III KRS 8/05

Sygn. akt III KRS 8/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 8 lutego 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wasilewski (przewodniczący) 
SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca) 
SSN Barbara Wagner 
 
Protokolant Edyta Jastrzębska 
 
w sprawie z odwołania G. G. 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 11 października 2000 r., Nr 
130/2000 i z dnia 12 grudnia 2000 r.,   
w przedmiocie stwierdzenia okoliczności powodujących utratę uprawnień 
wynikających z sędziowskiego stanu spoczynku 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 8 lutego 2006 r., 
 
odrzuca odwołanie. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
 
 
Uchwałą z 11 października 2000 r. utrzymaną w mocy uchwałą z 12 grudnia 
2000 r. Krajowa Rada Sądownictwa stwierdziła w stosunku do sędziego w stanie 
spoczynku G. G. okoliczności wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 
grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz 
niektórych innych ustaw (Dz.U. z 1998 r. Nr 98, poz. 607) powodujące utratę prawa 
do stanu spoczynku i uposażenia w stanie spoczynku. 
 
Pismem z 8 maja 2003 r. G. G. wystąpił o stwierdzenie nieważności obydwu 
powyższych uchwał na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzucił obydwu 

 
 
2 
uchwałom rażące naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 wskazanej ustawy polegające na 
bezzasadnym przyjęciu, że kierowany przez niego na przełomie lat 1955-1956 
wydział był wyspecjalizowaną komórką organizacyjną stosującą represje za 
działalność niepodległościową. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu 
Administracyjnego w Warszawie z 10 września 2001 r. (II SA 2151/00) wydany – 
jak twierdził - w sprawie o identycznym stanie faktycznym i prawnym. 
Uchwałą z 16 października 2003 r. Krajowa Rada Sądownictwa, po rozpo-
znaniu wniosku G. G. o stwierdzenie nieważności uchwał z 11 października 2000 r. 
i z 12 grudnia 2000 r., na podstawie § 22 rozporządzenia Prezydenta 
Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego trybu 
działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz. U. Nr 
152, poz. 1725) w związku z art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej 
Radzie Sądownictwa (Dz. U. Nr 100, poz. 1082), umorzyła postępowanie. 
Uzasadniając 
umorzenie 
postępowania Krajowa 
Rada 
Sądownictwa 
stwierdziła, iż brak jest podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. 
Stosownie do art. 12 ust. 5 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa w 
postępowaniu przed Radą nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania 
administracyjnego. Postępowanie przed Radą jest  kompleksowo uregulowane w 
ustawie 
i 
wydanym 
z 
jej 
upoważnienia 
rozporządzeniu 
wykonawczym. 
Obowiązująca ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa nie zawiera przepisu 
wyłączającego jej stosowanie do stanów faktycznych sprzed jej wejścia w życie (1 
października 2001 r.).  Ponadto KRS wskazała, że wyrok Naczelnego Sądu 
Administracyjnego,  na który powoływał się wnioskodawca został w trybie rewizji 
nadzwyczajnej uchylony, a skarga od uchwały Rady oddalona. W wyroku z 22 
listopada 2002 r., III RN 59/02, Sąd Najwyższy stwierdził, że wydziały IV przy 
sądach wojewódzkich były wyspecjalizowanymi komórkami organizacyjnymi 
stosującymi represje między innymi za działalność polityczną i niepodległościową.  
 
Od powyższej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa odwołał się G. G. 
wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa w celu 
przesłania jej właściwemu organowi administracyjnemu wyższego stopnia do 
załatwienia bądź o przekazanie bezpośrednio sprawy temu organowi. 

 
 
3 
 
Odwołujący podniósł, iż kierując się założeniem, że przepisy Kodeksu postę-
powania administracyjnego, pod rządem których były wydane uchwały Krajowej 
Rady Sądownictwa o pozbawieniu go prawa do stanu spoczynku i uposażenia, mają 
nadal zastosowanie, mimo wejścia w życie nowej ustawy o Krajowej Radzie Sądow-
nictwa, świadomie skierował wniosek o stwierdzenie nieważności do KRS, by wywo-
łać efekt informacyjny. Sądził bowiem i liczył na to, że KRS uzna swoją 
niewłaściwość i przekaże wniosek do rozpoznania organowi administracyjnemu 
wyższego stopnia jako właściwemu, w myśl artykułu 157 § 1 k.p.a. Odwołujący 
twierdzi, że postąpił tak, bo nie był w stanie ustalić, jaki urząd lub instytucja jest 
organem wyższego stopnia nad Krajową Radą Sądownictwa (art. 17 § 3 k.p.a.). 
Zdaniem odwołującego się KRS nie była właściwa do wydania orzeczenia 
merytorycznego, co wynika, według niego, z powołanego przepisu art. 157 § 1 k.p.a. 
Miała jednak obowiązek wskazać mu organ wyższego stopnia, przed którym mają 
zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie 
odwołującego się, umorzenie postępowania w istocie rzeczy zamyka mu drogę do 
dalszych starań o uchylenie niesłusznych uchwał wydanych przez KRS, 
dotyczących pozbawienia go prawa do stanu spoczynku i materialnie godziwych 
warunków. Informacja, że Sąd Najwyższy uchylił wyrok Naczelnego Sądu 
Administracyjnego, który odwołujący przytoczył w swoim wniosku, nie ma istotnego 
znaczenia. Nie wnikając w zagadnienie, czy przed Krajową Radą Sądownictwa 
można stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do spraw 
rozpoznanych przed wejściem w życie obecnej ustawy o Krajowej Radzie 
Sądownictwa, Rada ta powinna wskazać organ wyższego stopnia, przed którym 
odwołujący mógłby dochodzić swoich praw. 
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2004 r., III KRS 2/04 Sąd Najwyższy 
odrzucił to odwołanie. 
Przedmiotem niniejszego postępowania przed Sądem Najwyższym jest 
odwołanie G. G. z dnia 20 grudnia 2005 r. od wymienionych na wstępie uchwał 
Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 11 października 2000 r. i z dnia 12 grudnia 2000 
r. 
 

 
 
4 
W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych uchwał i przekazanie 
sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania „bądź o 
zastosowanie właściwej wykładni prawnej w zakresie prawa materialnego i 
przywrócenie” (odwołującemu się) „ prawa do stanu spoczynku oraz wynikającego z 
niego uposażenia.” Skarżący zarzucił naruszenie  art. 6, art. 9, art. 10, art. 24 § 3, art. 
75 § 1, art. 105, art. 107 § 3, art. 147, art. 148 § 2, art. 149 § 1, art. 150 § 1 k. p. a. 
oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo o 
ustroju sądów powszechnych. 
  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
Kierując  zarzuty w odwołaniu z grudnia 2005 r., pod adresem zaskarżonych 
w ten sposób uchwał Krajowej Rady Sądownictwa, podjętych w październiku i 
grudniu 2000 r. G.G. nie wskazał podstawy prawnej takiego odwołania i 
właściwości Sądu Najwyższego do jego rozpoznania. Powołał się natomiast 
skarżący na art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy 
Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 607). Tymczasem w 
przepisie tym wyraźnie została określona właściwość sądu administracyjnego, że 
od decyzji Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach stwierdzenia okoliczności 
wymienionych w art. 1 pkt 1 – 4, a więc takich których dotyczą zaskarżone uchwały 
„zainteresowanym przysługuje skarga do sądu administracyjnego” 
Poza 
tym 
 
przepisem 
tak 
wyraźnie 
określającym 
właściwość 
sądu 
administracyjnego, odwołujący  nie wskazał jakichkolwiek podstaw prawnych 
właściwości do rozpoznania takich samych spraw przez Sąd Najwyższy. Nie ma 
podstaw prawnych dla właściwości Sądu Najwyższego, ani we wskazanych 
przepisach określających wprost postępowanie odwoławcze w  przedmiotowych 
sprawach ani w przepisach ustrojowych. 
 
Sąd Najwyższy przedstawił już takie stanowisko w powołanym wyżej 
postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004 r., III KRS 2/04, odrzucającym odwołanie. 
 
Z powyższych przyczyn wobec niedopuszczalności odwołania do Sądu 
Najwyższego od wskazanych uchwał Krajowej Rady Sądownictwa  - odwołanie G. 

 
 
5 
G. podlegało odrzuceniu bez merytorycznego rozpoznania podniesionych w nim 
zarzutów.