III KZ 41/21

SN
Sygn. akt III KZ 41/21
POSTANOWIENIE
Dnia 23 listopada 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Motuk
w sprawie
V. V.  (V. V.)
ściganego na wniosek Prokuratury Generalnej Federacji Rosyjskiej
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 23 listopada 2021 r.
zażalenia obrońcy ściganego na zarządzenie upoważnionego sędziego
z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt WKK (…)
o odmowie przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę ściganego od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 lipca 2021 r. (sygn. akt II AKz (…)), utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia         11 czerwca 2021 r. (sygn. akt IV Kop (…))
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem – na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. – odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę ściganego V. V. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 14 lipca 2021 r. (sygn. akt II AKz (…)), utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w G.  z dnia 11 czerwca 2021 r. (sygn. akt IV Kop (…)) – wobec stwierdzenia, że kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że postanowienie Sądu Apelacyjnego, utrzymujące w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności wydania ściganego na terytoriom Federacji Rosyjskiej, nie jest orzeczeniem zaskarżalnym w trybie kasacji.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł obrońca ściganego, zaskarżając je w całości. Obrońca zarzucił:
1.
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. poprzez odmowę przyjęcia kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy, w sytuacji gdy zdaniem ściganego taka odmowa jest dla niego wyjątkowo krzywdząca i niezasadna, bowiem wskutek odmowy doprowadzenia ściganego na termin rozpoznania zażalenia uniemożliwiono mu złożenie dodatkowych, niezwykle istotnych wyjaśnień, ponadto ścigany stoi na stanowisku, iż zasadne jest przyjęcie kasacji z uwagi na następujące okoliczności:
1.
prawomocne postanowienie sądu w przedmiocie prawnej dopuszczalności wydania jest prawomocnym orzeczeniem sądu karnego kończącym postępowanie sądowe, od którego przysługuje możliwość złożenia kasacji, a odmowa przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę ściganego stanowi przejaw naruszenia równości stron, równości broni;
2.
nieuwzględnienie wniosku o przyjęcie kasacji prowadzi do dalszych bardzo istotnych konsekwencji prawnych dla ściganego i w oczywisty sposób narusza zasadę równości
stron procesowych (zasadę równości broni), będącą kluczową, elementarną podstawą sprawiedliwego i rzetelnego modelu postępowania karnego;
3.
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie przez sąd dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, bez dokonania gruntownej analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało bezzasadną zdaniem ściganego, odmową przyjęcia kasacji;
4.
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 6 k.p.k., w szczególności w zakresie prawa do obrony i równości stron procesowych, którą to zasadę przewiduje również art. 6 ust. 3 lit. c Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) o odmowie przyjęcia kasacji, co zdaniem ściganego doprowadziło do naruszenie jego podstawowych praw, które składają się na komponenty rzetelnego procesu karnego.
Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia,
„przyjęcie kasacji i nadanie jej dalszego biegu”
.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Na wstępie należy podkreślić, że Sąd Najwyższy w niniejszym postępowaniu bada tylko i wyłącznie prawidłowość zaskarżonego zarządzenia i to w kontekście podniesionych w zażaleniu zarzutów. Przedmiotu oceny w tym postępowaniu nie stanowią więc kwestie związane z merytoryczną oceną decyzji sądu w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności wydania ściganego władzom Federacji Rosyjskiej, a tego też w istocie żąda skarżący w uzasadnieniu wniesionego zażalenia.
Kontrola instancyjna zaskarżonego zarządzenia z dnia 24 sierpnia 2021 r. wykazała natomiast, że jest ono poprawne zarówno pod względem formalnym, jak też prawnym. Słusznie bowiem ustalono, że wniesiona przez obrońcę ściganego kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, gdyż postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) z  dnia 14 lipca 2021 r., którym utrzymano w mocy rozstrzygnięcie sądu niższej instancji o stwierdzeniu prawnej dopuszczalności wydania ściganego – nie mieści się w katalogu orzeczeń wskazanych w art. 519 k.p.k., co też skutkować musiało odmową jej przyjęcia. Uczynione przedmiotem kasacji orzeczenie nie jest wyrokiem, natomiast kasacja od prawomocnych postanowień sądowych kończących postępowanie – innych niż wymienione w art. 519 k.p.k. – może być wnoszona wyłącznie przez podmioty specjalne, na co wskazuje art. 521 k.p.k. Przywołana  przez skarżącego teza z uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1996 r. (I KZP 27/96) – wydana na gruncie Kodeksu postępowania karnego z 1969 r. – aktualna pozostaje w odniesieniu do kasacji wnoszonej właśnie przez podmioty wymienione w art. 521 k.p.k.
Argumentacja zaprezentowana w zażaleniu razi dowolnością. Skarżący nie tylko abstrahuje od przywołanych w rzeczonym zarządzeniu przepisów prawa procesowego (skądinąd jednoznacznych w swojej treści), ale także przywołuje fasadowe tezy, które żadną miarą nie mogą mieć zastosowania
in concreto
w omawianym przypadku – i już przez to nie mogą dowodzić błędności zaskarżonego zarządzenia. Za szczególnie niezrozumiały należy uznać zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., w którym obrońca podniósł, że przy w wydaniu zaskarżonego zarządzania – a zatem decyzji o charakterze niemerytorycznym – dokonano dowolnej oceny dowodów, a nadto pozbawionej gruntownej analizy całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Truizmem wydaje się być wyjaśnienie, że przy ocenie prawnej dopuszczalności wniesienia kasacji, badane mogą być wyłącznie – precyzyjnie określone w ustawie – warunki formalne. Kasacja jest przecież nadzwyczajnym środkiem zaskarżania prawomocnych już orzeczeń i dlatego może być przez stronę wniesiona jedynie w ściśle określonych ustawowo warunkach, a te ustawodawca określił m.in. w art. 519 k.p.k.
Za oczywiście bezzasadne należy również uznać twierdzenia obrońcy, jakoby przy wydaniu zaskarżonego zarządzenia doszło do naruszenia prawa ściganego do obrony. Skarżący w tym zakresie w ogóle nie wyjaśnił na czym konkretnie owo naruszenie miałoby polegać. Samo naruszenie generalnej zasady procesu karnego w postaci prawa do obrony (wyrażonej w art. 6 k.p.k. czy w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i  podstawowych wolności), nie może stanowić samoistnej podstawy odwoławczej. Jeśli skarżący zarzuca uchybienie tej zasadzie procesowej, to w zarzucie powinien przywołać tę normę w związku z innym przepisem, który – jako realizujący eksponowaną zasadę ogólną – został także naruszony, czego jednak we wniesionym zażaleniu obrońca nie uczynił.
Nie można również uznać, aby w zaistniałej sytuacji procesowej ścigany został pozbawiony dalszej obrony swoich praw, skoro uprawnienie do wniesienia kasacji od postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)– jak wspomniano wyżej – przysługuje podmiotom wymienionym w art. 521 § 1 k.p.k.
W konkluzji należy stwierdzić, że zarówno zarzuty zażalenia, jak również argumentacja przywołana w uzasadnieniu tego środka odwoławczego, nie wskazują na naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby wadliwością zaskarżonego zarządzenia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.