III KZ 40/14

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie wnioskodawcy S. S. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 11 kwietnia 2014 r., które stwierdziło niewłaściwość tego sądu do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania karnego. Postępowanie pierwotnie zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w E. z dnia 26 września 2012 r., utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 9 marca 2012 r. Sąd Apelacyjny oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 544 § 1 k.p.k. w zw. z art. 35 § 1 k.p.k. Wnioskodawca zaskarżył to postanowienie, zarzucając obrazę art. 3 § 2 k.k.w. i powołując się na uchwałę 7 sędziów SN z dnia 18 grudnia 2013 r. (I KZP 18/13), z której wynikało, że właściwy do rozpoznania wniosku jest Sąd Apelacyjny w [...]. Sąd Najwyższy uznał jednak zażalenie za oczywiście bezzasadne. Podkreślił, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a postępowanie wznowieniowe nie jest postępowaniem wykonawczym. Dlatego właściwość sądów w tym zakresie reguluje art. 544 § 1 k.p.k., a nie art. 3 k.k.w. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przywołany przez wnioskodawcę judykat SN nie miał zastosowania w tej sytuacji. Zgodnie z art. 544 § 1 k.p.k., w kwestii wznowienia postępowania karnego zakończonego orzeczeniem sądu okręgowego, orzeka sąd apelacyjny, w obszarze właściwości którego znajduje się siedziba sądu okręgowego, którego wyrok został objęty wnioskiem. Ponieważ wyrok wydał Sąd Okręgowy w E., właściwym do rozpoznania wniosku jest Sąd Apelacyjny w [...]. Sąd Najwyższy utrzymał więc w mocy zaskarżone postanowienie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający