III KRS 3/14

Sygn. akt III KRS 3/14 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 11 marca 2014 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) 
SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) 
SSA Agata Pyjas-Luty 
 
w sprawie z odwołania K. B.-Z. 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr […] z dnia 12 września 2013 r. 
i 8 października 2013 r. w przedmiocie nieprzedstawienia wniosku o powołanie 
do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Ś., 
ogłoszonym w Monitorze Polskim z 2013 r., poz. 155, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 marca 2014 r., 
 
 
oddala odwołanie. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą nr […] z dnia 12 września 
i 8 października 2013 r., działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 41 ustawy 
z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2011 r., Nr 126, 

 
 
2 
poz. 714 ze zm.; zwana dalej „ustawą o KRS”), postanowiła nie przedstawiać 
Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia 
urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Ś.: K. M. B.-Z. – 
radcy prawnego, J. T. B. – asystenta sędziego Sądu Okręgowego w B., P. B. – 
referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w B., B. Z. D. – asystenta sędziego 
Sądu Rejonowego w B., K. D. G. – radcy prawnego, N. K. G.-P. – referendarza 
sądowego w Sądzie Rejonowym w B., M. H. – referendarza sądowego w Sądzie 
Rejonowym w M., A. K. – referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Ś., 
M. M. – asystenta sędziego w Sądzie Rejonowym w B., B. J. M.-O. – referendarza 
sądowego w Sądzie Rejonowym w B., W. M. N. – referendarza sądowego w Sądzie 
Rejonowym w B., E. B. S. – prokuratora Prokuratury Rejonowej w G., A. K. S. – 
adwokata, M. G. T. – prokuratora Prokuratury Rejonowej w G., W. J. W. – 
asystenta sędziego w Sądzie Okręgowym w B., M. W. – asystenta sędziego 
w Sądzie Okręgowym w B., D. K. W.-S. – asystenta sędziego w Sądzie Okręgowym 
w B. oraz G. P. W. – asystenta sędziego w Sądzie Okręgowym w P.. 
W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż na jedno wolne stanowisko sędziego 
w Sądzie Rejonowym w Ś., ogłoszone w Monitorze Polskim z dnia 14 marca 
2013 r., poz. 155, zgłosiło się osiemnastu wymienionych powyżej kandydatów. 
Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa ocenił, że zebrane materiały nie są 
wystarczające do zajęcia stanowiska w sprawie i wystąpił do Krajowej Rady 
Sądownictwa z wnioskiem o zaproszenie w dniu 12 września 2013 r. na rozmowy 
w trybie wideokonferencji wytypowanych kandydatów: radcę prawnego K. D. G., 
referendarza A. K. asystenta sędziego M. M., prokuratora E. B. S., 
adwokata A. K. S. oraz prokuratora M. G. T., a także Prezesa Sądu Okręgowego 
w B.. Zespół przy wyborze na rozmowy wskazanych kandydatów przyjął, 
jako kryterium, najwyższe poparcie środowiska sędziowskiego, samodzielne 
wykonywanie zawodu prawniczego z praktyką karnistyczną oraz wytypował osobę 
wykonującą zawód radcy prawnego z najwyższym poparciem. W dniu 12 września 
2013 r. Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa przeprowadził rozmowy 
z zaproszonymi 
kandydatami. 
Stawił 
się 
przedstawiciel 
Naczelnej 
Rady 
Adwokackiej oraz przedstawiciel Krajowej Rady Radców Prawnych. W posiedzeniu 
Zespołu 
nie 
uczestniczył 
przedstawiciel 
Krajowej 
Rady 
Prokuratury. 

 
 
3 
Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa ocenił, że zebrane materiały są 
wystarczające do zajęcia stanowiska w sprawie i po naradzie postanowił 
jednogłośnie (4 głosy „za”) rekomendować Krajowej Radzie Sądownictwa 
kandydaturę prokuratora E. B. S. na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Ś.. 
W uzasadnieniu stanowiska Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa wskazał, 
że z rozmowy z Prezesem Sądu Okręgowego w B. wynika, iż etat sędziego 
w Sądzie Rejonowym w Ś. przewidziany jest w Wydziale Karnym. W ocenie 
Zespołu, w obecnym postępowaniu konkursowym najwyższe kwalifikacje do objęcia 
tego stanowiska ma prokurator E. B. S., co wynika z jego stażu pracy, jak i bardzo 
dobrej oceny kwalifikacyjnej. Kandydatura ta wprawdzie nie uzyskała poparcia 
środowiska sędziowskiego, jednak zdaniem Prezesa Sądu Okręgowego w B., 
wynika to z braku zaufania środowiska sędziowskiego do osób z innych zawodów 
prawniczych, które często nie sprawdzają się po powołaniu na stanowisko 
sędziego. Na posiedzeniu Zespołu członków Rady Prezes Sądu Okręgowego 
poparła tych kandydatów, którzy uzyskali najwyższe poparcie Kolegium Sądu 
Okręgowego w B. i Zgromadzenia Ogólnego Sędziów – A. K. i M. M.. 
Zespół stwierdził jednak, że mają oni znacząco mniejsze doświadczenie 
zawodowe, w tym w szczególności związane ze stosowaniem prawa karnego. 
Rekomendowany przez Zespół członków Krajowej Rady Sądownictwa 
kandydat w osobie prokuratora E. B. S. nie uzyskał aprobaty Rady. 
Podczas pierwszego głosowania Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 12 września 
2013 r. na kandydata oddano - 8 głosów „za”, 1 głos „przeciw” i 8 głosów 
„wstrzymujących się”, w rezultacie czego nie uzyskał on wymaganej bezwzględnej 
większości głosów. Także pozostali kandydaci nie uzyskali - w tym głosowaniu - 
wymaganej bezwzględnej większości głosów. Na kandydaturę: K. M. B.-Z. oddano 
0 głosów „za”, 4 głosy „przeciw” i 13 głosów „wstrzymujących się”, J. T. B. oddano 
0 głosów „za”, 1 głos „przeciw” i 16 głosów „wstrzymujących się”, P. B. oddano 
0 głosów „za”, 
0 głosów „przeciw” 
i 17 głosów „wstrzymujących 
się”, 
B. Z. D. oddano 
0 
głosów 
„za”, 
0 
głosów 
„przeciw” 
i 
17 
głosów 
„wstrzymujących się”, K. D. G. oddano 0 głosów „za”, 0 głosów „przeciw” 
i 17 głosów „wstrzymujących się”, N. K. G.-P. oddano 0 głosów „za”, 0 głosów 
„przeciw” i 17 głosów „wstrzymujących się”, Pana M. H. oddano 0 głosów „za”, 

 
 
4 
0 głosów „przeciw” i 17 głosów „wstrzymujących się”, A. K. oddano 1 głos „za”, 
0 głosów „przeciw” i 16 głosów „wstrzymujących się”, M. M. oddano 5 głosów „za”, 
3 głosy „przeciw” i 6 głosów „wstrzymujących się”, B. J. M.-O. oddano 0 głosów 
„za”, 0 głosów „przeciw” i 17 głosów „wstrzymujących się”, W. M. N. oddano 
0 głosów „za”, 
0 głosów „przeciw” 
i 17 głosów „wstrzymujących 
się”, 
A. K. S. oddano 0 głosów „za”, 1 głos „przeciw” i 16 głosów „wstrzymujących się”, 
M. G. T. oddano 0 głosów „za”, 1 głos „przeciw” i 16 głosów „wstrzymujących się”, 
W. J. W. oddano 0 głosów „za”, 0 głosów „przeciw” i 17 głosów 
„wstrzymujących się”, M. W. oddano 0 głosów „za”, 0 głosów „przeciw” i 17 głosów 
„wstrzymujących się”, D. K. W.-S. oddano 1 głos „za”, 0 głosów „przeciw” 
i 16 głosów „wstrzymujących się”, G. P. W. oddano 0 głosów „za”, 0 głosów 
„przeciw” i 17 głosów „wstrzymujących się”. 
W związku z tym, że w pierwszym głosowaniu żaden z kandydatów 
nie uzyskał wymaganej bezwzględnej większości głosów, Rada postanowiła 
przed drugim głosowaniem dotyczącym kandydatów na wolne stanowisko sędziego 
w Sądzie Rejonowym w Ś. przeprowadzić rozmowy z tymi, którzy uzyskali 
największą liczbę głosów, tj. z E. B. S. i M. M.. Podczas posiedzenia Krajowej Rady 
Sądownictwa w dniu 8 października 2013 r. wysłuchano zaproszonych kandydatów, 
po czym w drugim głosowaniu, przeprowadzonym na podstawie § 12 ust. 3 pkt 1) 
Regulaminu szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa (Uchwała 
KRS z dnia 22 lipca 2011 r., M.P. Nr 72, poz. 712), kandydaci ci  także nie uzyskali 
wymaganej bezwzględnej większości głosów. 
Prokurator E. B. S. w 1997 r. ukończył wyższe studia prawnicze, uzyskując 
tytuł magistra prawa z ogólną oceną bardzo dobrą. Po odbyciu aplikacji 
prokuratorskiej, we wrześniu 1999 r. złożył egzamin prokuratorski z łącznym 
wynikiem dobrym. Z dniem 1 listopada 1999 r. został mianowany asesorem 
Prokuratury Rejonowej w G., a następnie z dniem 1 listopada 2001 r. został 
powołany na stanowisko prokuratora tej Prokuratury, gdzie pełni obowiązki 
do chwili obecnej. Ocenę pracy i kwalifikacji prokuratora E. B. S. sporządził sędzia 
Sądu Okręgowego w B. - R. M. - wizytator ds. karnych. Sędzia wizytator wyraził 
pozytywną opinię o kandydacie. Stwierdził, że legitymuje się on odpowiednio 
długim stażem pracy, wiedzą prawniczą i doświadczeniem praktycznym, które 

 
 
5 
z powodzeniem wykorzystuje w swojej pracy. Kandydat sprawnie organizuje swoją 
pracę, a sporządzane przez niego orzeczenia są na wysokim poziomie 
merytorycznym. Zatem kwalifikacje zawodowe E. B. S. oraz nabyte doświadczenie 
w pracy na stanowisku prokuratora pozwalają stwierdzić, że w przypadku 
powołania na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w Ś. w należyty sposób 
będzie się wywiązywać z nałożonych obowiązków. Kandydatura prokuratora 
E. B. S. została negatywnie zaopiniowana przez Kolegium Sądu Okręgowego w B. 
(0 głosów „za”, 6 głosów „przeciw”). Podczas głosowania na Zgromadzeniu 
Przedstawicieli Sędziów tego Sądu Kandydat uzyskał 10 głosów „za”, 70 głosów 
„przeciw” (4 głosy nieważne). Krajowa Rada Sądownictwa oceniła, że mimo, iż 
E. B. S. posiada odpowiedni poziom wiedzy merytorycznej i doświadczenie 
zawodowe, to nie jest akceptowany przez środowisko sędziowskie, czego wyrazem 
są wyniki głosowania Kolegium i Zgromadzenia Przedstawicieli Sędziów 
Sądu Okręgowego w B.. Powołanie takiej osoby na stanowisko sędziego 
Sądu Rejonowego w Ś. mogłoby utrudnić jego współpracę z tym środowiskiem 
oraz prawidłowe funkcjonowanie Sądu. Ponadto Kandydat nie zaprezentował się 
dobrze w trakcie wysłuchania przed Krajową Radą Sądownictwa. 
Z kolei asystent sędziego M. M. w 2005 r. ukończył wyższe studia prawnicze, 
uzyskując tytuł magistra prawa z ogólną oceną dobrą. Po odbyciu aplikacji 
sędziowskiej, we wrześniu 2008 r. złożył egzamin sędziowski z łącznym wynikiem 
dostateczny plus. Z dniem 16 grudnia 2008 r. został zatrudniony na stanowisku 
asystenta sędziego w VII Wydziale Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Sądzie 
Rejonowym w B., w którym pracował do sierpnia 2013 r. Dopiero obecnie, 
jak wynikało z podanych przez niego informacji, wykonuje obowiązki asystenta 
sędziego w Wydziale Karnym. Ocenę pracy i kwalifikacji M. M. sporządził sędzia 
wizytator Sądu Okręgowego w B. - R. D.. Na podstawie analizy przedstawionych 
do oceny 
projektów 
orzeczeń 
i 
uzasadnień, 
opinii 
służbowych 
i 
opinii 
sporządzonych przez sędziów współpracujących z kandydatem, sędzia wizytator 
stwierdził, że kandydat ten posiada właściwą wiedzę, umiejętności i cechy 
charakteru niezbędne do wykonywania zawodu sędziego. Wykazuje znajomość 
orzecznictwa i poglądów doktryny zarówno z dziedziny prawa materialnego, 
jak i postępowania procesowego. Umiejętnie stosuje posiadaną wiedzę w praktyce, 

 
 
6 
a także sprawnie wykonuje powierzone obowiązki. Posiada predyspozycje osobiste 
i kompetencje zawodowe, które pozwalają rekomendować jego kandydaturę 
na stanowisko sędziego. Kandydatura asystenta sędziego M. M. została 
pozytywnie zaopiniowana przez Kolegium Sądu Okręgowego w B. (6 głosów „za”). 
Podczas głosowania na Zgromadzeniu Przedstawicieli Sędziów tego Sądu 
Kandydat uzyskał 50 głosów „za”, 31 głosów „przeciw” (3 głosy nieważne). 
Krajowa Rada Sądownictwa oceniła, że asystent sędziego M. M. pomimo 
uzyskania 
poparcia 
środowiska 
sędziowskiego, nie 
wyróżnia 
się 
dużym 
doświadczeniem zawodowym oraz odpowiednim poziomem wiedzy w dziedzinie 
prawa karnego i przygotowaniem do orzekania w Wydziale Karnym. Otrzymał także 
słabą ocenę na egzaminie sędziowskim (dostateczny plus). Ponadto kandydat 
nie zaprezentował się dobrze w trakcie wysłuchania przed Krajową Radą 
Sądownictwa. 
Po wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności, Krajowa Rada 
Sądownictwa uznała, że w obecnej procedurze nominacyjnej nie wyłonił się 
kandydat, który gwarantowałby odpowiednie zaspokojenie potrzeb orzeczniczych 
Sądu Rejonowego w Ś.. Powyższe spowodowało, że w trakcie posiedzenia 
Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 8 października 2013 r. na kandydaturę M. M. 
oddano 5 głosów „za”, 3 głosy „przeciw”, przy 6 głosach „wstrzymujących się”, 
zaś na kandydaturę E. B. S. oddano 1 głos „za”, 11 głosów „przeciw”, 
przy 2 głosach „wstrzymujących się”, w rezultacie czego żaden z nich nie uzyskał 
wymaganej bezwzględnej większości głosów. 
Od powyższej uchwały odwołanie złożyła K. B.-Z.. Zaskarżonej uchwale 
zarzuciła naruszenie: 1/ art. 3 ust. 1, art. 33 ustawy o KRS oraz § 16 ust. 1 uchwały 
Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 22 lipca 2011 r. w sprawie regulaminu 
szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa (M.P. Nr 72, poz. 712), 
przez niezbadanie materiałów sprawy i dokonanie oceny kandydatury odwołującej 
się 
bez 
zachowania 
obowiązku 
wszechstronnego 
rozważenia 
wszystkich 
okoliczności sprawy oraz art. 60 Konstytucji RP, przez niezastosowanie przy ocenie 
kandydatów na stanowisko sędziego reguł i kryteriów, które odpowiadałyby 
zasadom równego dostępu do służby publicznej oraz równego traktowania i zasad 
demokratycznego państwa; 2/ art. 3 ust. 2 ustawy o KRS i § 21 uchwały Krajowej 

 
 
7 
Rady Sądownictwa z dnia 22 lipca 2011 r. w sprawie regulaminu szczegółowego 
trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa, przez przyjęcie, że Rada posiada 
uprawnienie a nie obowiązek przestawienia Prezydentowi RP wniosku o powołanie 
do pełnienia urzędu sędziego; 3/ art. 41 ustawy o KRS, przez wskazanie, że 
z powodu nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia obowiązków 
sędziego istnieje podstawa umorzenia postępowania. Odwołująca się wniosła 
o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i przekazanie sprawy Krajowej Radzie 
Sądownictwa do ponownego rozpoznania. 
W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w przedmiotowej sprawie jako 
podstawę prawną zaskarżonej uchwały Rada wskazała art. 3 ust. 1 i art. 41 ustawy 
o KRS. Sentencja przedmiotowej uchwały nie umarza postępowania, a jedynie 
wskazuje na nieprzedstawienie wniosku o powołanie na stanowisko sędziego 
w Sądzie Rejonowym żadnego z uczestników postępowania. Brak jest zaś podstaw 
do 
umorzenia 
postępowania 
w 
stosunku 
do 
wniosku 
odwołującej 
się. 
Zgodnie z art. 41 ustawy o KRS, Rada umarza postępowanie, jeżeli podjęcie 
uchwały stało się zbędne lub niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie nie mamy 
do czynienia z żadną z tych przesłanek. Podjęcie uchwały nie stało się zbędne. 
Stanowisko sędziego w Sądzie Rejonowym w Ś. w dalszym ciągu jest 
nieobsadzone. Nie stało się także niedopuszczalne, gdyż wniosek skarżącej 
nie został cofnięty. 
Odwołująca się wskazała, iż brak przedstawienia Prezydentowi RP wniosku 
o powołanie sędziego stanowi naruszenie kompetencji Rady, bowiem ma ona 
obowiązek do dokonywania czynności określonych w ustawie i regulaminie. 
Żaden z przepisów nie daje Radzie uprawnienia do nieprzedstawienia wniosku 
Prezydentowi. Tym bardziej, że do konkursu zgłosiło się aż 18 kandydatów. 
W postępowaniu od kilku lat biorą udział te same osoby i prawdopodobnie te same 
osoby złożą wnioski w powtórzonym postępowaniu. Wobec powyższego decyzja 
o nieprzedstawieniu Prezydentowi RP żadnego kandydata do pełnienia urzędu 
spowoduje przedłużenie się postępowania oraz zwiększy jego koszty. W rezultacie 
Rada będzie stała przed podobnym wyborem jak w obecnym postępowaniu. 
W ocenie odwołującej się, także uchwała KRS z dnia 22 lipca 2011 r. 
w sprawie regulaminu szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa 

 
 
8 
(Dz. U. Nr 72, poz. 712) nie daje możliwości wydania decyzji o nieprzedstawieniu 
wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego. 
Zdaniem odwołującej się, naruszony został przepis art. 33 ust. 1 ustawy o 
KRS, przez brak wszechstronnego rozważenia sprawy przez Radę. Rada nie 
dokonała kompleksowej oceny materiału dotyczącego osoby skarżącej. Rada nie 
skorzystała w tym przypadku z uprawnienia, jakie daje jej ust. 2 powyższego 
artykułu. Skoro w postępowaniu w dniu 12 września 2013 r. żaden z kandydatów 
nie otrzymał wymaganej bezwzględnej większości głosów, to Rada powinna oprzeć 
się na przesłance pozaustrojowej jaką jest autoprezentacja. W ten sposób 
rozszerzyłaby zakres wiedzy o kandydatach. Brak dopuszczenia odwołującej się do 
autoprezentacji w przypadku, gdy Rada nie wyłoniła kandydata do przedstawienia 
wniosku na wolne stanowisko sędziego, stanowi naruszenie art. 33 ust. 2 ustawy o 
KRS. Zaproszenie do udziału w autoprezentacji tylko kilku wybranych osób 
oznacza też naruszenie uprawnień dowołującej się. W ten sposób naruszono 
art. 60 Konstytucji RP, przez niezastosowanie przy ocenie kandydatów na 
stanowisko sędziego reguł i kryteriów, które odpowiadałyby zasadom równego 
dostępu do służby publicznej oraz równego traktowania i zasad demokratycznego 
państwa. 
W dalszej części uzasadnienia odwołująca się wskazała, że Rada nie jest 
związana opinią Zespołu opracowującego wnioski oraz listę rekomendowanych 
kandydatów. W jej ocenie, Rada nie dokonała kompleksowej analizy materiału 
sprawy, a skarżąca spełnia przesłanki do ubiegania się do pełnienia urzędu 
sędziego. Sędzia wizytator SSO D. K. pozytywnie zaopiniowała jej kandydaturę. 
Uzyskała również pozytywną opinię Ministra Sprawiedliwości. Podkreśliła, że brak 
poparcia środowiska sędziowskiego wytłumaczyła Prezes Sądu Okręgowego w B., 
wskazując, iż „wynika to z braku zaufania do osób z innych zawodów prawniczych”. 
W związku z tym Rada nie powinna przywiązywać zbyt dużej wagi do tego 
kryterium. 
Odwołująca się zwróciła wreszcie uwagę, że Rada nie dokonała 
wszechstronnej oceny kandydatów także w zakresie opisywanego w uzasadnieniu 
uchwały kryterium wyników studiów oraz egzaminu sędziowskiego. Podkreśla, iż 
współpracuję z kancelariami prawnymi. W ramach pomocy prawnej udziela porad 

 
 
9 
prawnych z różnych dziedzin prawa i o różnym stopniu skomplikowania. 
Uczestniczy także w szkoleniach prowadzonych m. in. przez Okręgową Izbę 
Radców Prawnych w B.. A zatem jej doświadczenie, jak i wiedza, są znacznie 
bogatsze w porównaniu z okresem studiów i aplikacji, z uwagi na różnorodność 
spraw przedstawianych przez klientów kancelarii. Podkreśla, że także 18-letni staż 
pracy przemawia za zdobytym doświadczeniem zawodowym w dziedzinie prawa 
pracy, prawa bankowego i cywilnego. 
W odpowiedzi na odwołanie Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa 
wniósł o oddalenie odwołania w całości. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Analizę 
prawidłowości 
zaskarżonej 
uchwały 
rozpocząć 
wypada 
od 
zacytowania treści art. 44 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o KRS zgodnie z którym 
uczestnik postępowania może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu 
sprzeczności uchwały Rady z prawem, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. 
Wynikające z tego przepisu prawo zaskarżenia uchwał Rady dotyczy zatem uchwał 
podejmowanych w sprawach należących do jej kompetencji, w tym w wymienionych 
w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o KRS sprawach o rozpatrzenie i ocenę kandydatów do 
pełnienia urzędu na stanowiskach sędziów Sądu Najwyższego oraz stanowiskach 
sędziowskich w sądach powszechnych, sądach administracyjnych i sądach 
wojskowych. Zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS do postępowania przed Sądem 
Najwyższym w sprawach z odwołań od uchwał Rady stosuje się przepisy Kodeku 
postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej, poza przepisem art. 871 k.p.c., 
ustanawiającym przymus adwokacko – radcowski w występowaniu przed tymże 
Sądem. Odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o skardze 
kasacyjnej implikuje sposób wyznaczenia granic rozpoznania przez Sąd Najwyższy 
sprawy zainicjowanej odwołaniem uczestnika postępowania. Stosownie do 
art. 39813 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje bowiem skargę kasacyjną w 
granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, a z urzędu bierze pod rozwagę 
tylko nieważność postępowania. 

 
 
10
Odnośnie do granic zaskarżenia należy stwierdzić, że odwołująca się 
zaskarżyła uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa nr […] z dnia 12 września 
i 8 października 2013 r. w całości, aczkolwiek z uzasadnienia odwołania wynika, iż 
zarzuty i wnioski odwołania dotyczą zasadniczo jej osoby. 
Podkreślić należy, że aktualny jest pogląd judykatury wyrażany na gruncie 
art. 13 ust. 2 dawnej ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa 
(jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze zm.), będącego odpowiednikiem 
art. 44 ust. 1 obecnej ustawy o KRS, zgodnie z którym kognicja Sądu Najwyższego 
do oceny uchwał Krajowej Rady Sądownictwa obejmuje wyłącznie badanie, czy 
uchwała nie pozostaje w sprzeczności z prawem. Oznacza to, że Sąd Najwyższy 
nie ma kompetencji do merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata na 
sędziego (a tym bardziej jego kontrkandydatów). Przedmiotem badania ze strony 
Sądu Najwyższego pozostaje zatem procedura podejmowania uchwały przez 
Krajową Radę Sądownictwa, a nie przesłanki, które zadecydowały o jej treści 
(wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2009 r., III KRS 7/09 i III KRS 11/09, 
niepublikowane, oraz z dnia 20 października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011 nr 
11, poz. 93). Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 
27 maja 2008 r., SK 57/06 (OTK – A 2008 nr 4, poz. 63), ani szczególna, 
konstytucyjna pozycja ustrojowa KRS, ani fakt, że w myśl art. 12 ust. 5 ustawy o 
KRS w postępowaniu przed Radą nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania 
administracyjnego, nie odbierają postępowaniu przed Radą w sprawach 
indywidualnych, dotyczących powołania na stanowiska sędziowskie, charakteru 
postępowania administracyjnego. Przedmiot postępowania w kwestii oceny 
kandydata i przedstawienia wniosku o jego powołanie na stanowisko sędziego ma 
charakter sprawy w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji. I jako taka powinna 
podlegać kontroli sądowej w zakresie właściwym tego rodzaju sprawom, tj. pod 
kątem legalności, przestrzegania stosownych procedur prawnych. Zgodzić się 
natomiast należy ze stanowiskiem, że merytoryczna ingerencja sądu w 
rozstrzygnięcia Rady byłaby niedopuszczalna, wkraczałaby bowiem w sferę 
szczególnego władztwa Rady, wynikającego z samych norm konstytucyjnych. 
Jednakże kontrola sądowa przestrzegania praw obywateli, w rozważanym wypadku 
praw wynikających z art. 60 Konstytucji, tj. prawa równego dostępu do służby 

 
 
11
publicznej, a zatem w sprawach prowadzenia naboru na podstawie przejrzystych 
kryteriów selekcji kandydatów i obsadzania poszczególnych stanowisk w służbie 
publicznej, jest, w myśl art. 45 ust. 1 Konstytucji, konieczna. W konsekwencji 
takiego ukształtowania kognicji Sądu Najwyższego w zakresie kontroli nad 
postępowaniem 
dotyczącym 
przedstawienia 
Prezydentowi 
Rzeczypospolitej 
Polskiej wniosku o powołanie sędziego, kontrola sądowa obejmuje w szczególności 
badanie, czy Rada przestrzegała w danym postępowaniu jednolitych kryteriów 
oceny kandydata oraz procedur postępowania związanych z oceną kandydatury i 
przedstawiania wniosku Prezydentowi. 
Przechodząc do podstaw odwołania od przedmiotowej uchwały Rady 
wypada stwierdzić, że są one nieuzasadnione. 
Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o KRS należy 
zauważyć, że przepis ten zobowiązuje Krajową Radę Sądownictwa, aby przed 
podjęciem uchwały w indywidualnych sprawach należących do jej kompetencji, 
wszechstronnie rozważyła sprawę, na podstawie udostępnionej dokumentacji oraz 
wyjaśnień uczestników postępowania lub innych osób, jeśli zostały złożone. 
Naruszenie tego przepisu może zatem polegać na pominięciu istotnych dla 
rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wynikających z owej dokumentacji lub 
wyjaśnień, albo dokonaniu ustaleń sprzecznych z tymże materiałem. W 
rozpoznawanym przypadku sytuacja taka nie miała miejsca. Natomiast wbrew 
sugestiom odwołującej się, wezwanie uczestników postępowania na posiedzenie 
Rady celem ich wysłuchania nie ma obligatoryjnego charakteru. Z literalnego 
brzmienia przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o KRS jednoznacznie wynika, że wezwania 
takiego dokonuje się w uzasadnionych przypadkach, a zatem jest ono odstępstwem 
od reguły rozpatrywania spraw przez Krajową Radę Sądownictwa bez osobistego 
udziału uczestników postępowania i to Rada decyduje, czy w konkretnej sprawie 
zachodzi potrzeba sięgnięcia  przez nią po ten środek. Chybiony jest zatem zarzut 
oparty na twierdzeniu, iż Rada nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia w 
odniesieniu do skarżącej. 
Rozpatrując i oceniając kandydatury zgłoszone na wolne stanowisko 
sędziowskie w Sądzie Rejonowym w Ś., Krajowa Rada Sądownictwa wzięła 
pod uwagę 
wszystkie 
okoliczności 
dotyczące 
poszczególnych 
uczestników 

 
 
12
postępowania, rzutujące na ocenę ich predyspozycji do pełnienia urzędu 
na stanowisku sędziego, zwłaszcza te, o jakich mowa w art. 35 ust. 2 ustawy 
o KRS, 
a 
więc 
kwalifikacje 
i 
doświadczenie 
zawodowe 
kandydatów, 
opinie wizytatorów i przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów 
samorządu sędziowskiego. Warto zauważyć, że ów katalog (adresowany 
w pierwszej kolejności do zespołu Rady przy sporządzaniu listy rekomendowanych 
kandydatów) nie ma wyczerpującego charakteru i - poza wyeksponowaniem 
kwalifikacji kandydatów - nie hierarchizuje przymiotów, jakimi powinna odznaczać 
się osoba ubiegająca się o to stanowisko. Co do samych kwalifikacji kandydatów 
należy podkreślić, że przepis nie precyzuje tego pojęcia. Z pewnością kwalifikacji 
nie można utożsamiać tylko z wymaganiami stawianymi kandydatom w przepisach 
ustawy o ustroju sądów powszechnych, gdyż te wyznaczają minimum standardów 
dla osoby ubiegającej się o stanowisko sędziego. Chodzi raczej o uwzględnienie 
w ocenie kandydatów - poza owym ustawowym minimum – dodatkowych 
elementów składających się na teoretyczne i praktyczne umiejętności potrzebne 
do wykonywania tego zawodu, jak wyniki ukończenia studiów i egzaminu 
sędziowskiego, uzyskane stopnie naukowe, ukończone studia podyplomowe 
i szkolenia, 
reprezentowana 
w 
toku 
wykonywania 
dotychczasowej 
pracy 
i analizowana przez sędziów wizytatorów oraz przełożonych wiedza prawnicza, 
sposób 
organizowania 
pracy 
i 
wywiązywania 
się 
z 
obowiązków, 
itp. 
Aktualnym pozostaje przy tym ukształtowany na podstawie przepisów dawnej 
ustawy o KRS z dnia 27 lipca 2001 r. pogląd judykatury, w myśl którego w 
przypadku ubiegania się kilku osób o jedno stanowisko sędziowskie wskazane jest 
wyjaśnienie w uzasadnieniu uchwały sytuacji poszczególnych kandydatów 
w aspekcie zastosowanych przez Radę kryteriów oceny. Zakres rozważań 
dotyczących poszczególnych kandydatów może być zróżnicowany w zależności 
od potrzeb. Nie jest jednak konieczne uszeregowanie kandydatów w oparciu 
o każde z przyjętych  kryteriów oceny. Decyduje ocena całościowa, wynikająca 
z łącznego zastosowania tych przesłanek (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 
20 października 2009 r., III KRS 13/09, ZNSA 2011 nr 1, poz. 93; z dnia 14 stycznia 
2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271 i z dnia 17 sierpnia 2010 r., III KRS 10/10, 
LEX nr 678015). 

 
 
13
Wbrew twierdzeniom odwołującej się, kryteria, jakimi kierowała się Rada 
podejmując decyzję o nieprzedstawieniu Prezydentowi RP kandydatów z 
wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na wolnym stanowisku sędziego, są 
wyraźnie określone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Rada w pierwszej 
kolejności spośród wszystkich kandydatów wyłoniła najlepszych, biorąc pod uwagę 
ich kwalifikacje, przebieg pracy zawodowej, oceny kwalifikacyjne sporządzone 
przez sędziów wizytatorów oraz doświadczenie w stosowaniu prawa karnego, 
następnie jednak, w konsekwencji szczegółowego rozważenia całokształtu 
okoliczności sprawy uznała, że w obecnej procedurze nominacyjnej nie wyłonił się 
kandydat, który gwarantowałby odpowiednie zaspokojenie potrzeb orzeczniczych 
Sądu Rejonowego w Ś.. Skarżąca nie przedstawiła w motywach odwołania 
żadnych argumentów mogących podważyć tę konkluzję. Przede wszystkim 
nie wykazała jakichkolwiek okoliczności, które pozwalałyby uznać za zasadny 
zarzut niezastosowania przez Radę w doniesieniu do skarżącej tych samych 
kryteriów oceny, które przyjęto wobec pozostałych uczestników postępowania. 
Wprawdzie konkurs rozpisano na wolne stanowisko sędziego w Sądzie Rejonowym 
w Ś., ale z materiału sprawy wynika, że w grę wchodziło stanowisko w Wydziale 
Karnym tego Sądu. Nie można zatem kwestionować zasadności przyjęcia przez 
Krajową Radę Sądownictwa, jako jednego z głównych kryteriów oceny kandydatów, 
ich kwalifikacji i doświadczenia zawodowego oraz wiedzy z zakresu tej właśnie 
gałęzi prawa. Tymczasem dostateczne oceny studiów i egzaminu sędziowskiego 
oraz wykonywanie przez odwołująca się zawodu radcy prawnego i zdobyte w tym 
czasie doświadczenie głównie w dziedzinie prawa pracy, bankowego i cywilnego, 
nie stawiały skarżącej w gronie faworytów konkursu. Wbrew twierdzeniom 
odwołującej się, również nie bez znaczenia dla kompleksowej oceny jej 
kandydatury pozostawał brak poparcia organów samorządu sędziowskiego. 
Warto zauważyć, że  aczkolwiek wyniki głosowania na kolegium i zgromadzeniu 
ogólnym sędziów właściwego sądu  nie wiążą Krajowej Rady Sądownictwa 
w ocenie kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, to jednak są one istotne 
z punktu widzenia art. 35 ust. 2 ustawy o KRS i dlatego Rada powinna 
umotywować swój wybór, gdyby dotyczył on osoby, która uzyskała mniejsze 

 
 
14
poparcie środowiska zawodowego lub nie uzyskała go w ogóle (wyrok Sądu 
Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r., III KRS 24/09, LEX nr 737271). 
Resumując, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały ocena 
kandydatur jest wynikiem wszechstronnego rozważenia przez Krajową Radę 
Sądownictwa wszystkich aspektów sprawy i nie można przypisać jej cech 
dowolności. Wyklucza to dalszą ingerencję Sądu Najwyższego w zawartą w 
uchwale decyzję o nieprzedstawieniu Prezydentowi RP któregoś z uczestników 
postępowania z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na wakującym 
stanowisku sędziowskim. 
Nie ma też racji odwołująca się zarzucając, że brak przedstawienia 
Prezydentowi wniosku o powołanie do pełnienia urzędu sędziego stanowi 
naruszenie kompetencji Rady. Wywodzenie z treści art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o KRS 
(który wskazuje, iż do kompetencji Rady należy przedstawienie Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej wniosków o powołanie sędziów w Sądzie Najwyższym, 
sądach powszechnych, sądach administracyjnych i sądach wojskowych) wniosku, 
że Rada jest obowiązana w następstwie każdego przeprowadzanego konkursu 
przedstawić Prezydentowi kandydaturę któregoś z uczestników postępowania, jest 
całkowicie chybione. Obowiązkiem Rady jest ocena przydatności kandydatów do 
pełnienia urzędu na stanowiskach sędziego i na tej podstawie podjęcie stosownej 
decyzji. W żadnej mierze nie oznacza to, że w efekcie każdego przeprowadzonego 
konkursu na wolne stanowisko sędziowskie Rada obowiązana jest przedstawić 
Prezydentowi kandydata z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu, jeśli żaden 
z uczestników postępowania nie spełnia w dostatecznym stopniu stawianych 
wszystkim kandydatom wymagań. 
Odnośnie ostatniego z podniesionych przez odwołującą się zarzutów 
podkreślić należy, że Sąd Najwyższy podziela w tym zakresie w całości stanowisko 
Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa wskazane w odpowiedzi na 
odwołanie. O ile nie budzi wątpliwości, że art. 41 ustawy o KRS nie powinien 
znaleźć się w podstawach przedmiotowej uchwały, to jednak zarówno dalsza część 
rozstrzygnięcia jak i uzasadnienie uchwały nie pozostawiają wątpliwości, iż Krajowa 
Rada Sądownictwa nie umorzyła postępowania. A zatem uchybienie w postaci 

 
 
15
nieprawidłowego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie miało wpływu na 
wynik sprawy. 
Wobec bezzasadności podstaw i zarzutów odwołania od uchwały Krajowej 
Rady Sądownictwa, Sąd Najwyższy orzekł o jego oddaleniu z mocy art. 39814 k.p.c. 
w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS.   
 
 
aw