III KRS 9/12

Sygn. akt III KRS 9/12 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 26 kwietnia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Halina Kiryło 
SSN Maciej Pacuda 
 
w sprawie z odwołań K. C., I. T. i M. W. 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr …/2011 z dnia … 2011 r.,  
w przedmiocie przedstawienia wniosków o powołanie do pełnienia urzędu na 
stanowisku sędziego Sądu Rejonowego obwieszczonego w Monitorze Polskim  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 kwietnia 2012 r., 
 
 
oddala odwołania. 
 
 
Uzasadnienie 
 
 
Uchwałą z dnia … 2012 r., Nr …/2011, Krajowa Rada Sądownictwa 
postanowiła, że asystent sędziego E. O. zostanie przedstawiona Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na 
stanowisku sędziego Sądu Rejonowego (pkt 1.) oraz postanowiła nie przedstawiać 
Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku 

 
 
2 
sędziego Sądu Rejonowego 22 osób biorących udział w procedurze wyboru 
kandydata na urząd sędziego, w tym: K. C. (pkt 7.); I. T. (pkt 19.); M. W. (pkt 21.). 
W uzasadnieniu uchwały przedstawiono, że zadaniem KRS był wybór tylko jednej 
osoby spośród 23 kandydatów na jedno wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie 
Rejonowym. Dokonując wyboru E. O. uwzględniono w szczególności, że E. O. w 
2003 r. ukończyła studia prawnicze z oceną bardzo dobrą. Po odbyciu aplikacji 
sądowej, we wrześniu 2006 r. złożyła egzamin sędziowski z ogólną oceną dobrą 
plus. Po zakończeniu aplikacji sądowej i uzyskaniu wpisu na listę radców prawnych 
w okresie od 1 lutego 2007 r. do 19 marca 2007 r. wykonywała zawód radcy 
prawnego, świadcząc usługi na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego A. K. w D. Od 20 
marca 2007 r. do chwili obecnej zatrudniona jest na stanowisku asystenta sędziego 
w Sądzie Rejonowym w Wydziale Karnym. Praca E. O. na stanowisku asystenta 
sędziego została oceniona przez sędzię Sądu Okręgowego wizytator ds. karnych 
Sądu Okręgowego w T. M. S. oraz sędziego Sądu Okręgowego M. R. Sędzia M. S. 
stwierdziła, że sporządzając projekty uzasadnień kandydatka wykazała się dużą 
znajomością przepisów prawa karnego materialnego oraz procesowego, a także 
orzecznictwa Sądu Najwyższego. Jest to osoba o wysokiej kulturze osobistej, 
bardzo pracowita, kompetentna, chętnie wykonuje polecenia sędziów. Posiada 
umiejętność posługiwania się precyzyjnym językiem prawniczym, co w połączeniu z 
poziomem znajomości obowiązującego prawa daje efekty w postaci sporządzania 
projektów uzasadnień, które niemalże zawsze były w całości akceptowane przez 
współpracujących z nią sędziów. Zadaniem wizytatora cechy takie jak pracowitość, 
terminowość, samodzielność w połączeniu ze znajomością prawa predysponują ją 
do wykonywania obowiązków sędziego. Sędzia M. R. ocenił poziom sporządzanych 
przez kandydatkę uzasadnień jako wyróżniający. Stwierdził, że zlecone czynności 
wykonywała bezzwłocznie, przeprowadzała wnikliwą i pełną analizę całokształtu 
okoliczności danej sprawy, jest osobą bardzo pracowitą, zdolną, odpowiedzialną 
oraz zdyscyplinowaną. Posiada wiedzę merytoryczną, którą potrafi dobrze 
wykorzystać przez logiczne myślenie i wyciąganie prawidłowych wniosków. Jest 
bardzo dobrym organizatorem pracy na swoim stanowisku, nigdy nie miała także 
problemów z terminowym wykonywaniem zleconych jej czynności. Zachowanie 
kandydatki w stosunku do przełożonych oraz współpracowników nie budzi 

 
 
3 
zastrzeżeń. Zarówno wiedza posiadana przez kandydatkę, jak również jej cechy 
osobiste wskazują na duże predyspozycje do pełnienia funkcji sędziego. Kolegium 
Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2011 r. wyraziło na temat 
kandydatki opinię jednogłośnie pozytywną. Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu 
Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. oddało na powyższą 
kandydaturę 23 głosy „za”, 9 głosów „przeciw”, przy braku głosów „wstrzymujących 
się”. Minister Sprawiedliwości pozytywnie zaopiniował tę kandydaturę. Zespół 
Krajowej Rady Sądownictwa jednogłośnie przyjął stanowisko o rekomendowaniu 
Krajowej Radzie Sądownictwa E. O. 
 
Uzasadnienie uchwały zawiera również ustalenia dotyczące pozostałych 
kandydatów. 
 
K. C. ukończyła studia prawnicze w 2000 r. z oceną dobrą. Po odbyciu 
aplikacji sądowej we wrześniu 2004 r. złożyła egzamin sędziowski, uzyskując 
ocenę bardzo dobrą. Z dniem 2 listopada 2004 r. Minister Sprawiedliwości 
mianował ją referendarzem sądowym w Sądzie Rejonowym w K. i została 
delegowana do pracy w Ośrodku Ksiąg Wieczystych w N. Od 15 lutego 2005 r. 
pracuje w Sądzie Rejonowym w K. w Wydziale Cywilnym, Wydziale Grodzkim i 
Wydziale Ksiąg Wieczystych. Praca K. C. na stanowisku referendarza sądowego 
została oceniona przez wizytatora ds. ksiąg wieczystych SSO K. D. oraz wizytator 
ds. cywilnych SSO G. Ł. SSO K. D. stwierdził, że kandydatka prezentuje wysoki 
poziom kultury osobistej, właściwy stosunek do przełożonych i współpracowników, 
spokój, opanowanie, rozwagę oraz duże zaangażowanie w bieżącą pracę. Zwrócił 
też uwagę na to, że kandydatka wykazuje wysokie predyspozycje osobowościowe 
do wykonywania zawodu sędziego. SSO G. Ł. stwierdziła, że wyniki pracy 
kandydatki, w szczególności zakres posiadanej przez nią wiedzy, umiejętność 
stosowania jej w praktyce, a także zaangażowanie w wykonywaną pracę oraz 
umiejętność jej organizacji dają podstawę do powołania jej na stanowisko sędziego. 
Kolegium Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2011 r. wyraziło 
na temat kandydatki opinię jednogłośnie pozytywną. Zgromadzenie ogólne Sędziów 
Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. oddało na 
powyższą kandydaturę 19 głosów „za”, 13 głosów „przeciw”, przy braku głosów 
„wstrzymujących się”. Minister Sprawiedliwości pozytywnie ocenił powyższą 

 
 
4 
kandydaturę. Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa postanowił nie 
rekomendować Krajowej Radzie Sądownictwa K. C. 
 
I. T. ukończyła studia prawnicze w 2004 r. z oceną bardzo dobrą. Po odbyciu 
aplikacji sądowej we wrześniu 2007 r. złożyła egzamin sędziowski, uzyskując 
ocenę dobrą. Od 19 maja 2004 r. do 23 października 2006 r. pracowała w 
sekretariacie Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w M.  Od 1 sierpnia 
2008 r. pracuje w Sądzie Rejonowym w M. w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich i 
Wydziale Cywilnym, a od 7 grudnia 2009 r. w Wydziale Pracy. Praca I. T. została 
oceniona przez wizytator ds. z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych 
SSO A. B., która stwierdziła, że kandydatka posiada szeroki zakres wiedzy 
prawniczej, znajomość przepisów prawa materialnego oraz procesowego, 
doświadczenie zawodowe i życiowe, umiejętność posługiwania się językiem 
prawniczym oraz, że potrafi dokonywać oceny, jest osobą bardzo pracowitą i 
dobrze organizuje sobie pracę. Odznacza się wysoką kulturą osobistą, 
terminowością oraz samodzielnością. Kolegium Sądu Okręgowego w T. na 
posiedzeniu w dniu 22 lutego 2011 r. wyraziło na temat kandydatki opinię 
jednogłośnie pozytywną. Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Okręgowego w T. 
na posiedzeniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. oddało na powyższą kandydaturę 17 
głosów „za”, 15 głosów „przeciw”, przy braku głosów „wstrzymujących się”. Minister 
Sprawiedliwości pozytywnie ocenił powyższą kandydaturę. Zespół członków 
Krajowej Rady Sądownictwa postanowił nie rekomendować Krajowej Radzie 
Sądownictwa I. T. 
M. W. ukończyła studia prawnicze w 2003 r. z oceną bardzo dobrą. Po 
odbyciu aplikacji sądowej we wrześniu 2006 r. złożyła egzamin sędziowski, 
uzyskując ocenę bardzo dobrą. W okresie od 15 maja 2006 r. do 28 lutego 2007 r. 
była zatrudniona na stanowisku asystenta sędziego w Sądzie Rejonowym w M. Z 
dniem 1 marca 2007 r. została mianowana na stanowisko referendarza sądowego 
w Sądzie Rejonowym w M. Początkowo rozpatrywała sprawy w postępowaniu 
wieczystoksięgowym w Sądzie Rejonowym w M. a z dniem 16 maja 2007 r. została 
przeniesiona do Sądu Rejonowego w T., gdzie orzekała w Wydziale Grodzkim oraz 
Wydziale Ksiąg Wieczystych w ½ obciążenia. Od 1 września 2008 r. orzeka w 
Wydziale Ksiąg Wieczystych w ramach pełnego etatu. Praca M. W. na stanowisku 

 
 
5 
referendarza sądowego została oceniona przez SSO G. K. oraz wizytator ds. 
cywilnych SSO M. S., którzy stwierdzili, że kandydatka spełnia wszystkie 
wymagania formalne niezbędne do ubiegania się o powołanie na stanowisko 
sędziego sądu rejonowego. Jest to osoba dokładna, sumienna i zdyscyplinowana o 
wysokim poziomie kultury osobistej. Nie ma problemów z samodzielnym 
podejmowaniem decyzji. Kolegium Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 
22 lutego 2011 r. wyraziło na temat kandydatki opinię jednogłośnie pozytywną. 
Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Okręgowego w T. na posiedzeniu w dniu 12 
kwietnia 2011 r. oddało na powyższą kandydaturę 7 głosów „za”, 25 głosów 
„przeciw”, przy braku głosów „wstrzymujących się”. Minister Sprawiedliwości 
pozytywnie ocenił powyższą kandydaturę. Zespół członków Krajowej Rady 
Sądownictwa postanowił nie rekomendować Krajowej Radzie Sądownictwa M. W. 
W uzasadnieniu uchwały przedstawiono, że Krajowa Rada Sądownictwa podjęła 
uchwałę, kierując się przyjętą przez Zespół członków KRS listą rekomendacji, 
uwzględniającą przede wszystkim ocenę kwalifikacji kandydatów i kryteria 
wyrażone w art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Krajowa 
Rada Sądownictwa uznała, że najlepszą kandydatką spośród wszystkich osób 
ubiegających się o wolne stanowisko sędziowskie, jest E. O. Za tą kandydaturą 
przemawia najwyższe poparcie środowiska sędziowskiego. Kandydatka uzyskała 
również poparcie Prezesa Sądu Rejonowego w M., bardzo pozytywne opinie 
sędziego wizytatora oraz sędziów współpracujących z nią w Sądzie Rejonowym w 
M. Podkreślono, że większość spraw przygotowywanych przez kandydatkę 
cechowała się dużym stopniem skomplikowania zarówno pod względem 
faktycznym, jak i prawnym. Sporządzając projekty uzasadnień wykazywała się dużą 
znajomością przepisów prawa karnego materialnego i procesowego, a także 
orzecznictwa Sądu Najwyższego, sądów apelacyjnych oraz literatury prawniczej. 
Kandydatka 
bierze 
bardzo 
aktywny 
udział 
we 
wszystkich 
szkoleniach 
organizowanych przez Sąd Okręgowy w T. przeznaczonych dla asystentów 
sędziego, a także odbyła szkolenie w J. organizowane dla asystentów sędziów 
orzekających w wydziałach karnych, stale podnosząc swoje kwalifikacje zawodowe. 
Zwrócono także uwagę na fakt, że kandydatka kilkakrotnie opracowywała tabele i 
wykazy spraw nie zakończonych w okresie jednego roku od daty ich wpływu w 

 
 
6 
Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w M., a także redagowała pisma stanowiące 
odpowiedzi na skargi i wnioski wpływające do Oddziału Administracyjnego Sądu 
Rejonowego w M. Studia prawnicze ukończyła z oceną bardzo dobrą a egzamin 
sędziowski złożyła z oceną dobrą plus. Dotychczasowe przygotowanie kandydatki, 
zdaniem Krajowej Rady Sądownictwa, przemawia za powyższą kandydaturą, gdyż 
pozostali kandydaci nie uzyskali tak wysokich ocen kwalifikacji zawodowych ani 
takiego poparcia środowiska. 
Powyżej przedstawione okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu 
Krajowej Rady Sądownictwa w dniu … 2011 r. na E. O. oddano 17 głosów „za”, 
udzielając jej jednogłośnego poparcia. Na K. C. nie oddano głosów „za”, oddano 2 
głosy „przeciw” i 13 głosów „wstrzymujących się”; na I. T. nie oddano głosów „za”, 
oddano 2 głosy „przeciw” przy 15 głosach „wstrzymujących się”; na M. W. nie 
oddano głosów „za”, oddano 4 głosy „przeciw” przy 13 głosach „wstrzymujących 
się” – w rezultacie trzy ostatnie kandydatki nie uzyskały wymaganej bezwzględnej 
większości głosów. 
 
Odwołania od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa złożyły trzy osoby 
których KRS postanowiła nie przedstawiać Prezydentowi RP (Dz.U. Nr 126, poz. 
714 ze zm.). K. C. odwołała się w zakresie, w jakim Krajowa Rada Sądownictwa 
postanowiła przedstawić E. O. natomiast nie przedstawiać Prezydentowi RP 
odwołującej się. 
 
Zarzuciła zaskarżonej uchwale sprzeczność z przepisem art. 35 ust. 2 pkt 1 i 
2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa przez błędne 
zastosowanie kryteriów, jakimi Krajowa Rada Sądownictwa kierowała się przy 
wyborze najlepszego kandydata na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie 
Rejonowym w M. przez: - oparcie dokonanego wyboru na kryterium najwyższego 
poparcia środowiska sędziowskiego ze wszystkich zgłoszonych kandydatów 
wyrażającego się w wyniku głosowania na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Sądu 
Okręgowego w T.; - niewłaściwe zastosowanie kryteriów oceny kwalifikacji 
kandydatki i niewłaściwą ocenę kwalifikacji zawodowych odwołującej się przez 
pominięcie: bardzo pozytywnej opinii sędziego wizytatora, bardzo dobrej oceny 
uzyskanej z egzaminu sędziowskiego, doświadczenia zawodowego dłuższego 
stażem i polegającego na samodzielnej pracy orzeczniczej, rekomendacji Prezesa 

 
 
7 
Sądu Rejonowego w K. oraz rekomendacji byłego przewodniczącego Wydziału 
Ksiąg Wieczystych a obecnego przewodniczącego Wydziału Cywilnego Sądu 
Rejonowego w K. SSR J. C. Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej 
uchwały w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa 
do ponownego rozpoznania. 
 
W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego 
oddalenie. 
I. T. zaskarżyła uchwałę KRS w całości; zarzuciła naruszenie przepisów 
prawa procesowego: 
 
a) art. 33 ust. 1 w związku z art. 33 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa przez odstąpienie od wszechstronnego rozważenia 
okoliczności sprawy i jej rozpatrzenie w sytuacji braku oceny pracy 
kandydatki przez wizytatora ds. rodzinnych i wizytatora ds. cywilnych 
oraz braku uzupełnienia materiałów sprawy w tym zakresie, co mogło 
mieć istotny wpływ na jej wynik z uwagi na brak pełnej, kompleksowej 
oceny kwalifikacji kandydatki, jak również nie wzięcia pod uwagę 
doświadczenia 
zawodowego 
kandydatki 
oraz 
okoliczności 
wyróżniających ją spośród innych kandydatów; 
b) art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa przez 
niewłaściwe 
zastosowanie 
kryteriów 
wyboru 
kandydata 
rekomendowanego na urząd sędziego z uwagi na nadanie prymatu 
opiniom przełożonych oraz ocenie zgromadzenia ogólnego sędziów, 
w sytuacji kiedy kryteria te określone przez Radę „poparciem 
środowiska sędziowskiego” są kryteriami pomocniczymi w stosunku 
do oceny kwalifikacji kandydata, jak również dokonanie oceny 
kwalifikacji tego kandydata przez dwóch sędziów, a mianowicie 
wizytatora ds. karnych SSO M. S. oraz SSO w SR M. R., 
orzekającego w Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w M., który był 
bezpośrednim przełożonym kandydata, co mogło mieć istotny wpływ 
na wynik sprawy. 
 

 
 
8 
Odwołująca zarzuciła także naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 
60 Konstytucji RP przez zastosowanie niejednolitych i dyskryminujących procedur 
oceny kwalifikacji i pracy kandydatów, a mianowicie dokonanie oceny kwalifikacji 
kandydatki odwołującej się, pracującej na stanowisku asystenta sędziego 
jednocześnie w wydziałach: cywilnym, pracy oraz rodzinnym i nieletnich przez 
wizytatora ds. pracy i ubezpieczeń społecznych w sytuacji, gdy ocena kwalifikacji 
kandydatów pracujących na stanowiskach referendarzy sądowych jednocześnie w 
wydziałach cywilnych i ksiąg wieczystych opierała się na ocenie pracy 
sporządzonej przez dwóch wizytatorów tj. ds. cywilnych i ksiąg wieczystych, jak 
również dokonanie kwalifikacji kandydata rekomendowanego na urząd sędziego – 
asystenta sędziego pracującego w jednym wydziale – wydziale karnym przez 
dwóch sędziów orzekających w wydziałach karnych. 
Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i 
przekazanie 
sprawy 
do 
ponownego 
rozpatrzenia 
przez 
Krajową 
Radę 
Sądownictwa. 
W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego 
oddalenie. 
M. W. zaskarżyła przedmiotową uchwałę w zakresie, w jakim Krajowa Rada 
Sądownictwa 
postanowiła 
przedstawić 
E. 
O. 
natomiast 
nie 
przedstawić 
Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku 
sędziego Sądu Rejonowego M. W. Odwołująca się zarzuciła zaskarżonej uchwale 
sprzeczność z art. 35 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa przez 
nieuwzględnienie większego doświadczenia zawodowego odwołującej się, a także 
osiągnięcia przez nią lepszej oceny z egzaminu sędziowskiego. Odwołująca się 
wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części i przekazanie 
sprawy do ponownego rozpoznania Krajowej Radzie Sadownictwa. 
W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o jego 
oddalenie. 
W odpowiedzi na odwołania E. O. wniosła: - odnośnie odwołania 
wniesionego przez K. C. – o oddalenie odwołania jako nieuzasadnionego; - 
odnośnie odwołania wniesionego przez I. T.: o odrzucenie odwołania w części 
wykraczającej poza zakres rozstrzygnięcia zawarty w pkt 1 i pkt 19 zaskarżonej 

 
 
9 
uchwały, wobec faktu, że uchwała stała się prawomocna w części obejmującej 
rozstrzygnięcia o nieprzedstawieniu wniosku o powołanie do pełnienia urzędu 
sędziego tych uczestników postępowania, którzy nie wnieśli odwołania oraz 
oczywistego braku interesu prawnego w zaskarżeniu rozstrzygnięcia dotyczącego 
pozostałych odwołujących się kandydatek zawartego w pkt 7 i pkt 19 zaskarżonej 
uchwały; o oddalenie odwołania w pozostałym zakresie jako nieuzasadnionego; - 
odnośnie odwołania wniesionego przez M. W.: o odrzucenie odwołania jako 
niespełniającego wymagań określonych w art. 3984 § 2 k.p.c. w związku z art. 44 
ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa (wobec braku wniosku o przyjęcie 
odwołania do rozpoznania i jego uzasadnienia); w wypadku uzupełnienia przez 
odwołującą się kandydatkę wskazanego braku w terminie – o oddalenie odwołania 
jako nieuzasadnionego. 
 
  
Sąd Najwyższy zważył co następuje:  
 
Stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie 
Sądownictwa uczestnik postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa może 
odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady z 
prawem. Rozpoznanie odwołania następuje przy zastosowaniu przepisów Kodeksu 
postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej (art. 44 ust. 3 tej ustawy). 
Określenie sprzeczności uchwały Rady z prawem, która może stanowić 
podstawę jej weryfikacji przez Sąd Najwyższy powinno – najogólniej rzecz biorąc – 
uwzględniać dwa aspekty. Pierwszy dotyczy konstytucyjnie (art. 186 i 187 
Konstytucji RP) i ustawowo (por. w szczególności art. 3 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa) określonej kompetencji Krajowej Rady Sądownictwa, że do 
kompetencji Rady należy między innymi rozpatrywanie i ocena kandydatów do 
pełnienia urzędu na stanowiskach sędziowskich w sądach powszechnych. Jest to 
kompetencja należąca wyłącznie do Krajowej Rady Sądownictwa, której Rada nie 
traci ze względu na przewidziany tryb odwoławczy od jej uchwał, a z kolei 
rozpatrując odwołanie Sąd Najwyższy nie przejmuje kompetencji i związanej z nią 
odpowiedzialności za przedstawienie Prezydentowi RP wniosków o powołanie 
sędziów. Drugi aspekt, zresztą ściśle uzależniony od pierwszego, wiąże się z 

 
 
10
zasadami postępowania przed Sądem Najwyższym, według reguł postępowania 
kasacyjnego. W postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego bo 
wyjaśnienie istotnych okoliczności już zostało zakończone w postępowaniu przed 
Radą (por. art. 39813 § 2 k.p.c.). Zarzucona w odwołaniu sprzeczność z prawem 
odnosi się – jak wynika to wprost z art. 44 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa – do uchwały Rady. Ponieważ chodzi o sprzeczność z prawem 
uchwały Rady, to jeżeli zarzucona sprzeczność odnosiłaby się do przepisów 
postępowania (por. druga podstawa skargi kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) to 
powinna wskazać tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na zawarte 
w uchwale Rady rozstrzygnięcie. Jeżeli zaś chodzi o sprzeczność z prawem 
materialnym, polegającą – jak to wynika z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. – na błędnej 
wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu, to odwołanie powinno wskazywać 
przepis (przepisy), który rozstrzygnięcie uchwały Rady narusza. 
 
Rozpatrzenie według powyższych założeń wszystkich zarzutów każdego z 
trzech odwołań od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia … 2012 r. nie 
ujawniło sprzeczności z prawem zaskarżonej uchwały Rady. 
 
W każdym z rozpatrywanych w sprawie odwołań zarzucono naruszenie art. 
35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa przez nadmierne – zdaniem 
odwołujących się – dowartościowanie „poparcia środowiska sędziowskiego” 
kosztem kryteriów, które bezpośrednio dotyczą kwalifikacji kandydata na 
stanowisko sędziego. Zarówno w takim uogólnionym ujęciu jak w przedstawionej w 
poszczególnych odwołaniach argumentacji szczegółowej, odwołujące się nie 
wykazały sprzeczności zaskarżonej uchwały z prawem. 
 
Ponieważ w odwołaniach sugeruje się jakąś drugorzędność kryterium 
„poparcia środowiska sędziowskiego” tak w odniesieniu do regulacji prawnej (treść 
przepisu) jak i w odniesieniu do skonkretyzowanego w zaskarżonej uchwale 
zastosowania normy prawa materialnego należało rozważyć obie te kwestie. 
 
Nie ma przekonujących racji teza odwołujących się oparta wyłącznie na 
kolejności wymienionych w art. 35 ust. 2 ustawy okoliczności ze stwierdzeniem, że 
skoro „ocenę właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów”, wymieniono na końcu 
przepisu, to znaczy iż jest to okoliczność „ostatniego rzędu”, najmniej ze wszystkich 
innych wymienionych w przepisie okoliczności – istotna. Tymczasem wymienione w 

 
 
11
dwóch punktach art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa okoliczności 
nie zostały dookreślone jakimkolwiek zwrotem uzasadniającym ich hierarchizację 
czy wzajemne wartościowanie. Wyodrębnienie w osobnym punkcie (2) opinii 
kolegium właściwego sądu oraz oceny właściwego zgromadzenia ogólnego 
sędziów, nie wskazuje na jakąś deprecjację tej opinii i tej oceny w porównaniu z 
doświadczeniem 
zawodowym, 
opiniami 
przełożonych, 
rekomendacjami, 
publikacjami i innymi dokumentami dołączonymi do karty zgłoszenia – o których 
mowa w pkt 1 art. 35 ust. 2 ustawy. Porównanie obu zespołów okoliczności 
wskazuje wyłącznie na zabieg z zakresu redakcji (techniki legislacyjnej) polegający 
na specjalnym (w pkt 2) wyodrębnieniu okoliczności wynikających z przewidzianych 
w ustawie - Prawo o ustroju sądów powszechnych czynności postępowania w 
sprawie 
kandydowania 
na 
wolne 
stanowisko 
sędziowskie, 
postępowania 
poprzedzającego przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa. Chodzi 
mianowicie o uregulowania tej procedury w art. 57 i art. 58 ustawy z dnia 27 lipca 
2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), w 
szczególności procedowanie przed właściwym kolegium sądu (art. 57 § 3) i przed 
zgromadzeniem ogólnym sędziów (art. 58 § 2 i § 3). 
 
Jedyną natomiast okolicznością wyróżnioną w art. 35 ust. 2 ustawy o 
Krajowej Radzie Sądownictwa jest „ocena kwalifikacji kandydatów”, w stosunku do 
której ustawa zawiera zwroty wartościujące („Przy ustalaniu kandydatów na liście 
zespół kieruje się przede wszystkim – oceną kwalifikacji kandydatów, a ponadto 
uwzględnia:”). 
 
Zwrócić przy tym trzeba uwagę na to, że wskazany w odwołaniach przepis 
bezpośrednio dotyczy postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez zespół, 
którego zadaniem jest przygotowanie sprawy do rozpatrzenia i oceny na 
posiedzeniu Rady (por. art. 34 i art. 35 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa). Czynności postępowania przed zespołem, który „opracowuje listę 
rekomendowanych kandydatów”, stanowią zatem tylko element konstrukcji 
postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa, które kończy uchwała Rady. 
Stosownie zaś do art. 33 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa Rada 
podejmuje uchwały po wszechstronnym rozważeniu sprawy, na podstawie 
udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych 

 
 
12
osób, jeżeli zostały złożone. Ostatecznie zatem rozstrzygnięcie należy do Rady „po 
wszechstronnym rozważeniu sprawy”, w którego zakresie powinno znaleźć się 
także uwzględnienie okoliczności, o których mowa w art. 35 ust. 2 ustawy o 
Krajowej Radzie Sądownictwa. 
Przechodząc do kwestii subsumcyjnej Sąd Najwyższy nie stwierdził 
zarzuconego naruszenia art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, 
gdyż z uzasadnienia uchwały wynika, iż Rada bez naruszenia obowiązku 
wszechstronnego 
rozważania 
sprawy 
uwzględniła 
kwalifikacje 
kandydatów 
„konkurujących ze sobą” do jednego wolnego stanowiska sędziowskiego, a wśród 
podlegających rozważeniu okoliczności, miała także na uwadze „ocenę właściwego 
zgromadzenia ogólnego sędziów”. Wprawdzie w uzasadnieniu uchwały można 
dopatrzyć się, jak to czynią odwołujące się, jakiegoś zaakcentowania znaczenia 
„oceny właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów” jednakże z całości 
przedstawionej oceny wynika, że ów akcent nie łączy się z jakimkolwiek 
pomniejszeniem znaczenia „kwalifikacji kandydatów”, a jest raczej ich dopełnieniem 
w analizie wszystkich innych okoliczności, w tym nieznacznych tylko odróżnień w 
przymiotach kwalifikacyjnych kandydatów takich jak np. uzyskanie oceny bardzo 
dobrej albo dobrej plus na egzaminie sędziowskim. Wysunięte w odwołaniach 
zastrzeżenia, stanowią próbę przedstawienia innych ocen wielu zazębiających się 
ze sobą okoliczności. Nie są one zasadne, gdyż ocena Krajowej Rady 
Sądownictwa została podjęta na podstawie i w ramach należącej do niej 
kompetencji. 
Niezasadne są także pozostałe zarzuty odwołania I. T. Bezpodstawnie 
odwołująca się uważa, że Krajowa Rada Sądownictwa, chociaż rozpatrzyła całą 
udostępnioną dokumentację, to powinna ponadto uzyskać jeszcze dalsze opinie 
wizytatorów w zakresie pracy odwołującej się w wydziałach cywilnym oraz 
rodzinnym i nieletnich Sądu Rejonowego w M. Być może opinie takie byłyby 
przydatne gdyby z opinii już przez kandydatkę uzyskanej wynikała negatywna 
ocena. Taka kandydatka miałaby wówczas „interes procesowy” w przedstawieniu 
dowodu, iż w innej niż dotychczas oceniona, jej pracy sytuacja przedstawia się 
inaczej. W tym wypadku tak jednak nie jest skoro odwołująca się podkreśla, że 
według opinii wizytatora uwzględnionej przez Krajową Radę Sądownictwa została 

 
 
13
oceniona „bardzo pozytywnie” a ponadto wskazuje się w niej także na pracę 
odwołującej się w innych wydziałach Sądu Rejonowego. Nie można zatem uznać, 
że spod oceny Krajowej Rady Sądownictwa „umknął” jakiś istotny element tej 
oceny. Bezpodstawny jest w tym kontekście zarzut dyskryminacyjnego naruszenia 
art. 60 Konstytucji RP, tym bardziej, że owej dyskryminacji dopatruje się odwołująca 
ze względu na szersze opracowanie opiniami wizytatorów pracy referendarzy 
sądowych, a więc kandydatów zajmujących inne stanowisko niż odwołująca się 
(asystent sędziego), a przy tym stanowisko, które nie zostało „wyróżnione” w 
zaskarżonej uchwale, której kwestionowane w odwołaniu rozstrzygnięcie o 
przedstawieniu Prezydentowi RP odnosi się do kandydatki, będącej tak jak 
odwołująca się I. T., asystentką sędziego. 
Z powyższych przyczyn wobec braku wykazania w odwołaniach naruszenia 
przez Krajową Radę Sądownictwa prawa Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 
39814 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.