa, zagrożonej surową karą. Sąd odwoławczy podkreślił, że przepis ten wprowadza szczególny rodzaj domniemania istnienia obawy utrudniania postępowania z uwagi na grożącą surową karę, co nie wymaga wykazywania konkretnych zachowań oskarżonego. Sąd Najwyższy stwierdził, że nie występowały okoliczności obligujące do odstąpienia od stosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 259 k.p.k., w związku z czym zaskarżone postanowienie zostało utrzymane w mocy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający