III KZ 35/25

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał zażalenie pełnomocnika obwinionych S. G. i G. G. na zarządzenie Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2025 r., które odmówiło przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 12 maja 2025 r. (sygn. akt III Ka 179/25), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 13 grudnia 2024 r. (sygn. akt X W 481/24). Wyrokiem Sądu Rejonowego obwinieni zostali uznani za winnych popełnienia czynu z art. 107 k.w. i ukarani grzywnami po 500 zł. Kasacja wniesiona przez obrońcę zarzucała rażące naruszenie prawa procesowego (art. 109 k.p.w.) oraz prawa materialnego (art. 107 k.w.). Sąd Okręgowy odmówił przyjęcia kasacji jako niedopuszczalnej z mocy prawa. Obrona w zażaleniu podnosiła zarzuty naruszenia art. 110 § 1 k.p.w. (błędne przyjęcie niedopuszczalności kasacji w sprawach o wykroczenia), art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. (błędne zastosowanie instytucji odmowy przyjęcia kasacji), art. 45 Konstytucji RP (naruszenie prawa do rzetelnego procesu) oraz art. 6 ust. 1 EKPC (pozbawienie możliwości skutecznego zaskarżenia). Sąd Najwyższy uznał zażalenie za oczywiście bezzasadne, wskazując, że art. 110 § 1 k.p.w. jednoznacznie ogranicza krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia kasacji w sprawach o wykroczenia do Prokuratora Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich. Sąd podkreślił, że obrona nie może kwestionować treści ustawy, a przepisy Konstytucji RP i EKPC nie gwarantują prawa do wniesienia kasacji w każdej sprawie. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający