III KRS 9/14

Sygn. akt III KRS 9/14 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 2 kwietnia 2014 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Bogusław Cudowski 
SSN Krzysztof Staryk 
 
w sprawie z odwołania R. P. 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr […] z dnia 5 listopada 2013 r., 
w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu 
na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., 
ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2012 r., poz. 289 , 
z udziałem K. K. 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 kwietnia 2014 r., 
 
 
oddala odwołanie.  
 
 
Uzasadnienie 
 
R. P. wniósł odwołanie od uchwały nr […] Krajowej Rady Sądownictwa 
z dnia 5 listopada 2013 r. podjętej na podstawie na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 

 
 
2 
i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa 
(Dz.U. Nr 126, poz. 714 ze zm., dalej jako ustawa o KRS). Zaskarżoną uchwałą 
Rada postanowiła przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie 
do pełnienia 
urzędu 
na 
stanowisku 
sędziego 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego w G. kandydaturę K. K. i nie przedstawić z takim wnioskiem 
Prezydentowi RP kandydatury R. Z. P.. Zaskarżona uchwała została podjęta 
po wydaniu przez Sąd Najwyższy wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r., III KRS 199/13, 
którym Sąd Najwyższy uchylił uchwałę Rady nr […] z dnia 10 stycznia 2013 r. 
w odniesieniu do R. P. i K. K. i w tym zakresie przekazał sprawę Radzie 
do ponownego rozpoznania. Zaskarżona uchwała jest wynikiem owego ponownego 
rozpoznania sprawy. Na mocy poprzedzającej ją uchwały nr […], uchylonej 
wyrokiem Sądu Najwyższego III KRS 199/13, K. K. został przedstawiony przez 
Radę Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego 
w 
G.. 
Po 
uzyskaniu 
dyplomu 
magisterskiego pozostawał on  na wymaganych stanowiskach w administracji 
publicznej jedynie około czterech lat, przez co art. 6 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 25 lipca 
2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 
ze zm., dalej jako: p.u.s.a.) nie mógł być samodzielną podstawą stwierdzenia jego 
kwalifikacji praktycznych. Dlatego Rada oparła się na art. 6 § 3 p.u.s.a., 
dopuszczającym „w wyjątkowych przypadkach” powołanie na stanowisko sędziego 
kandydata mającego krótszy staż pracy niż wymagany przez art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a. 
Sąd Najwyższy uznał, że ocena, czy zachodzi wyjątkowy przypadek umożliwiający 
przedstawienie kandydata nieposiadającego pełnego stażu pracy określonego 
w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a., należy wyłącznie do Rady. Wynika stąd, że kandydat 
spełniający pozostałe wymagania, przewidziane w art. 6 § 1 pkt 1-6 p.u.s.a., 
ma prawo uczestniczenia w postępowaniu kwalifikacyjnym, mimo że legitymuje się 
stażem pracy krótszym niż wymagany przez art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a. W odniesieniu 
do takiego kandydata zasadne jest jednak, aby opiniujące go podmioty i organy 
zajęły stanowisko, czy zachodzi wyjątkowy przypadek uzasadniający zastosowanie 
przez Radę przepisu art. 6 § 3 p.u.s.a. W szczególności chodzi o ich ocenę, czy 
kandydat posiada na tyle wyjątkowe kwalifikacje, aby pozwoliły zrównoważyć 
niepełnienie przesłanki pełnego stażu pracy przewidzianego w art. 6 § 1 

 
 
3 
pkt 7 p.u.s.a. Sąd Najwyższy wskazał, że Rada musi rozważyć te opinie, gdyż – 
poza ewentualną rozmową z kandydatem przeprowadzoną przez zespół członków 
Rady – nie dysponuje ona innymi informacjami o kandydacie niż zebrane 
w postępowaniu kwalifikacyjnym. W rozpoznawanej sprawie rozważania Rady 
dotyczące kandydata przedstawionego do powołania były zaś, w ocenie Sądu 
Najwyższego, tylko ogólnikowe.  
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Radę, Zespół jej członków w dniu 
9 września 2013 r. przeprowadził posiedzenie w przedmiocie przygotowania 
stanowiska dotyczącego rozpatrzenia i oceny na posiedzeniu Krajowej Rady 
Sądownictwa 
kandydatów na 
stanowisko 
sędziego 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego w G.. W posiedzeniu uczestniczył przedstawiciel Krajowej Rady 
Radców Prawnych radca prawny W. C.. Członkowie Zespołu zapoznali się z treścią 
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III KRS 199/13 
i zdecydowali, że zgromadzone materiały nie są wystarczające do zajęcia 
stanowiska w sprawie. Po przeprowadzeniu narady członkowie Zespołu postanowili 
wystąpić z wnioskiem do Rady o zwrócenie się do K. K. aby nadesłał on informacje 
na jakim etapie jest proces obrony jego pracy doktorskiej, a jeśli praca została już 
obroniona to o podanie szczegółowych informacji na ten temat. Wobec powyższego 
członkowie Zespołu Krajowej Rady sądownictwa postanowili odroczyć posiedzenie 
Zespołu do czasu uzyskania tych informacji. Pismami z dnia: 26 i 30 września 
oraz 7 i 11 października 2013 r. żądane informacje zostały przedstawione. 
W dniu 4 listopada 2013 r. Zespół odbył posiedzenie w celu przygotowania 
stanowiska do rozpatrzenia i oceny na posiedzeniu Rady kandydatów 
na stanowisko objęte niniejszym postępowaniem konkursowym. W posiedzeniu 
Zespołu nie uczestniczył prawidłowo zawiadomiony przedstawiciel Krajowej Rady 
Radców Prawnych. Po przedstawieniu kandydatur K. K. i R. P. Zespół przystąpił 
do odbycia narady, podczas której uwzględnił oceny kwalifikacyjne kandydatów, 
opinie 
przełożonych, 
rekomendacje, 
doświadczenie 
zawodowe, 
publikacje, 
opinię Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ocenę Zgromadzenia 
Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oceny ze studiów 
i z egzaminu zawodowego oraz inne dokumenty dołączone do kart zgłoszenia 
kandydatów. Po szczegółowym omówieniu wniosków obu kandydatów Zespół 

 
 
4 
postanowił rekomendować Krajowej Radzie Sądownictwa kandydaturę pana K. K. 
(3 głosami „za”, przy braku głosów „przeciw” i głosów „wstrzymujących się”) 
na stanowisko objęte tym postępowaniem. Zdaniem Zespołu w niniejszej sprawie 
zachodzi wyjątkowy przypadek umożliwiający przedstawienie na stanowisko 
sędziego 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego 
w 
G., 
kandydata 
nieposiadającego stażu pracy, określonego w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a. 
W szczególności Zespół rozważył, czy pan K. K. posiada na tyle wyjątkowe 
kwalifikacje, które pozwoliłyby mu zrównoważyć niespełnienie przesłanki pełnego 
stażu pracy. Zdaniem Zespołu, o wysokich kwalifikacjach K. K. w zakresie 
administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa 
związanych z działaniem organów administracji publicznej świadczą zyskane 
przez niego listy rekomendacyjne oraz opinie znajdujące się w aktach sprawy. 
Ponadto K. K. jest doktorantem w Akademii […] w W. w Kolegium Prawa 
Finansowego i Prawa Podatkowego. Złożona w styczniu 2013 r. praca doktorska 
uzyskała pozytywną ocenę promotora, termin jej obrony przypadnie na pierwsze 
półrocze 2014 roku. W opinii promotora pracy doktorskiej kandydata - 
prof. zw. dr. hab. A. P.- K. K. jest bardzo zaangażowany w przygotowanie 
rozprawy, 
systematycznie 
i 
wnikliwie 
prowadził 
badania 
naukowe. 
Okoliczności świadczących 
o 
wyróżniającym 
się 
przygotowaniu 
do 
pracy 
w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G. - zdaniem Zespołu - nie można 
natomiast znaleźć w odniesieniu do  Z. P.. 
K. K. urodził się w 1964 r. w C.. W 1990 r. ukończył […] Szkołę […] w O. 
z oceną dobrą. Następnie w 1998 r. ukończył studia podyplomowe w zakresie 
Prawa Gospodarczego i Handlowego Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu 
[…], a w 2003 r. studia podyplomowe w zakresie Prawa Podatkowego Unii 
Europejskiej na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu […] w T.. W okresie 
od 1 lipca 1998 r. do 27 maja 1999 r. odbywał aplikację administracyjną, którą 
zakończył z bardzo dobrym wynikiem. W 2008 r. ukończył wyższe studia prawnicze 
na Uniwersytecie […] z ogólną oceną dobrą. Aktualnie uczestniczy w Prawniczym 
Seminarium Doktoranckim Akademii […] w W. - jest doktorantem w Kolegium 
Prawa Finansowego i Prawa Podatkowego. Przygotowuje rozprawę doktorską 
z zakresu prawa podatkowego materialnego. W dniu 26 kwietnia 2012 r. Senat 

 
 
5 
Akademii […] w W., wszczął K. K. przewód doktorski w dziedzinie nauk prawnych 
w dyscyplinie 
prawo 
pt.: 
„Opodatkowanie 
dochodów 
[…]” 
oraz 
powołał 
na promotora ww. rozprawy prof. dr hab. A. P.. 
Od 1 lipca 1998 r. K. K. zatrudniony jest w Izbie Skarbowej w […], przy czym 
od 1998 r. zajmował stanowisko orzecznicze związane ze stosowaniem prawa, 
od 2001 roku stanowisko specjalistyczne, od 2003 r. stanowisko kierownicze, 
a od 1 sierpnia 2013 r. zajmuje stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w […]. 
Od 2011 r. prowadzi zajęcia dydaktyczne w […] Szkole […] w W., na Wydziale 
Ekonomicznym w O., na kierunkach administracja oraz ekonomia dla studentów 
studiów niestacjonarnych. W semestrze zimowym 2013/2014 prowadzi wykłady 
oraz ćwiczenia z następujących przedmiotów: „Prawo kontroli skarbowej”, 
„Audyt oraz kontrola podatkowa, skarbowa i finansowa” oraz „Prawo podatkowe 
w Polsce i w Unii Europejskiej”. Ponadto, prowadzi na tejże uczelni zajęcia 
dla studentów 
studiów 
podyplomowych 
z 
zakresu 
prawa 
podatkowego. 
Z dniem 1 czerwca 
2001 
r. 
powołany 
został 
na 
pozaetatowego 
członka 
samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] na okres sześcioletniej kadencji. 
Kandydat jest autorem wielu publikacji naukowych oraz komentarza z dziedziny 
prawa administracyjnego. 
Ocenę 
kwalifikacji 
K. 
K. 
sporządził 
sędzia 
Naczelnego 
Sądu 
Administracyjnego W. M., który stwierdził, że spełnia on wymagania przewidziane 
w art. 6 § 1 pkt 1, 3-5 (z zastrzeżeniem, że czyni to na podstawie oświadczeń 
kandydata co do pkt 1, 3, 5) p.u.s.a. Opiniujący wyraził pogląd, że nie neguje 
nieskazitelnego charakteru kandydata, mimo że nie wykazał on przesłanki z punktu 
2 przywołanego przepisu. Uznał również, na podstawie wstępnych materiałów, że 
poziom wiedzy opiniowanego w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa 
administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów 
administracji publicznej jest niewystarczający dla objęcia stanowiska sędziego 
wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 6 § 1 pkt 6 p.u.s.a.). W jego ocenie 
kandydat nie spełnia też przesłanki uregulowanej w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a., 
a ze względu na brak materiałów źródłowych nie jest w stanie ocenić poziomu jego 
publikacji naukowych. W konkluzji opiniujący stwierdził, że pozostawia ostateczną 
ocenę kandydatury K. K. dalszym gremiom, poprzestając na stwierdzeniu o braku 

 
 
6 
wykazania wspomnianych wyżej przesłanek ustawowych, w tym szczególnych cech 
pozwalających na jej zaakceptowanie. 
K. K., pismem z dnia 10 września 2012 r. odniósł się do przedstawionych 
przez sędziego wizytatora zarzutów i stwierdził, że w swojej ocenie spełnia 
wymagania przewidziane w art. 6 § 1 pkt 2, 6 i 7 p.u.s.a. Ponownej oceny 
kwalifikacji K. K. - z uwzględnieniem wniesionych przez niego uwag - dokonali trzej 
sędziowie wizytatorzy: sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego B. B., 
sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. T.-B., sędzia Naczelnego Sądu 
Administracyjnego K. W.. Stwierdzili oni, że kandydat spełnia przesłanki 
przewidziane w art. 6 § 1 pkt 2 i 7 p.u.s.a., natomiast przedłożony przez niego 
materiał źródłowy nie pozwala na w pełni odpowiedzialną ocenę, że spełnia 
przesłankę z art. 6 § 1 pkt 6 tej ustawy. Jednocześnie przedłożone akta nie dają 
jednak żadnych powodów do przypuszczeń, że przesłanki tej nie spełnia. 
Kandydat pismem z dnia 13 października 2012 r. odniósł się do stanowiska 
sędziów wizytatorów, w którym przedstawiono ocenę wykazania przez niego 
spełnienia warunku określonego w art. 6 § 1 pkt 6 p.u.s.a. oraz załączył do niego 
swoje wybrane publikacje. 
Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na posiedzeniu 
w dniu 8 października 2012 r. jednogłośnie stwierdziło, że K. K. spełnia kryteria 
uregulowane w art. 6 § 1 p.u.s.a., lecz Kolegium nie dopatrzyło się szczególnych 
okoliczności uzasadniających poparcie jego kandydatury (między innymi uwagi 
na wąski 
zakres 
stosowania 
przez 
kandydata 
prawa 
administracyjnego, 
ograniczającego się w zasadzie do prawa podatkowego i to wyłącznie w zakresie 
podatków dochodowych). Wątpliwości zdaniem Kolegium budzi też spełnienie 
przez kandydata przesłanki uregulowanej w art. 6 § 1 pkt 7 tej ustawy. 
Zgromadzenie Ogólne Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 
w G. na posiedzeniu w dniu 15 października 2012 r., w którym uczestniczyło 
34 członków (wszyscy brali udział w głosowaniu), zaopiniowało kandydaturę K. K. 
18 głosami „za”, przy 16 głosach „przeciw” i braku głosów „wstrzymujących się”. 
Ocenę kandydatury K. K. sporządził Prezes Wojewódzkiego Sądu 
Administracyjnego w G., który wyraził pogląd, że bez wątpienia spełnia on 
wszystkie 
wymagania 
adresowane 
do 
sędziów 
wojewódzkich 
sądów 

 
 
7 
administracyjnych, które zostały określone w art. 6 § 1 pkt 1-5 p.u.s.a. 
Wątpliwość dotyczy spełnienia przezeń pozostałych przesłanek wynikających 
z wspomnianego przepisu (art. 6 § 1 pkt 6 i 7 p.u.s.a.). Opiniujący przywołał 
w tym zakresie opinię wizytatora - sędziego NSA W. M., pisemne uwagi złożone 
przez kandydata, opinię trzech sędziów wizytatorów (sędziego NSA B. B., 
sędziego WSA M. T.-B. i sędziego NSA K. W.) oraz stanowisko Kolegium 
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.. Biorąc pod uwagę wszystkie 
okoliczności sprawy opiniujący podzielił opinię Kolegium zarówno co do tego, że 
kandydat spełnia wszystkie wymagania adresowane do kandydatów na sędziów, 
jednak brak szczególnych okoliczności i uzasadniających poparcie jego 
kandydatury, jak i co do tego, że istnieje uzasadniona wątpliwość, co do spełnienia 
przez niego przesłanki z art. 6 § 1 pkt 7 ustawy. Podkreślił też, że niniejsza opinia 
jest w istocie rzeczy tożsama z tą, jaką sporządził w odniesieniu do kandydata, gdy 
ubiegał się on o stanowisko sędziowskie w związku z obwieszczeniem 
Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r. o wolnych 
stanowiskach 
sędziowskich 
w 
wojewódzkich 
sądach 
administracyjnych 
(M.P. z 2012 r., poz. 9), albowiem od tego czasu nie zaistniały jakiekolwiek 
okoliczności uzasadniające zmianę dokonanej wcześniej oceny. 
R. Z. P. urodził się w 1964 r. w W.. Wyższe studia prawnicze ukończył 
na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu […] w K. w 1992 r. z wynikiem 
dobrym. Po ukończeniu studiów, od września 1992 r. rozpoczął pracę w wymiarze 
1/2 etatu w […] „P.” Spółce z o.o. z siedzibą w M., w której zatrudniony był do lipca 
1993 r. W listopadzie 1992 r. podjął zatrudnienie w Miejskim Ośrodku Pomocy 
Społecznej w T., na stanowisku specjalisty ds. organizacyjno - prawnych. 
W maju 1995 r. został zatrudniony w Samorządowym Kolegium Odwoławczym 
w […], w charakterze etatowego członka. W lutym 2004 r. został powołany 
na stanowisko wiceprezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […]. 
Po odbyciu w latach 1996 - 1999 aplikacji radcowskiej złożył egzamin 
radcowski z wynikiem dostatecznym. Po wpisie na listę radców prawnych, 
równolegle z zatrudnieniem w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w […], 
wykonywał zawód radcy prawnego w Kancelarii Radcy Prawnego w T. 
(do listopada 2004 r.). Obecnie wykonuje zawód radcy prawnego w ramach 

 
 
8 
stosunków cywilnoprawnych. W swojej praktyce zawodowej zajmował się również 
(przez okres około 4 lat) doradztwem prawnym na rzecz Rady Miejskiej w C.. 
Jest współautorem 
publikacji: 
„Pomoc 
społeczna. 
[…]” 
wydanej 
przez 
Wydawnictwo I.. 
Oceny pracy i kwalifikacji R. P. dokonał sędzia Naczelnego Sądu 
Administracyjnego K. W., który stwierdził, że spełnia on wymagania przewidziane 
przepisami prawa do ubiegania się o stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego oraz że wyróżnia się wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie 
administracji publicznej, prawa administracyjnego i innych dziedzin prawa 
związanych 
z 
działaniem 
organów 
administracji 
publicznej, 
a 
jakość 
przedstawionych do zaopiniowania prac ocenić należy wysoko. 
Kolegium 
Wojewódzkiego 
Sądu 
Administracyjnego 
w 
G., 
podczas 
posiedzenia w dniu 8 października 2012 r. uznało, że R. P. spełnia wszelkie kryteria 
uregulowane w art. 6 § 1 ustawy p.u.s.a., a jego kandydatura powinna zostać 
uznana za ponad dobrą. 
Podczas posiedzenia Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego 
Sądu Administracyjnego w G., które odbyło się w dniu 15 października 2012 r. 
na R. P. oddano 25 głosów „za”, przy 9 głosach „przeciw” i braku głosów 
„wstrzymujących się”. W głosowaniu udział wzięło 34 sędziów uprawnionych 
do głosowania. 
Krajowa Rada Sądownictwa wskazała, że kandydat do pełnienia urzędu na 
stanowisku sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi 
określone w art. 6 § 1 pkt 1-7 p.u.s.a., z tym zastrzeżeniem, że z uwagi na 
uprawnienie Rady wynikające z art. 6 § 3 tej ustawy, wymóg przewidziany w pkt 7 
może być spełniony tylko częściowo. Ponieważ chodzi tu o częściowe odstąpienie 
od przesłanki dotyczącej okresu praktycznego stosowania prawa, to - im więcej 
brakuje kandydatowi do osiągnięcia wymaganego stażu, tym poważniejsze muszą 
być czynniki przemawiające za skorzystaniem przez Radę z tego wyjątkowego 
uprawnienia. Chodzi tu o okoliczności leżące po stronie kandydata i wskazujące na 
jego wyróżniające się kwalifikacje, ustalone na podstawie kryteriów wskazanych w 
art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, które pozwolą zrównoważyć 

 
 
9 
niespełnienie przesłanki pełnego stażu pracy przewidzianego w art. 6 § 1 pkt 7 
p.u.s.a. 
Procedura wyboru kandydata na urząd sędziego ma charakter konkursowy a 
Rada ma za zadanie wybrać najlepszego, spośród bardzo dobrych i dobrych 
kandydatów. Ponadto, zgodnie z art. 6 § 1 pkt 6 p.u.s.a., kandydat ubiegający się o 
stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego musi się wyróżniać 
wysokim poziomem wiedzy w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa 
administracyjnego i innych dziedzin prawa związanych z działaniem organów 
administracji publicznej. Po wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności 
Krajowa Rada Sądownictwa uznała, że w obecnej procedurze nominacyjnej 
najlepszym kandydatem jest K. K.. 
Rada uwzględniła duże doświadczenie zawodowe tego kandydata zdobyte 
w pracy, szczególnie w Izbie Skarbowej w […] od 1998 r. na stanowiskach: 
referenta, inspektora, komisarza skarbowego, kierownika referatu, kierownika 
oddziału i obecnie dyrektora tej Izby, stanowisku księgowo - podatkowym 
w prywatnym 
przedsiębiorstwie 
handlowym 
w 
latach 
1990 
- 
1996, 
w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w […] w latach 2001 - 2007 
oraz na stanowisku dydaktycznym w […] Szkole […] w W. od 2011 r. Swoją wiedzę 
specjalistyczną 
kandydat 
zdobywał 
poprzez 
uczestnictwo 
w 
studiach 
podyplomowych, kursach i szkoleniach z zakresu księgowości, rachunkowości, 
rozpoznawania autentyczności dokumentów, ochrony informacji niejawnych, 
antykorupcyjnych i innych, a także uczestnictwo w seminarium doktoranckim 
Akademii […] w W. - Kolegium Prawa Finansowego i Prawa Podatkowego, 
w ramach 
którego 
przygotowuje 
rozprawę 
doktorską 
w 
zakresie 
prawa 
podatkowego. Według Rady K. K. osiągnął wysoki poziom wiedzy specjalistycznej, 
szczególnie z dziedziny prawa, którą potrafi dobrze wykorzystać w trakcie 
wykonywania 
obowiązków 
służbowych. 
Posiada 
łatwość 
w 
uczeniu 
się 
i opanowywaniu nowych umiejętności. W dorobku naukowym K. K. znajdują się 
publikacje z dziedzin związanych z pracą zawodową oraz zainteresowaniami 
naukowymi. Wyjątkową pozycję zajmuje - opublikowany w 2011 r. przez 
Wydawnictwo W. - Komentarz do ustawy o kontroli skarbowej, którego jest nie tylko 
współautorem ale i redaktorem naczelnym. W ramach pracy w Stowarzyszeniu 

 
 
10
Prawa […] wygłosił szereg wykładów, w tym na temat kontroli skarbowej 
oraz dochodów nieujawnionych. Rada zauważyła także, że podczas posiedzenia 
Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., 
K. K. wyjaśnił, że w swojej pracy od wielu lat zajmuje się podatkami, w tym 
związanymi z podatkiem dochodowym od osób fizycznych i prawnych. 
Wskazał też, że w Izbie Skarbowej koordynacja wszystkich spraw spoczywa 
na osobie zajmującej kierownicze stanowisko, wobec czego nie mógł przedstawić 
dokumentów samodzielnie sporządzonych, albowiem pełniona przez niego funkcja 
polega na analizie pracy pracowników, a ponadto na kierowaniu prowadzonymi 
postępowaniami w zakresie wyznaczania kierunków postępowania i weryfikacji prac 
podwładnych. 
Rada podkreśliła również, że K. K. cieszy się nieposzlakowaną opinią 
oraz szacunkiem osób z nim współpracujących. Jak wynika z opinii na temat jego 
pracy - swoją postawą w wykonywaniu obowiązków służbowych oraz relacjach 
międzyludzkich zbudował naturalny autorytet. Jest osobą o wysokiej kulturze 
osobistej, która postępuje zgodnie z etyką zawodową. K. K. dał się poznać jako 
osoba kompetentna, dociekliwa, staranna w wykonywaniu swoich obowiązków 
oraz w pełni w nie zaangażowana. Kandydat ten posiada zdolności interpersonalne 
oraz 
umiejętność 
radzenia 
sobie 
w 
sytuacjach 
trudnych 
i 
stresowych. 
Przy wykonywaniu 
obowiązków 
wykazuje 
on 
dbałość 
o 
przedstawianie 
wiarygodnych danych, faktów i informacji, po wnikliwym rozpoznaniu sytuacji 
z wykorzystaniem dostępnych źródeł. Nie unika podejmowania decyzji w złożonych 
i trudnych sprawach. Przyjmuje odpowiedzialność za skutki podjętych decyzji. 
Rada wskazała, że życiorys zawodowy i naukowy oraz cechy jakimi 
wyróżnia się K. K. zadecydowały o jego wyborze na stanowisko objęte niniejszym 
postępowaniem konkursowym. Jego kwalifikacje, wiedzę i doświadczenie 
w dziedzinie administracji publicznej oraz prawa administracyjnego i innych 
dziedzinach prawa związanych z działaniem organów administracji publicznej 
potwierdzają dołączone do akt osobowych opinie i oceny zawodowe oraz jakość 
orzecznictwa podatkowego kierowanej przez niego komórki organizacyjnej. 
Od ponad 15 lat zatrudniony jest w Izbie Skarbowej w […] na stanowiskach 
związanych ze stosowaniem prawa. W ramach wykonywanych obowiązków 

 
 
11
zajmował się między innymi prowadzeniem postępowań podatkowych, w tym 
gromadzeniem materiału dowodowego, ustalaniem okoliczności faktycznych 
sprawy, przeprowadzaniem czynności procesowych, a ponadto przygotowywaniem 
projektów pism lub rozstrzygnięć. Na wagę zasługuje również fakt, że K. K. 
godzi umiejętnie pracę zawodową pracą dydaktyczną na uczelniach wyższych, 
ukończył studia podyplomowe oraz ma otwarty przewód doktorski. 
Kandydatura R. P. także została oceniona przez Krajową Radę Sądownictwa 
pozytywnie, aczkolwiek nie w tak wysokim stopniu jak kontrkandydata - K. K..  
R. P. jest radcą prawnym o wieloletnim oświadczeniu, które zdobywał 
również w pracy członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […]. 
Kandydat ten legitymuje się również znacznym dorobkiem orzeczniczym poprzez 
orzekanie w sprawach administracyjnych w ramach spraw rozstrzyganych przez 
Samorządowe Kolegium Odwoławcze z odwołań od decyzji organów gminy, 
powiatu i województwa. Wielokrotnie występował jako pełnomocnik stron 
w postępowaniach przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, Naczelnym 
Sądem Administracyjnym oraz sądami powszechnymi i innymi organami Państwa. 
Posiadanie wyróżniającego i wysokiego poziomu wiedzy, szczegółowo 
określonego w art. 6 § 1 ust. 6 p.u.s.a., jest kryterium o charakterze ocennym. 
Zdaniem Krajowej Rady Sądownictwa to K. K. spełnia tę przesłankę w stopniu 
wyższym niż kontrkandydat, albowiem poza zdobywaniem wiedzy w swojej pracy 
zawodowej, uzupełnia ją poprzez systematyczne prowadzenie wykładów i ćwiczeń, 
poprzez przygotowanie rozprawy doktorskiej, która wymaga znacznego wkładu 
intelektualnego, a także poprzez uczestnictwo w kursach i szkoleniach, co świadczy 
o stałej chęci doskonalenia swoich umiejętności i kwalifikacji, a co jest jedną 
z niezbędnych cech w zawodzie sędziego. Doświadczenie zawodowe K. K. 
związane jest z zatrudnieniem na różnych stanowiskach w Izbie Skarbowej w […]. 
Kandydat wykonując obwiązki służbowe w organach skarbowych stosował 
w praktyce regulacje zawarte w prawie podatkowym i procedurze administracyjnej, 
co korzystnie świadczy o kwalifikacjach zawodowych przez niego nabytych. 
Krajowa Rada Sądownictwa wskazała ponadto na okoliczność, że wybrany 
do przedstawienia z wnioskiem kandydat uzyskał drugie, po R. P. poparcie 
środowiska sędziowskiego na Kolegium i Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów 

 
 
12
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., mimo że jest osobą spoza 
opiniującego środowiska. 
Rada uwypukliła, że każde postępowanie nominacyjne stawia szczególne 
wymagania 
kandydatom 
do 
pełnienia 
urzędu 
na 
stanowisku 
sędziego. 
W postępowaniu konkursowym przed Radą stosowane są jednakowe wobec 
wszystkich kandydatów kryteria i procedury. Rada dokonując rozpoznania i oceny 
każdej ze zgłoszonych kandydatur ma na uwadze także przymioty wymagane 
do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, a które to - jak wynika z opinii 
na temat K. K. - wybrany kandydat posiada. 
Te okoliczności spowodowały, że w trakcie posiedzenia Krajowej Rady 
Sądownictwa dniu 5 listopada 2013 r. na K. K. oddano 17 głosów „za”, przy braku 
głosów „przeciw” i 1 głosie „wstrzymującym się” - udzielając poparcie tej 
kandydaturze; na R. P. nie oddano głosów „za”, oddano 8 głosów „przeciw”, 
przy 10 głosach „wstrzymujących się”, wobec czego kandydat nie uzyskał 
wymaganej względnej większości głosów. 
W odwołaniu od tej uchwały R. P. zarzucił naruszenie: 
1. art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a. poprzez przyjęcie, iż kandydat którego 
postanowiono przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia 
urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. 
przez fakt odbywania studiów doktoranckich posiada wyjątkowe kwalifikacje 
pozwalające na powołanie go na stanowisko sędziego mimo krótszego (w dacie 
rozpoczęcia postępowania konkursowego, o około 6 lat) okresu pozostawania 
w instytucji publicznej na stanowisku związanym ze stosowaniem prawa 
administracyjnego; 
2. art. 33 ust. 1 ustawy o KRS w związku z art. 32 ust. 1 zdanie drugie oraz 
art. 60 Konstytucji RP przez: 
- 
naruszenie zasady równego traktowania przez organ władzy 
publicznej wszystkich uczestników postępowania kwalifikacyjnego i ich dostępu do 
służby publicznej na jednakowych zasadach; 
- 
sprzeczną z prawem, dowolną i niezgodną ze zgromadzonym 
materiałem dowodowym ocenę skarżącego jako kandydata na wolne stanowisko 

 
 
13
sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., z pominięciem rzetelnej 
oceny jego kwalifikacji; 
- 
podjęcie uchwały w oparciu o pozaustawowe kryteria doboru 
kandydatów i oparcie jej o ustalenia sprzeczne ze zgromadzonym materiałem lub 
też nie znajdujących oparcia w tym materiale; 
- 
pominięcie bez podania i wyjaśnienia motywów takiej decyzji, 
korzystnych dla skarżącego opinii i rekomendacji zawartych w: analizie 
sporządzonej przez sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego K. W., 
prezentacji Zgromadzeniu Ogólnemu Sędziów WSA w G. sylwetki skarżącego 
przez sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego P. D. oraz opinii Prezesa 
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. - sędziego Naczelnego Sądu 
Administracyjnego R. M., jak i rekomendacji zawartej w opinii Prezesa 
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] i opinii innych (wcześniejszych) 
pracodawców skarżącego, a także i tej okoliczności, że Prezydent RP w uznaniu 
szczególnych zasług skarżącego (w tym dla jego wieloletniej pracy orzeczniczej 
w zakresie szeroko rozumianego prawa administracyjnego) we wrześniu 2010 r. 
odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski; 
- 
pominięcie bez podania motywów takiej decyzji, korzystnych 
dla skarżącego opinii Kolegium Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. 
oraz oceny dokonanej przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów tego Sądu, 
a w szczególności pozostawienie bez jakiejkolwiek analizy przyczyn motywujących 
te organy sądu do wyróżnienia skarżącego wobec pozostałych kandydatów; 
- 
pominięcie bez podania motywów takiej decyzji, opiniujących 
kontrkandydata stanowisk sędziów wizytatorów, zastrzeżeń zgłoszonych wobec 
jego kandydatury przez Kolegium i Zgromadzenie Ogólnego Sędziów oraz Prezesa 
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. - którzy to wszyscy kwestionowali 
wyjątkowość jego kwalifikacji w zakresie znajomości przez niego prawa 
administracyjnego (nakaz rozważenia ww. opinii został wprost zawarty w wyroku 
Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III KRS 199/13, a przez to że został 
pominięty należy uznać, że wyrok Sądu Najwyższego nie został wykonany); 
- 
pominięcie bez uzasadnienia tej okoliczności, że Rada (w innym 
postępowaniu kwalifikacyjnym) podejmując w dniu 4 grudnia 2012 r. uchwałę nr […] 

 
 
14
o przedstawieniu Prezydentowi RP wniosku o powołanie do pełnienia urzędu 
na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Pana P. B. 
(a tym samym odrzucając wówczas kandydaturę K. K.) nie dostrzegała 
szczególnych kwalifikacji tego ostatniego (mimo, że wówczas również był on 
doktorantem oraz autorem publikacji z zakresu prawa podatkowego), nawet 
w zestawieniu z kandydatem, który wówczas (jako sędzia sądu powszechnego) 
nie posiadał większego doświadczenia w stosowaniu prawa administracyjnego. 
Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i 
przekazania Radzie do ponownego rozpoznania sprawy przedstawienia wniosku do 
pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 
w G., złożonego przez skarżącego oraz o przyjęcie niniejszego odwołania 
na podstawie art. 3989 § 1 pkt. 1 i 4 k.p.c. w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS. 
W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że w ramach ponownego 
rozpatrzenia sprawy przez Radę, wystąpiono do K. K. o przedstawienie informacji, 
czy obronił on pracę doktorską (o której wspominał na wcześniejszym etapie 
postępowania kwalifikacyjnego) i ewentualnie kiedy miało to miejsce. Występując 
tylko do K. K. o dodatkowe informacje mające rzekomo świadczyć o jego 
szczególnych kwalifikacjach, zdaniem skarżącego naruszono konstytucyjną zasadę 
równości. W tym samym czasie gdy pozwolono K. K. uzupełnić informacje 
dotyczące jego osoby, chociaż zdaniem skarżącego to, że jest on obecnie 
na studiach doktoranckich nie może być obecnie traktowane w kategoriach 
nadzwyczajnej okoliczności pozwalającej skrócić staż pracy wymagany do objęcia 
urzędu sędziego, z podobną inicjatywą nie wystąpiono wobec skarżącego, chociaż 
on tylko z tego tytułu, że jako radca prawny zobowiązany do ustawicznego 
kształcenia byłyby w stanie dowieść, że posiada szeroką wiedzę specjalistyczną 
(nie tylko w zakresie prawa podatkowego jak jego kontrkandydat) zdobywaną 
w praktycznym 
działaniu 
orzeczniczym 
organu 
administracji 
publicznej 
reprezentacjach przed sądami administracyjnymi i powszechnymi (w tym 
współpracy z Prokuratorią Generalną w reprezentacji Skarbu Państwa), ale także 
poprzez systematyczny udział w licznych kursach i szkoleniach, nie wspominając 
o doświadczeniu związanym z wieloletnim zarządzaniem jednym z największych 
samorządowych kolegiów odwoławczych w Polsce. Odwołujący się wskazał, że 

 
 
15
według Rady, kontrkandydat skarżącego nie musiał przedkładać żadnych 
dokumentów samodzielnie przez niego sporządzonych w administracyjnej pracy 
orzeczniczej (chociaż jak wynika z opinii sędziego wizytatora takie dokumenty były 
szczątkowo przedłożone i wizytator złożył wobec nich zastrzeżenia), gdyż jako 
osoba zajmująca kierownicze stanowisko jego funkcja polegała na analizie pracy 
pracowników i ich weryfikacji. Wobec tego, zdaniem odwołującego się, również i 
jemu, poza wskazanymi wcześniej decyzjami administracyjnymi i postanowieniami 
wydanymi przez niego jako sprawozdawcę, czy tych w których uczestniczył jako 
przewodniczący składów orzekających, należało na zasadzie równego traktowania 
przypisać pracę jego podwładnych, nad którymi sprawuje bieżący, codzienny 
nadzór. 
Skarżący podniósł także, że Rada podejmując uchwałę nie odniosła się 
merytorycznie do tego, czy i dlaczego rekomendowany przez Zespół członków 
Rady kandydat na stanowisko sędziowskie spełnia w rzeczywistości przesłanki 
określone w art. 6 § 1 pkt. 6 p.u.s.a. oraz ewentualnie dlaczego kierowane wobec 
niego zastrzeżenia i wątpliwości (pochodzące od sędziów i organów sądu, 
do którego aplikuje) nie zostały uwzględnione, a tym samym dlaczego pozostają 
one w tak zasadniczej sprzeczności z obecnym stanowiskiem Rady. Powyższa 
okoliczność była o tyle istotna, że ww. sędziowie i organy WSA w G. 
na wcześniejszych etapach postępowania konkursowego zgłaszali zastrzeżenia 
i wątpliwości wobec K. K., a takich wątpliwości nie było nigdy wobec skarżącego.  
Odwołujący się dodał także, że powyższe wątpliwości i zastrzeżenia wobec 
K. K. były jednym z głównych elementów rozstrzygających o wyniku postępowania 
konkursowego, które zakończyło się podjęciem przez Radę uchwały nr […] 
z dnia 4 grudnia 2012 r. w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie 
do pełnienia urzędu na wolne stanowisko sędziowskie w Wojewódzkim Sądzie 
Administracyjnym w 
G. – P. B.. W postępowaniu tym, postanowiono 
nie przedstawiać Prezydentowi RP wniosku o powołanie K. K. (wówczas również 
będącego 
doktorantem 
i 
autorem 
przywoływanych 
obecnie 
publikacji) 
na stanowisko sędziowskie (spośród 9 kandydatów ww. otrzymał w Radzie 
największą liczbę głosów „przeciw” - 13, przy 4 „wstrzymujących się” i 0 „za”). 
Odwołujący się zauważył, że K. K. przegrał postępowanie konkursowe 

 
 
16
z kandydatem nie mającym większego doświadczenia w stosowaniu prawa 
administracyjnego i wówczas (tj. zaledwie rok temu) nie dostrzegano u niego 
żadnych szczególnych okoliczności pozwalających na powołanie go na urząd 
sędziego sądu administracyjnego). Wybrano natomiast wówczas kandydata 
legitymującego się odpowiednio długim okresem (wynikającym z art. 6 § 1 pkt 7 
p.u.s.a.) pozostawania na stanowisku prokuratora, a potem sędziego sądu 
powszechnego. 
Odwołujący się wskazał nadto, że w jego przypadku pozytywne dla niego 
opinie przełożonych, rekomendacje udzielone przez: prof. dr hab. C. M. - Prezesa 
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w […] (zarazem dziekana Wydziału 
Prawa i Administracji Uniwersytetu […]), sędziego NSA K. W. oraz stanowiska 
Kolegium WSA w G., Zgromadzenia Ogólnego Sędziów WSA w G., czy też 
Prezesa tego Sądu, jak również fakt „swoistej rekomendacji” jaką było odznaczenie 
go przez Prezydenta RP we wrześniu 2010 r. Krzyżem Kawalerskim Orderu 
Odrodzenia 
Polski 
- 
nie 
zostały 
uwzględnione. 
Pominięto 
je, 
bądź 
zmarginalizowano bez podania przyczyny.  
System konkursowy zmierzający do powołania do służby sędziowskiej, 
zdaniem skarżącego, powinien być oparty na rzetelnym porównaniu wszystkich 
kandydatów. W przedmiotowej sprawie tego zabrakło. K. K. wykonywał pracę 
w instytucji publicznej związaną ze stosowaniem prawa po ukończeniu wyższych 
studiów prawniczych zaledwie przez okres ok. 4 lat (liczonym do czasu rozpoczęcia 
postępowania 
kwalifikacyjnego). 
Rzetelnie 
dokumentowanym 
kwalifikacjom 
skarżącego, opiniom i rekomendacjom dotyczącym jego osoby (które generalnie 
pominięto w uchwale Rady) przeciwstawiono informacje i zapewnienia płynące 
z ustnego przekazu lub pisemnych wyjaśnień K. K. kierowanych do Zespołu 
członków KRS, który w dalszym działaniu je przyjął nie zważając na to, że 
sędziowie wizytatorzy w oparciu o przedłożone przez kandydata materiały pisemne 
kwestionowali przynajmniej częściowo spełnienie przez niego przesłanki określonej 
w art. 6 § 1 pkt 6 p.u.s.a., albo stwierdzali, że przedłożony przez kandydata materiał 
nie pozwala na jednoznaczne uznanie, że ta przesłanka jest spełniona. 
Zdaniem skarżącego, w sytuacji gdy z zestawienia będących w posiadaniu Rady 
dokumentów dotyczących osoby, którą w uchwale nr […] postanowiono 

 
 
17
przedstawić Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu 
sędziowskiego, z dokumentami dotyczącymi skarżącego wynika, że ten ostatni 
posiada większe doświadczenie zawodowe i to w szerokim stosowaniu prawa 
administracyjnego, trudne do zaakceptowania jest to, że o preferowaniu jednego 
lub drugiego kandydata może decydować jedynie krótkie ich wysłuchanie przez 
Zespól członków Rady, 
lub 
odebranie 
pisemnej informacji 
od 
jednego 
z uczestników o przebiegu jego pracy nad dysertacją doktorską i uczynienie 
z tej pracy wyjątkowej okoliczności, pozwalającej na odstąpienie wobec niego 
od wymogu posiadania 10 letniego stażu pracy w instytucjach publicznych 
na stanowisku 
związanym 
ze 
stosowaniem 
lub 
tworzeniem 
prawa 
administracyjnego. Taki stan rzeczy musi prowadzić do stwierdzenia, że 
w postępowaniach 
kwalifikacyjnych 
do 
pełnienia 
urzędu 
sędziego 
sądu 
administracyjnego istotniejszym jest samo rozpoczęcie studiów doktoranckich 
(czy też nawet posiadanie stopnia naukowego doktora nauk prawnych) niż 
wieloletnia praktyka zawodowa adwokata, radcy prawnego lub notariusza, czy też 
pozostawianie na stanowisku sędziego, prokuratora, prezesa, wiceprezesa, 
starszego radcy lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - wobec których 
to osób bezwzględnie egzekwuje się posiadanie co najmniej 8-letniego stażu pracy 
na tych stanowiskach. 
W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego 
oddalenie. 
Zdaniem Rady podniesione przez skarżącego zarzuty, nie zasługują na 
uwzględnienie. 
Pozbawione podstawy prawnej są zarzuty nieuwzględnienia przez Radę 
wysokich kwalifikacji zawodowych odwołującego się, które w jego ocenie 
przewyższają kwalifikacje zawodowe K. K.. Element ten, tak jak wszystkie inne, był 
brany pod uwagę w procedurze kwalifikacyjnej i sporządzaniu przez Zespół listy 
rekomendowanych. Skarżący - jak wynika z uzasadnienia odwołania - dowodzi, że 
elementem rozstrzygającym o kolejności na liście powinna być przede wszystkim 
ocena kwalifikacji kandydatów. Rada odwołała się jednak do poglądu wyrażonego 
przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r. KRS 10/10 że: „(...) 
żadne z kryteriów nie ma charakteru decydującego, ani też nie jest koniecznie 

 
 
18
wymagane uszeregowanie kandydatów w oparciu o każde z nich. Decyduje ocena 
całościowa wynikająca z łącznego zastosowania tych kryteriów (...)”. Krajowa Rada 
Sądownictwa uczyniła zadość temu wymogowi, prezentując - w uzasadnieniu 
swojej uchwały kandydaturę K. K. oraz wskazując przesłanki mające najistotniejsze 
znaczenie przy ocenie kandydatów ubiegających się o stanowisko sędziowskie 
w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G.. 
Rozpatrując i oceniając kandydatury zgłoszone na wolne stanowisko 
sędziowskie w tym Sądzie, Rada dysponowała obszerną dokumentacją dotyczącą 
osób biorących udział w konkursie oraz stanowiskiem rekomendacyjnym Zespołu 
członków Rady, sporządzonym po zapoznaniu się z tą dokumentacją. 
Oczywiście uzasadnienie uchwały, nie może stanowić powtórzenia treści całego, 
zgromadzonego w sprawie materiału sprawy. Krajowa Rada Sądownictwa, z uwagi 
na cel jaki ma spełniać uzasadnienie uchwały, nie ma możliwości szczegółowego 
omawiania wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach osobowych 
kandydatów, co nie oznacza wcale, że dokumenty takie są pomijane w pracy 
Zespołu, jak i przy podejmowaniu uchwał. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały 
jednoznacznie wynika tryb procedowania przez Radę oraz to, że Rada rozpatrując 
kandydatury na wakujące stanowisko sędziowskie wzięła pod uwagę wszystkie 
okoliczności dotyczące uczestników postępowania, rzutujące na ocenę ich 
predyspozycji do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. Rada, kierując się 
interesem wymiaru sprawiedliwości, przyjmuje w jawnym postępowaniu zespół 
mierników i ocen pozwalających - w drodze konfrontacji poszczególnych 
kandydatur - na wybór najlepszej spośród zgłoszonych w danej procedurze 
nominacyjnej. 
Rada zauważyła również, że ustawa nie precyzuje pojęcia kwalifikacji 
kandydatów. Z pewnością kwalifikacji nie można utożsamiać tylko z wymogami 
stawianymi kandydatom w przepisach Prawa o ustroju sądów administracyjnych, 
gdyż te wyznaczają minimum standardów dla osoby ubiegającej się o stanowisko 
sędziego. Chodzi raczej o uwzględnienie w ocenie kandydatów - poza owym 
ustawowym minimum - dodatkowych elementów składających się na teoretyczne i 
praktyczne umiejętności potrzebne do wykonywania zawodu sędziego, jak wyniki 
ukończenia studiów i egzaminu zawodowego, uzyskane stopnie naukowe, 

 
 
19
ukończone studia podyplomowe i szkolenia, reprezentowana w toku wykonywania 
dotychczasowej pracy i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych 
wiedza prawnicza, sposób organizowania pracy i wywiązywania się z obowiązków 
(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r., III KRS 179/13). Rada podziela 
również zapatrywanie, że adwokat wykonujący zawód przez co najmniej 6 lat 
nie korzysta z domniemania wyższych kwalifikacji w porównaniu z asystentem 
sędziego (wyrok SN z 12 czerwca 2013 r., KRS 200/13). Analogicznie, w niniejszej 
sprawie, skarżący nie może podważać kwalifikacji merytorycznych wybranego 
kandydata, tylko dlatego, że okoliczności jakie zadecydowały o jego wyborze 
przybrały dla niego postać niekorzystną. Rada wprost wskazała w swoim 
uzasadnieniu, że K. K. posiada duże doświadczenie zawodowe i wiedzę 
specjalistyczną, wykazuje aktywność na stanowisku dydaktycznym, ukończył studia 
podyplomowe, kursy i szkolenia, a obecnie uczestniczy w Prawniczym Seminarium 
doktoranckim Akademii […] w W. - w Kolegium Prawa Finansowego i Prawa 
Podatkowego, w ramach którego przygotowuje rozprawę doktorską w zakresie 
prawa podatkowego. Rada zwróciła także uwagę na poparcie udzielone 
wybranemu kandydatowi przez organy środowiska sędziowskiego. Jest ono nieco 
mniejsze niż w przypadku skarżącego, ale dowodzi tego, że K. K. choć jest osobą 
spoza opiniującego środowiska, to jednak został obdarzony przez nie zaufaniem. 
Rada dokonała analizy dotychczasowej drogi zawodowej obu kandydatów i uznała, 
że w procedurze do objęcia stanowiska sędziego w Wojewódzkim Sądzie 
Administracyjnym w G., to K. K. jest najlepszym kandydatem. W uchwale teza ta 
została wykazana między innymi poprzez wskazanie kolejnych dotychczasowych 
miejsc pracy kandydata i zajmowanych przez niego stanowisk. Dlatego zdaniem 
Rady pozbawione są podstaw zarówno zarzuty, jak i argumentacja mająca 
uzasadniać naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o KRS w zw. z art. 32 i art. 60 
Konstytucji RP. Utrwalone i jednolite jest orzecznictwo Sądu Najwyższego 
wielokrotnie podkreślające, że kandydat na stanowisko sędziego nie ma roszczenia 
o nabór do służby lecz jedynie roszczenie o sprawiedliwe procedowanie 
(wyrok Sądu 
Najwyższego 
z 
dnia 
15 
lipca 
2009 
r., 
III 
KRS 
7/09). 
Dobrem chronionym przez powoływany w odwołaniu art. 60 Konstytucji RP jest 
transparentność i jawność reguł stosowanych przy określaniu wymagań 

 
 
20
związanych z objęciem określonych funkcji oraz weryfikowalność stosowanych 
kryteriów do służby. Wymagania te zostały dochowane. 
Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o KRS, Rada 
zauważyła, że zobowiązuje on ją, aby przed podjęciem uchwały w indywidualnych 
sprawach należących do jej kompetencji, wszechstronnie rozważyła sprawę na 
podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania 
lub innych osób, jeśli zostały złożone. Naruszenie tego przepisu polegać zatem 
może na pominięciu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających 
z owej dokumentacji lub wyjaśnień, albo dokonaniu ustaleń sprzecznych z tymże 
materiałem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r., III KRS 179/13). 
W niniejszym postępowaniu sytuacja taka nie miała miejsca. 
Według Rady chybione i pozbawione podstawy prawnej są także obszerne 
zarzuty skarżącego dotyczące ustalenia faktów i dokonanej w sprawie oceny 
dowodów. Konstytucyjną i ustawową kompetencją Krajowej Rady Sądownictwa jest 
dokonywanie oceny poszczególnych kandydatów, zgłaszających się do objęcia 
stanowiska sędziego. W przedmiotowej sprawie zachowane zostały wymagania 
proceduralne dotyczące toku postępowania, jak też przejrzystość i jawność zasad 
stosowanych w odniesieniu do obu kandydatów, przy określaniu wymagań 
związanych z objęciem funkcji sędziego. Zastosowane kryteria - szczegółowo 
przedstawione w uzasadnieniu uchwały - cechuje przejrzystość i weryfikowalność w 
aspekcie zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro skarżący nie wykazał 
przekroczenia granic uznania, to odwoływanie się do art. 60 Konstytucji RP jest 
chybione, bowiem prawa zagwarantowane przez powołany artykuł mają w istocie 
co do zasady charakter proceduralny i wykluczający dowolność działania władzy 
publicznej. Wywody skarżącego mające ukazać sposób i poziom pełnienia przez 
niego obowiązków służbowych, opinię środowiska i katalog cech oraz przymiotów i 
walorów stanowią - w przeważającym zakresie - wyraz subiektywnych odczuć i 
poglądów bądź też wyraz niezadowolenia. Nie czynią jednakże uzasadnionym 
zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, wyrażający zasadę ogólną. Istotne w tym 
względzie okoliczności zostały - w niezbędnym zakresie - przytoczone w 
uzasadnieniu 
zaskarżonej 
uchwały. 
Skarżący 
nie 
wykazał 
aby 
mające 
zastosowanie w tym postępowaniu normy rangi ustawowej zostały naruszone. 

 
 
21
Uzasadnienie zaskarżonej uchwały jednoznacznie wyklucza posługiwanie się przez 
Radę 
zróżnicowanymi 
bądź 
niedozwolonymi 
kryteriami 
oceny. 
Jednocześnie decyzja Rady nie może być interpretowana - co zostało podkreślone 
w 
uzasadnieniu 
uchwały 
- 
jako 
pominięcie 
lub 
też 
brak 
uznania 
dla dotychczasowego dorobku zawodowego R. P., jego stażu pracy, posiadanego 
doświadczenia zawodowego, opinii służbowych i wizytacyjnych potwierdzających 
jego kwalifikacje. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Odwołanie jest nieuzasadnione. 
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o KRS do kompetencji Rady należy 
rozpatrywanie i ocena kandydatów do pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów 
Sądu Najwyższego oraz stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych, 
sądach administracyjnych i sądach wojskowych oraz przedstawianie Prezydentowi 
RP wniosków o powołanie sędziów w tych sądach. 
W sprawach indywidualnych Rada podejmuje uchwały po wszechstronnym 
rozważeniu sprawy, na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień 
uczestników postępowania lub innych osób, jeżeli zostały złożone (art. 33 ust. 1 
ustawy o KRS). Jeżeli na stanowisko sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden 
kandydat, listę rekomendowanych kandydatów opracowuje zespół (art. 35 ust. 1 
ustawy o KRS). Przy ustalaniu kolejności kandydatów na liście zespół kieruje się 
przede wszystkim oceną kwalifikacji kandydatów, a ponadto uwzględnia: 
1) doświadczenie zawodowe, opinie przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne 
dokumenty dołączone do karty zgłoszenia; 2) opinię kolegium właściwego sądu 
oraz ocenę właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów (art. 35 ust. 2 ustawy o 
KRS). Jeżeli na stanowisko sędziowskie zgłosił się więcej niż jeden kandydat, Rada 
rozpatruje i ocenia wszystkie zgłoszone kandydatury łącznie. W takim przypadku 
Rada 
podejmuje 
uchwałę 
obejmującą 
rozstrzygnięcia 
w 
przedmiocie 
przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego w stosunku do 
wszystkich kandydatów (art. 37 ust. 1 ustawy o KRS). 

 
 
22
Na podstawie art. 44 ust. 1 i 3 ustawy o KRS Sąd Najwyższy ocenia 
zgodność zaskarżonej uchwały z prawem, stosując przy tym przepisy Kodeksu 
postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej. Oceniając zgodność uchwały z 
prawem Sąd Najwyższy nie dokonuje ponownej oceny kandydatów do objęcia 
stanowiska sędziowskiego, lecz jedynie sprawdza, czy nastąpiło zarzucone w 
odwołaniu naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na jego wynik, 
w tym w szczególności, czy Rada stosowała właściwe kryteria oceny kandydatów i 
czy nie przekroczyła granic swobodnego uznania. Żadna z tych okoliczności nie 
zachodzi w rozpoznawanej sprawie. 
W ocenie Sądu Najwyższego Rada procedowała prawidłowo, stosując 
kryteria oceny kandydata określone w art. 35 ust. 2 ustawy o KRS, a także nie 
naruszyła 
przepisów 
Konstytucji 
zakazujących 
dyskryminacji 
(art. 
32) 
i 
gwarantujących dostęp do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60) w 
demokratycznym państwie prawnym (art. 2). W odwołaniu skarżący przedstawił 
własną ocenę swej przydatności do pełnienia funkcji sędziego wojewódzkiego sądu 
administracyjnego i na jej podstawie stwierdził, że to on powinien być wybrany 
przez Radę, a nie K. K.. Wybór kandydata do objęcia stanowiska sędziego jest 
jednak konstytucyjną (art. 179) i ustawową (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o KRS) 
kompetencją Rady i także Sąd Najwyższy nie może go zakwestionować, gdy został 
dokonany z poszanowaniem wymagań przewidzianych prawem, co w ocenie Sądu 
Najwyższego miało miejsce w niniejszej sprawie. 
Sąd Najwyższy ocenił, że Krajowa Rada Sądownictwa podejmując 
zaskarżoną uchwałę nie naruszyła wskazanych przez skarżącego przepisów. W 
szczególności uzasadnienie uchwały przekonuje, że Rada przy ponownym 
rozpatrzeniu sprawy zastosowała się do wskazań Sądu Najwyższego zawartych w 
wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r., III KRS 199/13. Z uzasadnienia tego wyroku 
wynika, że Sąd Najwyższy nie przyznaje sobie prawa do oceny, czy zachodzi 
wyjątkowy przypadek umożliwiający przedstawienie kandydata nieposiadającego 
pełnego stażu pracy określonego w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a. Przeciwnie, Sąd 
Najwyższy wyraźnie wskazał, że ocena ta należy wyłącznie do Rady. Ocenę tę 
musi jednak poprzedzać wykazane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Rady 
rozważenie tej okoliczności, czego brakowało w zakwestionowanym przez Sąd 

 
 
23
Najwyższy postępowaniu poprzedzającym podjęcie uchylonej przez Sąd Najwyższy 
uchwały Rady nr […]. W ocenie Sądu Najwyższego, to uchybienie Rady zostało 
usunięte przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zarówno w stanowisku Zespołu 
członów Rady jak i samej Rady zaznaczone jest wyraźnie, że rozpatrzono 
zachodzenie 
wyjątkowego 
przypadku 
umożliwiającego 
przedstawienie 
do powołania na urząd sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego kandydata 
nieposiadającego pełnego stażu pracy określonego w art. 6 § 1 pkt 7 p.u.s.a. 
W ocenie Sądu Najwyższego analiza uzasadnienia zaskarżonej uchwały weryfikuje 
to pozytywnie. Rada wykazała, dlaczego jej zdaniem zachodzi taki wyjątkowy 
przypadek powołując się na czytelne, weryfikowalne i niedyskryminujące kryteria, 
w doborze których nie zostały przekroczone granice swobodnego uznania Rady. 
Kryteria te w całości wiążą się bowiem z oceną kwalifikacji kandydatów, która 
jak wypada przypomnieć, odgrywa szczególną rolę przy porównaniu przydatności 
do pełnienia urzędu sędziego przez poszczególnych kandydatów biorących udział 
w postępowaniu konkursowym (art. 35 ust. 2 ustawy o KRS). To, że podniesione 
przez Radę okoliczności nie stanowią, w ocenie skarżącego, wystarczającego 
powodu, dla którego to nie on, ale K. K. został przedstawiony z wnioskiem 
do Prezydenta RP o powołanie na urząd sędziego Wojewódzkiego Sądu 
Administracyjnego w G., nie implikuje oceny, że Rada podjęła tę decyzję 
z naruszeniem prawa.  
 
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji. 
 
aw