III KRS 3/11

Sygn. akt III KRS 3/11 
 
 
 
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
Dnia 12 kwietnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący) 
SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca) 
SSN Romualda Spyt 
 
Protokolant Anna Pęśko 
w sprawie z odwołania A. N. 
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 12 października 2010 r. w sprawie 
nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku 
sędziego Sądu Rejonowego, 
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 12 kwietnia 2011 r., 
 
 
oddala odwołanie. 
 
 
                            Uzasadnienie 
 
 
Uchwałą z dnia 12 października 2010 r., Krajowa Rada Sądownictwa 
postanowiła, że radca prawny A. N. nie zostanie przedstawiony Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na 

 
 
2 
stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w O. W uzasadnieniu uchwały wskazano 
następujące okoliczności. 
 
W Sądzie Rejonowym w O., w którym A. N.  zgłosił swoją kandydaturę o dwa 
wolne stanowiska sędziowskie ubiegało się piętnastu kandydatów. 
 
A. N. w 2003 r. ukończył studia prawnicze na . Uniwersytecie […]. Po 
odbyciu aplikacji sądowej, we wrześniu 2006 r. złożył egzamin sędziowski, 
uzyskując ocenę dobrą. Uchwałą Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 1 
grudnia 2006 r. został wpisany na listę radców prawnych, a od dnia 19 marca 2007 
r. wykonuje zawód radcy prawnego we własnej kancelarii prawnej. W ramach tej 
działalności prowadzi stałą obsługę prawną podmiotów gospodarczych oraz 
zajmuje się klientami indywidualnymi. 
 
Dokonujący oceny kwalifikacji kandydata sędzia sądu okręgowego wizytator 
do spraw pracy i ubezpieczeń społecznych M. B. uznał, że kandydat spełnia 
wymagania tak formalne jak i merytoryczne. Podkreślił, że ze zbadanych spraw 
wynika pełne zaangażowanie Kandydata w obronę interesów reprezentowanej 
strony. Aktywność procesowa połączona z umiejętnością błyskawicznej reakcji na 
działania przeciwnika procesowego oraz umiejętności przedstawiania argumentacji 
na poparcie własnych twierdzeń czynią z niego wysokiej klasy pełnomocnika, a 
szeroki zasób wiedzy prawniczej, poczucie konieczności wszechstronnego 
spojrzenia na sprawę i wnikliwego wysłuchania argumentów drugiej strony ułatwiają 
mu elastyczność w prezentowaniu własnego stanowiska, co bardzo często sprzyja 
zawieraniu przez niego ugód sądowych i pozasądowych bardzo korzystnych dla 
reprezentowanego mocodawcy. Wizytator zaznaczył, że nie stwierdził jakichkolwiek 
istotnych i wymagających opisania uchybień w pracy kandydata; że analizowane 
przez niego sprawy dotykały niemal wszystkich rodzajów postępowań toczących się 
w sądach powszechnych. Umiejętność zorganizowania sobie pracy, obycie z salą 
rozpraw potwierdzone praktyką zawodową a także doświadczenie wyniesione z 
aplikacji sądowej dają, w ocenie wizytatora, gwarancję rzetelnego przygotowania 
do zawodu sędziego. W konkluzji wizytator stwierdził, że wysoka kultura osobista 
kandydata, szacunek dla sądu i przeciwników procesowych w połączeniu z dużą 
wiedzą prawniczą uzasadniają rekomendację na stanowisko sędziego. 

 
 
3 
 
Pozytywną opinię o pracy kandydata przedstawili również sędziowie /.../ oraz 
Wicedziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych M. K. Sędziowie wskazali także na 
bardzo dobry przebieg aplikacji Kandydata. 
 
Kolegium Sądu Okręgowego na posiedzeniu w dniu 7 czerwca 2010 r. 
zaopiniowało kandydata 5 głosami „za” i 1”wstrzymującym się”, przy braku głosów 
„przeciw”. Kolegium większością głosów podjęło uchwałę o przedstawieniu tej 
kandydatury z opinią pozytywną. W motywach tej uchwały wskazano na rozległą 
wiedzę prawniczą kandydata, osiągane wyniki w pracy i wysoką kulturę osobistą. 
Na posiedzeniu tym stanowisko odnośnie oceny kandydatów zaprezentował Prezes 
Sądu Rejonowego w O. sędzia A. W. Wskazał on, że jego ocena wyraża opinię 
środowiska sędziowskiego w O., wynikającą ze spotkania z kandydatami. W 
konkluzji podał, że sędziowie Sądu Rejonowego w O. za najodpowiedniejszych 
uznali dwoje kandydatów (wśród których nie znalazł się radca A. N.) bez sprzeciwu 
wobec pozostałych. 
 
Na 
posiedzeniu 
Zgromadzenia 
Ogólnego 
Sędziów 
Okręgu 
Sądu 
Okręgowego[…] w dniu 8 czerwca 2010 r. na kandydata oddano 42 głosy ważne, w 
tym 27 „za”, 5 „przeciw” i 10 „wstrzymujących się”. Zgromadzenie liczyło 54 
członków, obecne były 42 osoby, z których wszystkie uczestniczyły w głosowaniu, 
wymagane kworum 2/3 uprawnionych wynosiło 36 osób. Na posiedzeniu tym zabrał 
głos również Prezes Sądu Rejonowego sędzia A. W., który wniósł o poparcie trzech 
kandydatów – w tym tych samych dwóch, których rekomendował na posiedzeniu 
Kolegium, a ponadto również poparł pana A. N.  
 
Minister Sprawiedliwości w opinii z dnia 19 lipca 2010 r. pozytywnie ocenił 
kandydaturę A. N.  
 
Podczas rozmowy z zespołem członków KRS kandydat powiedział, że 
chciałby być sędzią w sądzie rejonowym, ale po aplikacji sądowej nie było etatów, 
które by go interesowały – jeden etat był w P., drugi w O., dlatego wpisał się na listę 
radców prawnych, co uczynił od razu po egzaminie sędziowskim. Podkreślił, że gdy 
tylko minęły 3 lata wykonywania zawodu radcy prawnego, zgłosił się na stanowisko 
sędziego w Sądzie Rejonowym w O. Wskazał przy tym, że jest cywilistą i wolałby 
orzekać w sprawach cywilnych, nie ma natomiast kontaktu z prawem karnym, ale 
występuje obecnie w kilku sprawach wykroczeniowych. Zaznaczył, że zawód 

 
 
4 
sędziego traktuje jako awans, choć ma świadomość, że może mu się pogorszyć 
status materialny. Wskazał, że jako radca prawny ma obecnie 7 stałych zleceń. 
 
Podczas rozmowy z zespołem członków KRS Prezes Sądu Rejonowego 
sędzia A. W. powiedział, że udzielając poparcia wskazanym kandydatom kierował 
się opiniami wizytatorów, sposobem prezentacji na zebraniu sędziów Sądu 
Rejonowego, a mając na uwadze konieczność ustabilizowania kadry sędziowskiej, 
również miejscem zamieszkania kandydatów. Zależało ma na tym aby kandydat 
czuł się związany z O. i Sądem Rejonowym w O.  
 
Krajowa Rada Sądownictwa postanowiła nie przedstawić kandydatury A.  N. 
gdyż na dwa tylko wolne stanowiska sędziowskie w Sądzie Rejonowym w O. – po 
jednym w wydziale cywilnym i w wydziale karnym – uznano, że najlepszymi 
kandydatami okazali się adwokat J. B. oraz asystent sędziego J. S. Odnośnie 
kandydatury J. B. rozważono, że Kolegium Sądu Okręgowego przedstawiło tę 
kandydaturę (pięciu członków Kolegium wstrzymało się od głosu) bez opinii 
pozytywnej lub negatywnej. Natomiast na Zgromadzeniu uzyskał jedynie 5 głosów 
„za”, a ponadto 21 „przeciw” i 16 „wstrzymujących się” (oddano 42 głosy ważne). 
Mimo tego, Krajowa Rada Sądownictwa uznała, że adwokat J. B. posiada 
wyróżniające, na tle wszystkich kandydatów, kwalifikacje. Jego wykształcenie i 
doświadczenie zawodowe przedstawiają się następująco: W 1992 r. ukończył 
wyższe studia prawnicze, a w 1994 r. ukończył studium podyplomowe z zakresu 
finansów i rachunkowości w instytucjach publicznoprawnych. W okresie od sierpnia 
1992 r. do sierpnia 1994 r. był zatrudniony w następujących instytucjach: Urzędzie 
Wojewódzkim jako referent prawny, Polskim Związku Głuchych jako instruktor Koła 
Terenowego oraz w Urzędzie Kontroli Skarbowej jako referendarz. We wrześniu 
1994 r. rozpoczął aplikację adwokacką. W trakcie aplikacji pracował w Zespole 
Szkół Ekonomicznych jako nauczyciel. Po odbyciu aplikacji, w marcu 1999 r. złożył 
egzamin adwokacki z wynikiem dobrym. Uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej z 
dnia 30 marca 1999 r. został wpisany na listę adwokatów. Od dnia 1 czerwca 1999 
r. wykonuje zawód adwokata, obecnie w kancelarii indywidualnej. Zajmował się 
sprawami z różnych dziedzin prawa, w tym karnymi, cywilnymi i rodzinnymi, a 
wizytator dobrze ocenił jego pracę. Od 2007 r. jest sędzią Sądu Dyscyplinarnego 
Izby Adwokackiej oraz prowadzi zajęcia z aplikantami adwokackimi z prawa 

 
 
5 
rodzinnego. W 2007 r. ukończył studia podyplomowe z zakresu podstaw 
zarządzania w małych firmach, z wynikiem pozytywnym. Według Krajowej Rady 
Sądownictwa, kandydat ten posiada znaczne i wszechstronne doświadczenie 
zawodowe, w tym zarówno w zakresie prawa cywilnego, rodzinnego i nieletnich, jak 
i karnego. Podczas rozmowy z zespołem Członków KRS kandydat ten podkreślił 
chęć zostania sędzią i powiedział, że kandyduje do sądu rejonowego, a nie 
okręgowego, ponieważ należy zaczynać od początku. Wskazał, że „bliżej” mu do 
spraw cywilnych, zwłaszcza rodzinnych, zadeklarował jednak, że jest nastawiony 
na samokształcenie i nie boi się nowych wyzwań. Zaznaczył też, że składał 
zgłoszenie do różnych sądów, nic go szczególnie z O. nie wiąże. 
 
Krajowa Rada Sądownictwa co do kandydatury J. S. rozważyła następujące 
okoliczności. Kandydatka ta uzyskała jednogłośnie pozytywną opinię Kolegium, a 
na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Sądu Okręgowego […]otrzymała 25 głosów 
„za” (9 „przeciw” i 8 „wstrzymujących się”, oddano 42 głosy ważne), który to wynik 
jest tylko nieznacznie słabszy od uzyskanego przez A. N. Jest ona ponadto jedną z 
osób wskazanych przez Prezesa Sądu Rejonowego, zarówno podczas posiedzenia 
Kolegium, jak i Zgromadzenia. Popierając ją, Prezes Sądu Rejonowego wskazał, że 
wytypowano ją jako osobę przeznaczoną do wydziału cywilnego. Stwierdził, że za 
jej wyborem przemawiają wyniki z egzaminu sędziowskiego oraz praca na 
stanowisku asystenta sędziego – w Sądzie Okręgowym– od grudnia 2007 r. i 
związana z tym praktyka asystencka w wydziale cywilnym pierwszej instancji. Z 
opinii Przewodniczącej wydziału, w którym ta kandydatka pracuje wynika, że 
poziom jej wiedzy prawniczej jest bardzo wysoki, co w połączeniu z nabytym przez 
nią do tej pory doświadczeniem zawodowym w sprawach cywilnych oraz 
uwypuklaną 
pracowitością 
pozwala 
pozytywnie, 
najlepiej 
ze 
wszystkich 
kandydatów, ocenić jej merytoryczne przygotowanie do zawodu sędziego, w 
szczególności do orzekania w sprawach cywilnych. Oceniając tą kandydaturę KRS 
wskazała, że egzamin sędziowski kandydatka złożyła we wrześniu 2007 r. z oceną 
dobrą plus; zdecydowana większość przedłożonych przez nią do oceny projektów 
uzasadnień była opatrzona pieczęcią sędziego z adnotacją „projekt uzasadnienia 
wykorzystany w całości”; jej praca jest oceniana przez przełożonych jako bardzo 
dobra. Podkreślili oni duże zaangażowanie kandydatki, kreatywność, a także 

 
 
6 
bardzo wysoki poziom wiedzy prawniczej w zakresie prawa cywilnego. Sędzia 
wizytator sporządzający analizę jej kwalifikacji, wskazał na pozytywną ocenę jej 
pracy nadesłaną przez Prezesa Sądu Okręgowego i poparł jej kandydaturę na 
stanowisko sędziego sądu rejonowego. Podczas rozmowy z zespołem Członków 
KRS wskazała, że nie obawia się orzekania w innym niż cywilny wydziale. 
Powyżej przedstawione okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu 
Krajowej Rady Sądownictwa w dniu 12 października 2010 r. na A. N. nie oddano 
głosów „za” ani „przeciw”, oddano natomiast 16 głosów „wstrzymujących się”. W 
konsekwencji Krajowa Rada Sądownictwa stwierdziła, że kandydatura A. N. nie 
uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów członków Krajowej Rady 
Sądownictwa. 
Powyższą uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa zaskarżył odwołaniem do 
Sądu Najwyższego A. N. zarzucając naruszenie następujących przepisów 
postępowania: 
a) art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie 
Sądownictwa (Dz.U. z 2010 r. Nr 11. poz. 67 ze zm.; dalej „ustawa o KRS”), przez 
niedokonanie przez KRS własnej oceny kandydata. W ocenie odwołującego się 
wstrzymanie się od głosowania przez członków KRS jest jednoznaczne ze 
wstrzymaniem się od wydania opinii o kandydacie; 
b) art. 12 ust. 4 ustawy o KRS. Według odwołującego się zaskarżona 
uchwała nie zapadła wymaganą bezwzględną większością głosów, przy czym z 
protokołu Nr 15/2010 posiedzenia Krajowej Rady Sądownictwa w dniach 12-15 
października 2010 r. wynika, że w dniu 12 października 2010 r. w posiedzeniu KRS 
uczestniczyło 19 osób, inna zaś jest liczba członków biorących udział w głosowaniu 
(16 osób); 
c) § 19 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 
listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu działania Krajowej Rady 
Sądownictwa oraz postępowania przed Radą (Dz.U. Nr 219, poz. 1623 ze zm.; 
dalej: „rozporządzenie”) przez przyjęcie, że duża ilość zgłoszeń kandydatów na 
dwa 
wolne 
stanowiska 
sędziowskie, 
stanowi 
przesłankę 
uzasadniającą 
konieczność zaproszenia ich celem odbycia rozmów indywidualnych z Zespołem 
Członków w siedzibie KRS, w przypadku, gdy Krajowa Rada Sądownictwa 

 
 
7 
dysponuje kompletną dokumentacją dotyczącą zgłoszonych kandydatur, której 
analiza jednoznacznie wskazuje, że odwołujący się kandydat ma bardzo duże 
poparcie „środowiska sędziowskiego”, wyrażone w opiniach wymaganych przez 
uregulowaną w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów 
powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.; dalej: „u.s.p.”) „procedurę 
konkursową”, wyższe niż kontrkandydaci odwołującego się, których pomimo to 
Krajowa 
Rada 
Sądownictwa 
postanowiła 
przedstawić 
Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu sędziego; 
d) § 20 pkt 1 w związku z § 23 oraz § 21 pkt 2 rozporządzenia, przez 
odstąpienie 
od 
wszechstronnego 
rozważenia 
okoliczności 
na 
podstawie 
udostępnionej dokumentacji, m. in. oceny kwalifikacyjnej kandydata dokonanej 
przez Sędziego wizytatora, opinii Kolegium Sądu Okręgowego, wyciągu z protokołu 
Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Okręgu Sądu Okręgowego, opinii Ministra 
Sprawiedliwości oraz dołączonych do niej opinii Sędziów Sądu Okręgowego, 
Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych […]oraz wyjaśnień odwołującego się, 
przy braku wskazania obiektywnych kryteriów przyjętych dla oceny odwołującego 
się kandydata oraz zaniechania wskazania w sporządzonym uzasadnieniu 
konkretnych powodów podjęcia uchwały w sprawie nieprzedstawienia wniosku o 
powołanie do pełnienia urzędu sędziego, z ograniczeniem się do ogólnego 
stwierdzenia, że „Pan A. N. nie znalazł się w grupie dwóch najlepszych kandydatów 
(...)”, pomimo, że wskazywał na tak wysoką pozycję wynik postępowania 
przeprowadzonego na podstawie u.s.p. 
Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i 
przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpatrzenia. 
 
Sąd Najwyższy zważył co następuje. 
 
 
Najdalej idące zarzuty odwołania (dotyczące art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 4 
ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa) kwestionują wykonanie przez Krajową 
Radę Sądownictwa ustawowego zadania rozpatrzenia i oceny kandydatury radcy 
prawnego A. N. do pełnienia urzędu sędziowskiego w sytuacji gdy negatywne 
postanowienie Krajowej Rady Sądownictwa, że nie zostanie on przedstawiony 

 
 
8 
Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia 
urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego zapadło po głosowaniu , w 
którym wszyscy biorący udział w głosowaniu (16 członków KRS) wstrzymali się od 
głosowania. 
 
Powołaną sytuację odwołujący się uznaje jako „wstrzymanie się od wydania 
opinii o kandydacie” oraz podjęcie uchwały pomimo braku bezwzględnej większości 
głosów. 
 
Rozpatrując powyższe zarzuty należy w pierwszym rzędzie stwierdzić, że 
zostały one postawione z budzącym zdziwienie, pominięciem podstaw zaskarżonej 
uchwały, które zostały szeroko i wyczerpująco przedstawione w jej uzasadnieniu. Z 
uzasadnienia uchwały wynika wszak, że Krajowa Rada Sądownictwa podjęła 
kwestionowane postanowienie po szczegółowym rozpatrzeniu i ocenie kandydatury 
radcy prawnego A. N., że pomimo ustalonych okoliczności wskazujących na 
spełnienie przez tego kandydata wszystkich wymaganych warunków i pomimo 
uzyskania pozytywnych dla tej kandydatury opinii wyrażonej w przewidzianej formie 
przez organy reprezentujące między innymi środowisko sędziów okręgu Sądu w E. 
i Sądu Rejonowego w O. – postanowiono (jak w uchwale) ze względu na 
ograniczoną liczbę wolnych stanowisk sędziowskich w Sądzie Rejonowym w O.  (2 
stanowiska) i uznanie, że na te stanowiska powinni być przedstawieni wskazani inni 
ze współzawodniczących, którzy – według oceny Krajowej Rady Sądownictwa – są 
kandydatami najlepszymi. 
 
Wbrew zatem zarzutom odwołania Krajowa Rada Sądownictwa wykonała 
zadanie określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Nie ma racji odwołujący w swym 
twierdzeniu, że zrealizowanie przedmiotowej kompetencji Rady z wynikiem 
negatywnym (o nieprzedstawieniu Prezydentowi z wnioskiem o powołanie do 
pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego) nie może wynikać z 
głosowania, w którym członkowie KRS „wstrzymali się”. Owo „wstrzymanie się” jest 
oprócz oddania głosu „za” lub „przeciw”, sposobem udziału w głosowaniu. Na 
pewno nie jest, wbrew sugestii odwołującego się, formą wyłączenia z głosowania, 
aktem niewzięcia w nim udziału. Kto „wstrzymuje się” według uprawnionego 
sposobu głosowania, nie wyłącza swego głosu z wyników głosowania. Głosujący w 
ten sposób uczestniczy w kolegialnym rozstrzygnięciu sprawy poddanej 

 
 
9 
głosowaniu, tyle tylko, że nie opowiada się za głosowanym wnioskiem, ani przeciw 
niemu. Konsekwencją „wstrzymania się” może być, tak jak w niniejszym przypadku, 
że rozpatrywany wniosek nie uzyska żadnego poparcia (głosu „za”), co jest 
najbardziej 
radykalnym, 
ale 
przecież 
ciągle 
uprawnionym 
i 
racjonalnie 
przewidywalnym wynikiem rozstrzygania w drodze głosowania. 
 
Do rozważanego tu kontekstu należy dodać uwagę, że w art. 2 ust. 1 pkt 3 
ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa przewidziana została, ujęta osobno, 
kompetencja 
Krajowej 
Rady 
Sądownictwa 
przedstawiania 
Prezydentowi 
Rzeczypospolitej Polskiej wniosków o powołanie sędziów. Kompetencja ta 
niewątpliwie związana jest z tą, na którą powołuje się odwołujący, do rozpatrywania 
oceny kandydatury do pełnienia urzędu sędziowskiego (art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy). 
Jednakże w uchwale Krajowej Rady Sądownictwa, rozstrzyga się o przedstawieniu 
Prezydentowi określonego wniosku, natomiast zadanie rozpatrzenia i oceny danej 
kandydatury stanowi podstawę (przesłankę) rozstrzygnięcia. Tak więc, stosownie 
do art. 12 ust. 4 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, rozstrzygnięcie 
rozpatrywanej sprawy zależało od tego, czy sprawa ta (poddany głosowaniu 
wniosek) uzyska bezwzględną większość głosów. Bezwzględną większość, o której 
mowa w atr.12 ust. 4 ustawy uzyskuje wniosek, za którym oddano więcej niż 
połowę ważnych głosów (§ 10 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie szczególnego trybu działania 
Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania przed Radą – Dz.U. Nr 219, poz. 
1623 ze zm.). 
 
Jeżeli zatem niesporne jest, że w głosowaniu dotyczącym przedstawienia 
Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o powołanie sędziego A. N., 
wniosek ten nie uzyskał (nie oddano za nim) żadnego głosu, to zastosowanie 
powołanych wyżej przepisów nieomylnie prowadzi do ustalenia zgodnego z 
zaskarżoną uchwałą, iż Krajowa Rada Sądownictwa rozstrzygnęła „że pan radca 
prawny A. N. nie zostanie przedstawiony Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z 
wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu 
Rejonowego”. Takie ujęcie rozstrzygnięcia sprawy należącej do kompetencji 
Krajowej Rady Sądownictwa wyraża bezpośrednio wynik głosowania. Można 
dodatkowo zauważyć, że poddany przez odwołującego krytyce, sposób głosowania 

 
 
10
członków Krajowej Rady Sądownictwa pozostaje, jak się wydaje, w logicznie 
uprawnionym związku z przesłankami rozstrzygnięcia. Można mianowicie uznać, że 
„wstrzymujący się” członkowie KRS w takiej formie głosowania chcieli przede 
wszystkim wyrazić to, co ostatecznie stało się zasadą rozstrzygnięcia, że w tej 
sprawie radca A. N. nie zostanie przedstawiony Prezydentowi RP tylko dlatego, że 
do konkretnych wolnych stanowisk, aspirują tym razem lepsi kandydaci. 
 
W uzasadnieniu wyroku z dnia 3 marca 2011 r. III KRS 1/11, wydanym w 
podobnej (rodzajowo) sprawie Sąd Najwyższy zauważył, że w związku z tym, że w 
uchwałach Krajowej Rady Sądownictwa nie są podawane składy rozstrzygające, 
mogą powstawać trudności ustalenia danego składu. Zdarza się, że trudności 
takich nie usuwają protokoły posiedzenia. 
 
Zauważając także w obecnie rozpatrywanej sprawie podobny problem, który 
Krajowa Rada Sądownictwa powinna rozpatrzyć, Sąd Najwyższy stwierdza, iż z 
wyrażonego w odwołaniu zastrzeżenia (w zaskarżonej uchwale podaje się, iż w 
głosowaniu uczestniczyło 16 członków KRS, natomiast w protokole posiedzenia 
odbytego w dniach 12-15 października 2010 r. stwierdzono, że w posiedzeniu 
uczestniczyło 19 osób) nie wynika naruszenie prawa. Odwołujący się bowiem 
powołał się na zapis protokołu posiedzenia dotyczący zaprotokołowania składu 
obradującego na początku tego posiedzenia - obejmującego swym porządkiem 
wiele spraw - tym czasem skład ten się zmienia - w toku posiedzenia - a trzy osoby 
ze składu nie uczestniczyły w rozpoznawaniu sprawy przedmiotowej. 
 
Stosownie do – objętego zakresem odwołania - § 19 ust. 1 powołanego 
rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r., w 
uzasadnionych przypadkach, na wniosek zespołu lub z własnej inicjatywy, 
Przewodniczący zaprasza, celem odbycia rozmowy w siedzibie Rady uczestnika 
postępowania, prezesa właściwego sądu, sędziego wizytatora lub innego sędziego.  
 
Powyższy przepis jest częścią regulacji poświęconej postępowaniu Krajowej 
Rady Sądownictwa w sprawach indywidualnych, jest określeniem czynności, które 
chociaż nie obligatoryjnie ale „w uzasadnionych przypadkach”, mogą być podjęte w 
procedurze przygotowywania posiedzenia Rady. W tym sensie (uzasadnionego 
przypadku) można uważać, że rozmowy, o których mowa w § 19 rozporządzenia 
odgrywają dodatkową, uzupełniającą rolę w stosunku do udostępnionej Radzie 

 
 
11
dokumentacji i wyjaśnień uczestników postępowania stanowiących podstawę 
wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy (por. § 20 ust. 1 
rozporządzenia). Uzasadnieniem przeprowadzenia przedmiotowych „rozmów” nie 
może być nic innego jak tylko realizacja zadania Krajowej Rady Sądownictwa o 
którym mowa w przywołanych wcześniej regulacjach ustawowych (art. 2 ust. 1 pkt 2 
i pkt 3 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa). Na tle odwołania nie ujawnia się 
potrzeba przedstawienia pogłębionej analizy interpretacyjnej § 19 rozporządzenia 
Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r.; poprzestając 
zatem na uwagach odpowiednich do zakresu postawionego w odwołaniu zarzutu, 
należy wskazać na to, że generalnie chodzi tu o możliwość wykorzystania 
określonego sposobu wzbogacenia (a nie ograniczenia) podstawy rozstrzygnięcia 
sprawy. Wymagana „wszechstronność rozważenia wszystkich okoliczności sprawy” 
uzyskuje pełniejszą możliwość realizacji. Z kolei zastosowanie omawianego 
sposobu następuje „w uzasadnionych przypadkach” poddanych uznaniu, najpierw 
zespołu przygotowującego daną sprawę jako uprawnionemu w tym przedmiocie 
wnioskodawcy, a następnie Przewodniczącemu. Ocena czy zachodzi uzasadniony 
przypadek w naturalny sposób uwzględnia punkt widzenia organu właściwego. W 
tym przypadku „rozmowy” w postępowaniu przed Krajową Radą Sądownictwa 
uzasadnione zostały tym, że stanęła ona przed zadaniem „wyboru” na dwa wolne 
stanowiska w Sądzie Rejonowym spośród 15 zgłaszających się osób. Zaproszenie 
na „rozmowę” każdego z kandydatów aspirujących do stanowiska sędziego oraz 
Prezesa Sądu, o którego stanowiska chodzi, może być uznane za wskazane bo 
stwarzające pożądane uzupełnienie podstawy dla wykonania zadania Rady 
połączonego w tym przypadku z owym aktem porównywania kandydatów w celu 
wyboru dwóch z nich, najlepszych. Zupełnie nieprzekonywujące są zastrzeżenia 
wysunięte w odwołaniu, które polegają na oparciu oceny, że nie zachodzi 
uzasadniony przypadek przeprowadzenia rozmów, wyłącznie według punktu 
widzenia zainteresowanego, który uznaniu Rady przeciwstawia wyłącznie własne 
przekonanie o zbyteczności rozmów, skoro – według własnego rozeznania strony, 
wystarczająca była udostępniona dokumentacja. Należy zwrócić uwagę, że 
stronniczość argumentacji odwołującego się, idzie tak daleko, że na użytek 
postępowania wyjaśniającego przed Radą, tego postępowania, które ma dopiero 

 
 
12
doprowadzić do zebrania podstaw rozstrzygnięcia powołana została hipoteza o 
tym, że pierwszeństwo „wyboru” powinno przypaść odwołującemu się, bo on tak 
ocenił jeden z elementów rozstrzygnięcia dotyczący „poparcia środowiska 
sędziowskiego”, jako wystarczający i zupełny do rozstrzygnięcia na jego korzyść. 
 
Niezasadny jest także ostatni z zarzutów odwołania jakoby powstała 
„wątpliwość czy doręczona uchwała została faktycznie i prawidłowo uzasadniona”. 
Chybiony jest główny – jak się wydaje – argument tego zarzutu jakoby 
rozstrzygnięcie 
Rady 
jest 
odstąpieniem 
od 
wszechstronnego 
rozważania 
okoliczności wynikających z udostępnionej dokumentacji natomiast polega na 
ograniczeniu się „do ogólnego stwierdzenia, że Pan A. N. nie znalazł się w grupie 
dwóch najlepszych kandydatów”. Powyższe stwierdzenia odwołującego się 
pozostają w wyraźnej niezgodzie z tym, co zawiera uzasadnienie zaskarżonej 
uchwały. Jak o tym była już mowa, uzasadnienie uchwały, wbrew postawionemu 
zarzutowi, zawiera prezentację zebranej w sprawie dokumentacji i zawiera 
odpowiadające tej dokumentacji ustalenia Rady ukazujące w szczególności 
kwalifikację odwołującego się jako osoby spełniającej wymagania przewidziane dla 
sędziego sądu rejonowego. Nie ma też zarzuconego Radzie ograniczenia, skoro 
przedstawienie dokonanego wyboru innych dwóch kandydatów spośród piętnastu 
objętych zadaniem Rady uwzględnia wszystkie niezbędne elementy oceny, w 
szczególności ukazuje kwalifikacje osób wybranych. 
 
Sąd Najwyższy miał na uwadze, że rozstrzygnięcie w sprawie radcy 
prawnego A. N. pozostawało w koniecznym związku ze sprawami wszystkich 
pozostałych kandydatów na dwa wolne stanowiska sędziowskie w Sądzie 
Rejonowym, że nie zostały naruszone przepisy postępowania i że Krajowa Rada 
Sądownictwa rozstrzygnęła sprawę w granicach należącego do niej jako organu 
konstytucyjnego, zadania rozpatrzenia i oceny kandydatów do pełnienia urzędu 
sędziowskiego na podstawie przynależnego Radzie uznania na podstawie 
bezbłędnie ustalonych kwalifikacji osób starających się o stanowisko – jedno z 
dwóch wolnych – w Sądzie Rejonowym. 
 
 
Z powyższych przyczyn, skoro zarzuty naruszenia przepisów postępowania 
są niezasadne Sąd Najwyższy oddalił odwołanie.             

 
 
13