III KZ 49/20
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowienie odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności.
Skazany złożył pismo kwestionujące prawomocny wyrok skazujący z 1992 roku, domagając się stwierdzenia nieważności postępowań. Sąd Najwyższy zinterpretował to pismo jako wniosek o wznowienie postępowania i odmówił jego przyjęcia z powodu oczywistej bezzasadności, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie skazanego na postanowienie odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Skazany kwestionował prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego z 1992 roku, domagając się stwierdzenia nieważności postępowań i podnosząc kwestię zmiany stanu prawnego. Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 118 k.p.k., zinterpretował pismo skazanego jako wniosek o wznowienie postępowania. Ponieważ skazany nie powołał żadnych podstaw wznowieniowych, wniosek został odrzucony na etapie kontroli quasi-formalnej z powodu oczywistej bezzasadności. Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie skazanego było bezzasadne, ponieważ koncentrowało się na dezaprobacie wobec prawomocnego skazania i błędnej interpretacji jego intencji, zamiast na merytorycznym podważeniu podstaw odrzucenia wniosku. W konsekwencji, Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia, a w przypadku pisma kwestionującego prawomocny wyrok skazujący, jedynym nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia jest wznowienie postępowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy oparł się na art. 118 k.p.k., zgodnie z którym ocenia się treść oświadczenia. W sytuacji kwestionowania prawomocnego wyroku skazującego, pismo powinno być traktowane jako wniosek o wznowienie postępowania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. D. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (2)
Główne
k.p.k. art. 545 § § 3
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 118
Kodeks postępowania karnego
Znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pismo skazanego należy interpretować jako wniosek o wznowienie postępowania zgodnie z art. 118 k.p.k. Wniosek o wznowienie postępowania był oczywiste bezzasadny, co uzasadniało odmowę jego przyjęcia. Zażalenie nie podważyło skutecznie podstaw odrzucenia wniosku.
Odrzucone argumenty
Skazany domagał się stwierdzenia nieważności postępowań, a nie wznowienia. Zmiana stanu prawnego stanowi podstawę do wznowienia postępowania.
Godne uwagi sformułowania
znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia jedynym przysługującym skazanemu nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia było wznowienie postępowania już „na pierwszy rzut oka” widoczna była jego bezzasadność
Skład orzekający
Kazimierz Klugiewicz
przewodniczący
Piotr Mirek
członek
Igor Zgoliński
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 118 k.p.k. w kontekście nadzwyczajnych środków zaskarżenia oraz możliwość odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania z powodu oczywistej bezzasadności."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej i proceduralnej, gdzie pismo strony zostało zinterpretowane jako wniosek o wznowienie postępowania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważne zasady proceduralne dotyczące interpretacji pism procesowych i możliwości odrzucenia wniosków o nadzwyczajne środki zaskarżenia, co jest istotne dla praktyków prawa karnego.
“Jak Sąd Najwyższy zinterpretował pismo skazanego i dlaczego wniosek o wznowienie postępowania został odrzucony?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt III KZ 49/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący) SSN Piotr Mirek SSN Igor Zgoliński (sprawozdawca) w sprawie skazanego R. D. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 listopada 2020 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. III KO 63/20, odmawiające przyjęcia wniosku wobec stwierdzenia jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Wskazanym powyżej postanowieniem Sąd Najwyższy na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 marca 1992 r., sygn. II AKa (…) , z powodu jego oczywistej bezzasadności. Na to postanowienie zażalenie złożył skazany, podnosząc – podobnie jak we wniosku – kwestię zmiany stanu prawnego i kontestując prawomocne skazanie. Wskazał również, że jego „skarga” została niezasadnie zinterpretowana jako wniosek o wznowienie postępowania, domagając się „stwierdzenia nieważności postępowań objętych skargą”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie było bezzasadne. Zgodnie z art. 118 k.p.k. znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia. Skazany złożył do Sądu Apelacyjnego w (…) pismo kontestujące wyrok skazujący tego Sądu, który uprawomocnił się 1992 roku. W tych realiach jedynym przysługującym skazanemu nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia było wznowienie postępowania i tak należało zinterpretować pismo złożone w dniu 29 maja 2020 r. (data nadania – k 4 akt III KO 63/20). Słusznie zostało ono przyjęte i poddane kontroli w tym właśnie charakterze. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniosku Sąd Najwyższy zobligowany był w pierwszej kolejności do zbadania m.in. czy treść pisma skazanego wskazuje na istnienie podstaw wznowieniowych. Jako, że skazany takich podstaw nie powołał, badanie wniosku zakończyło się na etapie kontroli quasi formalnej, bez wzywania do uzupełnienia braków formalnych. Rozstrzygnięcie odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, w której już „na pierwszy rzut oka” widoczna była jego bezzasadność, było trafne. Jego zasadność nie została skutecznie zakwestionowana w środku odwoławczym, który koncentrował się na wyrażaniu dezaprobaty wobec prawomocnego skazania oraz wskazywaniu na błędną interpretację intencji skazanego wyrażonej w piśmie potraktowanym jako wniosek o wznowienie postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy nie stwierdził podstaw do uwzględnienia środka odwoławczego, orzekając jak na wstępie.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI