III KZ 10/26

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał sprawę na posiedzeniu w dniu 13 maja 2026 r., dotyczącą zażalenia ukaranego na postanowienie Przewodniczącego Wydziału IX Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 2 lutego 2026 r. (sygn. akt IX WKK 3/26). Postanowienie to odmówiło przyjęcia kasacji od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Jędrzejowie z dnia 3 grudnia 2024 r. (sygn. II W 492/24), uznając ją za niedopuszczalną z mocy prawa. Ukarany w swoim zażaleniu podniósł zarzuty naruszenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Sąd Najwyższy, po analizie sprawy, postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie opiera się na treści art. 519 Kodeksu postępowania karnego, który jednoznacznie stanowi, że kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie lub postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego. Kasacja nie jest dopuszczalna od wyroków sądów pierwszej instancji, w tym od wyroków nakazowych. Wskazano również, że w takich przypadkach kasację mogą wnieść jedynie Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny oraz Rzecznik Praw Obywatelskich (a w określonych sytuacjach Rzecznik Praw Dziecka), na podstawie art. 521 § 1 i 2 k.p.k. Strony postępowania mogą jedynie składać wnioski do tych organów o rozważenie celowości wniesienia kasacji. W związku z tym, Sąd Najwyższy uznał, że odmowa przyjęcia kasacji od wyroku nakazowego była w pełni prawidłowa i zgodna z prawem (art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.).

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający